«از اشغال تا قیام؛ قصهی خونین فلسطین»
فلسطین، نامی است ریشهدارتر از بسیاری کشورها در نقشهی امروز جهان. سرزمینی که قرنها فرهنگ و تمدن در آن ریشه داشته و ساکنانش با ایمان، مقاومت و غیرت، تاریخ را رقم زدهاند. اما این سرزمین از قرن بیستم به بعد، شاهد یکی از تلخترین فصول ظلم و اشغال در تاریخ بشریت بوده است.قدمت کشور فلسطین دستکم به هشت قرن پیش بازمیگردد. در دوران روم باستان، این ناحیه به محدودهای گفته میشد که میان دریای مدیترانه و کرانههای رود اردن واقع بود، و حتی در دورههای قدیمیتر، نواحی گستردهتری را در بر میگرفت.اما آنچه نام فلسطین را با رنج و مقاومت گره زد، اشغال این سرزمین توسط رژیم صهیونیستی بود. پیش از سال ۱۹۴۶، بیشتر ساکنان فلسطین عربهای مسلمان بودند، چرا که این منطقه جزئی از امپراتوری عثمانی محسوب میشد. پس از جنگ جهانی اول، کنترل فلسطین به دست بریتانیا افتاد. در سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷، قراردادهایی میان بریتانیا و فرانسه موجب جدایی فلسطین از دیگر سرزمینهای اسلامی شد.انگلیس که بهدنبال جای پایی برای نفوذ در منطقه بود، یهودیان را که سالها بهدنبال سرزمینی برای استقرار بودند، به فلسطین آورد. بر اساس تفسیر تورات، این قوم فلسطین را «سرزمین موعود» میدانستند. در سال ۱۹۴۷، اقلیت یهود در فلسطین اعلام استقلال کردند و نام این منطقه را «اسرائیل» نهادند. این نقطهی آغاز جنگی خونین میان رژیم صهیونیستی و مردم فلسطین بود.هزاران فلسطینی در این درگیریها شهید شدند و رژیم اسرائیل بهتدریج مرزهای خود را گسترش داد. کودکانی که در آن سالها شاهد شهادت والدین و ویرانی خانههایشان بودند، سالها بعد، با ایمان و اعتقاد، نیرویی پنهان را در دل پروراندند. این بذر خشم و مقاومت در سال ۱۹۸۷ شکوفا شد و به شکل جنبش اسلامی "حماس" درآمد.از آن سال تا ۲۰۲۳، حماس با تربیت نیروهای مقاومت و برقراری روابط با کشورهای مسلمان، بارها به مقابله با رژیم اشغالگر برخاست. سرانجام، در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، یکی از بزرگترین حملات این جنبش به اسرائیل صورت گرفت؛ قیامی تمامعیار، که به نماد انتقام تاریخی ملت فلسطین تبدیل شد.در واکنش، اسرائیل با بهانهی دفاع از خود، حملات سنگینی را به نوار غزه، آخرین پناهگاه مردم فلسطین، آغاز کرد. بمبارانهای پیدرپی بدون تمایز میان نظامی و غیرنظامی، زن و مرد، کودک و کهنسال، جان هزاران بیگناه را گرفت.تا تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۲۵، آمارها حاکی از بیش از ۶۰ هزار شهید فلسطینی است؛ از نوزادان در آغوش مادران گرفته تا جوانانی که برای آزادی ایستادند.یادداشت پایانی:شاید از خود بپرسیم: «ما در این وضعیت چه میتوانیم بکنیم؟»پاسخ را رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله خامنهای، بهروشنی فرمودهاند:«امروز، هر فریادی که علیه صهیونیسم بلند شود، فریاد دفاع از مظلوم است؛ و امروز، وظیفهی هر مسلمان، بلکه هر انسان با وجدانی است که علیه این جرثومهی فساد، یعنی رژیم صهیونیستی، فریاد بکشد و مبارزه کند... امروز، شما جوانان، دانشجویان، دانشآموزان، سربازان حقیقی این جبههاید.»و در بیانی دیگر:«دانشجو باید افسر جنگ نرم باشد.»مقاومت، یک انتخاب نیست؛ واکنشی طبیعی است در برابر ظلم.امروز، ما ایستادهایم نه فقط برای فلسطین، بلکه برای انسانیت.تا آن روز که آزادی، از دیوارهای قدس بالا رود، و آوای اذان، دوباره از منارههای آن، جهان را بیدار کند...شاعر چه نکو گفته است :فلستین چو شیران میدانِ جنگنیفتد ز پا گرچه افتد به تنگنه بیمش ز تیر است و نه از شرارکه جانش فدایِ رهِ اقتدارجهان، چشم بر ظلم صهیون دوختولی لب فروبست و آواز سوختخروش دلیران نگیرد به گوشکه زر، پردهدار است و وجدان، خموشچو بمب و شرر بر سرش میزنندکُنان طفل معصوم را میتنندز کشور کسانی به یاری شدندچو نوری در آن شام تار آمدندولی خصم دون، ننگ تاریخ و دینبُرید آستین از رهِ نازکینصهیون و انگلیس و آن یاغیانکه خود را کنند از نژاد جهانبه همراهشان، جاهلان وطنکه گویند: "مکن! بس کن این سختکفن!"همینان که در خویش، ترامپاند و پستبه تسلیم، پندارشان گشته مستندانند در خون چه جوش است و جانندانند غیرت چه دارد نشانبه رغمِ همه مانع و تیر و سنگهمان یاری از جان برآید چو رنگسحر گرچه دیر است، نزدیک شددلِ خسته از وعده، خوشبین شدکه هر جا ستم بیشتر گستردطلوعِ رهایی در آنجا سپرد«از اشغال تا قیام؛ قصهی خونین فلسطین»
فلسطین، نامی است ریشهدارتر از بسیاری کشورها در نقشهی امروز جهان. سرزمینی که قرنها فرهنگ و تمدن در آن ریشه داشته و ساکنانش با ایمان، مقاومت و غیرت، تاریخ را رقم زدهاند. اما این سرزمین از قرن بیستم به بعد، شاهد یکی از تلخترین فصول ظلم و اشغال در تاریخ بشریت بوده است.
قدمت کشور فلسطین دستکم به هشت قرن پیش بازمیگردد. در دوران روم باستان، این ناحیه به محدودهای گفته میشد که میان دریای مدیترانه و کرانههای رود اردن واقع بود، و حتی در دورههای قدیمیتر، نواحی گستردهتری را در بر میگرفت.
اما آنچه نام فلسطین را با رنج و مقاومت گره زد، اشغال این سرزمین توسط رژیم صهیونیستی بود. پیش از سال ۱۹۴۶، بیشتر ساکنان فلسطین عربهای مسلمان بودند، چرا که این منطقه جزئی از امپراتوری عثمانی محسوب میشد. پس از جنگ جهانی اول، کنترل فلسطین به دست بریتانیا افتاد. در سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷، قراردادهایی میان بریتانیا و فرانسه موجب جدایی فلسطین از دیگر سرزمینهای اسلامی شد.
انگلیس که بهدنبال جای پایی برای نفوذ در منطقه بود، یهودیان را که سالها بهدنبال سرزمینی برای استقرار بودند، به فلسطین آورد. بر اساس تفسیر تورات، این قوم فلسطین را «سرزمین موعود» میدانستند. در سال ۱۹۴۷، اقلیت یهود در فلسطین اعلام استقلال کردند و نام این منطقه را «اسرائیل» نهادند. این نقطهی آغاز جنگی خونین میان رژیم صهیونیستی و مردم فلسطین بود.
هزاران فلسطینی در این درگیریها شهید شدند و رژیم اسرائیل بهتدریج مرزهای خود را گسترش داد. کودکانی که در آن سالها شاهد شهادت والدین و ویرانی خانههایشان بودند، سالها بعد، با ایمان و اعتقاد، نیرویی پنهان را در دل پروراندند. این بذر خشم و مقاومت در سال ۱۹۸۷ شکوفا شد و به شکل جنبش اسلامی "حماس" درآمد.
از آن سال تا ۲۰۲۳، حماس با تربیت نیروهای مقاومت و برقراری روابط با کشورهای مسلمان، بارها به مقابله با رژیم اشغالگر برخاست. سرانجام، در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، یکی از بزرگترین حملات این جنبش به اسرائیل صورت گرفت؛ قیامی تمامعیار، که به نماد انتقام تاریخی ملت فلسطین تبدیل شد.
در واکنش، اسرائیل با بهانهی دفاع از خود، حملات سنگینی را به نوار غزه، آخرین پناهگاه مردم فلسطین، آغاز کرد. بمبارانهای پیدرپی بدون تمایز میان نظامی و غیرنظامی، زن و مرد، کودک و کهنسال، جان هزاران بیگناه را گرفت.
تا تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۲۵، آمارها حاکی از بیش از ۶۰ هزار شهید فلسطینی است؛ از نوزادان در آغوش مادران گرفته تا جوانانی که برای آزادی ایستادند.
یادداشت پایانی:
شاید از خود بپرسیم: «ما در این وضعیت چه میتوانیم بکنیم؟»
پاسخ را رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله خامنهای، بهروشنی فرمودهاند:
«امروز، هر فریادی که علیه صهیونیسم بلند شود، فریاد دفاع از مظلوم است؛ و امروز، وظیفهی هر مسلمان، بلکه هر انسان با وجدانی است که علیه این جرثومهی فساد، یعنی رژیم صهیونیستی، فریاد بکشد و مبارزه کند... امروز، شما جوانان، دانشجویان، دانشآموزان، سربازان حقیقی این جبههاید.»
و در بیانی دیگر:
«دانشجو باید افسر جنگ نرم باشد.»
مقاومت، یک انتخاب نیست؛ واکنشی طبیعی است در برابر ظلم.
امروز، ما ایستادهایم نه فقط برای فلسطین، بلکه برای انسانیت.
تا آن روز که آزادی، از دیوارهای قدس بالا رود، و آوای اذان، دوباره از منارههای آن، جهان را بیدار کند...
شاعر چه نکو گفته است :
فلستین چو شیران میدانِ جنگ
نیفتد ز پا گرچه افتد به تنگ
نه بیمش ز تیر است و نه از شرار
که جانش فدایِ رهِ اقتدار
جهان، چشم بر ظلم صهیون دوخت
ولی لب فروبست و آواز سوخت
خروش دلیران نگیرد به گوش
که زر، پردهدار است و وجدان، خموش
چو بمب و شرر بر سرش میزنند
کُنان طفل معصوم را میتنند
ز کشور کسانی به یاری شدند
چو نوری در آن شام تار آمدند
ولی خصم دون، ننگ تاریخ و دین
بُرید آستین از رهِ نازکین
صهیون و انگلیس و آن یاغیان
که خود را کنند از نژاد جهان
به همراهشان، جاهلان وطن
که گویند: "مکن! بس کن این سختکفن!"
همینان که در خویش، ترامپاند و پست
به تسلیم، پندارشان گشته مست
ندانند در خون چه جوش است و جان
ندانند غیرت چه دارد نشان
به رغمِ همه مانع و تیر و سنگ
همان یاری از جان برآید چو رنگ
سحر گرچه دیر است، نزدیک شد
دلِ خسته از وعده، خوشبین شد
که هر جا ستم بیشتر گسترد
طلوعِ رهایی در آنجا سپرد
مطلبی دیگر از این انتشارات
بمبی تا قدمی مرگ
مطلبی دیگر از این انتشارات
«سایهای بر میز مذاکره»
مطلبی دیگر از این انتشارات
شروع دردناک