https://virgool.io/feed/@Amirmasoudmokarami "مُنفعل" fa 2026-07-01 02:58:59 https://files.virgool.io/upload/users/2861498/avatar/HesXkH.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Amirmasoudmokarami https://virgool.io/@Amirmasoudmokarami/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D9%86-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%86%D8%AC-%D8%AC%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D9%84%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF-lbsxwja0c5ke در کنج جمجمه ، جایی که خواب لانه میکند. کارگردان: مهرداد حدادی . فکر مشهودی پشت این کار نبوده است. نه تنها به سبک نگارش نویسنده (جریان سیال ذهن) وفادار نبوده‌است ، بلکه به کشفیات استانداردی از متن هم نرسیده‌اند. نویسنده در نهایتِ سادگی به سه‌گانه وحدت وفادار بوده‌است: ۱- وحدت مکان ۲- وحدت زمان ۳- وحدت موضوع ریتم در هر صحنه رفته رفته از حالت استاندارد خود خارج میشود و از چیز دیگری پیروی میکند. لازم است یادآور بشوم که محمد مظلومی مثل همیشه درخشید. حال که به این ها رسیدیم ، ارتباط‌شان چیست؟ شبکه ارتباطی این ویژگی ها یا نواقص یا نقاط قوت چیست؟ با وجود در نظر گرفتن تمام این ها میتوان گفت این اثر هنوز به بلوغ نرسیده‌است و لازمه‌ی هماهنگی و جذب ایده‌های کار آمد تری‌ست. در نهایت زحمات عوامل اثر قابل تقدیر است و خوشحالم برای پرکاری تئاتر رفسنجان... امیرمسعود مکرمی امیرمسعود مکرمی Sat, 02 Sep 2023 00:48:24 +0330 https://virgool.io/@Amirmasoudmokarami/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D9%86-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%87-hpkuc0f9fu4m تئاتر "پادماده" / خرید بلیت از سایت تیوالپادمادهنوشته و کار: سامان ابریشمی▪︎به واسطه‌ی متصل بودن به نگارخانه همیشه پوسترهایشان جذاب بوده است.اقتباس از متون غرب کار را دشوار تر میکند ، اما با این حال آسیب هایی به فرم اجرا وارد میکند از جمله همراهی نکردن تماشاگر با اجرا که سعی داشتند با سهیم کردن تماشاگر و برانگیختن نیروی عمل در او ، این مشکل را کتمان کنند.- چه چیزی میتوان باعث تخریب این ایده‌ی ناب شود؟شاید بتوان علتش را در عدم درک بازیگران از متن(بهتر است اسمش را عدم دستیابی به یک تحلیل مشترک از متن بگذارم.) ، یکدست نبودن بازی بازیگران و حتی متن و هدایت کارگردان پیدا کرد.- هدف از درام ، انتقال مفاهیم است ، اکنون چه مفاهیمی رد و بدل می‌شود؟دیالوگ هایی که در گوشه ای از اثر مینیمال و در نیمه‌ی دوم اثر به سوی وارونگی میرفت ، اِلِمان های ابزورد را به خود جذب میکرد ، در قسمتی از هرگونه ایسم گریزان بود ، در قسمتی هم قربانیِ کلیشه‌های بدون دراماتیزه میشد ، همین ها باعث میشد که به متن برچسب یکدست نبودن بزنیم و در نهایت شاهد اجرایی سورئال بشویم.از نقص هایی که در بازی ها آشکار بود می‌توان به چپاندن حس های اضافی ، میزانسن های انتقالیِ بدون دلیل ، عدم آنِ بازیگری ، پذیرفتن آسودگی خیانت (مونولوگ ابتدا) ، عدم تسلط و عدم هماهنگی‌ بازیگران و حتی عوامل اجرایی‌ اشاره کرد.در نهایت همین‌که چراغ تئاتر را روشن نگه‌داشته و ایده های جذاب اجرایی را رقم زده اند باعث خشنودی‌ست.امیرمسعود مکرمی امیرمسعود مکرمی امیرمسعود مکرمی Fri, 01 Sep 2023 15:17:09 +0330 https://virgool.io/@Amirmasoudmokarami/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%AC%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%AE%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%87%D8%A7-xrfxc58lylwx تئاتر "جا به جا" چهار اپیزود / چهار کارگردان"جا به جا"چهار اپیزود / چهار کارگردان▪︎[ورود به سالن یعنی پا گذاشتن در جهانی واژگون!]تئاتر به دو قسمت تقسیم میشود:۱- واقع‌گرایی۲- غیر واقع‌گراییسورئال ساختن از واقعیت های درونی نقش‌بسته در ذهن نویسنده قابل تقدیر است.- اکنون دامغانی چقدر به نوشته‌ی خود وفادار بوده است؟!دامغانی را از "افلیاسیون" میشناسم ؛ او سادیسم دارد! در اینجا سادیسم بد نیست ، سادیسم به معنای آزار تماشاگر است ، تماشاگر غرق در اندیشه های او بود ، تماشاگر به محقق شدن رویا و اندیشه‌‌های ذهن او کمک میکرد ، به طوری که ردپای او و جهان بینی‌اش در تمام اپیزود هایی که کارگردان های متفاوتی داشتند احساس میشد و همین موجب یکنواختی ریتم ، سمبولیسم بودن اثر(وجه مشترک کار‌هایش) طراحی صحنه مینیمال و در نهایت نگرش رابرت ویلسون وارانه‌ی او میشد که باعثِ عدم توجه تماشاچی در نیمه‌ی دوم اثر میشد.- در نهایت کارگردان به جمع بندی ، تفکیک یا تلفیق این موارد رسیده است یا خیر؟در ضمن این را هم بگویم که دامفانی و تیم اجرایی‌اش درست مقابل وحدت های ارسطویی ایستاده اند ؛ وحدت‌های کلاسیکی که به وحدت های پوچی بدل میشوند.- چه چیزی باعث میشود گروه اجرایی پس از حدوداً ۴ سال به فکر اجرای مجدد اثر می‌افتند؟پس از همه‌ی این‌ها ضرورت اجرایی به چه‌معناست؟! در سیاره‌‌ها؟! یا به رقص در آمدن حیوانات؟! یا پیشرفت متن در طول این ۴ سال؟! یا پرداخت به ایده؟! یا تجارت؟!صاحب‌اثران قطعاً هدفی داشتند ، اما نسبت به پرداخت به ایده بی‌تفاوت بودند و هدف خود را به درستی بیان نکرده بودند یا حداقل "من" متوجه هدف‌شان نشده‌ام.در انتها تلاش ها و زحمات دست‌اندرکاران کار را هم نمی‌شود نادیده گرفت.امیرمسعود مکرمی امیرمسعود مکرمی امیرمسعود مکرمی Fri, 01 Sep 2023 15:11:15 +0330