وقایع اینترنتیه - تحلیل عصرگاهی ۲۵ دی ۱۴۰۴ - نمی‌شود هرکسی فقط به فکر خود باشد!

از گوشه و کنار این اینترنت نیم‌بند، دوستانی در زومیت، دیجیاتو و سایر خبرگزاری‌های مستقل که خودشان هم چالش در دسترسی به اینترنت دارند، خبرهای جالبی به گوش نمی‌رسد. یکی از این خبرها این است که هر صنفی، فقط به دنبال اتصال اینترنت برای خودش است و نه سایر افراد جامعه.

در این بخش تحلیلی، در مورد این موضوع قرار است قلم‌چرانی کنم و کمی در مورد آن بحث کنم. چند سال پیش، دوستی نزدیک خدمت سربازی‌اش بود. تا زمان پر کردن دفترچه و اعزام به آموزشی، با قلم تندی در توییتر و بلاگش علیه سربازی اجباری می‌نوشت.

پس از این که آموزشی گذشت، دوباره دست به قلم شد. این بار علیه این که چرا بعضی‌ها راحت‌تر می‌توانند اداری خدمت کنند یا پیش از آن که به آموزشی بروند، امریه یا پروژه‌شان تثبیت شده است. در واقع اینجا دیگر می‌دانست که راهی جز ادامه خدمت ندارد و روی صحبتش، تغییر کرد. بالاخره ۲۱ ماه از خدمتش گذشت و خدمتش تمام شد.

پس از حدود دو سال خدمت سربازی، دیگر اثری از توییت‌ها و بلاگ‌های آتشین علیه خدمت سربازی نبود. با این که منطق حکم می‌کند که فردی که آن دوران را گذرانده، تبعیض و سختی را دیده، بیشتر به مخالفت برخیزد ولی انگار «پایان خدمت» و «پاسپورت» موضوع مهم این شخص بود.

حالا این شده حکایت اینترنتی که شیرش با تا خرتناق بسته‌اند و روی آن هم یک پلمب بزرگ زده‌اند. معاونت علمی ریاست جمهوری، مشغول چانه‌زنی می‌شود که بزرگان اکوسیستم، به اینترنت متصل شود. سوال مهم اینجا این است که اصلا چرا معاونت ریاست جمهوری، باید بشود زبان دیجی‌کالا یا ابر آروان؟ الی ماشالله مدیران این شرکت‌ها خودشان چند کیلومتری زبان دارند.

علاوه بر آن، مدیر بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای می‌گوید «به بازی‌سازان اینترنت بدهید». بعنوان شخصی که زمانی را در صنعت بازی گذرانده می‌گویم، وقتی من اینترنت ندارم (در حال حاضر به عنوان بازی‌کن) بازی‌ساز چه کند؟ این در حالی است که بازی‌هایی که ایرانی بودند اما امکان چت و ارتباط جمعی داشته‌اند، از دسترس خارج شده یا مجبور به این شده‌اند که حداقل قابلیت چت را از کار بیندازند.

در دوران جنگ دوازده‌روزه نیز چنین وضعیتی حاکم بود. یکی می‌گفت صراف اینترنت میخواهد. سوال این بود، حالا که من نمی‌توانم به متاماسک، فانتوم یا تراست متصل شوم، اتصال صرافی به اینترنت چه سودی دارد؟ از طرف دیگر یکی می‌گفت «پلتفرم هوش مصنوعی اینترنت میخواهد» و یکی می‌گفت «بازی‌ساز اینترنت میخواهد». سوال مهم و اساسی این است که مشتریان اصلی شما یعنی مردم، اینترنت نمی‌خواهند؟

متاسفانه در ماجرای اینترنت نیز مانند بسیاری از حقوق پایه‌ای که «هر قشری فقط به نفع خود توپ می‌زند» تا وقتی این اوضاع و یارکشی پیش آید، هیچ وقت اصلاحی صورت نخواهد گرفت و فقط عده‌ای، احتمالا راحت‌تر از امکانات رانتی برخوردار می‌شود.

در همین حین، وزیر ارتباطات نیز قول «پیگیری سلسله مراتبی تا بازگشت کامل» داده است. این در حالیست که ایشان، باید مطالبه‌اش بازگشت کامل باشد نه بازگشت مرحله‌ای و سلسله‌مراتبی.

در نهایت، وضعیت اینترنت جالب نیست. شاید بگویید هیچگاه نبوده که سخن کاملا درست و به جایی است، فقط یک موضوعی پیش می‌آید آن این است که گهگداری قدم‌هایی به سمت بهبود وضعیت برداشته می‌شد (مانند دوران ریاست جمهوری روحانی، حداقل چهار سال اول) اما سلسله اتفاقاتی از سال ۹۶ تا به امروز باعث این شد که اینترنت بیش از پیش، دستخوش محدودیت قرار گیرد.

تنها خبر خوشی که می‌توانم در پایان این مقاله نسبتا طولانی ارائه کنم این است که آخرین بار امضاهای کارزار درخواست اتصال به اینترنت بین‌الملل بیش از ۷۵٪ هدف خود را پیموده و چنانچه به ۱۰۰٪ برسد در لیست پیگیری ویژه کارزار قرار خواهد گرفت.

در پایان، این مطلب برای این که نظرخواهی باز باشد، به انتشارات اضافه شده است. همچنین از شما خواهشمند هستم تحلیل‌ها یا اخباری که فکر می‌کنید ممکن است از دست و دید من در رفته باشد را به آدرس haghiri75@chmail.ir و در صورت بازگشت اینترنت بین‌الملل - تا زمان راه‌اندازی وبسایت وقایع اینترنتیه - همین آدرس روی جیمیل ارسال نمایید.