افراط، تفریط، حماقت

سه اسطوره‌ای که می‌توانید در گروه‌های مثلاً فنی در پیام‌رسان‌های داخلی پیدا کنید.

خب از اونجایی که اینترنت باز نشد و من هم فشار زیادی روم بود اومدم دوباره تا اینجا بنویسم و خودم رو خالی کنم، هرچند اساس رانت پایدار نخواهد بود.

هیچ کشوری ۱۰ تا پیام‌رسان نداره، و هیچ کشوری هم مردم رو اجبار به استفاده از پیام‌رسان‌های خودش نکرده. (بجز جمهوری خلق چین و روسیه (تیپیکال کمونیسم و سوسیالیسم)) با این حال شما وقتی که جان‌برکفین پیام‌رسان‌های داخلی رو می‌بینید به زندگی کمتر امیدوار می‌شید.

مثلاً اگر از ایتایی‌ها بپرسید که چرا پوش نوتیفیکیشن ندارند می‌گن که شیطان بزرگ گوگل پیام‌های کاربران رو می‌خونه، این از اونجایی جالب میشه که با بی‌کفایتی‌های بزرگ تا رنگ شورت ما از دیتابیس ثبت‌احوال کف اینترنت معلومه و شاید هم نظر منو بخواید گوگل هم بی‌کار نیست بشینه پیام‌های ایتایی ها رو که اکثراً با بسم الله + سوره بقره + چند نوع دعای نامعلوم و .. ختم میشه بخونه.

بذارید به معقوله «برابری و بومی‌سازی» با استفاده از شیطان بزرگ گوگل بپردازم. دوستان عزیزی که به حساب خودشان موتور جستجوگر بومی توسعه میدن (یک بک‌اند پایتونی وایب‌کد شده روی سورس سرکس + یک پوسته nextjs + فرو کردن هوش مصنوعی + رانت از همراه اول) بدون گوگل عملاً هیچ کاری از موتورشون برنمیاد.
از نظر شما گوگل باز شد چون اینترنت داره آزاد میشه یا گوگل باز شد چون ذره‌بین زیر نتایج مونده بود؟

تیپیکال کاربران پیام‌رسان‌های داخل ایران که امیدوارم یک روزی همشون از بین برن، به این صورته که شما هویت واقعی از این افراد نمی‌بینید. اکثرا یک عکس شهید یا چیزی رو با اسم‌های «جانم فدای ....، یا الله و....» دارن و بعدش از کاربران فیک در فضای مجازی خارجی مینالند که شبکه‌های خارجی «از نظر ایشان معاند» بی در و پیکره.

هرچند می‌دونم که بخوام این مطلب رو در ویرگول ادامه بدم گونی برنج به من نزدیک‌تر میشه، بنابراین در همین مقطع این پست رو اتمام می‌بخشم و در بلاگ شخصی خودم مفصلاً به این خواهم پرداخت.