وقایع اینترنتیه - بخش عصرگاهی - ۳۰ دی ۱۴۰۴ - روانم را از دست دادم، رفرش را بزن.

از روزی که وبسایت‌های داخلی به صورت قطره‌چکانی در دسترس قرار گرفتند، کم‌کم نوشتن در ویرگول برای ما جای خودش را به نوشتن در پلتفرم‌هایی مانند بلاگر، توییتر (ایکس یا هرچه که صدایش می‌زنید) یا ردیت داد. از موقعی که اخبار از طرف افرادی که مطلع‌تر بودند به دستم می‌رسید «وقایع اینترنتیه» متولد شد و خبرها از سراسر اینترنت، از شنیده‌ها و ... جمع می‌شد و در قالب یک پست در ویرگول به انتشار می‌رسید.

پس از این که ویرگول تصمیم گرفت اختلال فنی پیدا کند (یا شاید مجبور به اختلال پیدا کردن شد) به تگ «جدید» و ایجاد انتشارات دست زدیم تا بتوانیم همین ارتباط نیم‌بند محافظه‌کارانه در معرض سانسور را نیز حفظ کنیم. در همین حیث و بیث، پلتفرم‌های دیگر شروع به باز کردن امکان گفتگو کردند، گوگل و جی‌پی‌تی باز شد و ... .

اما در این میان با پدیده «خبردرمانی» هم مواجه بودیم. افرادی که می‌آمدند و خبر از بازگشت اینترنت بین‌الملل می‌دادند. یکی می‌گفت آخر هفته گذشته (پس از یک هفته) ممکن است باز شود. متوجه شدیم منظورش بله و ایتا بود، نه امکان SSH به سرور خارجی. نه امکان دسترسی مانند قدیم به ابزارهای هوش مصنوعی و ... .

از طرفی خبر جدیدی آمد که دوشنبه یا سه‌شنبه وصل می‌شود. به صورت خیلی محدود دسترسی‌هایی بازگشته اما هنوز آنچه قبل‌تر داشتیم، نداریم. از این‌ها بگذریم، حالا اتحادیه کسب و کارهای مجازی قول تا آخر هفته را داده است. یعنی تا جمعه این هفته ممکن است اتصال مجددا برقرار شود.

گرچه شخصا امیدوارم فردا روزی باشد که اینترنت آزاد داریم و مجبور نباشم تا مدت‌های زیاد (مثلا تا آخر عمر) ریخت ویرگول و بله و ایتا و ... را ببینم، اما چشمم آب نمی‌خورد. راستش را بخواهید این حجم خبرخوانی، تحلیل و بازنویسی خبر هم به نوعی روانم را از بین برده‌است و تحمل این حجم اخبار ضد و نقیض را ندارم. تحمل خواندن کامنت مردمی که زندگی و کارشان مختل شده، دانشجویی که تمام جزواتش در تلگرام بوده‌است، حتی شخصی که تنها استفاده‌اش از اینترنت گوش کردن به آخرین آهنگ‌های اسپاتیفای بوده و حالا سردرگم شده‌است را ندارم.

تحمل این که عده‌ای در حال «دستاوردسازی» از خطوط سفیدشان هستند، برایم ناممکن شده‌است. تحمل این که برخی دارند تبلیغات رایگان آن هم در سطوحی مثل وزارت ارتباطات دریافت می‌کنند و کیفیت کارشان در حد شورای دانش‌آموزی مدارس دورافتاده‌ترین نقاط کشور هم نیست، واقعا فرای ناممکن است.

حتی از آنجایی که پیش‌تر ویرگول سابقه حذف مطالب را بدون اخطارهای قبلی داشته و در حال حاضر یک پلتفرم تحمیلی و با امکان سانسور یک‌طرفه است، تحمل این که یک ساعت یا یک روز بعد ویرگول را باز کنم و ببینم که نوشته‌هایم پاک شده چون از جایی دستوری رسیده یا به مذاق مدیران پلتفرم خوش نیامده‌است را نیز ندارم. در حال حاضر ترجیح می‌دهم سکوت کنم یا اگر بنویسم، به روال گذشته شخصی‌نویسی و فنی‌نویسی باشد.