آدم های معمولی

بیایید ساده باشیم

ساده

مثل یک دفتر بی خط

مثل نقاشیه کودکی ده ساله

مثل خانه ای بی پنجره

بی در

باد در تابش صبح

و پاییز جاری در نارنجی بالکن

و من حل شده در لیوان چای

(سر من مثل گل آفتاب گردان میچرخد )

آرزو دارم باران ببارد

ابر هیس میگوید

و باد چهره اش میگیرد

آسمان بی ابر است

و آبی ، آبی تر

ساده باشیم

و بسیار معمولی

نون در معمولی بودن است

جوراب همگان سوراخی دارد

و لب همه ما کمی کج است

باید از قله ها گریخت

و در دامنه ها جای گرفت

آن بالا هم هوا سرد تر است

و هم نه درختی هست نه سبزه ای و نه گلی

بنشینیم بر زمین

آسمان جای گنجشکان است

استکانی پر بخار

نعلبکی به طرح یک فرش

ترک سرد زمان

سکون سبزی علف ها

و نگاهی به دور ترین نقطه روز

این پایین عجب هوا دلچسب است

آری بیایید معمولی باشیم

بیایید مثل همه مردم شهر

آواز بخوانیم و برقصیم

بیایید به بیمزه ترین جک ها

با صدای بلند ریسه رویم

و به گدای محلمان

یک سبد لبخند هدیه دهیم

بیایید کت های گران نپوشیم

و با بچه ها توپ بازی کنیم

و بگذاریم در باغچه تنمان خاکی شود

نترسیم از شرشر خیس باران

معمولی باشیم

و نگیریم خود را

در زمین به اندازه تمام لاله ها انسان موجود است

بگذارید تنمان از محبت پاک شود

و روحمان در اسمان پرواز کند

بگذارید معمولی باشیم

و فکر کنیم به فصل زمستان مرگمان

برف ها را بتکانیم

از غم هامان آدم برفی درست کنیم

و گوله ای به سمت فردا پرتاب کنیم

برف ها آب خواهند شد

رودی شکل خواهد گرفت

کفش ها را بکنیم

پاچه های شلوار را تا خنکی بالا ببریم

و پا در آب کنیم

تا بفهمیم ماهی چه میگوید

و گوش کنیم به لغزش آرام موج ها

و بدانیم چرا سنگ دل آب را میشکند

و بدانیم چرا انعکاس آفتاب در آب نیست

حرف هامان را به جلبکی بزنیم

وزقی را تا قور قور دنبال کنیم

و به ماهی روی آب بگوییم

که ما هم روزی میرویم

میرویم آنجا که کوچه هایش همه یکرنگند

و آدم هایش همگان عریانند

میرویم آنجا که آفتاب یکسان می تابد

و بلند گو‌ هرگز اسم کسی را بلند تر فریاد نمیزند

میرویم آنجا که روز ها میخوابند و شب ها بیدارند

در فکر چه هستی اکنون ؟

یادمان نرود :

«ساده باشیم

چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت »