سکوت

بین من و تو دیوار صد فاصله اونی که عاقل نمیشه من نه ، دلِ ، سکوت میان ما ، دلها پر گله ، گویا عمر عشق کوتاه چون گُله ، فاصله گرگی میان گَله ، سخن خاموش و سکوت بله ، از نردبان خیالت رفتم پله پله ، نبودت سردِ، سرمای چِله ، در سرزمین دلم چون زلزله، بهم میریزم با یادت، دلت غافله ، عشق مجنون میکنه هر که را عاقله ، گویا از عشق فقط رنج حاصله ، انگار دلت بی رحم و سنگدله ، هر که عاشق شد فراموشی مشکله ، عشق گویی آدم کشی قابله ، اول زیبا دلربا خوشگله ، میشه برات معبود، خدا ،قِبله ،ذاتش از آتش نه از گِله ، بی رحم میکشه هر که صاحبدله .