https://virgool.io/feed/@Alirjn مهندس برق و معلم. شیفته‌ی سینما، نوشتن و کاوش در دنیای انسان‌ها🌱 fa 2026-06-16 01:18:06 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@Alirjn https://virgool.io/@Alirjn/%D9%85%D9%86-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%B3%D9%88%D9%85-xuwnyfbyxnyq دهه بیست زندگی، این پیچِ خطرناک میان آرزوها و واقعیت‌ها، برایم شبیه یک دوندگی بی‌امان شده است؛ دویدنی در مسیری نامشخص، با احساسی سرسام‌آور از بی‌نتیجه بودن یا حتی پوچی. هر قدم که برمی‌دارم، نه به مقصد می‌رسم و نه احساس پیشرفتی می‌کنم. انگار درجا می‌زنم، در حالی که عقربه‌های ساعت بی‌رحمانه جلو می‌روند.این فشار فقط درونی نیست؛ نگاه تیزبین آینده، انتظار اطرافیان و سوال دائمی «بعدش چه؟» مثل وزنه سنگینی روی دوشم سنگینی می‌کند. قرار است چه بشوم؟ آینده برایم چه نقشه‌ای کشیده است؟ این سوال‌ها مرا در میانِ ده‌ها راهِ متناقض رها کرده‌اند؛ کدام درست است و کدام اشتباه؟ پایان این مسیر پر پیچ و خم کجاست؟ این حجم از تردید و جستجو، جوانی را به فشار می‌آورد، به اضطراب.ناملايمت‌های اين زمانه هم که دیگر قصه‌ای جداگانه است. هر روز با ماجرایی تازه از راه می‌رسد؛ اتفاقاتی که نه نقشی در رقم خوردنشان داریم و نه از عواقبشان خبر داریم، اما ناگزیر باید جوابگوی اشتباهاتِ دیگران باشیم. انگار جوانی ما، میدان آزمونی است برای خطاهایِ نسل‌های قبل یا تصمیمات نادرست حاکمان. استرس، اضطراب و نگرانی، همدمان همیشگی این دهه شده‌اند.در این میان، تنها تسکینی که پیدا می‌کنم، این باور کهنه اما امیدبخش است: «هر سختی، بی‌جواب نمی‌ماند.» شاید این جمله، تنها چراغ کوچکی باشد در این تاریکی پر از دویدن و انتظار؛ یادآوری که شاید این آشوب میانهٔ جوانی، خود بخشی از ساختنِ آینده‌ای باشد که هنوز نمی‌بینیم. جعفری نژاد جعفری نژاد Mon, 11 May 2026 15:42:00 +0330 https://virgool.io/@Alirjn/%D9%85%D9%86-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-gto8qyvjqcuh :)قواعد انسانی و اخلاقی برای بعضی‌ها مثل خط‌هایی روی شن‌اند، با یک موج از منافع شخصی پاک می‌شوند و دوباره از نو تعریف.اما برای کسی که هنوز به معنا باور دارد، این اصول مثل ریشه‌ در خاک‌اند؛ حتی اگر باد بی‌عدالتی یا بی‌رحمی بوزد نمی‌لغزد.بارها شنیده‌ام از روان‌شناس‌ها، مشاورها، حتی دوستان که می‌گویند:"همون‌طور رفتار کن که باهات رفتار می‌کنن."یعنی اگر کسی بی‌رحم بود، تو هم فاصله بگیر؛ اگر بی‌احترامی کرد، بی‌احترامی کن؛ اگر بی‌تفاوت بود، بی‌تفاوت باش.منطقشان ساده است: محافظت از خود، سازگاری با محیط، تلافی.اما این منطق چیزی را آرام‌آرام از انسان می‌گیرد؛همان مرزی که میان درست و غلط می‌کشید. بدی را با بدی جواب دادن یعنی شبیه شدن به همان چیزی که از آن گریزانیم،چیزی از من باقی نمی‌ماند جز تصویری تکراری از همان آدمی که روزی از رفتارش رنج بردم و این یعنی فراموش کردن اینکه چرا در ابتدا ناراحت شدیم.قوانین اخلاقی شاید در دنیایی چنین تند و سرد، کودکانه به نظر برسند؛ ولی حقیقت این است که همین قانون‌های کوچیک، انسانیت را می سازند. صداقت، وفاداری، احترام واژه‌هایی که شاید بوی کهنگی بدهند اما هنوز نرم‌ترین پناه آدم‌اند.ترجیح می‌دهم خسته باشم ولی تمیز.تنها باشم ولی راست‌گو.زخم بخورم ولی وجدانم آرام باشد.شاید دنیا از نگاه من ساده‌تر از آن چیزی باشد که هست،اما من همین سادگی را دوست دارم،چون هنوز یادم نرفته که انسان بودن، خود بهترین پاسخ به بدی‌هاست. جعفری نژاد جعفری نژاد Fri, 08 May 2026 17:10:27 +0330 https://virgool.io/@Alirjn/%D9%85%D9%86-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84-tmebmp8v53sr :)کمال‌گرایی برای من شبیه همان نیمکت سبز پارک است؛از دور مرتب و محکم و حتی دلنشین، اما اگر کمی بیشتر رویش بنشینی، لق می‌زند. هی تکان می‌خورد. هی یادت می‌اندازد که قرار نیست آسوده باشی.کمال‌گرایی برای من تلاش برای عالی بودن نیست، بیشتر ترس از «بد بودن» است.ترس از کافی نبودن.ترس از اینکه یک جا، یک نفر، یک لحظه بگوید: «می‌توانستی بهتر باشی.»من کارها را برای لذت شروع نمی‌کنم، برای تایید شروع می‌کنم.برای اینکه کسی اخم نکند.برای اینکه مبادا اشتباهی کنم که سال‌ها بعد هم نصف شب‌ها بیدارم کند.اعتماد به نفس برای بعضی‌ها یک لباس راحتی است، می‌پوشند و راه می‌روند و حتی یادشان می‌رود تنشان است.اما برای من شبیه کفشی است که همیشه یک شماره کوچک‌تر است؛راه می‌روم، اما هر قدم را حس می‌کنم.هر نگاه را تحلیل می‌کنم.هر سکوت را معنی می‌کنم.وقتی کسی جواب پیامم را دیر می‌دهد، مغزم جلسه اضطراری تشکیل می‌دهد:«حتماً چیزی گفتم که بد بوده.»«حتماً خسته‌اش کردم.»«حتماً دیگر دوستم ندارد.»وقتی کسی نگاهم می‌کند، به جای اینکه بگویم شاید فقط نگاهش سرگردان است،می‌گویم: «ایرادی هست. حتماً هست.»کمال‌گرایی من را آدم منظمی نکرده،من را آدمی کرده که شروع کردن برایش سخت است.چون اگر کامل نشود، بهتر است اصلاً نباشد.اگر بی‌نقص نباشد، انگار ارزش ندارد.اعتماد به نفس پایین هم دقیقاً همین‌جاست که ریشه می‌دواند؛وقتی ارزشم را مشروط می‌کنم.به رضایت دیگران.به بی‌خطا بودن.به تأیید گرفتن.و عجیب است،همان‌قدر که از قضاوت شدن می‌ترسم،خودم سخت‌ترین قاضی خودم هستم.گاهی به همان آدم‌های تنها در پارک فکر می‌کنم.شاید آن‌ها هم هیاهویی دارند، فقط بلدند آرام‌تر بنشینند.شاید سکون‌شان از بی‌تفاوتی نمی‌آید،از پذیرش می‌آید.من اما هنوز در حال دویدن‌ام،حتی وقتی روی نیمکت نشسته‌ام. جعفری نژاد جعفری نژاد Fri, 01 May 2026 09:00:08 +0330