نامه سرگشاده در باب وضعیت اینترنت و اکوسیستم فناوری کشور

بسم الله الرحمن الرحیم
مدتیه دارم فکر میکنم یکسری حرفا رو بزنم و هی جلو خودمو میگیرم و میگم شاید یکسری آدما از حرفای من سو استفاده کنن ولی دیگه تصمیم گرفتم جلو خودمو نگیرم و به عنوان یک جوان ۲۳ ساله که با افتخار شهروند ایران هست درد و دلی بکنم.

امروز دقیقا دوازده روزه که از قطعی اینترنت بین الملل داره میگذره و آقایون هم اصطلاحا وعده های سر خرمن دارن میدن برای اتصال.
سوال من اینه که مسئولین این مملکت با چیزی به اسم اقتصاد دیجیتال آشنایی دارند؟ آیا آینده هزاران شرکت و کسب و کار براشون اهمیتی داره؟آیا آینده جوانان و مردمی که رزق و روزی اونها از همین فضای مجازی درمیاد براشون مهمه؟
توی این مدتی که شبکه های اجتماعی و اینترنت قطع بوده کلی از استارتاپ ها در گزارش های مالیشون دارن اعلام میکنند که به ازای هر روز چقدر ضررهای هنگفتی دارن میکنن.تازه این شرکت های بزرگه و اگه پایین تر بریم میبینیم که کلی از کسب و کارهای کوچیک تر و خونگی که درآمدهاشون از فروشگاه های اینترنتیه رسما ورشکست شدن و کسب و کارشون تعطیل شده و کلی شغل از دست دادند. آیا مسئولی که سیم شل کن و سفت کن این اینترنت دستشه موقع قطع اینترنت به این موضوعات فکر میکنه؟

بعد از همه اینها بدتر قطع کردن شبکه های اجتماعی داخلی و قطع پیامک یا در اون اوایل قطع تماس های تلفنی از یک بازه زمانی به بعد بود.یعنی اگه در اوایل اون ایام اگه نیازی به پلیس یا اورژانس و آتش نشانی داشتید هیچ کاری نمیتونستید بکنید چون پیچ تماس تلفنی رو جوری بسته بودند که کلا اونها رو هم نمیتونستی تماس بگیری و این یعنی حتی آقایون یه مکانیزمی رو برای خودشون حتی درست نکردند که در این مدت حداقل شماره تلفن های تماس اضطراری قابل دسترسی باشن.

از اینها گذشته قطع شبکه های اجتماعی داخلی واقعا نوبر بود.فکر کن سالها بیای هزینه کنی و کلی تسهیلات به پلتفرم ها و شبکه های اجتماعی داخلی بدی برای رقابت با بازار خارجی بعد دقیقا توی زمانی که مردم بهشون نیاز دارن بگیرید و قطع کنید.ای حرکتی بود که صدای افرادی چون حمید رسایی نماینده مجلس را هم درآورد. در اوایل اون ایام که اس ام اس رو هم قطع کردند و یه ارتباط ساده با بعضی از دوستان هم یک رویا شد و بعد با منت اس ام اس رو باز کردند که مردم در قرن ۲۱ در کشوری مثل ایران شادمانی کنن از اینکه اس ام اس دارن. بقول یک عزیزی به مرگ گرفتن که به تب راضی شی.

من به عنوان یک برنامه نویس توی این کشور کارم به اینترنت گره خورده. از تحقیق و خوندن مستندات بگیر تا دانلود پکیج ها و فریمورک ها و... که اینها برای دریافتشون اینترنتی نیازه که چندین روزه درحالی که خبری از تجمع یا چیزی نیست همچنان قطع شده و اینطور که بوش میاد حالا حالاها باید در انتظار وصل شدن به اینترنت بین الملل بمونیم. من به عنوان کسی که دو پروژه شخصی و آزاد و عام المنفعه با نام های ((مشهد مترو(راهنمای مترو مشهد) )) و ((تومودورو(ابزار تایمر پومودورو و منظم کردن تسک ها) )) رو داره توسعه میده با فریمورک فلاتر به دلیل نبود اینترنت مجبور به توقف توسعه اونها شدم چون برای توسعه و بیلد کردن این اپلیکیشن های موبایل نیازمند اینترنت بین الملل هستم.تازه برای مشهد مترو من درخواستی ثبت کرده بودم برای استور F-Droid که این اپ رو اونجا قرار بدیم که در اواسط روند درخواست بودیم که با این قطع شدن اینترنت فرآیند درخواست ما با اختلال مواجه شد که مجبور به توقف این فرآیند شدم تا اینترنت بین الملل وصل بشه و ارتباطمون با تیم اف-دروید مجددا برقرار بشه.

جدا از بحث برنامه نویسی من یک یوتیوبر و تولید کننده محتوا هستم که محتواهای آموزشی و گاها شخصی و انتقال تجربه آپلود میکردم که خب با این اینترنت رسما اونم هیچی.تازه من درآمدی از کانال یوتیوبم نداشتم و یجورایی دلی و برای رضای خدا میساختم و ضرر آنچنانی جز در بحث جذب مخاطب نداشتم اما یوتیوبرها و استریمرهایی که از این راه امرار معاش میکردند الان در بدترین وضعیت خودشون هستند چون عملا با قطع اینترنت بخش عظیمی از مخاطبینشون رو از دست دادن و نه تنها ویدیو جدید نمیتونن بسازن بلکه درآمدی رو که داشتند به شدت کم میشه طوری که کفاف خرج زندگیشون رو هم شاید نده و مجبور شن برای امرار معاش کلا قید این کار رو بزنن.
این تازه گوشه ای از مشکلات منه و قطعا پای صحبت هر توسعه دهنده یا هرکدوم از مردم میشینید میبینید چقدر چالش های عظیم داشته نبود اینترنت و چه خساراتی رو وارد کرده.امروز مثل ایام گذشته نیست که قطع اینترنت تاثیرش کم باشه.امروز اینترنت مثل خون در جریان حیات دنیاست و توی همین کشور هم زندگی و کار تمام مردم به اینترنت گره خورده.

بعد از این دوازده روز میخوام بگم که خسته شدم از بس که هر سایتی مثل گیت هاب و... رو سرچ میکنم و به صفحه سیاه عدم امکان اتصال میخورم. خسته ام از اینکه آینده واضحی توی کارم ندارم و مدام باید به این فکر باشم که اگه اینترنت قطع شد چی یا اگه بستن چی و..... و خستم از اینکه عده ای با ساخت پوسته هایی برای چت جی پی تی توی بوق و کرنا کردن که عاااااییییی ما هوش مصنوعی بومی ساختیم و به همین بهانه هزاران تسهیلات و رانت های ریز و درشت گرفتن درحالی که با قطع شدن اینترنت دروغشون لو رفت و رسوا شدن((که در این زمینه واقعا خدا رو شاکرم که لحظاتی اینترنت قطع شد)).بعد اونوقت کسی مثل محمدرضا حقیری میاد پلتفرم جبیر و مانی رو از صفر میاره بالا بدون استفاده آنلاین یا لوکال از هوش مصنوعی های مرسوم و به معنای واقعی کلمه یه هوش مصنوعی بومی رو میاره بالا ولی نه تسهیلاتی بهش دادن و نه حتی ذره ای از کارش حمایت کردن که جفتش باعث این شد که پلتفرم هایی مثل مانی کلا خاموش و جمع بشه.

متاسفانه وضعیت در مملکت ما طوری شده که اکثر راه ها برای موفق شدن از مسیر رانت و پارتی بازی میگذره و به راحتی میتونی با ساختن یک نرم افزار یا محصول درجه ۵۰۰ و کمی چرب زبانی و مبالغات سر مسئولین مملکت رو شیره بمالی و به همین بهانه کلی پول از بیت المال مردم رو به دست بیاری. الانم با وضعیتی که از اتصال اینترنت میبینم داریم به سمت طبقاتی شدن اینترنت میریم

این مطالب شقشقیه ای بود که از دلم گذشت و انفجاری درون من بود از این وضعیت. من کشورم رو دوست دارم و تا الانم هرکاری میکنم سعی میکنم برای رضای خدا و آقا امام رضا((ع)) و فردی که جان و عزیز دل من است و کمک به مردم باشه چه توی کمک به علمشون یا کمک با زندگیشون و.... اما شرایط طوری جلو میره که احساس کردم سکوت من خیانته.امیدوارم این پست رو اونهایی که باید بخونن بشینن بخونن((مثل مومن نسب)) تا ببینن با تصمیم های عجولانه و بی فکر و بدون بررسی چطوری میتونن انگیزه و سرمایه یک کشور غنی از ثروت و غنی از استعداد به نام ایران رو نابود کنند.
خدایا چنان کن سرانجام کار/تو خشنود باشی و ما رستگار