سوگ اکولوژیکی یا اندوه زیست محیطی - Ecological grief

تا سه چهار سال پیش سوگ اکولوژیکی یه حس دورنی ناشناخته بوده ولی حالا وارد گفتگوهای عمومی شده و مردم در مورد این احساسشون صحبت میکنند.

گاهی این اندوه از پیوند عاطفی ما با یک مکان خاص می‌آید؛ مثل آنچه امروز در دماوند می‌گذرد و تخریب گسترده‌ای که شاهدش هستیم. گاهی این غم ریشه در ترس از آینده دارد. و گاهی هم، مثل موقعیتی که ما در آن قرار داشتیم، سوگِ از دست رفتنِ بالفعلِ مهم‌ترین منابع آبی زمین است.

این فقط یک احساس شاعرانه نیست دانشمندان آن را چنین تعریف می‌کنند:

«اندوهی که در واکنش به از دست رفتن‌های زیست‌محیطی، چه واقعی و چه پیش‌بینی‌شده، تجربه می‌شود.»

پژوهشگران معتقدند شناخت این اندوه می‌تواند ما را به کنش وا‌دارد، سوگواری برای طبیعت می‌تواند تاب‌آوری اجتماعی-زیست‌محیطی را تقویت کند. جوامع می‌توانند حول آنچه از دست می‌دهند، به هم نزدیک‌تر شوند و از آن محافظت کنند.

در اپیزود سوم از پادکست کوه‌پشت‌کوه درباره تجربۀ سوگ اکولوژیکی هنگام عبور از طولانی ترین یخچال هیمالیا بشنوید.