https://virgool.io/feed/@07649hhfn fa 2026-06-19 00:25:13 https://files.virgool.io/upload/users/4338237/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@07649hhfn https://virgool.io/@07649hhfn/%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%DA%98%DB%8C%D8%B1-%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%D8%A7-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AC%D8%A7%D8%AF%D9%87-kajbjfvkyzgv گاهی فکر می‌کنم ماشین‌ها فقط آهن و پیچ و موتور نیستند. انگار روح دارند، چون تصمیم‌هایی می‌گیرند که سرنوشت انسان را تغییر می‌دهد — گاهی زندگی می‌دهند، گاهی زندگی می‌گیرند.روزی که همه چیز شروع شد، صدای آژیر آمبولانس میان گرمای ظهر پیچید. زن جوانی روی صندلی بیمارستان نشسته بود؛ دستان لرزانش روی شکمش بود و نگران نوزادی که هنوز دیده نشده بود. نفس‌هایش سنگین شده بود، وقت تنگ بود. اگر آن آمبولانس نمی‌رسید، شاید هیچ تولدی اتفاق نمی‌افتاد.ماشین سفید با چراغ‌های قرمز مثل نجات‌دهنده از میان ترافیک خسته‌ی شهر عبور کرد. مردم راه باز کردند، مثل موجی که عقب می‌کشد تا دریا تنفس کند. درون ماشین صدای آرام راننده با زنگ هشدارها مخلوط شده بود. آن لحظه، هر ثانیه ارزش یک جان داشت.وقتی به بیمارستان رسیدند، پزشک‌ها دویدند، و بعد از دقایقی صدای گریهٔ اولین نوزاد شنیده شد. زن اشک ریخت؛ نه از درد، از معجزه. آن آمبولانس، آن ماشین آهنی، یک زندگی بخشیده بود. همان لحظه فهمید که ماشین‌ها فقط وسیله نیستند؛ گاهی فرشته‌اند.اما روزهایی بعد، سرنوشت همان زن پیچ دیگری خورد — از نوع پیچ خیابانی، از نوعی که زندگی را وارونه می‌کند.چند سال گذشت، نوزادش بزرگ‌تر شد و خندیدن را یاد گرفت. تا اینکه صبحی آرام، صدای تلفن زنگ زد. خبر، مثل چاقوی سرد، تن زن را برید. زن‌داداشش، دوست نزدیکش، در تصادف جان باخته بود. ماشینی دیگر — نه آمبولانس، بلکه پراید ساده‌ای — زندگی را گرفته بود. همان چیزی که روزی نجات داده بود، حالا گرفته بود.زن کنار پنجره نشست، به جاده‌ی دور نگاه کرد، جایی که نور خورشید روی آسفالت برق می‌زد. یادش آمد همان زن‌داداش، اولین کسی بود که بعد از زایمان به دیدنش آمده بود؛ با خنده و شکلات و تبریک. حالا همه‌ی آن‌ها در سکوت غروب دفن شده بود.روز خاکسپاری، آمبولانس دوباره آمد. این بار نه برای نجات، بلکه برای انتقال پیکر بی‌جان. زن فقط نگاه می‌کرد. عجیب بود: همان نوع ماشین، همان رنگ سفید، همان آژیر، اما معنایش فرق کرده بود. صدای آژیر مثل سوگواری برای خودش بود — برای دو روی یک حقیقت.چند نفر گفتند: «ماشین باعث مرگ شد.»زن گفت: «نه، انسان توی ماشین باعثش شد.»و سکوت کرد. می‌دانست تقصیر فلز نیست، تصمیم دست‌های انسانی بود که فرمان را چرخانده بودند.شب، وقتی نوزادش خوابیده بود، زن کنار تخت نشست. صدای تپش قلب بچه، صدای موتور آرام زندگی بود. با خودش زمزمه کرد:«ماشین‌ها زندگی می‌دهند و زندگی می‌گیرند… ولی انتخاب آخر با ماست که چطور استفاده‌شان کنیم.»صبح روز بعد، وقتی بیرون رفت، در خیابان همان آمبولانسی را دید که روزی نجاتش داده بود. راننده لبخند زد، انگار یادش بود. زن دستش را تکان داد و قطره‌های اشک دوباره روی گونه‌اش آمدند — اشکِ شکر و غم درهم.ماشین حرکت کرد و دور شد، با صدای آژیری که در باد محو شد. زن در دل گفت:«تو بودی که زندگی بچه‌ام را دادی، و هم‌نوع تو بود که زندگی عزیزم را گرفت.شاید شما ماشین‌ها فقط آیینه‌اید، آیینهٔ اعمال انسان‌ها.»و ایستاد، تماشای جاده کرد — جاده‌ای که با هر عبور، کسی را به دنیا می‌آورد و کسی را از دنیا می‌برد.در آن لحظه فهمید: زندگی هم مثل جاده است — گاهی صاف، گاهی پر از پیچ، و همیشه وابسته به راننده‌ای که پشت فرمانِ سرنوشت نشسته است.پایان (گوشه از خاطرات خ.پ این داستان از واقعیت نوشته شده بود بنابر دلایلی اسمش نوشته نمیشه)آدرس ایمیل:07649hhfn@gmail.com Mobina Mahdavie Mobina Mahdavie Tue, 04 Nov 2025 21:39:34 +0330 https://virgool.io/@07649hhfn/%D8%AD%D9%85%D8%A7%D8%B3%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D9%85%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B9%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C-stchpuj4lkly شش سالم بود، سنی که هنوز فکر می‌کنی ماشین‌ها فقط برای رفتن به بستنی‌فروشی یا عروسی‌ها ساخته شدن، نه برای شکنجه‌ی خانوادگیِ هفت‌ساعته! صبح زود، با مامان و بابا و خواهرم راه افتادیم برای رفتن به یک عروسی که در ته دنیا برگزار می‌شد. ماشین ما یک پراید کوچولو بود که بیشتر از خودش، ساک‌ها و لباس‌ها و کادوها رو دوست داشت. ما فقط اضافه‌ی بار بودیم.تا قبل از حرکت، حسابی خودمو خوشگل کرده بودم؛ موهامو شونه زده بودم و کفش‌هام برق می‌زدن، ولی بعد از نیم ساعت به نظر می‌رسید دارم از جنگل آمازون برمی‌گردم. گرد و خاک، عرق، و دعواهای بین خواهری، همه باهم شروع شده بودن. پراید بین کوه‌ها و جاده‌های پیچ‌در‌پیچ ناله می‌کرد و ما هم همراهش، مثل فیلم‌های زامبی، از تمدن انسانی دور می‌شدیم.هفت ساعت کامل در جاده بودیم. من کم‌کم شک کرده بودم داریم مهاجرت می‌کنیم یا پناهنده می‌شیم. مادر فداکارم فقط یک بیسکویت پیدا کرد؛ اون هم مثل گنج بود. وقتی تقسیم شد، طعمش برای من مثل چلوکباب سلطانی بود، ولی عذاب‌وجدان از همون لحظه شروع شد چون یادم هست بیشترش نصیب من و خواهرم شد و مامان فقط یه ذره خورد.راننده که فامیل دورمون بود، داشت روز به شب تبدیل می‌کرد تا زودتر به مقصد برسه. نگاهش یه جور «خسته‌ی وطن‌پرست» بود. جا در ماشین نداشتیم، و برای اینکه لباس‌ها چروک نشن، من تقریباً چسبیده بودم به سقف ماشین! از اون بالا منظره‌ی جذابی داشت: دسترسی مستقیم به چراغ سقفی و گردن‌درد تا سه روز بعد.اما سفر ما یک مأموریت چندمرحله‌ای بود. مرحله‌ی اول: زنده‌ماندن. مرحله‌ی دوم: پیدا کردن مستراح.هر خانواده‌ای در دل جاده این لحظه‌ی مقدس رو تجربه کرده. وقتی طبیعت فرا می‌خواند، همه دعا می‌کنن که یک سرویس پیدا بشه. مسیر ما پر بود از کوه و دشت، و مستراح مثل نیمه‌ی گمشده‌مون شده بود. مامان با چنان جدیتی دعا می‌کرد که اگر فیلمش گرفته می‌شد، حتماً نامزد جایزه‌ی معنویت در جشنواره می‌شد.بعد از حل مرحله‌ی دوم، مرحله‌ی سوم رسید: پیدا کردن بنزین. راننده گفت اگر نرسیم، باید در خیابون چادر بزنیم. من تصویر عروسی زیر ستاره‌ها رو دوست داشتم، ولی بزرگ‌ترها نه. وقتی بالاخره پمپ بنزین رو یافتیم، رنگ ماشین باز شد ولی رنگ صورت ما رفته بود.در آخر، ساعت نزدیک به هشت شب رسیدیم. همه خسته، ولی هنوز زنده. جاده تاریک بود و ناامیدی همدم ما شده بود تا ناگهان… نوری روشن از دور دیدیم. چراغ‌های تالار بود، مثل خورشیدِ نجات! فریاد شادی زدیم، در ماشین باز شد، و من با دو دست به زمین زدم و گفتم: «رسیدیم!» انگار تازه معنای زندگی رو فهمیده بودم.وقتی وارد عروسی شدیم، همه خوش‌پوش و خندان بودن. ما اما شبیه تیمی بودیم که از نبرد ماراتن برگشته. ولی مهم نبود، چون بالاخره به نیمه‌ی گمشده‌مون رسیدیم — به دستشویی، بنزین، و عروسی‌ای که فقط خدا می‌دونه چطور بهش رسیدیم.از اون روز به بعد، هر وقت کسی گفت «سفر خانوادگی» یا «ماشین جدید»، من فقط سقف ماشین رو یادم میاد و اون بیسکویتِ افسانه‌ای. هنوز گاهی فکر می‌کنم شاید اون بیسکویت دلیل زنده موندنم بود.پایان Mobina Mahdavie Mobina Mahdavie Tue, 04 Nov 2025 21:28:00 +0330