مردی در انتهای سرزمین باد

مردی را که باد می نامیدند با خودش گفت:
«این جا باد نمی آید. باید به جایی بروم که همیشه باد می آید.»
و شروع کرد به وزیدن.
آن گاه که دوباره ایستاد، به یاد آورد که گونه های زیادی را نوازش داده است، گیسوان زیادی را رقصانده است.
مرد ایستاده بود و در این فاصله چیزی گونه هایش را نوازش نداد و هیچ چیزی گیسوانش را نرقصاند.
آن جا هم باد نمی آمد.
و دوباره وزید و وزید و...

.

.

.

سیروان صمیمی

من در داستانهایم

عینک های چوبی دارین

www.darinart.org