نوشته های Ali N

معرفی گزینه‌های اینترنت خونگی - یه پست تعاملی

Ali N — Mon, 27 Apr 2020 09:07:22 +0430

اول بگم چی شد که تصمیم گرفتم همچین پستی بنویسم. دوستم میخواست اینترنتشو عوض کنه، یه خرده صحبت کردیم و یهو یه ISP (شرکت ارائه‌دهنده‌ی اینترنت)ای رو مطرح کرد و چیزای جالبی راجع بهش گفت. من رفتم چک کردم و تعجب کردم که تا الان راجع بهش نشنیده بودم. کلا هم خیلی صحبت میشه که کدوم اینترنت خوبه و میخوام عوض کنم و ... . در نتیجه تصمیم گرفتم یه پستی بنویسم که هرکی گفت چه اینترنتی بگیرم، ارجاعش بدم به این تا کار همه راحت بشه. پست تعاملی چیه؟ من خب از همه‌ی اینترنتا خبر ندارم طبیعتا. اطلاعاتم هم ممکنه غلط باشه. در نتیجه از کامنت‌ها هم استفاده می‌کنم واسه کامل کردن پست و تصحیحش. کامنت‌هایی که چند نفر تاییدش کنن یا چندتا کامنت مشابهش باشه احتمالا میاد تو پست. نکته‌ی خاصی اگه به نظرتون اومد به قول این یوتیوبرا comment below تا اگه دیدم کمکی به بهتر شدن مطلب می‌کنه اضافه‌ش کنم. ممکنه اسم سایت نت‌سنج+ رو هم شنیده باشید که اخیرا راه افتاده و بر اساس منطقه‌ی سکونت، کیفیت اینترنت شرکت‌های مختلف تو زمینه‌های مختلفو میگه. البته نمیدونم چقد درسته ولی یه سر بهش بزنید بدک نیست.انواع اینترنتتا جایی که من خبر دارم، تو ایران دو نوع کلی اینترنت خونگی الان موجوده:1. بر بستر کابلشامل VDSL، ADSL و اینترنت بر بستر فیبر نوری (FTTH) (البته یه سری انواع دیگه مثل cable هم هست که تو ایران نداریم)همونطور که از اسمش پیداس، اگه از این گروه اینترنت بگیرید مستقیم از مرکز مخابراتی تا خونه کابل کشیده میشه. مزیتش نسبت به گروه بی‌سیم بعضا سریعتر بودن و آماده بودن زیرساختشه. معایبش هم سرعت کند انتقال اطلاعات تو سیم مسیه. یه توضیح مختصر برای هرکدوم:اینترنت ADSL: کابل مسی از مرکز مخابراتی تا خونه. تماس‌های تلفنی هم از همین طریق برقرار میشه.اینترنت VDSL: که جدیدا خیلی هم داره تبلیغ میشه که بیاید عوض کنید. از مرکز مخابراتی تا یه باکسی نزدیک خونه‌تون با کابل فیبر نوری میاد، از اونجا به بعد با سیم مسی و در نتیجه سرعت بالاتر نسبت به ADSL. اگه یادتون باشه یه سری خانواده‌ها سر گرفتن ADSL مشکل داشتن (و همچنان دارن) به این دلیل که خط تلفنشون فیبر نوریه. فک کنم اون‌ها باید VDSL بگیرن.اینترنت بر بستر فیبر نوری یا FTTH: بسیار جدید اومده تو ایران. تا جایی که من میدونم هم آخرین تکنولوژی اینترنت تو جهانه. فیبر نوری مستقیم از مرکز مخابراتی تا خونه. طبیعتا سرعت و کیفیت به مراتب بالاتر از دو مورد قبلی.2. اینترنت بی‌سیمشامل دو نوع: TD-LTE و اینترنت مرکزی (که ممکنه به اسم اینترنت بی‌سیم هم شنیده باشینش).به این صورته که شما یه آنتن تو خونه دارید که اطلاعاتو به صورت بی‌سیم با دکل ارائه‌دهنده‌ی اینترنت مبادله میکنه. اینترنت TD-LTE: شبیه اینترنت گوشی، صرفا به مودم خونگی وصل میشه. عین این که گوشیتون همیشه هات‌اسپات باشه. اینترنت مرکزی: یه آنتن نصب میکنن که با آنتن ISP ارتباط برقرار کنه. معمولا برای مجتمع‌های بزرگ استفاده میشه.1. اینترنت ADSLشایع‌ترین اینترنت پرسرعت. چون بر بستر تلفنه خیلی از خونواده‌ها بهش دسترسی دارن، تعداد شرکتایی که ارائه میدنش هم خیلی زیاده. سرعت‌های مختلف هم هست تا 16 مگابیت بر ثانیه که البته همه نمیتونن به این سرعت برسن. فاصله تا مرکز مخابراتی و سیم‌کشی داخل ساختمون نقش مهمی تو کیفیت اینترنت داره. مثلا ما خودمون نمیتونستیم اینترنت 16 مگ بگیریم چون نویز میفتاد و هی قطع و وصل میشد. معلوم هم نشد به خاطر زیرساخته یا کابل‌کشی ساختمون.بعد از معرفی اینترنت غیرحجمی*، حجم‌های بسته‌های شرکت‌ها به طرز عجیبی زیاد شده. یه حدود قیمت مشخصی هم دارن همشون. مثلا با حدود 50 هزار تومن ماهیانه، میشه اینترنت 8 مگ با سقف دانلود 200 گیگ گرفت. یعنی تو سرعتای بالا اصلا مشکل حجم وجود نداره اما یه مشکلی که هست که اون اوائل خیلی بهش گیر داده شد اینه که بسته‌های سرعت بالا و حجم کم یا بالعکس وجود نداره یا کمه که مثلا برای کاربرایی که صرفا صفحات وب رو باز میکنن ولی سرعت بالا میخوان شاید یه ذره نامناسب باشه. *اینترنت غیرحجمی: یعنی شما همیشه اینترنت دارید اما یه حجم مصرف منصفانه دارید که فقط تا اون مقدار مصرف حجم سرعتی که خریدید رو میگیرید و بعدش سرعت حداقل میشه (مثلا 128kbps).و اما شرکت‌های مختلف.های‌وب: ما خودمون این اینترنت رو داشتیم و من خیلی راضی بودم. پشتیبانی عالی و مودب و سریع، پنل کاربری خوب، و سرعت واقعی. یعنی سرعت 8 مگابیت که گرفتم واقعا با 1 مگابایت بر ثانیه دانلود میکرد. البته، یه سری از دوستان که از شرکتای دیگه داشتن میگفتن مثلا ما سرعت 4 مگ گرفتیم ولی ما هم با 1مگابایت بر ثانیه دانلود میکنیم که خب این ینی ISP اونا مرام گذاشته. به طور خلاصه، های‌وب رو اینترنت خوبی یافتم.مخابرات: به طور کلی اینترنت مخابرات به نظر خیلی جالب نیست. کلی اعتراض شنیدم از قطعی و وصلی‌های زیاد. پشتیبانیشم به نسبت چندان خوب نیست (اینو خودم تجربه کردم)، هم به دلیل صف‌های انتظار طولانی موقع تماس با پشتیبانی (البته الان تو دوران کرونا خیلی کوتاه) و هم به خاطر خود پاسخگوها که انگار چندان علاقه‌ای به جواب دادن ندارن و طرز برخوردی که تو بقیه‌ی پشتیبانی‌ها می‌بینیم رو اینجا نمی‌بینیم. تنها مزیتی که میشه براش در نظر گرفت اینه که هزینه‌ی ADSL میاد روی قبض تلفن.بقیه‌ی شرکت‌ها: شاتل (احتمالا معروف‌ترین)، پارس‌آنلاین، آسیاتک و ... . نکته‌ی خاصی در مورد این‌ها ندارم هنوز. تو نظرات بگید که اضافه کنم.همونطور که گفتم، تو ADSL شرکتای مختلف چندان فرقی ندارن چون قیمت‌ها و حجم‌ها تقریبا مصوبه و به دلیل رقابت بالا، هر شرکت سعی میکنه کیفیت خوبی ارائه بده (البته به جز مخابرات اونطور که از شنیده‌ها بر میاد). یه مقایسه‌ی خوب از حجم منصفانه‌ای که ISPها میدن (با تشکر از زومیت):2. اینترنت VDSLتا قبل از این جریان کرونا، اینطور که به نظر میاد VDSL خونگی رو صرفا مخابرات ارائه میداد اونم صرفا برای افرادی که ADSL نمی‌تونستن داشته باشن. به گفته‌ی شاهدان عینی خیلی هم کیفیت بدی ارائه میدادن که فک کنم به خاطر اینه که سرویساش خیلی متنوع نبود. با اومدن کرونا و همت وزیر جوان، به نظر داره VDSL کم کم همگانی میشه و تو تهران و قم نصبش شروع شده. ثبت درخواست هم از طریق سایت ISPها انجام میشه ولی مثکه تا لحظه‌ی نوشته شدن این پست فقط مخابرات داره درخواست میگیره (اسم سرویس "سُرینو" هستش). برای نصب سرویس VDSL اینطور که شنیدم قرار نیست هزینه‌ای گرفته بشه اما نکته‌ی مهم اینه که باید مودم جدید و مخصوص گرفت که قیمتش بیشتر از مودم‌های ADSLه و البته قراره شرکت‌ها یا خودشون با قیمت مناسب‌تر بفروشن یا با مودم‌های قدیمی تعویض کنن. قیمت سرویس‌های VDSL مخابرات:طبق انتظار، سرعت‌های بالاتر موجوده با حجم‌های بیشتر. سرعت VDSL هم بستگی به فاصله از اون جعبه تقسیمی داره که فیبر نوری بهش میرسه (چون از اونجا به بعد با کابل مسیه). 3. اینترنت بر بستر فیبر نوری (FTTH)اول بگم که FTTH مخفف fiber to the home هستش. اون H تهش میتونه چیزای دیگه هم باشه که کاری نداریم. خونگیش همین FTTH. این سرویس خیلی جدیدا توسط شرکت مخابرات با اسم "تانوما" تو ایران معرفی شده. برای گرفتن سرویس باید درخواست بدید که هم میشه از طریق این لینک انجامش داد و هم میشه با مراجعه حضوری به مرکز مخابراتی محل سکونت ثبت درخواست کرد. ما با لینک درخواست دادیم اما چون خبری نشد، مجبور شدیم حضوری بریم مرکز. برای ثبت نام هم حضور مالک خط و کارت ملیش (و شاید شناسنامه‌ش الان درست یادم نیست) لازمه. سرعت‌ها، حجم‌ها و قیمت‌های سرویس‌هاش درست مثل قسمت پس‌پرداخت (باکس نارنجی اول) عکس تعرفه‌های VDSLه که بالا گذاشتم (متاسفانه عکس خوب جدا پیدا نکردم) ولی یه سری شرایط داره که اینا هستش:قرارداد یک ماهه نداره و قراردادهاش 3، 6، 12، 36 و 48 ماهه‌ست (ینی تو این مدت باید سرویس بگیرید ولی سرعت/حجم سرویس میتونه عوض بشه وسطش)اگه قراردادهای 3، 6 یا 12 ماهه رو بگیرید کابل‌کشی رایگانه ولی مودم رو خودتون باید تهیه کنید (حدود 700 هزار تومنه)قرارداد 36 ماهه مودم رو خودشون میدن ولی هزینه‌ی کابل‌کشی با مشتریه (هزینه بر اساس متر کابل‌کشی حساب میشه)تو قرارداد 48 ماهه هم کابل‌کشی و هم مودم رایگانهحالا پروسه‌ی نصب چطوریه؟ همون موقع که میرید ثبت‌نام چک میکنن که اطراف خونه‌تون باکسی هستش که از مرکز مخابراتی بهش فیبر نوری باشه یا نه. اگر نبود میرید تو صف تا این که چندتا واحد تو همون حوالی سرویس درخواست کنن. اگه این اتفاق بیفته میان باکس نصب میکنن. میتونید اگه باکسی اطرافتون نبود و تو مجتمع زندگی میکنید، همسایه‌ها رو قانع کنید که بیان درخواست بدن. بعد از باکس به واحدها میان کابل میکشن. تو پروسه‌ش هم از یه دستگاهی استفاده می‌کنن که 10 هزار دلار قیمتشه و کابل‌های فیبر نوری رو به هم وصل میکنه و خیلی جالبه. اینم چون خیلی خوشم اومده بود گفتم بگم. تجربه تا الان: واقعا عالیه و من دارم لذت می‌برم. فک میکردم قطعی وصلی و این‌ها زیاد باشه ولی اصلا نبوده. یه مشکلی که هست تو بازی آنلاینه و مخابرات این مشکل رو هندل نمیکنه چون ملاک پشتیبانیش فقط سرعت دانلوده و نه هیچ چیز دیگه مثل سرعت آپلود و کیفیت ارسال packetها. به عبارت دیگه مخابرات مشکل رو "نگرفتن سرعت دانلودی که ذکر شده" تعریف میکنه. البته پینگ عالیه‌ها، ولی packet loss اتفاق میفته تو بازی‌ها که اونم به خاطر سرویس فیبر نوری نیست به خاطر مسیر اینترنته.4. اینترنت TD-LTEسرویس اینترنتی که مثل اینترنت گوشی عمل میکنه و سرعتش هم بالاس و تا 40 یا 50mbps هم میتونه بالا بره. البته فرقش با سرویسای کابلی اینه که میتونه تحت تاثیر عواملی مثل آب و هوا قرار بگیره. یا این که اگه فاصله تا دکل زیاد باشه یا مانع سر راه آنتن‌دهی باشه، کیفیت میاد پایین. مزیتش اینه که قابل حمله و میتونید مودم رو هرجایی که ارائه‌دهنده سرویس میده ببرید، حتی شهرای دیگه. شرکتای زیادی ارائه میدنش؛ هم خیلی از شرکتایی که ADSL ارائه میدن هم یه سری شرکتای دیگه مثل ایرانسل و مبین‌نت که تخصصی‌تر TD-LTE ارائه میدن. از جزئیات بسته‌ها و ایناشم خبری ندارم پس کامنت بیلو. اما یه شرکت خاصی هست که باید حتما بهش اشاره کنم و همونیه که اول پست گفتم.زیتل: نکته‌ی جالب این ارائه‌دهنده، حجم نامحدود سرویسشه. نامحدود واقعی، با ماهی 150 هزار تومن. البته نمیدونم که واقعا کیفیت خوبی هم داره یا نه ولی حداقل تو سایتش که اینو نوشته و به نظرم به شدت آپشن خوبیه. 5. اینترنت مرکزیبرای این نوع اینترنت باید آنتن نصب بشه تا دکل‌های ارائه‌دهنده رو دریابه و به همین دلیل بیشتر برای مجتمع‌های بزرگ استفاده میشه. مشکلاتش هم مثل مشکلات TD-LTEه (تاثیر شرایط محیطی روی امواج و لزوم وجود دید آنتن به آنتن خوب). مزایاش اینه که میشه یه سرعت خیلی بالا رو به مجتمع اختصاص داد تا تقسیم بشه. همچنین چون دکل پیش خود مشترکه، فاکتور فاصله حذف میشه. شرکت‌هایی که ارائه میدن این سرویسو خیلی معروف نیستن و منم اطلاع زیادی ندارم. یه چندتاشون که شاید معروف‌تر باشن: پتیاک، ماهان‌نت، پیشگامان. باز هم نیازمند یاری سبزتان در بخش نظرات هستیم. بسیار خب توضیحات من دیگه تموم شد. همونطور که دیدید (اگه خونده باشید) خیلی اطلاعات من ناقص بود و شاید اشتباه هم باشه. قراره با هم تکمیلش کنیم پس ما رو از نظراتتون دریغ نکنید تا به یه پست کامل و تر و تمیز تبدیل بشه.

کامندلاین به فرمانِ شما: ۲۰ برنامه کاربردی برای برنامه‌نویس‌ها

Ali N — Sun, 15 Mar 2020 22:35:16 +0330

اگر شما هم برنامه‌نویس یا مهندس نرم‌افزار هستید، احتمالا خیلی اوقات ترجیح می‌دهید از کامندلاین برای انجام کارها استفاده کنید. استفاده از ترمینال برای بیشتر کارها، کمک می‌کند که بازدهی و عملکرد بهتری داشته باشید و بتوانید راحت‌تر بین پروژه‌ها، فعالیت‌ها و پوشه‌های مختلف جابجا شوید. در این مقاله می‌خواهیم چندتا از برنامه‌های جالب کامندلاین را بررسی کنیم.oh-my-zsh (zsh)چارچوب oh-my-zsh مجموعه‌ای از تنظیمات zsh است که قابلیت‌هایی برای بهبود تجر‌به‌ی استفاده از ترمینال در اختیار ما می‌گذارد. تعدادی از پرکاربردترین این تنظیمات را در ادامه بررسی می‌کنیم:اتوکامپلیتِ (autocomplete) بهتر، که در آن می‌توان از فلش‌ها برای حرکت بین گزینه‌ها استفاده کرد.تکمیل خودکار مسیرها، با تایپ فقط یک حرف از مسیر پوشه. مثلا می‌توانید cd ~/d/y را تایپ کنید که شما را به پوشه‌ی cd ~/Downloads/YouTube می‌برد.برای دسترسی به تاریخچه‌ی مسیرها، می‌توان از – cd استفاده کرد.تکمیل خودکار در git: میتوانید با tab به راحتی بین شاخه‌های مختلف حرکت کنید.علاوه بر کارهایی که خود zsh انجام می‌دهد، افزونه‌های مختلفی نیز وجود دارند.افزونه‌ی history-substring-search به شما اجازه می‌دهد که چند حرف اول یک دستور را بنویسید و سپس با فشردن فلش بالا، همه‌ی دستوراتی را که با رشته‌ی نوشته شده شروع می‌شوند پیدا کنید.اگر رنگ متن‌ها را دوست ندارید، افزونه‌ی syntax-highlighting را نصب کنید. با این افزونه، اگر syntax دستور را اشتباه نوشته باشید، قبل از اجرای آن متوجه خواهید شد.این پلاگین علاوه بر این‌که ترمینال شما را زیباتر می‌کند، به شما اجازه می‌دهد به آسانی وضعیت و شاخه‌ی git فعلی خود را ببینید.کپی کردن خروجی (بدون استفاده از موس)یکی از بزرگترین مزیت‌های استفاده از ترمینال این است که نیازی به استفاده از موس ندارید؛ البته تا وقتی که بخواهید چیزی را کپی کنید. بیایید چند راهکار برای کپی کردن بدون استفاده از موس را بررسی کنیم:yankبرای کپی کردن با yank کافی است خروجی را به آن redirect کنید، به این ترتیب:pbcopy (MacOS) / xclip (Linux)هردوی این دستورها، محتوایی که به آنها pipe شده را کپی می‌کنند:iTerm2 integrationاز بین ویژگی‌های زیاد iTerm2، با استفاده از ویژگی integration در آن می‌توانید به آسانی خروجی دستور آخر را انتخاب و کپی کنید:fasdاحتمالا بعد از مدتی، از نوشتن cd ~/yek/masire/kheili/tulani برای رفتن به پوشه‌ی پروژه‌تان خسته می‌شوید. fasd می‌تواند به شما در این مورد کمک کند.وقتی که fasd را نصب و تنظیم کنید، در پس‌زمینه به جابجایی شما بین پوشه‌های مختلف با دستورات cd گوش می‌کند و می‌تواند کمک کند که دفعات بعدی، راحت‌تر به پوشه‌ی مورد نظر خود برسید. در مثال زیر، ابتدا به صورت دستی به پوشه‌ی مورد نظر می‌رویم. دفعه‌ی دوم، با استفاده از دستور z از fasd این کار را می‌کنیم:علاوه بر رفتن به پوشه‌های مختلف، می‌توانید از میانبرهای fasd برای اجرای عملیات‌های دیگر با دستور کاما (,) استفاده کنید:lnavیکی از بهترین راه‌ها برای سر و کله زدن با لاگ‌ها، lnav است. این موضوع که lnav در خود کامندلاین وجود دارد، کار با آن را راحت‌تر می‌کند. این دستور به سادگی یک فایل لاگ یا چند لاگ موجود در یک پوشه را بارگذاری می‌کند و به شما اجازه می‌دهد آن‌ها را فیلتر کنید، در آنها جست‌وجو کنید و مدیریت‌شان کنید.در مثال زیر، تعداد زیادی لاگ باز می‌کنیم و سپس با استفاده از فیلتر، خطوطی را که به دنبال آن هستیم می‌یابیم:pecoبرای فیلتر کردن خروجی دستورها می‌توانید از peco استفاده کنید. می‌توان گفت peco نسخه‌ی تعاملی grep است.فرض کنید دستور git merge-base را فراموش کرده‌اید. برای یادآوری آن، می‌توانید تاریخچه‌ی دستورات را بررسی کنید:دقت کنید که peco خط انتخاب شده را برمی‌گرداند. این یعنی می‌توانید برای برنامه‌های دیگر از آن استفاده کنید. مثلا ‌می‌توانیم pid برنامه‌ی Evernote را به کمک دستور yank که بالاتر گفتیم کپی کنیم:tigاحتمالا استفاده از ترمینال برای خیلی از دستورات عمومی git مثل checkout ،pullout و merge راحت‌تر از استفاده از یک رابط کاربری گرافیکی است. اما بعضی از دستورات واقعا نیاز به یک رابط کاربری تعاملی دارند. ممکن است وقتی دارید لاگ‌های git را بررسی می‌کنید، بخواهید آزادانه بین commitها حرکت کنید و وقتی دارید commit می‌کنید، بخواهید فایل‌هایی را که قصد stage کردن دارید انتخاب کنید. اگر برای این اعمال از یک رابط گرافیکی استفاده کنید، مجبورید از ترمینال خارج شوید و رشته‌ی افکارتان پاره می‌شود. tig می‌تواند در این مورد به شما کمک کند.git logبرای مشاهده‌ی تاریخچه می‌توانید از دستور tig در پوشه‌ی مربوطه استفاده کنید. با این دستور، commitهایی که انجام داده‌اید، فایل‌هایی که تغییر کرده‌اند و diff مربوطه نمایش داده می‌شوند.git commitبا استفاده از دستور tig status، می‌توانید به آسانی فایل‌ها و حتی خطوط خاصی (chunkهایی) را قصد commit کردن‌شان را دارید، stage کنید.git difftoolدرست است که در حالت متنی کار می‌کنید و دارید از tig استفاده میکنید، اما لزومی ندارد که از diff متنی استفاده کنید. اگر به یک ابزار diff/merge مناسب مثل Beyond Compare نیاز دارید، میتوانید با تنظیم tig از آن استفاده کنید. برای این کار باید خط زیر را به فایل tigrc. خود اضافه کنید:bind status !sh -c “git difftool -y \”$(git rev-parse — show-toplevel)/%(file)\”"حالا یک فایل تغییریافته را انتخاب کنید و کلید F4 را فشار دهید.rangerحتی اگر کار با ترمینال برایتان راحت باشد، باز هم یک سری کارها هستند که ممکن است موجب اذیت‌تان بشوند. مثلا باز کردن سریع چند پوشه یا ‌کپی چند فایل انتخاب شده به یک پوشه‌ی دیگر.با استفاده از ranger میتوانید به شیوه‌ی زیر فایلها را کپی کنید:realpathچطور می‌شود با استفاده از ترمینال، یک فایل را به برنامه‌ای که رابط کاربری گرافیکی دارد فرستاد؟ مثلا مسیر یک عکس را به برنامه‌ی ویرایش عکس داد.به این شکل realpath مسیر واقعی و مطلق هر فایلی را به شما می‌دهد:mackupفرض کنید همه‌ی برنامه‌های خود را تنظیم کرده‌اید. وقتی کامپیوترتان خراب شود یا بخواهید آن را عوض کنید، چکار خواهید کرد؟ mackup (هم برای لینوکس و هم برای MacOS) راهکاری است برای backup گرفتن تنظیمات برنامه‌های خود به dropbox یا هر سرویس ذخیره‌ی ابری دیگر.روش آن هوشمندانه است، به جای ایجاد نسخه‌ها و scheduleهای مختلف، صرفا فایل را به dropbox شما آپلود می‌کند و فایل اصلی را با symlink جایگزین می‌کند.برنامه‌های شما طبق روال عادی و با تنظیمات خودشان کار خواهند کرد، اما در واقع در حال تغییر فایل‌های dropbox شما هستند. با این روش، هر تغییر روی تنظیمات، مستقیما روی سرویس ذخیره‌ی ابری شما backup می‌شود.نکتهی مهم این است که برخلاف بقیهی برنامه‌های پشتیبان‌گیری موجود، mackup تنها به یک بار اجرا شدن نیاز دارد.ncduاین دستور قرار است به سوال «چی داره حافظه‌ی منو می‌خوره؟!» جواب بدهد. بسیار ساده و پرکاربرد است و از بسیاری از برنامه‌های جایگزین که رابط گرافیکی دارند بهتر کار می‌کند. در نهایت می‌توان مستقیما از طریق آن چیزهای مختلف را پاک کرد.دستورات دیگریک -- caffeinate (برای کاربران مک): به شما اجازه می‌دهد بدون نگرانی از به خواب رفتن سیستم، دستوری که اجرای آن طول می‌کشد را اجرا کنید؛ مثلا: caffeinate sleep 5دو -- Hub: دیگر لازم نیست مدام برای درخواستهای pull و forkها به گیتهاب بروید، میتوانید بیشتر دستورات گیتهاب را مستقیما در ترمینال اجرا کنید.سه -- Tmux: درواقع یک multiplexer برای ترمینال است. اگر روی یک remote computer کار میکنید، دوست دارید از تبها و paneهای زیادی استفاده کنید و میخواهید بدون قطع شدن و بسته شدن محیطهایتان ارتباط‌تان را قطع کنید، میتوانید از Tmux استفاده کنید.چهار -- scm_breeze: اگر حس میکنید tig زیادی رابط کاربری دارد، شاید بهتر باشد سراغ scm_breeze بروید. این برنامه امکان جایگزینی مسیرهای طولانی موجود در status با میانبرهای عددی را فراهم می‌کند و به شما اجازه می‌دهد فایلهای git add را بدون نیاز به تایپ مسیرهای طولانی انتخاب کنید.پنج -- Mdlt: یک ماشین حساب برای کامندلاین است که مشتق و انتگرال را هم محاسبه می‌کند.شما هم پیشنهاد دیگری برای اضافه شدن به این لیست دارید؟ می‌توانید در کامنت‌ها درباره کاربرد و روش استفاده‌شان بنویسید.ترجمه بر اساس:"My favorite command-line utilities", by Vitaly Belman at Hackernoonکوئرامگ مجله‌ای تخصصی برای توسعه‌دهندگان است که هر هفته با مطلب‌هایی در زمینه تکنولوژی، رشد فردی و آینده برنامه‌نویسی به‌روزرسانی می‌شود. برای اطلاع از آخرین مطلب‌های ما، می‌توانید توئیتر یا کانال تلگرام کوئرا را دنبال کنید.

معماری وب: آشنایی با مفاهیم پایه

Ali N — Wed, 18 Dec 2019 18:03:57 +0330

معماری مدرن برنامه‌های تحت وب در یک نگاهتصویر بالا، معماری مدرن اپلیکیشن‌های تحت وب را به خوبی به نمایش می‌گذارد. توسعه‌دهندگانی که در حوزه وب تجربه کمتری دارند، ممکن است این معماری کمی پیچیده به نظرشان برسد. اما نگران نباشید، حقیقت این است که اصول اولیه حاکم بر این نمودار را می‌توان بسیار سریع آموخت! در ادامه مروری کوتاه اما بسیار ساده بر هر یک از اجزاء این تصویر می‌اندازیم تا ببینیم اپلیکیشن‌های مدرن تحت وب چگونه کار می‌کنند و وقتی یک وبسایت را فرامی‌خوانیم، در پشت صحنه دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد. ۱. سامانه نام دامنه (DNS)سامانه نام دامنه (Domain Name System) یا مخفف رایج‌تر آن DNS یک فناوری پایه و حیاتی برای وجود شبکه‌ی جهانی اینترنت است. در سطوح اولیه، DNS یک کلید/مقدار (مثلاً google.com) را به یک IP (مثلاً: 85.129.83.120) ربط می‌دهد که باعث میشود کامپیوتر شما یک درخواست به سرور مناسب بفرستد. اگر این سیستم را به برقراری تماس تلفنی تشبیه کنیم، فرآیند کار DNS مانند تبدیل «با علی تماس بگیر» به این است که: «با شماره‌ی 22112233 تماس بگیر». همانطور که در گذشته برای پیدا کردن شماره تلفن علی باید در دفترچه تلفن دنبال آن می‌گشتید، امروزه نیز برای پیدا کردن IP یک دامنه به DNS نیاز دارید. میتوان گفت DNS دفترچه تلفن اینترنت است.جزئیات بسیار زیادی هستند که میتوان به آنها پرداخت، اما برای مراحل ابتدایی تا همینجا کافی است.۲. متوازن‌کننده بار (Load Balancer)قبل از پرداختن به جزئیات توازن بار، باید راجع به مقیاس‌دهی افقی و عمودی اپلیکیشن توضیح بدهیم. به طور ساده، تغییر مقیاس افقی یعنی افزایش «تعداد» منابع مثلاً از طریق افزایش تعداد کامپیوترها؛ در حالی که تغییر مقیاس عمودی یعنی افزایش «قدرت» منابعی که در اختیار داریم مثلاً با ارتقای CPU یا RAM کامپیوتر.در توسعه‌ی وب، شما تقریباً همیشه باید به صورت افقی مقیاس کنید، دلیل آن هم این است که هر چیزی خراب میشود! سرورها ناخواسته به مشکل می‌خورند، شبکه‌ها تحلیل میروند، حتی گاهی یک مرکز داده (Data Center) به طور کلی آفلاین می‌شود. داشتن چند سرور باعث می‌شود بتوانید از قطعی‌ها فرار کنید و برنامه‌ی شما همچنان کار کند. در واقع برنامه‌ی شما "مقاوم به مشکل" (Fault Tolerant) می‌شود. مزیت دوم تغییر مقیاس افقی این است که اجزای مختلف Back-end برنامه ی شما (مانند سرور شبکه، دیتابیس و...) اگر روی سرورهای جدا قرار داشته باشند، کمترین وابستگی را به هم خواهند داشت. مورد آخر هم این که در نهایت برای مقیاس عمودی محدودیت وجود دارد و به جایی میرسید که دیگر نمیتوانید مقیاس عمودی بیشتری انجام دهید. هیچ کامپیوتری آنقدر قوی نیست که بتواند از عهده‌ی تمام محاسبات مورد نیاز شما بر بیاید!خب، برگردیم به متوازن کننده های بار، همان چاشنی جادویی که مقیاس افقی را امکان‌پذیر می‌کند! کار آنها این است که درخواست را به یکی از چندین سرور اپلیکیشن که معمولاً دقیقاً شبیه هم (یا Mirror Image هم هستند) بفرستند و پاسخ آن را به کاربر (Client) برگردانند. همه‌ی این سرورها درخواست را مشابه یکدیگر مدیریت می‌کنند، پس مسئله صرفا توزیع درخواست‌ها است به طوری که هیچ کدام از سرورها بار اضافی نگیرند.همین. ایده‌ی کلی متوازن‌کننده بار بسیار است. مشخص است که اگر بخواهیم دقیق‌تر شویم، پیچیدگی‌های خاص خود را دارند اما فعلاً نیازی نیست آنها را بدانیم.۳. سرور برنامه‌های مبتنی بر وب (Web Application Servers)در بیان کلی، سرورهای برنامه‌های مبتنی بر وب را می‌توان به سادگی معرفی کرد. آنها منطق مورد نیاز برای مدیریت کردن درخواست‌های کاربر را اجرا می‌کنند و پاسخ را در قالب HTML به مرورگر کاربر می‌فرستند. سرورها برای کار خود، با زیرساخت‌های بک‌اند مختلف مثل دیتابیس‌ها، لایه‌های Cache، صف‌های انجام کار (Job Queues) و... در ارتباط هستند. همان طور که بالاتر گفته شد، به صورت معمول حداقل دو سرور وجود دارد (و خیلی مواقع بیشتر) که به یک متوازن‌کننده بار متصل شده‌اند تا درخواست کاربر بتواند پردازش شود.برای پیاده‌سازی سرورهای برنامه، به یک زبان برنامه‌نویسی (مثلاً Node.js ،Ruby ،PHP، جاوا، اسکالا، سی‌شارپ و...) و در کنار آن یک فریم‌ورک Web MVC برای آن زبان (Express برای Node.js، لاراول برای پی‌اچ‌پی، Play برای Scala و...) نیاز است. البته جزئیات این موارد فراتر از موضوع این مقاله است.۴. سرورهای دیتابیسامروزه هر برنامه‌ی شبکه از یک یا تعدادی بیشتر دیتابیس برای ذخیره‌سازی اطلاعات استفاده می‌کند. دیتابیس به شما امکان تعریف داده‌ساختارهای خود، اضافه کردن داده‌ی جدید، پیدا کردن داده، به‌روز کردن یا پاک کردن داده، و خیلی کارهای دیگر را می‌دهد. سرورهای برنامه‌های تحت وب معمولاً مستقیم به یک دیتابیس متصل می‌شوند، علاوه بر این هر سرویس Back-end ممکن است دیتابیس خاص خود را داشته باشد که از بقیه‌ی برنامه جدا است.درست است که از پرداختن به خیلی از جزئیات پرهیز می‌کنیم اما دانستن جزئیات دو مورد بهتر از ندانستن آن‌هاست: SQL و NoSQL.زبان SQL (که مخفف Structured Query Language یا به عبارتی زبان ساختارمند پرسش‌ها) است در دهه ۷۰ میلادی ایجاد شد. هدف از ساخت این زبان، ایجاد راهکاری ساده برای کوئری زدن بر روی مجموعه داده‌های رابطه‌ای (Relational Data Sets) بود. دیتابیس‌های SQL داده‌ها را در جدول‌هایی نگه میدارند که به وسیله‌ی IDهای مشترک با یکدیگر مرتبط هستند. بگذارید مثال ساده‌ای در مورد ذخیره‌ی اطلاعات آدرس کاربران بزنیم:می‌توانیم داده‌ها را در دو جدول ذخیره کنیم: یکی جدول users و دیگری جدول user_addresses. هر دو این جدول‌ها یک ستون id دارند که به ترتیب، شناسه‌ی کاربرها و شناسه‌ی آدرس‌ها را با یک عدد یکتا مشخص می‌کند. در جدول user_addresses یک ستون به نام user_id نیز قرار دارد که یک کلید خارجی (Foreign Key) محسوب می‌شود و این دو جدول را به یکدیگر متصل می‌کند. با user_id می‌توانیم بفهمیم آدرسی که ذخیره شده است برای کدام کاربر است. تصویر زیر یک طرح ساده از این مثال است:اگر با SQL آشنایی ندارید، بهتر است کمی در مورد آن مطالعه کنید؛ زیرا در بخش‌های زیادی از توسعه‌ی وب به کار می‌رود و آشنایی با مبانی آن بسیار کاربردی است.در طرف مقابل NoSQL، که به معنای غیر SQL (یا Non-SQL) است، مجموعه‌ای جدیدتر از فناوری‌های دیتابیس است. هدف ایجاد NoSQL مدیریت حجم عظیم داده‌هایی است که برخی برنامه‌های تحت وب در مقیاس بزرگ تولید می‌کنند. بیشتر انواع SQL معمولاً به خوبی نمی‌توانند به صورت افقی مقیاس کنند و تنها توانایی مقیاس شدن عمودی (آن هم به شکل محدود) را دارند. اگر در مورد NoSQL به کسب اطلاعات تکمیلی نیاز دارید، می‌توانید نگاهی به منابع زیر بیندازید:W3ResourceKDnuggetsMonogoDB Resourcesدر نظر داشته باشید که به طور کلی دنیای وب، حتی برای دیتابیس‌های NoSQL، از SQL استفاده می‌کند. پس حتماً باید SQL یاد بگیرید و هیچ راه فراری از آن ندارید.۵. سرویس‌های Cachingیک سرویس Caching، پایگاه داده ساده‌ای به صورت کلید/مقدار (یا به عبارتی Key/Value) در اختیار ما می‌گذارد که امکان ذخیره و پیدا کردن اطلاعات را تقریباً با O(1) فراهم میکند. برنامه‌ها از سرویس‌های Caching استفاده میکنند تا نتایج محاسبات پرخرج و پرزحمت را نگه دارند و به این ترتیب دفعه‌ی بعد نیازی نباشد که دوباره این محاسبات از اول انجام شوند و صرفا نتایج از Cache بازیابی می‌شوند. یک برنامه می‌تواند نتایج یک کوئری دیتابیس، نتایج ارتباط با سرویس‌های خارجی، HTML یک URL خاص و خیلی چیزهای دیگر از این دست را Cache کند. مثال‌هایی از دنیای واقعی ببینید:گوگل نتایج جستجوهای پرطرفدار مثل “آب” یا “سریال جدید” را Cache می‌کند تا هر دفعه نیازی به محاسبه کردن آن‌ها نباشد.فیسبوک خیلی از چیزهایی که بعد از ورود می‌بینید، مثلاً داده‌های پست‌ها، فهرست دوستان و... را Cache میکند. درباره سیستم Caching فیس‌بوک در این مطلب می‌توانید بیشتر بخوانید.فراگیرترین فناوری‌های کاربردی برای Caching عبارتند از Redis و Memcached.۶. صف کار (Job Queue & Servers)بیشتر برنامه‌های تحت وب نیاز دارند که یک سری کار را به صورت ناهمگام (Asynchronously) در پشت پرده انجام دهند که بعضاً ربط مستقیمی هم به درخواست کاربر ندارند. مثلاً گوگل باید کل اینترنت را Crawl کند (خزش در صفحات وب) و نتایج را نمایه کند تا بتواند پاسخ جستجوها را بدهد. گوگل این کارها را صرفاً زمان جستجوی کاربر انجام نمی‌دهد، بلکه به صورت ناهمگامی شبکه را Crawl میکند و نمایه‌های جستجو را به طور مداوم به روز می‌کند. یا مثال روزمره دیگری که همگی که با آن سروکار داشته‌ایم، زمانی است که کاربر در سایت عضو می‌شود و قرار است برای او ایمیل تایید عضویت ارسال شود. پیامی مبنی بر ارسال ایمیل سریعاً به کاربر نمایش داده می‌شود اما در واقع ایمیل هنوز ارسال نشده و به صورت ناهمگام و کمی بعدتر ارسال می‌شود.ساختارهای زیادی برای کار کردن به صورت ناهمگام وجود دارد، فراگیرترین آن چیزی است که آن را ساختار «صف کار» مینامیم. دو جزء اینجا ایفای نقش می‌کنند: یک صف «کار» که باید اجرا شود و یک یا چند سرور کار (معمولا به آنها "کارگر" میگویند) که باید کارهای صف را انجام دهند.صف‌های کار لیستی از کارها که باید به صورت ناهمگام انجام شوند نگه میدارند. ساده ترین نوع آن‌ها صف‌های «خروج به ترتیب ورود» (یا FIFO) هستند که اولین درخواستی که وارد صف می‌شود، قبل از سایر درخواست‌ها پردازش می‌شود. هرچند FIFO در بسیاری از مواقع هم جوابگو نیست و بیشتر برنامه‌ها در نهایت به صف‌هایی نیاز پیدا میکنند که اولویت‌بندی بهتری از اهمیت کارها در آن‌ها صورت می‌گیرد. هروقت یک کار باید انجام شود، چه طبق یک برنامه‌ی منظم و چه طبق عملیات‌های کاربر، برنامه این کار را به صف اضافه می‌کند.سرورهای کار، کارها را پردازش میکنند. آنها هر از گاهی به صف کار سر می‌زنند (Polling) تا ببیند آیا کاری برای انجام دادن هست یا نه و اگر بود، آن کار را از صف خارج، و اجرا می‌کنند. زبان‌ها و فریم‌ورک‌های این سرورها نیز همانند سرورهای شبکه بسیار گسترده می‌باشند و برای این مقاله از ورود دقیق‌تر به آن‌ها خودداری مي‌کنیم.۷. سرویس جستجوی تمام متناکثر برنامه‌های تحت وب، نوعی از جستجو را درون خود دارند؛ به این صورت که کاربر یک متن ورودی می‌دهد (Query) و برنامه مرتبط‌ترین نتایج را برمی‌گرداند. فناوری پشت این عملیات، «جستجوی تمام متن» (یا Full-text Search) نام دارد که از یک ایندکس معکوس (Inverted Index) استفاده میکند تا به سرعت پست‌هایی را پیدا کند که کلیدواژه‌های موجود در Query را دارا هستند.نمونه‌ای از تبدیل سه سند به ایندکس معکوس. دقت کنید که کلمه‌های عمومی و رایج مثل “in”، “the” و “with” در ایندکس معکوس آورده نشده‌اند.با اینکه امکان انجام جستجوی تمام متن به طور مستقیم در یک سری دیتابیس‌ها (مثلاً MySQL) وجود دارد اما راه‌اندازی یک «سرویس جستجوی» جداگانه که ایندکس معکوس بسازد و رابط Query داشته باشد هم بسیار معمول است. برای این منظور امروزه Elasticsearch پرطرفدارترین پلتفرم جستجوی تمام متن را ارائه می‌کند؛ البته موارد دیگری مثل Sphinx و Apache Solr نیز وجود دارند۸. سرویس‌ها (Services)با پیشرفت و بزرگتر شدن برنامه، طی زمان یک سری «سرویس‌ها» از برنامه جدا میشوند و به صورت برنامه‌های مستقل به کار خود ادامه می‌دهند. البته آنها با دنیای خارج ارتباطی برقرار نمی‌کنند، و برنامه‌ی اصلی و دیگر سرویس‌ها همچنان با آنها تعامل دارند. به عنوان مثال بر حسب نیاز می‌توان برای چیزهایی از قبیل «مدیریت حساب‌های کاربری»، «مدیریت پرداخت‌ها» یا «ایجاد فایل‌های PDF از متون» سرویس‌های جداگانه‌ای راه‌اندازی کرد.۹. داده (Data)امروزه بقای شرکت‌ها به طرز استفاده‌ی آنها از داده‌ها بستگی دارد. تقریباً همه‌ی برنامه‌ها بعد از بزرگ شدن به حد کافی، یک پایپ‌لاین داده راه می‌اندازند که بتوانند داده‌ها را جمع‌آوری، ذخیره و آنالیز کنند. یک پایپ‌لاین عادی سه مرحله دارد:۱. برنامه، داده‌هایی که معمولاً درباره‌ی رفتار کاربران است را به محیطی برای پردازش داده‌ها ارسال می‌کند. AWS Kinesis و Kafka دو فناوری رایج این کار هستند.۲. هم داده‌ی خام و هم داده‌ی نهایی تغییریافته در سرویس ذخیره‌ی ابری ذخیره میشوند. AWS Kinesis محیطی به نام Firehose دارد که امکان ذخیره‌ی داده‌ی خام در سرویس ابری خودش (S3) را بسیار ساده کرده است.۳. معمولا داده‌ی تغییریافته برای آنالیز به یک انبار داده (Data Warehouse) بارگذاری می‌شود. [در خارج از ایران] بسیاری از استارتاپ‌ها برای این منظور از AWS Redshift استفاده می‌کنند، هرچند شرکت‌های بزرگتر معمولاً از Oracle یا انبارداده‌های انحصاری دیگر استفاده می‌کنند. اگر داده‌ها به اندازه‌ی کافی بزرگ باشند، باید از فناوریهای ویژه داده‌های بزرگ مانند هدوپ (Hadoop) و NoSQL استفاده کرد.۱۰. ذخیره ابری (Cloud Storage)ذخیره ی ابری راهی ساده و مقیاس‌پذیر برای ذخیره داده، دسترسی به آن و به اشتراک گذاشتن داده‌ها در اینترنت است. شما می‌توانید هر چیزی که روی فایل‌سیستم محلی ذخیره می‌کنید را در آن ذخیره کنید، و مزیت آن این است که با استفاده از یک RESTful API میشود تحت HTTP به آن دسترسی داشت. سرویس S3 آمازون امروزه با اختلاف محبوب‌ترین سرویس ذخیره‌ی ابری جهان است.۱۱. شبکه توزیع محتوا (CDN)دسترسی به اطلاعات زمانی که CDN وجود دارد و زمانی که بدون CDN می‌خواهیم به آن‌ها دسترسی داشته باشیم.شبکه توزیع محتوا (Content Delivery Network) یا مخفف آن CDN راهی در اختیار ما میگذارد تا دارایی‌هایی مثل HTML ایستا، CSS، جاوا اسکریپت و عکس‌ها را سریع‌تر در وب به کاربران ارائه دهیم، بسیار سریعتر از زمانی که آن‌ها را از یک سرور تک‌مبدا ارائه می‌دهیم. روش کار CDN به این صورت است که محتوا را بین تعداد زیادی سرور حاشیه‌ای در سرتاسر جهان پخش میکند تا کاربر آن محتوا را به جای دریافت از سرور مبدا اصلی، از سرورهای حاشیه‌ای دریافت کند. برای مثال در شکل زیر، کاربری در اسپانیا یک صفحه را از سایتی درخواست کرده که سرورهای مبدا آن در نیویورک هستند؛ اما دارایی‌های ایستا می‌توانند از یک سرور CDN حاشیه‌ای در انگلیس دریافت شوند تا فاصله‌ی طولانی بین اسپانیا و نیویورک طی نشود.برخی مطلب‌های قبلی کوئرامگ برای توسعه‌دهندگان وب:۷ مرحله برای تبدیل شدن به یک توسعه‌دهنده حرفه‌ای وبآشنایی با ۳ حوزه اصلی کاربرد زبان پایتونترجمه و تلخیص از:"Web Architecture 101", by Jonathan Fulton at Storyblocksکوئرامگ مجله‌ای تخصصی برای توسعه‌دهندگان است که هر هفته با مطلب‌هایی در زمینه تکنولوژی، رشد فردی و آینده برنامه‌نویسی به‌روزرسانی می‌شود. برای اطلاع از آخرین مطلب‌های ما، می‌توانید توئیتر یا کانال تلگرام کوئرا را دنبال کنید.