https://virgool.io/feed/@Bashir عاشق خوندن نوشتن و فکر کردنم، اینجا از حرف‌های درونی می نویسم و تجربیاتم از فیلم‌ها و کتاب‌ها ‌ (جلوی دهان‌مان را گرفته‌اند، پس با ایما و اشاره حرف‌مان را می‌زنیم.) fa 2026-04-14 21:03:44 https://files.virgool.io/upload/users/2847100/avatar/t7W6cr.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Bashir https://virgool.io/@Bashir/%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-j1rdphmle7qb بعضی داستان‌ها را برای خوابیدن و بعضی دیگر را برای بیدار شدن می‌نویسند. از بین تمام‌شان یکی را خیلی دوست دارم، آن هم داستان کتنیس اِوِردین است.دختری از منطقه دوازده که داوطلب می‌شود به جای خواهر کوچک‌ترش در «بازی‌ گرسنگی» (The Hunger Games) شرکت کند. همه چیز از همین فداکاری و شجاعت شروع می‌شود. چون هر کسی که مجبور به این بازی شود، می‌داند که شانس زیاد برای زنده ماندن ندارد.در «بازی‌های گرسنگی» حکومت هر سال از هر دوازده منطقه، دو نوجوان را انتخاب می‌کند. مجموعا بیست و چهار نفر، همه‌ی آن‌ها مجبور هستند برای نجات جان خود، دیگری را بکشند. آخرین نفری که زنده بماند برنده است.اما چرا باید چنین بازی‌های وحشتناک و غیرانسانی ترتیب داد؟در ابتدای داستان به ما می‌گویند که این بازی‌ها برای سرگرمیِ رئیس حکومت (پرزیدنت اِسنو)، سرمایه‌داران و مردم پایتخت (کپیتول) است. تصور کنید یک عده پای تلویزیون‌ لم داده و در حالی که تنقلات می‌خورند، شما را تماشا می‌کنند که چطور برای بقا، مجبورید دوست خودتان را بکشید.اما وقتی در داستان عمیق‌تر می‌شویم، معلوم می‌شود که این بازی‌ها صرفا برای سرگرمی نیستند و اهداف سیاسی و حکومتی دارند.پرزیدنت اِسنو همراه بعضی دیگر از مردم در پایتخت زندگی می‌کند. جایی که همه سرمایه‌داران حضور دارند. جایی که همیشه مهمانی به راه است. جایی که مد و فشن حرف اول را می‌زنند. جایی که غذا و نوشیدنی خیلی بیشتر از نیاز کل مردمش است. جایی که زندگی عالی است.پایتخت یا همان کپیتولدر طرفی دیگر با کلی فاصله از پایتخت، دوازده منطقه وجود دارد. در هر منطقه مردم در فقر شدید و نبود امکانات زندگی می‌کنند. برای داشتن نیازهای اولیه مجبور هستند به شدت کار کنند، که در نهایت بیشتر دست‌رنجشان به حکومت، سرمایه داران و مردم پایتخت می‌رسد.منطقه دوازدهاما رئیس حکومت چطور مردم را در برابر این همه ظلم ساکت نگه می‌دارد؟تفرقه بنداز و حکومت کنپرزیدنت اسنو می‌داند که اگر مردمِ دوازده منطقه متحد شوند، حکومتش را سرنگون می‌کنند. برای همین او مردم دوازده منطقه را از هم دور کرده است، راه‌های رفت و آمد را بسته و هرگونه ارتباط را هم قطع کرده است.همچنین در بازی گرسنگی، او دوازده منطقه را در مقابل هم قرار می‌دهد و باعث می‌شود که مردم هر منطقه نسبت به منطقه‌ی دیگر احساس تنفر و دشمنی پیدا کنند.رئیس حکومت یا همان پرزیدنت اسنومردم را بترسان تا جرئت اعتراض نداشته باشندبازی‌های گرسنگی به اندازه کافی وحشیانه و ترسناک هستند. اما هر کسی که در مقابل این بازی‌ها هم اعتراضی کند، همانجا توسط ماموران سفیدپوشِ صلح کشته می‌شود.این یک نمایش ترس است، که ممکن است باعث شود مردم فکرِ اعتراض و مخالفت را هم از سرشان بیرون کنند.نمایش ترس توسط ماموران صلحمشکل، فقر و بدبختیاو چنان مردم دوازده منطقه را درگیر زنده ماندن و تلاش برای بقا کرده، که نه فرصت و نه انرژی باقی نمانده است تا مردم در برابر این همه ظلم بایستند.تا اینجا فهمیدیم که ماجرای کلی از چه قرار است. اما آیا همینطور باقی می‌ماند؟ آیا رئیس حکومت، پرزیدنت اسنو همچنان می‌تواند به ظلم علیه مردمش ادامه دهد؟ اینجاست که کتنیس اوردین وارد می‌شود.کتنیس و اتحاد مردمکتنیس با فداکاری کارش را شروع می‌کند، با هوش و ذکاوت ادامه می‌دهد و اولین اعتراض شجاعانه خودش را در انتهای بازیِ اول، مقابل همه نشان می‌دهد.او ناخواسته باعث می‌شود مردم دوازده منطقه با هم متحد شوند. شجاعت او به تمام مردم سرایت می‌کند، همه در هر جایی شروع به ایستادن می‌کنند. فقر و بدبختی که زمان و انرژی را از مردم گرفته بود، حالا خود نیرویی می‌شود برای اعتراضی محکم‌تر.و کمی بعد انقلاب می‌شود. مردم بالاخره به عدالت و آزادی که لایقش بودند، می‌رسند. پیشنهاد می‌کنم حتما مجموعه فیلم‌هایش را ببینید. چهار قسمت است و هر قسمت خیلی جذاب، مهیج و پرکشش ساخته شده‌ است. بازی‌های گرسنگی فقط برای سرگرمی نبودند، داستان کتنیس و شجاعت و ایستادگی‌اش هم همینطور.مجموعه کتاب‌های بازی گرسنگی یا همان هانگر گیمزاز آنجایی که دسترسی آزاد به اینترنت نداریم، من کلی گشتم و این مجموعه فیلم را در سایتی پیدا کردم که بتوانید بدون دردسر دانلودشان کنید. دانلود فیلم The Hunger Games 2012 – سریال بلاگ (هم نسخه زیرنویس و هم نسخه دوبله بدون حذفیات)در جایی از فیلم، هیمیچ مربی کتنیس به او می‌گوید که وقتی در بازی هستی فراموش نکن که دشمن واقعی کیست.اینجا هم یادمان نرود که دشمن ما ویرگول یا محدودیت‌هایش نیست. ارجاع به بیوگرافی صفحه‌ام.سپاس از تیم ویرگول. بشیر صابر بشیر صابر Tue, 14 Apr 2026 13:10:17 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%B3%D9%87-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B2-%D8%B7%D8%A7%D9%82%DA%86%D9%87-jx0wrqy4iibg یکی از دلایلی که دوست داشتم زبان انگلیسی خودم را قوی کنم، این بود که بتوانم کتاب‌ها را به زبان اصلی بخوانم. کتاب‌های ترجمه شده معمولا بخش‌هایی از خودشان را از دست داده‌اند.این مدت به کتاب‌های زیادی در طاقچه سر زده‌ام. می‌خواهم سه تایشان را خیلی کوتاه معرفی‌ کنم و بریده‌ای جالب از آنها را با شما به اشتراک بگذارم.کتاب اول، «انسان در جستجوی معنا» اثر ویکتور فرانکلاین کتاب خاطرات و برداشت‌های دکتر فرانکل از دوران زندگی در ارودگاه‌های کار اجباری در آشویتس است. از سختی و سیاهی آن دوران احتمالا اشک‌هایتان جاری شود. شاید هم احساس همدردی کنید.چیزی که من درمورد این کتاب دوست داشتم، این بود که نشان می‌داد انسان تا چه اندازه می‌تواند دوام بیاورد. همچنین از قدرت معنا و امید می‌گفت. اینکه داشتن معنا در زندگی چقدر می‌تواند به شما در برابر هر رنج و سختی کمک کند.بریده کتاب اولکتاب دوم، «زندگی‌های پنهان درون‌گرایان» اثر جن گرانمناگر درونگرا هستید، خواندن این کتاب مثل این می‌ماند که یک نفر در عمیق‌ترین شکل ممکن شما را درک کرده باشد. چنان احساس سرخوشی به شما دست می‌دهد که کتاب را بغل می‌کنید.اگر هم درونگرا نیستید، باز هم خواندن این کتاب برایتان خوب است، چرا که کمک می‌کند تا دوستانِ درونگرای خودتان را بهتر بفهمید و رابطه‌تان را بهتر کنید.چیزی که درمورد این کتاب دوست داشتم، این بود که خوب و بد نکرده بود. نه درونگرایی و نه برونگرایی، برخلاف چیزی که جامعه تحمیل می‌کند، ایراد یا مشکل نیستند. هر دو گروه توانایی‌های منحصر به فردی دارند، ارزشمند و سالم‌اند. تفاوت داشتن مشکل نیست، اینکه توقع داشته باشیم همه مثل ما باشند مشکل است.بریده کتاب دومکتاب سوم، «خودآموز دیکتاتورها» اثر رندال وود و کارمینه دولوکایک کتاب طنز که با لحن تند و خاصی به شما یاد می‌دهد که دیکتاتورها چگونه رفتار می‌کنند. این کتاب برای دوستداران تاریخ و سیاست کتاب فوق العاده‌ای هست.آدم‌ها نوشته‌های سنگین و تحلیلی درمورد آدم‌های بد دنیا را نمی‌خوانند؛ چون جذابیتی ندارد. اما در این کتاب همه چیز خیلی جالب نوشته شده است و شما خواندنش لذت می‌برید. لحن دستوری و طنز-آموزشی کتاب خیلی خلاقانه و سرگرم کننده است.بریده کتاب سومهر سه کتاب معرفی شده را در طاقچه می‌توانید بخوانید. کتاب سوم ترجمه شده است، من خیلی مشتاق هستم تا دسترسی به وسایل ارتباطی (اینترنت) وصل شود و بتوانم نسخه زبان اصلی آن را هم بخوانم.همینطوریو در نهایت روزهای خوب می‌رسد. قول می‌دهم.امیدوارم این پست منتشر شود. سپاس از تیم ویرگول.خطاب به دوستانم: دوستتان دارم، دوام بیاورید، بنویسید، زندگی کنید، ما تمام نمی‌شویم. بشیر صابر بشیر صابر Fri, 10 Apr 2026 02:38:19 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%B4%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7-b7xmmxtxnwzi به خودم آمدم و ناگهان متوجه شدم که روحی بیش نیستم. جسمم کجاست؟ مرا کجا دفن کرده‌اند؟ زندگی‌ام چطور تمام شد؟ چطور مُردم و نفهمیدم که مرده‌ام؟ به گذشته بر می‌گردم و چیزی نمی‌بینم. سعی می‌کنم به آینده بروم، اما هی... من مرده‌ام، آینده‌ای وجود ندارد.پس روح سرگردان بودن این‌گونه است. عجیب است که هیچ چیزش عجیب نیست. انگار قبلا هم بوده‌ام، همه چیز آشناست. صدایی می‌شنوم، صدای فریاد و شیون. برای من است؟ نمی‌دانم. به اطراف نگاه می‌کنم. چرا در قبرستان نیستم؟ چرا هیچ قبری این اطراف نیست؟ چرا این همه روح مثل من اینجاست.می‌پرسم اینجا کجاست؟ یکی می‌گوید ناکجا آباد است. یکی دیگر می‌گوید ما را اینجا دفن کرده‌اند. دیگری می‌گوید دفن نه، سوزانده‌اند. هنوز هم صدای شیون را می‌شنوم.می‌پرسم چرا هیچ چیزی از مردنم را به یاد ندارم؟ یکی می‌گوید خوش به حالت. یکی دیگر می‌گوید من هم به یاد ندارم. دیگری می‌گوید وقتی مرگت سریع باشد اینطور می‌شود، احتمالا به سرت شلیک شده و مرده‌ای.کم کم یادم می‌آید. گذشته هم، خیلی آرام و محو ظاهر می‌شود. تاریک است. زیبا نه، اما پر افتخار است. آینده وجود دارد. می‌بینمش. مال من نیست، من مرده‌ام. اما برای بقیه‌مان که زنده‌اند وجود دارد. مثل خورشید روشن است. خیلی هم زیباست، به زیبایی رنگین کمان‌های بهار.خوشحالم. من در تاریخ و ساعت خاصی تمام شده‌ام. اما راه تمام نشده است. خوشحالم که آنها ادامه می‌دهند. خوشحالم که آنها را می‌بینم و آخر راه را هم.(امیدوارم تیم ویرگول این نوشته رو تایید و منتشر کنه. خطاب به دوستای عزیزم که پست جدید نوشتند: ممنونم که می‌نویسید.) بشیر صابر بشیر صابر Thu, 09 Apr 2026 15:40:19 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84-%D9%88-%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84%DB%8C-%D9%87%D8%A7-l4be9jpxwkyd حرف زیادی برای گفتن نیست. همگی همه‌ی حرف‌ها رو می‌دونیم.در نهایت نمایش تموم می‌شه و حقیقت عریان. نور می‌آد، همونطور که بهار اومده.دوستتون دارم و براتون امید و قلب زرد می‌فرستم. 💛🌻☀(از تیم ویرگول هم ممنونم که دوباره این گوشه‌ی دنج رو برای ما فراهم کرد. دلم برای نوشتن تنگ شده بود.) بشیر صابر بشیر صابر Wed, 08 Apr 2026 11:42:12 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%D9%87%D8%A7%D9%85-%D9%BE%D8%A7%DA%A9-%D8%B4%D8%AF-ovsrzf73vld1 اجازه ندارم توضیحی بدم و اطلاع رسانی کنم، فقط میگم خوبم و دوست‌تون دارم.ویرگول پست‌های من رو پاک نکرده. جای دیگه‌ و کسای دیگه‌ای بودن که مجبورم کردن.این پست رو توی نیمه شبِ 24 بهمن ماه 1404 می‌نویسم. صبر کردم تا نیمه شب بشه و بگم که آره، تاریکه. ولی فردا رو هنوز داریم. صبح هنوز میاد. طلوع هنوز نزدیکه. من امید دارم. ما جریان داریم.اگه قراره امید و عشق بدم، چی بهتر از آفتابگردون؟ بشیر صابر بشیر صابر Fri, 13 Feb 2026 01:18:49 +0330 https://virgool.io/InDarkness/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA%D9%90-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D9%87-%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B1-icycuo3fokti خاموشی داره بیشتر و بیشتر میشه، ولی ما ایرانی هستیم و هر طور شده راه خودمون رو پیدا میکنیم :)از دیروز بخش «جدیدترین ها» توی ویرگول دچار اختلال شدهاز چند ساعت قبل هم کامنت ها دیده نمیشه و نمیشه هم کامنت جدیدی گذاشتراهکارهر پستی که می‌نویسید تگ «جدید» رو بهش اضافه کنید تا همه مون به پست های جدید دسترسی داشته باشیم.برای کامنت ها هم یکی از دوستای عزیز ویرگولی متوجه شدن که کامنت ها توی انتشارات بازه و هم میشه کامنت گذاشت و هم میشه کامنت خوندپس من انتشارات روزنه‌ی نور رو درست کردم و به همه ی پست های جدید و قدیمی که مرتبط هستن درخواست اضافه شدن به انتشارات رو میفرستم، پذیرفتن رو بزنید تا بتونیم دوباره به کامنت ها دسترسی داشته باشیم.متوجه شدم صفحه و پست های من خیلی مورد توجه هست، و ممکنه بعد از اینکه مسئولین عزیز (؟) این راهکارها رو توی صفحه من ببینند، این رو هم ببندند. اما خب ما همیشه یه راهی پیدا میکنیم. خاموشی هیچ وقت دائمی نبوده و هیچ وقت هم برنده نشده، روزهای خوب و پر نور میرسن.اگه پست تون رو ندیدم و درخواست اضافه شدن به انتشارات براتون نیومد، اینجا برام کامنت بذارین تا اضافه کنم و درخواستش رو بفرستم.پ.ن بعد از انتشار: الان که برای چند نفر درخواست فرستادم، بهم اخطار داد که فقط روزی 3 تا درخواست میشه فرستاد. اما میتونین خودتون انتشارات بسازین و پست های خودتون رو بهش اضافه کنید. این تنها راهیه که میشه به کامنت ها دسترسی داشت. تیم ویرگول عزیز، امیدوارم همه‌ی این اختلال ها فنی باشه و صاحبین قدرت به شما و ویرگول کاری نداشته باشن. بشیر صابر بشیر صابر Thu, 15 Jan 2026 15:48:50 +0330 https://virgool.io/InDarkness/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D8%A7-%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D9%88%D9%82%D8%AA-g00vjn7dttp6 هی مینویسم و هی پاک میکنم. گفتن نداره. همه چیز مثل روز روشنه. فقط باید چشم داشت.تا تولدم هم چیزی نمونده، داشتم فکر می‌کردم هیچ خواسته ای ندارم که بشه اسمش رو گذاشت آرزو.همه شون همون خواسته های معمولی و طبیعی و انسانیه. همون سطح های اول هرم مازلو. همون چیزایی که خارج از این جغرافیا، همه از بدو تولد دارنش.میگفت باید سوگواری کنی. میگفت سوگواری فقط برای مرگ نیست. سوگواری میتونه برای همه ی اون چیزهایی باشه که حتی هیچ وقت نداشتیش. میتونه برای دردهایی باشه که کشیدی. میتونه برای همه ی از دست دادن هات باشه.نمی‌دونم تا روز تولدم چه اتفاقاتی میفته. اما همین الان یه آرزو دارم که میخوام برآورده بشه. مطمئنم آرزوی کل ایرانه.ببخشید که کامنت های پست های قبلی رو جواب ندادم. انرژی ارتباطی و اجتماعیم به شدت پایینه.از تبریک همه برای پنجم شدن پستم، ممنونم :) باید بگم اون پست من تنها نبود، یه نوشته ای بود که دو تا نویسنده داشت. یکیش خودم بودم و یکی دیگه، بهترین دوستم. که امیدوارم الان حالش خوب باشه.جایزه رو هم هنوز بهم ندادن. قرار گذاشته بودیم، هر چی بردیم، نصف نصف. آره دیگه.این وسط فقط کارم هست که داره نسبتا خوب پیش میره و ارتباطی به باقی زندگیم نداره.با تمام تفاوت هایی که ممکنه داشته باشیم، دوستتون دارم.لطفا تبریک ننویسین برام.برای تولدم پست جدا می‌نویسم و هنوزم انرژی ندارم که کامنت ها رو جواب بدم، اما میخونم. قصدم بی احترامی یا نادیده گرفتن یا مغرور بودن و این چیزا نیست. فقط بی حوصله ام و گفتم انرژی اجتماعی لازم رو ندارم.اگه میخواین کامنت بذارین، فقط یه قلب زرد برام بذارین. به نشانه ی گرما، امید، نور و دوستی.پست موقته، احتمالا بعدا پاکش کنم.پ.ن (دو ساعت بعد از انتشار) : حذفش نمیکنم، این پست می مونه به یادگار، برای خودم و هم نسل هام و برای همه ی دوستای عزیزم که اومدم و دیدم این همه قلب زرد برام گذاشتن :) بشیر صابر بشیر صابر Tue, 06 Jan 2026 22:59:01 +0330 https://virgool.io/InDarkness/%DB%8C%DA%A9-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87-gjf2vkfbsucf عزیزِ منناراحتم که دارم این نامه را برای تو می‌نویسم. دوست داشتم ببینمت، جز به جز صورتت را بخاطر بسپارم و بر هر گوشه اش بوسه‌ای بزنم. چنان در آغوش بگیرمت که سلول های تنم به سلول های تن تو وصل شود. اگر یک روز برنگشتم، خودت می‌دانی. می‌دانی که چقدر دوستت دارم و بارها و بارها این را بهت گفته‌ام.یادت هست چه حرف‌هایی درمورد این روزها می‌زدی؟ دروغ چرا، تو از من شجاع‌تری و مردم‌مان برای تو عزیزترند. تو همیشه همه را می‌بینی، قلبت برای همه می‌تپد و اگر حتی یک کار کوچک هم از دستت بر بیاد، از جان و دل مایه می‌گذاری.اگر تصادفی تو را در این بحبوحه ببینم تعجب نمی‌کنم. امیدوارم اتفاقی برایت نیفتد، برای هیچ‌کداممان نیفتد. هر چند همین الان که دارم می‌نویسم، فهمیده‌ام که بعضی‌هایمان به آسمان پرواز کردند و زمین سرخ است.گفتم سرخ، تا به حال به غرور و افتخار این واژه دقت کرده بودی؟ به واژه‌های دیگر چطور؟ صبح؟ بهار؟ آزاد؟من وقتی به کلمه آزاد فکر می‌کنم یاد «درس‌های آزاد» توی کتاب فارسی می‌افتم. همان‌هایی که یک صفحه بزرگ سفید داشت و باید خودمان آن درس را توی کتاب می‌نوشتیم. شاید الان هم همین‌طور باشد.همیشه دوستت دارم.من یه کتابخونه پر از کتاب های قدیمی دارم، توی بعضی هاشون عکس و نامه و دست نوشته هست. حتی نسخه دستنویس رمان بوف کور رو هم داشتم، چاپ بمبئی بود و دستخط خود صادق هدایت بود.این نوشته هم، متن یکی از نامه‌ها بود. جالبه که امروز موقع مرتب کردن‌شون این نامه رو پیدا کردم :) حدس می‌زنید لای چه کتابی بود؟ کتاب چشم‌هایش از بزرگ علوی. بشیر صابر بشیر صابر Wed, 31 Dec 2025 15:22:10 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AC-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%85-%DA%AF%D9%84-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B1-fc2ncjpswuz4 سلام آقای سفیدامروز چهارمین روز از زمستان است و من، در حالی که این کلمات را برایتان کنار هم می‌چینم، بیش از هر زمان دیگری دلتنگتان هستم. منتظرم با دومین برفِ جدیِ شهر، سراغتان بیایم و بسازمتان. البته حق دارید اگر نخواهید مرا ببینید، از آخرین باری که با هم گپ زدیم سال‌ها می‌گذرد و خوب می‌دانم که این فاصله، تقصیر من بوده است.راستش را بخواهید، زندگی در این چند سال اخیر آن‌قدر آشفته و شلوغ شد که فرصت نکردم با نشستنِ هر برف روی زمین، دستکش‌های آبی‌ام را دستم کنم و بیایم سراغِ آن شکمِ چاق و مهربانِ شما. البته که دیگر برایم مهم نیست دیگران چه فکر می‌کنند. اینکه می‌گویند «بزرگ شده‌ای» یا «از تو گذشته که آدم‌برفی بسازی»، بماند برای خودشان. شما برای من فقط یک تندیس یخیِ معمولی نیستید. شما رفیقِ تمام زمستان‌های من بودید، از همان کودکی تا همین چند سال پیش.یادم هست همیشه بعد از اینکه کامل می‌شدید، کنارتان می‌نشستم، یک لیوان شیرکاکائوی داغ می‌گرفتم دستم و برایتان از زمین و زمان می‌گفتم. البته بهتر است بگویم «من» می‌گفتم و شما گوش می‌دادید. من از آن آدم‌های کم‌حرفی هستم که فقط وقتی به کسی اعتمادِ کامل دارند، قفلِ زبانشان باز می‌شود. درست مثل همین حالا که نمی‌دانم چطور شد که به اینجا رسیدم.این نامه قرار بود یک عذرخواهیِ ساده باشد و کمی ابراز دلتنگی. می‌خواستم از حرف‌هایِ نزده‌ی این چند سال بگویم و شما با آن قلبِ سفید و پاکتان، در سکوت با من همدلی کنید. می‌خواستم دوباره همان حرف همیشگی را بهم بزنید. اینکه یادت نرود تو «پسر زمستانی». همان جمله‌ی معروفتان که می‌گفتید: «ما زمستانی‌ها شاید سرد به نظر برسیم، اما تهِ دلمان همیشه یک آتشِ گرم روشن است که سرمایِ دنیا حریفش نمی‌شود.» چقدر ذوق می‌کردم وقتی یادم می‌انداختید در صبحی به دنیا آمده‌ام که برف می‌باریده...آقای سفید، خیلی دوستتان دارم. منتظر برف بعدی هستم تا آن خواسته‌ی عجیب‌تان را برآورده کنم. یادتان هست؟ دفعه‌ی قبل خواستید به جای هویج، برایتان «گل» بگذارم. آن موقع به نظرم عجیب بود، اما حالا که فکر می‌کنم شاید می‌خواستید وقتی نفس می‌کشید، هوا بویِ بهار بدهد. هرچند از نظر منطقی وقتی خودِ گل جایِ دماغ باشد، بویش به مشام نمی‌رسد! اما چه اهمیتی دارد؟ منطقِ ما زمستانی‌ها با بقیه فرق می‌کند.فقط نگفتید چه گلی؟ رز؟ ارکیده؟ یا شاید آفتاب‌گردان؟ تصور کنید با یک آفتاب‌گردان وسطِ صورتتان چقدر بامزه می‌شوید.البته که این نامه ساختار درستی ندارد، درست مثلِ حرف زدن‌هایِ قدیم‌مان، سیال، بی‌هوا و از تهِ دل. خوشحالم که بالاخره برایتان نوشتم. این روزها هر بار که از سرما می‌لرزم، به جای منقبض شدن، یادِ شما و خاطراتمان می‌افتم و گرم می‌شوم.امیدوارم به زودی، زیرِ بارشِ برف، دوباره هم‌کلام شویم.دوستدارِ شما، بشیر پسرِ زمستان بشیر صابر بشیر صابر Thu, 25 Dec 2025 08:17:26 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D9%82%D8%B7-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D9%BE%D9%88%D9%84-%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-jr2b51tcza4d اوایل مهر ماه بود، مثل فرفره از این شرکت به آن شرکت می‌رفتم و تقریبا به هر دری می‌زدم، بسته بود. چند روزی آزمایشی و بی‌حقوق کار می‌کردم و آخرش می‌دیدم نه، این کار آن چیزی نیست که می‌خواستم و البته شرایطش هم خیلی غیرمنصفانه است.راستش تقصیر من نیست، تقصیر هیچ‌کداممان نیست. ما در زمانه عجیب و غریبی گیر افتادیم. همه‌چیز پیچیده‌تر و سخت‌تر شده و از آن طرف، شرایط اقتصادی هم... ولش کنید، گفتن ندارد.آن قدیم‌ها که پدربزرگ‌هایمان با یک دیپلم مدیرکل می‌شدند و خرج سه تا خانواده و پنج‌ تا عمو و عمه را می‌دادند، شرایط زمین تا آسمان فرق داشت. پس اگر امروز تلاش من و شما حتی هزار برابر آن‌هاست ولی نتیجه‌اش آن‌طور نمی‌شود، نباید خودمان را سرزنش کنیم.همچنین کاملا طبیعی‌ست که بعضی روزها تنها دستاوردتان «زنده ماندن» باشد. به من اعتماد کنید، اخیرا روزهای زیادی را این‌طور گذرانده ام. اما خب، اوضاع همیشه ثابت نمی‌ماند. امید داشته باشید و اگر ندارید، بسازیدش.از این روزهای سخت که بگذریم، الان یک ماه و خورده‌ای می‌شود که مشغول کاری شده‌ام که هیچ‌وقت فکرش را نمی‌کردم واقعااا بشود!یادتان هست در پست «از اولین باران پاییزی تا دلیل نبودن هایم» گفته بودم فرصت همکاری با یک مجموعه سطح بالا را پیدا کرده‌ام اما شغل دلخواهم نیست؟ و شغل ایده‌آلی را توصیف کرده بودم؟باورتان نمی‌شود ولی شغل الانم تقریبا همین است!بله من باید فیلم ببینم و نقدشان کنم. در واقع کار برای یک شرکت بین‌المللی‌ست که توی صنعت بازاریابی فیلم است، همچنین می‌خواهد تیم‌هایی از منتقدان حرفه‌ای بسازد. خوبی‌اش این است که هم نقد حرفه‌ای را یاد می‌گیرم و هم دستمزد دلاری دارم.ظاهرا صنعت نقد فیلم بعد از دوران کرونا به شدت رشد کرده و الان خیلی موثرتر از آن چیزی است که شاید تصور کنید.حالا چرا نشستم این‌ها را برایتان نوشتم؟ چون مثل همیشه دوست داشتم شما رفقای ویرگولی را در جریان اتفاقات خوبی که برایم می‌افتد، بگذارم و البته یک خبر خوب و پیشنهاد جذاب را هم بگویم:این شرکت ما، دارد تیمش را بزرگ‌تر می‌کند و دنبال همکاران جدید می‌گردد.پس اگر اهل فیلم و سینما هستید، مسئولیت پذیرید، می‌توانید روزی حداقل یک تا دو ساعت وقت بگذارید، مشتاق یادگیری هستید، سن‌تان 21 سال یا بیشتر است، بدتان نمی‌آید که کار با یک شرکت بین المللی را در رزومه خود داشته باشید و البته درآمد قابل قبول دلاری، به من در تلگرام پیام بدهید، هر سوالی هم داشتید می‌توانید بپرسید.کسی چه می‌داند شاید قسمت شد و با هم همکار شدیم :) و خیالتان راحت باشد که من هوای دوستان ویرگولی خودم را خیلی خوب دارم.پ.ن 26 آذر: فرصت همکاری دیگه وجود نداره، از دوستانی که ابراز محبت و نگرانی و تهدید کردند، ممنونم :)از پاییزی که دارد تمام می‌شود هم برایم بگویید. خوش گذشت؟ باران بر سرتان بارید؟ عاشق شدید؟ فیلم و سریال جدیدی را شروع کردید؟ یا فقط درگیر امتحانات بودید؟_ من دارم سریال The Vampire Diaries رو می‌بینم، این سریال به لحاظ کشش داستانی و شخصیت پردازی، شاهکاره! (حداقل تا فصل پنجم که من دیدم) برای تقویت مهارت‌های زبان هم خیلی خوب و مفیده. بشیر صابر بشیر صابر Sat, 13 Dec 2025 08:09:37 +0330 https://virgool.io/@Bashir/mint-candy-rxawfnvm5to7 بالاخره همان چیزی که همیشه ازش می‌ترسیدم اتفاق افتاد. بله من از سرویس مدرسه جا ماندم. یعنی بهتر است بگویم آن‌ بی‌معرفت‌ها من را پشت سر خودشان جا گذاشتند. از فکر اینکه خانم رمضانی و هم‌سرویسی‌هایم فراموشم کرده باشند، قلبم درد گرفت. یادم می‌آید که حتی آسمان هم دلش، درست مثل دل خودم، گرفته بود. آخر هوا خیلی ابری بود، اما ابرها انگار خسته بودند. برگ‌ها هم تو سکوتی نرم، از شاخه‌های آن همه درختِ دور و برم پایین می‌آمدند.آدم این‌جور وقت‌ها بدجوری از همه‌چیز می‌ترسد. تازه مگر من چیزی بیشتر از یک بچه‌ی کلاس دومی بودم؟ پس حتما به من حق می‌دهید که از آن همه تنها بودنِ خودم حسابی ترسیده باشم. فکرش را بکنید تک و تنها تو حیاطِ به آن بزرگی ایستاده باشی. تنها کاری هم که از دستت برمی‌آید این باشد که کیفت را با آن همه لواشک و شکلاتِ توی زیپ‌هایش، دو دستی محکم بچسبی. برای اینکه یک‌وقت در برابر دزدهایی که قرار است سراغت بیایند، بی‌سلاح نمانده باشی.مامان چندباری برایم گفته بود که حقه‌ی دزدها همین است که نزدیکت بیایند و بهت بگویند: «من کلی خوراکی خوشمزه دارم که اگر با من بیایی، همه‌ی آن‌ها را با هم می‌خوریم.» اما من زرنگ‌تر از آن بودم که به این سادگی‌ها گول بخورم. نقشه‌ام هم این بود که تا سروکله‌ی یکی‌شان پیدا شد، و همین که حرف خوراکی به میان آمد، فورا زیپ کیفم را باز کنم و شکلات‌هایم را نشانش بدهم. بعد با لبخند شجاعانه‌ای، مثل آدم‌بزرگ‌ها، به او بگویم: «هاها، من خودم خوراکی دارم!» بیچاره آقا دزده، چه حرصی می‌خورد از این که تمام نقشه‌هایش را نقش بر آب کرده‌ بودم. شک نداشتم خیلی زود حساب همه چیز دستش می‌آمد و پا می‌گذاشت به فرار.اما آن روز، هیچ‌چیز آن‌طور که فکرش را کرده بودم پیش نرفت. چیزی نمانده بود که از آن همه وحشتِ توی دلم گریه‌ام هم بگیرد. ولی قبل از اینکه حتی یک قطره اشک از توی چشم‌هایم سُر بخورد، سرم را بالا گرفتم و همه‌ی اعتماد به نفسم را توی مشت‌های گره‌ کرده‌ی خودم جا دادم، تا از حیاط بیرون بزنم. بالاخره باید یک راهی برای رساندن خودم تا خانه پیدا می‌کردم. همه‌ی فکرم پیش آن دو تا ماهی گنده‌ی توی آکواریوم‌مان بود که تا حالا باید حوصله‌شان از نبودنم سر رفته باشد.با خودم گفتم: «ترسو بودن هم حدی دارد، بهتر است بس کنم. اصلا شاید دنیا آن‌قدرها هم که فکرش را کرده‌‌ام بزرگ نباشد. شاید بشود از حافظه‌ام کمک بگیرم تا مسیری که این همه در آن رفت‌وآمد کرده‌‌ام، یادم بیاید.» خیالم با گفتن این حرف‌ها راحت‌تر می‌شد. ولی اگر بدانید چه غصه‌ای توی دلم جا شده بود. آخر هیچ چیز توی دنیا این اندازه سخت نیست که آدم نداند حتی اولین قدمش را باید کدام طرفی بردارد.بادی که در کوچه می‌پیچید و بوی خاک باغچه‌های پاییزی را تو پره‌های بینی‌ام می‌فرستاد، تنها چیزی بود که می‌توانست حواسم را از آن همه ترسِ توی سینه‌ام پرت کند. همان وقت، صدای ترمزی هم در هر دو تا گوشم پیچید که بی‌شباهت به ناله‌ی پرنده‌ای خسته نبود.من که مطمئنم اگر قلبم هم بنای ناله کردن می‌گذاشت، صدای خسته‌اش درست شبیه صدای همان پرنده می‌بود و صدای همین ترمز. این که آدم بعد از سه تا زنگ درسی سخت که تازه یکیش امتحان علوم بوده، حالا حتی نداند چطور باید تا خانه برود، اصلا موضوع بی‌اهمیت و کوچکی نیست و البته که خستگی‌اش حسابی آدم را از پا در می‌آورد.غرق فکرهای توی سرم بودم و همین‌که به طرف صدا برگشتم، ماشین سبز رنگی را دیدم که جلوی پای من ایستاده. سبز ملایم و کهنه‌‌ای داشت که دست کمی از سبزیِ پسته‌های توی جیبم نداشت. می‌شد اینطور گفت که شبیه زیتون‌های مغازه‌ی رو‌به‌روی خانه‌مان است. به هر حال از همان بنزهای قدیمی‌ای بود که بوی چای تازه و کاغذ خیس می‌دهند.مردی را دیدم که از همان ماشین پیاده می‌شد. کت و شلوار قهوه‌ای تنش بود و یک کلاه روی سرش، لابد برای این‌که زیاد معلوم نشود موهای کمی دارد. عینک بزرگی هم گذاشته بود که چشم‌هایش را، انگار که رویشان ذره‌بین گرفته باشم، درشت و با جزئیات نشانم می‌داد.هر کس دیگری جای من بود از دیدن آن مرد غریبه، که می‌توانست یکی از همان دزدها باشد، می‌ترسید. اما این غریبه لبخند قشنگی هم روی صورتش داشت که به آدم جرئت می‌داد دوستش داشته باشد.با همان لبخند کش آمده‌اش به من سلام کرد و بعدش گفت:– بهم بگو تو بشیر کوچولو رو می‌شناسی؟هرچقدر هم که خندیدنش به من دل و جرئت داده باشد، به هر حال نباید با هیچ غریبه‌ای حرف می‌زدم؛ پس خیلی جدی از او پرسیدم: «چی کارش داری که می‌پرسی؟»با لبخندی که حالا به نظر می‌رسید روی صورتش دوخته باشند، جواب داد: «اومد‌م برسونمش خونه. مگه منتظر همین نبود؟»گفتم: «بشیر خود منم». و از من خواست که سوار ماشینش بشوم تا هرچه زودتر به خانه برگردیم. خانه... ماهی‌های توی آکواریوم... این همه خستگی توی تنم. ولی من که دیگر بچه نبودم. پس محکم روی هر دو تا پاهایم ایستادم و حتی یک قدم هم جابه‌جا نشدم. گفتم:– راستش رو بگو. تو اومد‌ی من رو بدزدی، آره؟کوک‌های خنده‌اش کمی از هر دو طرف کش آمدند. از آن خنده‌هایی بود که هیچ صدایی ندارند و فقط اگر به صورت صاحبشان نگاه کنی معلوم می‌شوند. راستش بدم نمی‌آمد آن خنده را حتی بیشتر از قبل ببینم، اما از اینکه جوابم را نداده بود همزمان لجم هم گرفته بود. پرسیدم:– اصلا تو کی هستی؟جواب داد:– من سروشم. گفتم:– ولی از کجا بدونم که غریبه نیستی؟ من هنوز چیز زیادی ازت نمی‌دونم. بهم بگو دقیقا کی هستی؟– خب... من آدمی‌ام که شکلات نعنایی دوست داره و... پرنده‌ها رو هم نقاشی می‌کنه. حالا خیالت راحت شد؟اولش خنده‌ام گرفت. ولی بعد یاد خوراکی‌های توی کیفم افتادم. پس ابروهایم را در هم کشیدم و مهم‌ترین سوالم را از او پرسیدم:– تو خوراکی خوشمزه هم داری با خودت؟پیشانی‌اش را که با کمی خجالت و شاید هم کلافگی می‌خاراند، جواب داد: – راستش نه، دیگه فکر اینجاش رو نکرده بودم که دلت خوراکی هم بخواد.خیالم راحت شد و همان یک‌ذره نفسی را که کم مانده بود بند بیاید، بیرون دادم. بعد برای آن‌که از نقشه‌های توی سرم بویی نبرده باشد، طوری که انگار خواسته باشم منتی هم سرش بگذارم، گفتم:– حالا اشکالی نداره، من همیشه چندتایی شکلات توی کیفم دارم.و دستگیره‌ی ماشین را کشیدم تا سوارش بشوم.صندلی‌های ماشینش مثل یک کیک تازه بود و روکش چرمشان من را یاد شکلات کاراملی می‌انداخت. داخل بنزش، درست همان‌طور که انتظار داشتم، بوی چای تازه‌دم می‌آمد. تصورش را بکنید که یک فلاسک چای را گذاشته باشند پشت صندلی‌تان و درش را هم برداشته باشند. به جز این، خورشید کوچک و پشمالویی هم حواسم را پرت می‌کرد که به آینه‌ی جلوی شیشه آویزان شده بود. لبخند گنده‌ای هم روی صورتش داشت که این یکی را دیگر مطمئنا با نخ و سوزن دوخته بودند.پرسیدم:– چرا پرنده‌ها رو نقاشی می‌کنی؟جواب داد:– می‌شه گفت یه جورایی مجبورم.– چرا مجبوری؟– خب، آخه خودم دیگه نمی‌تونم پرواز کنم.– پس منم مجبورم کشیدنشون رو یاد بگیرم؛ چون منم که پرواز کردن رو بلد نیستم.– ولی تو با من فرق می‌کنی بچه.با دلخوری گفتم:– اسم من بشیره و بچه هم نیستم. بعدش هم مگه من و تو فرقمون چیه؟دوباره دوختِ لبه‌ی لبخندش از هم باز شد.– خب تو می‌تونی هر وقت که دلت خواست توی رویاهات پرواز کنی.حدس می‌زنم از چهره‌ی در هم کشیده و در حال فکر کردنم فهمیده بود که حسابی گیج شده‌ام. برای همین خودش ادامه داد:– می‌دونی... یه وقتایی هست که ما آدم‌بزرگا پاهامون بندِ واقعیت میشه. «پابند واقعیت بودن» می‌دونی یعنی چی؟معلوم بود که نمی‌دانستم. تو دلم غر می‌زدم که این چه طرز توضیح دادن است. آمدم بپرسم منظورش چیست، که ناگهان کلی نور رنگی تو مردمک چشم‌هایم فرود آمد. از پنجره ماشین بیرون را نگاه کردم. خیابان‌ها مثل خرده‌شیشه‌های توی کلایدسکوپ رنگارنگ شده بودند و آرام آرام شکل‌ خودشان را عوض می‌کردند. خانه‌هایشان نرم می‌شدند، درخت‌هایشان خم می‌شدند و زمینِ زیرشان مثل آب موج برمی‌داشت.یک‌دفعه دیدم که داریم روی دریا حرکت می‌کنیم! دقیقا روی سطح آب!با چشم‌هایی که حالا به اندازه‌ی چشم‌های ذره‌بینیِ او درشت شده بودند گفتم:– چطوریه که غرق نمی‌شیم؟– آدما تو واقعیت غرق می‌شن، ما داریم خیال می‌سازیم.– چرا این کار رو می‌کنیم؟– آخه واقعیت ما رو به جایی که می‌خوایم نمی‌رسونه.با خودم گفتم لابد برای فهمیدن حرف‌هایش زیادی کوچک‌ ام و او باید کمی از خودش خجالت بکشد که اصلا مراعات این چیزها را نمی‌کند. ولی این موضوع آن‌قدرها هم ذهنم را درگیر نمی‌کرد. بیشترِ حواسم درگیر منظره‌ی بیرونِ پنجره بود. یک آبی شگفت انگیز که تا بی‌نهایت ادامه داشت. مثل این می‌ماند که آسمان و دریا یکی شده باشند. خورشید بیرون ماشین هم از رو به رو بهمان می‌تابید. اطراف‌مان پر از آب‌هایی شده بود که می‌درخشیدند. سروش گفت:– قشنگه نه؟ همین مسیر رو که ادامه بدیم می‌رسیم خونه.البته که قشنگ بود؛ اما من که انگار تازه یاد حرف‌های قبلی‌اش افتاده بودم، با نگرانی پرسیدم:– اگه اینا همه‌ش خیاله، خود تو چی هستی؟ نکنه تو هم...– ممکنه! ولی به این فکر کرده‌ی که در اون صورت خودت هم جزئی از همین خیال می‌شی؟به خوراکی‌های واقعیِ توی کیفم اشاره کردم و گفتم: – معلومه که من واقعی‌ ام. اینا رو ببین.–پس منم واقعی‌ ام. چون دوست دارم ازت بخوام که یه دونه از اون شکلات‌ها رو به من بدی. – ولی من شکلات نعنایی ندارم.– عیبی نداره. می‌تونیم خیال کنیم که نعنایی ان؛ اون‌وقت واقعی‌تر از شکلات ‌نعنایی‌های واقعی هم می‌شن یا حتی خوشمزه‌تر.دست بردم توی شکلات‌ها، دو تایشان را که حالا می‌توانستند نعنایی باشند، از توی کیفم بیرون آوردم و یکی را که به نظرم می‌رسید درشت‌تر باشد، به طرف سروش گرفتم. شکلات خودم را که توی دهانم می‌گذاشتم، چشم‌هایم را بستم و آن‌وقت خنکی نعنا را تو کل صورتم حس کردم. اولین بار بود که یک شکلات نعنایی می‌توانست این‌قدر خوشمزه باشد. ولی این یک شکلات معمولی نبود. نعنا، کاکائو و وانیل، حالا سه تا دوست بودند که داشتند روی زبان من می‌رقصیدند.چشم‌هایم را که باز ‌کردم، دیگر آن آب‌های طلایی اطرافمان نبود. دیدم نزدیک خانه‌مان رسیده‌ایم و مامان هم جلوی در منتظر من است. شیشه را پایین کشیدم تا برای او دستی تکان بدهم. باد خنکی از لای انگشتانم رد می‌شد و خورشید، با یک گرمای ملایم، پوستم را لمس می‌کرد. یاد ابرهای خسته‌ی توی آسمان افتاده بودم که لابد حالا آن‌ها هم به خانه‌شان رسیده بودند. چون دیگر هیچ خبری ازشان در آسمان بالای سرم نبود.به روکش کاغذی شکلات‌های توی دستم نگاه کردم. سروش گفت:– همیشه یه تیکه از خیالت رو نگه دار، بشیر. اگه لازم بود بذارش لای دفترت... مطمئن باش یه روزی می‌رسه که به کارِ واقعیتت هم میاد.یادم افتاد قبل از این هم خواسته بودم به او بگویم که چقدر فهمیدن حرف‌هایش برایم سخت است. اما چیزی در این‌باره نگفتم. فقط گفتم:– مرسی که من رو رسوندی.جواب داد:-کار من نبود، خیال ما رو رسوند.بعد هر دو خندیدم.حالا شانزده سال از آن ماجرا می‌گذرد.خوب که فکر می‌کنم، می‌بینم خیلی هم مطمئن نیستم که چقدرش واقعی بوده باشد. مادرم که جا ماندنم را از سرویس مدرسه تایید می‌کند. همین‌طور سوار یک بنز سبز رنگ بودنم را؛ ظاهرا به یکی از آشنایان دورمان تعلق داشت. خانم رمضانی هم بعدا کلی ازمان عذرخواهی کرده بود.آن بنز جادویی، سروش و همه‌ی آن مسیری که با آن پیمودیم، حالا برای همیشه در ذهنم ماندگار شده‌ است. آخر هر وقت به سرم می‌زند که دوباره خودم را در جایی که آن روز ازش سر در آورده بودیم تصور کنم، یک شکلات نعنایی از لای دفترم بر می‌دارم و خودم را به همان خیال می‌سپرم.هیچ بعید نیست که اگر یک روز به اندازه کافی پول داشته باشم، بروم یکی از آن بنزهای قدیمی سبز رنگ را بخرم؛ تا ردی از آن خیال را به واقعیت هم کشانده باشم. کسی چه می‌داند، شاید یک روز برای بچه‌ای که از سرویس مدرسه جا مانده، همان سروشی بشوم که در کودکی ملاقات کرده‌ام.همان خانهو همان مدرسه (که دیگر پسرانه نیست، تغییرش داده‌اند) بشیر صابر بشیر صابر Fri, 14 Nov 2025 09:10:31 +0330 https://virgool.io/Novira/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%DB%B4-%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%86-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D9%88-%D9%87%D9%88%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D9%87%D8%A7%D9%84%D9%88%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C-klzx1jv4bqlk ما احتمالا فقط ۶۵ پاییز را در تمام زندگی‌مان می‌بینیم.پس چرا آن را جشن نگیریم؟ چرا لحظه‌به‌لحظه‌اش را غنیمت نشماریم؟ چرا زیر بارانش نرقصیم، در حالی که می‌دانیم ممکن است این آخرین پاییز ما باشد؟ چرا پاییز را زندگی نکنیم؟من همیشه پاییز را یک برزخ می‌دیدم؛ فصلی بین حیات و مرگِ طبیعت.یک سردی شاعرانه، یک خشکیدگی پر از رنگ، یک تاریکی رازآلود و ترسناک، اما قشنگ.به عقیده‌ی من پاییز خیلی بیشتر از فصل عشاق است. پاییز فصل گرامی‌داشت مرگ است. فصل شب‌های بلند، شعر، کتاب و شمع است.با همین حال‌و‌هوا، می‌خواهم از چهار انیمیشن بگویم که رنگ و روحشان از جنس همین پاییز است.ممکن است این انیمیشن‌ها را دیده باشید، اما اهمیتی ندارد! چون این یک فرصت ویژه است تا دوباره آن‌ها را در این زمان ببینید و یک پاییزِ به یادماندنی و هنری داشته باشید.پارانورمن | تفاوت، بهای قهرمان بودنچطور زندگی می‌کردید، اگر می‌توانستید ارواح مردگان را ببینید؟نورمن، پسری است که ارتباط عجیبی با ارواح و مردگان برقرار می‌کند.البته که هیچ‌کس او را باور نمی‌کند، مسخره‌اش می‌کنند و او اغلب تنهاست. این بهای متفاوت بودن است... شاید هم قهرمان بودن.اما چرا ارواح خودشان را به نورمن نشان می‌دهند؟ چه مسئولیتی روی دوش این پسر نوجوان است؟چه چیزی باعث می‌شود به جای ترسیدن، با شجاعت قدم بردارد و جلو برود؟انیمیشن ParaNorman به کارگردانی آقای کریس باتلر در سال ۲۰۱۲ منتشر شد.امتیاز: 7 از 10 در سایت IMDBاگر دنبال ترس، هیجان و اتفاقات عجیب و غیرمنتظره در سطح شهر هستید، این انیمیشن شما را به خواسته‌تان می‌رساند.کورالین | شجاعت در دل تاریکیاز دنیای خاکستری و حوصله‌سربر خسته شده‌اید؟ می‌توانید با کورالین به دنیای دیگری بروید.شاهکار ابدیِ دنیای انیمیشن! یک ماجراجویی ترسناک به دل تاریکی، رنگ، هنر و خلاقیت.کورالین، دختری با موهای آبی، پر اشتیاق، کنجکاو، ولی خسته از دنیایی است که تقریباً هیچ چیز خوب و جالبی در آن وجود ندارد. (شخصیت کورالین با من اشتراکات زیادی دارد :) )کورالین در خانه‌ی جدیدشان، یک درِ کوچک پیدا می‌کند که به دنیایی شگفت‌انگیز باز می‌شود.دنیایی که همه‌چیز طبق میل توست، دنیایی که حتی یک بزرگسال را هم وسوسه می‌کند تا تا آخر عمرش آنجا بماند و شاد باشد.اما چه چیزی باعث می‌شود کورالین فرار کند؟ چه راز ترسناکی پشت آن همه زیبایی و شگفتی پنهان است؟چرا در نهایت دنیای واقعی و حوصله‌سربر را ترجیح می‌دهد؟ این انیمیشن کدام مفهوم زندگی را فریاد می‌زند؟ساخته‌ی آقای هنری سلیک با همکاری نیل گیمن، نویسنده‌ی رمان Coralineاکران اولیه در سال ۲۰۰۹ و اکران مجدد پس از ۱۵ سالامتیاز: 7.7 از 10 در IMDBاگر بخواهم درباره‌ی هنرمندان سازنده و جزئیات هنری این اثر بگویم، باید در یک پست مستقل بنویسم، و خواهم نوشت. اما به طور کلی بدانید که با یکی از درخشان‌ترین و خلاقانه‌ترین آثار دنیای انیمیشن روبه‌رو هستید.خانه‌ی هیولا | ماجرای ترس و هیولا و هالووینچطور خودتان را نجات می‌دهید، اگر همسایه‌ی شما یک قاتلِ عصبانی باشد؟دی‌جِی، پسری باهوش است که متوجه اتفاقات عجیبی در محله‌شان می‌شود.او خانه‌ی روبه‌رویی را زیر نظر می‌گیرد و هر بار با چیزی وحشتناک‌تر روبه‌رو می‌شود.اما چه اتفاقی قرار است بیفتد؟ آیا دی‌جِی و دوستانش، چاودر و جنی، می‌توانند هیولا را متوقف کنند؟یا جشن هالووین قرار است به یک کابوس خونین تبدیل شود؟این انیمیشن، بر خلاف دیگر آثار این لیست، بیشتر بر هیجان و داستان متمرکز است تا مفهوم‌های فلسفی یا هنری.اما پر از ماجرا، ترس و شور نوجوانی است. اگر دنبال اثری هیجانی و هالووینی هستید، این انیمیشن مخصوص شماست.Monster House به کارگردانی گیل کنان، محصول ۲۰۰۶امتیاز: 6.6 از 10 در IMDB (به امتیازش نگاه نکنید، واقعا سرگرم کننده و جذاب است.)این انیمیشن نامزد جایزه‌ی اسکار شد و تقریباً دو برابر بودجه‌ی خود فروش داشت.عروس مرده | غمِ زیبا و رهاییعشقِ گم‌شده در دوران ویکتوریایی انگلستان.شاهکار دوم دنیای انیمیشن، عروس مرده اثر آقای تیم برتون بزرگ!تضاد، اختلاف طبقاتی، وسواس روی آبرو و عرف جامعه، مرگ، عشق و ازدواج.مسائلی که برتون به هنرمندانه‌ترین شکل ممکن در این اثر نشان می‌دهد، نقد می‌کند و با شخصیت‌های داستانش، قلب شما را می‌فشارد.این انیمیشن برای هر یک از سه شخصیت اصلی‌اش یک پست مستقل می‌طلبد، اما به طور خلاصه باید گفت: پر از معنا، مفهوم، نماد و استعاره است و باید بیش از یک‌بار تماشایش کرد.لطفاً این انیمیشن را صرفاً برای سرگرمی نبینید. چرا که به خدایان انیمیشن بی‌احترامی کرده‌اید، و حتی اگر آن‌ها این بی‌احترامی را ببخشند، من نمی‌بخشم! :)Corpse Bride محصول ۲۰۰۵امتیاز: 7.3 از 10 در IMDBاگر آقای تیم برتون را نمی‌شناسید، باید بگویم که او استاد بی‌رقیب ژانر دارک-فانتزی است.کارگردان فیلم‌هایی چون ادوارد دست‌قیچی، بیتل جوس1و2، چارلی و کارخانه شکلات‌سازی، آلیس در سرزمین عجایب1و2، سوئینی تاد، خانه‌ی دوشیزه پرگرین برای بچه‌های عجیب و سریال Wednesday و همچنین خالق انیمیشن افسانه‌ای کابوس قبل از کریسمس.تمام این انیمیشن‌ها نسخه‌ی دوبله‌ی فارسی‌شان در اینترنت موجود است،اما واقعاً، واقعاً توصیه می‌کنم با زبان اصلی و زیرنویس ببینید.چون بعضی از ظرافت‌ها و جزئیات در دوبله گم می‌شوند. مخصوصاً عروس مرده که حتی بخش‌های موزیکالش هم در واقع دارد داستان و احساسات پنهان شخصیت‌ها را روایت می‌کند.نیاز به گفتن نیست که تمام این انیمیشن‌ها بخش‌های ترسناک و بزرگسال دارند که دیدن یا ندیدن‌شان انتخاب خودتان است.انیمیشن کورالین و عروس مرده جزو آن انیمیشن هایی هستند که من در کودکی بودم و خب یک پسر 9 - 10 ساله واقعا درک کاملی از جریانات و داستان ندارد.با این حال شیفته‌شان بودم :) و هنوز هم که هنوز است از دیدن این دو انیمیشن خسته نمی‌شوم. اگر موافقید دوست دارم بررسی و تحلیل هر کدام را در یک پست جداگانه بنویسم.و بگویید ببینم، شما کدام یک از این 4 انیمیشن را دیده‌اید؟چه خاطراتی با آن‌ها دارید؟ (من خاطرات خودم را توی کامنت‌ها می‌نویسم)اگر ندیده‌اید کدام را دوست دارید که ببینید؟راستی برندگان مسابقه‌ی سه فصل عشق در صفحه خودنویس عزیز اعلام شدند :) بشیر صابر بشیر صابر Tue, 28 Oct 2025 09:29:12 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D9%BE%D9%88%D9%84-%DA%A9%D9%85-%D9%87%D9%85-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-%D8%B3%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%87-%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-b065f68fqjpq همه چیز از یک تصمیم ساده شروع شد؛ فروختن دوچرخه‌ام.دوچرخه‌ای که دو سال از دوران دبیرستان همراهم بود. صدای زنجیرش یادآور روزهایی بود که فکر می‌کردم جاده‌ها تا ابد ادامه دارند و زندگی چیزی نیست جز رکاب‌زدن زیر آفتاب عصرهای اردیبهشت.اما کم‌کم بزرگ شدم. مسیرم به کنکور و بعد هم به سربازی رسید، و دیگر جایی برای دوچرخه و ماجراجویی‌های پر از خیال باقی نمانده بود.این‌طور شد که دوچرخه را در دیوار آگهی کردم و با قیمت توافقی ۸۰۰ هزار تومان فروختم. نه آن‌قدر زیاد بود که بتوانم چیز خاصی بخرم، نه آن‌قدر کم که بی‌خیالش شوم. مانده بودم بین خرج کردن و نگه داشتنش.آن موقع (حدود سال ۹۹) تازه بحران اقتصادی شروع شده بود. قیمت دلار بالا و بالاتر می‌رفت و تورم هم با سرعت زیادی رشد می‌کرد. خیلی واضح می‌دیدم که پولم هر روز کم‌ارزش‌تر می‌شود.تابستان همان سال، در یک مغازه چاپ کار می‌کردم. جایی پر از بوی کاغذ، جوهرِ رنگی و صدای قیژژژژژِ دستگاه چاپ. همان‌جا بود که با ابوالفضل آشنا شدم.او از آن پسرهای پرانرژی و خلاق بود که تقریباً از همه‌چیز سر در می‌آورد. همیشه دنبال یاد گرفتن بود و برنامه‌ی راه‌اندازی کسب‌وکار خودش را داشت. مهربان بود و هر چیزی که یاد می‌گرفت با من هم در میان می‌گذاشت.اغلب درباره رمزارزها و رشد بیت‌کوین حرف می‌زد. از آینده‌ای می‌گفت که قرار است بیشتر و بیشتر دیجیتالی شود. من معمولاً فقط گوش می‌دادم، چون راستش خیلی از حرف‌هایش را نمی‌فهمیدم :)اما می‌دانستم که سواد مالی خوبی دارد و نگاه اقتصادی‌اش درست است.یک روز حین کار، ماجرای دوچرخه‌ام را برایش تعریف کردم و گفتم که نمی‌دانم با پولش چه کار باید بکنم.او هم کلی برایم حرف زد و از انواع روش‌های سرمایه‌گذاری گفت. بیشترشان یا سخت بودند، یا نیاز به تجربه و سرمایه بیشتری داشتند. در نهایت رسید به پیشنهادی ساده‌تر، یعنی خرید تتر.تتر، درواقع نسخه دیجیتالی دلار است. ابوالفضل می‌گفت ریسک نسبتا پایین‌تری دارد و نوسانش زیاد نیست. اگر سود هم نکنی، حداقل ارزش پولت حفظ می‌شود.حرف‌هایش منطقی بود و من هم به او اعتماد داشتم. تنها مشکل این بود که نمی‌دانستم چطور باید تتر بخرم و راستش حوصله یاد گرفتن و دردسرهایش را هم نداشتم.پس از او خواستم با پول من تتر بخرد و در کیف پول دیجیتالی خودش نگه دارد.او هم با مهربانی قبول کرد. آن زمان دلار حدود ۲۵ هزار تومان بود و ۸۰۰ هزار تومان من تبدیل شد به ۳۰ تتر.حالا حدود پنج سال از آن سرمایه‌گذاری گذشته است. با نرخ امروزِ دلار، می‌توانم آن ۳۰ تتر را بیشتر از ۳ میلیون تومان بفروشم.می‌دانم رقم بزرگی نیست، اما برای اولین تجربه‌ام عالی بود. پولم تقریباً سه برابر شده و مهم‌تر از همه، ارزشش را در این اوضاع اقتصادی از دست نداده است.بله، این اولین سرمایه‌گذاری من در دنیای رمزارزها بود. تجربه‌ای که باعث شد بیشتر به امنیت مالی فکر کنم و بخواهم مسیرهای جدیدی را امتحان کنم.یکی دو سال بعد، مقداری پول دیگر دستم رسید. بعد از کمی تحقیق، رفتم سراغ سرمایه‌گذاری در طلا. اما چون سرمایه‌ام کم بود، سودش هم ناچیز شد.بعد از آن، وارد بازار بورس ایران شدم. حدود دو میلیون تومان سهام خریدم، اما چند ماه بعد ارزشش سقوط کرد و ضرر کردم.با این حال، از هیچ‌کدام پشیمان نیستم. چون سرمایه‌گذاری همین است؛ گاهی سود می‌کنی، گاهی یاد می‌گیری. راستش خوشحالم که آن موقع شروع کردم. چون اگر شروع نمی‌کردم، در هر صورت ارزش پولم در این اقتصاد از بین می‌رفت.حالا شاید چیزهایی را از دست داده باشم، اما در عوض خیلی چیزها یاد گرفتم و چیزهایی هم بدست آوردم.و امروز دیگر مثل آن موقع‌ها نیست. خرید و فروش رمزارزها خیلی راحت‌تر شده و تقریباً بدون دردسر انجام می‌شود. نه زمان خاصی لازم دارد، نه مهارت پیچیده‌ای.در بعضی پلتفرم‌ها حتی می‌شود سهام شرکت‌های بزرگ خارجی را هم خرید. فقط باید حواس‌تان باشد که پلتفرم انتخابی‌تان امنیت بالا، پشتیبانی پاسخ‌گو و تیم داخلی داشته باشد.من الان تصمیم دارم برای سرمایه‌گذاری جدیدم دو تا سه میلیون تومان سهام اپل بخرم.و تازگی از پلتفرم «کیف‌پول من» استفاده می‌کنم. که هم می‌شود رمزارز خرید و هم سهام شرکت‌های خارجی را، رابط کاربری ساده‌ای هم دارد و کار کردن با آن مثل کار با همراه بانک است. قبلش هم در اینترنت تحقیق کردم و نظرات کاربران درباره‌اش اکثرا خوب بود. پشتیبانی‌شان هم تا حالا پاسخ‌گو بوده است.به نظر من این سرمایه‌گذاری‌های کوچک واقعاً ارزشمندند. جدای از نتیجه، خود تجربه‌اش باعث می‌شود دید متفاوتی نسبت به پول پیدا کنید.البته که من نمی‌گویم بروید تتر بخرید یا سهام فلان شرکت را بگیرید، خودم هم متخصص این حوزه نیستم. اما پیشنهاد می‌کنم درباره‌ی سرمایه‌گذاری فکر کنید و حتی شده یک‌بار امتحانش کنید.حتماً هم با پول کم شروع کنید. پول یک کافه رفتن، پول یک تیشرت، یا حتی پول دوچرخه قدیمی‌تان :)که اگر هم ضرر کردید، آن‌قدری نباشد که دلسرد و نا امید شوید.امیدوارم اوضاع اقتصادی کشور بهتر شود. نسل ما در میان بحران‌های مختلف بزرگ شد.کاش روزی برسد که امنیت مالی، خرید خانه و ماشین دیگر آرزو نباشد، هدفی باشد که تیکش را زده‌ایم.شما چطور؟ تا به حال سرمایه‌گذاری کرده‌اید؟ اگر آره، در چه بازاری بوده؟ سود کردید یا ضرر؟پ.ن: اون موقعیت شغلی که براش درخواست داده بودم، و داشتم براش آموزش می‌دیدم اوکی شد! اما هر چی جلوتر رفتیم، من بیشتر فهمیدم که مناسب این شغل نیستم :) و خودم صحبت کردم و خارج شدم.پ.ن2: این مسئله که توی زندگی فقط میتونی یک مسیر رو انتخاب کنی و باید از مسیرهای دیگه دل بکنی، خیلی برام سخته. هنوز نتونستم بپذیرمش. ای بابا اخه من دوست دارم خیلی چیزها یادبگیرم و توشون حرفه ای بشم. یدونه انتخاب خیلی کمه.پ.ن3: توی پست بعدی میخوام چند تا انیمیشن مناسب برای پاییز معرفی کنم :) بشیر صابر بشیر صابر Sun, 19 Oct 2025 11:17:05 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D9%85%D8%B3%D8%A7%D8%A8%D9%82%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%B3%D9%87-%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%B9%D8%B4%D9%82-p4j7gi7cdpx3 بعضی عشق‌ها تمام می‌شوند، بعضی هرگز. بعضی هم فقط شکل‌شان عوض می‌شود.گاهی در یک عکس قدیمی می‌مانند، در خیابانی خاص، یا در جمله‌ای که هیچ‌وقت تمامش نکردیم.عشق، مثل فصل‌هاست؛ می‌آید، می‌رود، برمی‌گردد، اما همیشه چیزی از خودش جا می‌گذارد.وقتی خودنویس از من خواست داور مسابقه‌ی «سه فصل عشق» باشم، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که قرار است چه قصه‌هایی بخوانیم؟از کدام رفتن‌ها، کدام نرسیدن‌ها، کدام ترس‌ها و کدام شروع‌ها؟در این مسابقه، قرار است از سه فصل عشق بنویسیم؛ از هر فصلی که بر قلبمان گذشته.سه موضوع برای نوشتن داریم:چیزی که بعد از رفتنش در من جا ماندکاش آن لحظه را نگه می‌داشتم، قبل از اینکه همه‌چیز عوض شودوقتی ترس تمام شد و عشق شروع شدمن، جناب مهرداد قربانی عزیز و خودنویس عزیز، در کنار هم و با دقت و حضور دل، نوشته‌هایتان را می‌خوانیم.برای من داوری فقط قضاوت نیست؛ نوعی هم‌سفری است،تلاشی برای فهمیدن اینکه عشق در زندگی هرکدام از ما چگونه شکل گرفته و دگرگون شده است.قوانین، جزئیات و جوایز مسابقه را می‌توانید در پست خودنویس بخوانید.اگر دلتان پر از حرفی است که باید روی کاغذ بیاید، این همان فرصت است. از آن استفاده کنید.بنویسید از عشقی که بود، از عشقی که رفت، از عشقی که هنوز در گوشه‌ای از دلتان نفس می‌کشد.شاید نوشته‌ی شما یکی از فصل‌های ماندگار این مسابقه شود.یادتان باشد حتماً از تگ #سه_فصل_عشق استفاده کنید.باز هم محض احتیاط زیر همین پست یا پست خودنویس کامنت بذارید و اعلام کنید.و در پایان، تشکری از خودنویس عزیز که این مسابقه را ترتیب داد. باعث افتخار و خوشحالی من است که در کنار جناب قربانی عزیز و خودنویس، یکی از داورهای این مسابقه باشم.پ.ن 1 : تازگی سریال «تاسیان» رو تموم کردم، چه عاشقانه‌ی خاص و تراژیکی بود. از دست این خانم پاکروان که با قلمش، دل آدم رو بدست میاره و بعد آتیشش می‌زنه :) توی چند تا از قسمت‌ها چشم‌ها و صورتم کاملا خیس شد.پ.ن 2 : یادمه اولین مسابقه‌ی نویسندگی که من شرکت کردم، یه مسابقه داستان کوتاه بود با موضوع تردید. منم یه اقتباس از داستان دختر کبریت فروش نوشتم و برای اون مجله با پست فرستادم. البته که برنده نشدم :) ولی تجربه به یاد موندنی و جالبی برام شد.پ.ن 3 : میدونم این مدت خیلی از پست‌هاتون رو نخوندم، ولی میخوام بدونین که خیلی دوست‌تون دارم و خیلی خوشحالم که توی ویرگول کنار هم هستیم. 💛 بشیر صابر بشیر صابر Wed, 08 Oct 2025 11:10:19 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D8%AF%D9%84%DB%8C%D9%84-%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85-ynrimb6ucm7y من عاشق آسمانم؛ عاشق باران، برف، ابرها و هر چیزی که به آسمان مربوط باشد. این روزها مشهد کمی سرد شده، اما هنوز هیچ بارانی نباریده است. من را که می‌شناسید؛ همیشه دنبال کوچک‌ترین زیبایی‌ها می‌گردم تا اجازه بدهم احساساتم فوران کنند و بنشینم و مثل آنه، یا شاید هم جودی، از آن‌ها بنویسم.چند شب پیش یکی از نزدیک‌ترین دوستانم برایم باران فرستاد :) بله، در شهرشان باران شدیدی باریده بود و او فیلمش را برایم فرستاد. درست است که من آنجا نبودم، اما همین که دوستی داشته باشی که به یادت بیفتد و باران را با تو شریک شود، خودش به اندازه‌ی زیر باران بودن (شاید حتی بیشتر) می‌تواند منجر به فوران احساسات شود.خوشحالم که پاییز شروع شده است. سرمایش آرام‌آرام به رختخوابم سرک می‌کشد و من هم پتوهای نرم و رنگارنگ را دور خودم می‌پیچم و با آن‌ها برای خودم پیله‌ می‌سازم؛ پیله‌ای پر از گرما و امنیت.و اما دلیل نبودن‌هایم… قبول شدن در یکی از مصاحبه‌های شغلی بود. حدود چهل روز پیش رزومه‌ام را برایشان فرستاده بودم و همان موقع محترمانه اعلام کردند که جذب نیرو ندارند. من هم به کلی بیخیال شده بودم. ولی چند وقت پیش خبر دادند که موقعیت باز شده و حالا دنبال کسی مثل من هستند. هم خوشحال شدم، هم مضطرب. چون تیمشان واقعاً قوی و حرفه‌ای است. حالا من قرار است با آن‌ها کار کنم؟! وای خدای من.البته هنوز شغل را نگرفته‌ام. پنج مرحله آموزش و آزمون دارند که تا الان سه‌تای آن را گذرانده‌ام. مرحله‌ی آخر با خود مدیر مجموعه است. اگر از پس آن بربیایم، همکاری شروع می‌شود.خود این کار البته کار ایده‌آل من نیست. کار ایده‌آل من این است که بنشینم کتاب بخوانم و فیلم ببینم و بنویسم و بابتش پول بگیرم :)) اما خب همین کار هم بد نیست؛ حقوقش هم بسته به توانایی‌های خودت است. من هم قبلاً تجربه‌اش را داشته‌ام و می‌دانم در آن چطور عمل می‌کنم.اگر همه‌چیز درست پیش برود، برنامه‌های زیادی دارم، اولین کاری که می‌کنم نوشتن رمانی است که مدت‌هاست ایده‌اش را پرورش می‌دهم.بخشی از آن از تجربیات سوررئال خودم آمده، که حالا جهت و معنا بهشان داده‌ام. یک حساب و کتاب کردم: اگر روزی هزار تا دو هزار کلمه بنویسم، پیش‌نویس اولیه در دو سه ماه تمام می‌شود. اما بخش اصلی، بازنویسی است که آن هم حدود سه تا چهار ماه طول می‌کشد. یعنی اگر مدام بنویسم و بزنم توی دهن کمال‌گرایی، و کارم هم فرصت بدهد، حدود هفت ماه دیگر اولین رمانم آماده است.و اما شما…حال و هوای شهرتان چطور است؟ باران پاییزی آمده؟از صبح زود بیدار شدن برای مدرسه و دانشگاه لذت کافی می‌برید؟راستی، فیلم پاییزی خوبی می‌شناسید؟ معرفی کنید تا بقیه هم ببینند.این بار قول می‌دهم کامنت‌ها را همان روز جواب بدهم :) بشیر صابر بشیر صابر Sun, 28 Sep 2025 08:27:22 +0330 https://virgool.io/@Bashir/5-%D9%86%DA%A9%D8%AA%D9%87-%DA%A9%D9%84%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%88%D9%81%D9%82%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D8%BA%D9%84%DB%8C-n0sslypbens1 در اتاق مصاحبه نشسته‌اید. دست‌هایتان کمی عرق کرده، ذهنتان پر از سؤال است و قلبتان تند می‌زند. اولین پرسش کارفرما که مطرح می‌شود، همه چیز به همین لحظه گره می‌خورد: آیا می‌توانید خودتان را همان‌طور که هستید نشان دهید؟مصاحبه کاری برای خیلی‌ها تجربه‌ای پر از استرس است، اما واقعیت این است که با دانستن چند نکته اساسی، می‌توانید این موقعیت سخت را به فرصتی واقعی برای پیشرفت تبدیل کنید.در ادامه با هم پنج نکته‌ای را مرور می‌کنیم که می‌تواند نتیجه مصاحبه شما را دگرگون کند.۱. آرامش در مصاحبه شغلی؛ اولین پیام شمامن چند ماهی در یک شرکت کار می‌کردم و بعد از مدتی به‌عنوان دستیار آموزش در جلسات مصاحبه هم حضور داشتم.از نزدیک دیدم که آرامش و ریلکس‌بودن متقاضیان چقدر روی تصمیم نهایی تأثیر می‌گذارد. کسانی که با لبخند، اعتمادبه‌نفس و زبان بدن باز وارد می‌شدند، خیلی زود به همکاران جدید ما تبدیل می‌شدند.در مقابل، افرادی که مضطرب، گرفته یا بیش از حد خجالتی به‌نظر می‌رسیدند، اغلب در لیست انتظار قرار می‌گرفتند یا به مرحله بعد راه پیدا نمی‌کردند.همین تجربه به من یاد داد که در مصاحبه هیچ‌کس دنبال سخت‌گیری یا «گیر دادن» نیست؛ فقط می‌خواهند شما را بشناسند.۲. چگونه خودمان را در مصاحبه کاری معرفی کنیم؟بسیاری از افراد تصور می‌کنند باید تصویری کامل و بی‌نقص از خود ارائه دهند. اما واقعیت این است که کارفرما بیشتر به دنبال شناختن یک فرد واقعی است؛ کسی که نقاط قوت و ضعفش را می‌داند و می‌تواند در موقعیت شغلی مورد نظر عملکرد خوبی داشته باشد.بهترین کار این است که هنگام معرفی، یک روایت کوتاه و ساده از مسیر تحصیلی و کاری خود بگویید و توضیح دهید اکنون به دنبال چه فرصت‌هایی هستید. این صداقت، معمولاً تأثیرگذارتر از هر متن از پیش‌حفظ‌شده است.خودم در یکی از اولین مصاحبه‌هایم این موضوع را به‌خوبی تجربه کردم. برای کاری در یک صحافی رفته بودم و قبل از جلسه، لیستی بلند از ویژگی‌های مثبت خود آماده کرده بودم.با اعتمادبه‌نفس سعی کردم خودم را فردی کاملاً توانمند و بی‌نقص نشان بدهم. اما نتیجه دقیقاً برعکس شد: کارفرما با لبخند گفت «شما برای این موقعیت شغلی زیادی خوب هستید، بهتر است جای دیگری را امتحان کنید.» در حالی که واقعاً دوست داشتم همان‌جا کار کنم و به کتاب و دفتر سر و کار داشته باشم.البته در نهایت پذیرفتند که مدتی کوتاه آنجا مشغول شوم، اما درس اصلی چیز دیگری بود: اگر در معرفی خود صادق و واقعی نباشید، حتی ممکن است فرصت‌هایی را که واقعاً دوست دارید از دست بدهید.۳. پاسخ‌های تاثیرگذار در مصاحبه، مثال زدن را فراموش نکنیدسؤال‌های مصاحبه اغلب کلی هستند: «بزرگ‌ترین موفقیت شما چه بوده؟» یا «چطور با چالش‌ها مواجه می‌شوید؟» در چنین شرایطی، اگر تنها به یک پاسخ عمومی بسنده کنید، به‌سختی در ذهن مصاحبه‌کننده می‌مانید.اما وقتی مثالی واقعی تعریف کنید، تصویر زنده‌ای از توانایی‌هایتان می‌سازید و اثرگذاری‌تان چند برابر می‌شود.یادم هست در یکی از مصاحبه‌ها در فرم نوشته بودم که فردی انعطاف‌پذیر، علاقه‌مند به یادگیری و دارای روابط عمومی خوب هستم. وقتی درباره‌ی این توانایی‌ها از من پرسیدند، به جای تکرار همان جمله‌ها، داستان واقعی خودم را تعریف کردم.گفتم زمانی در جمع صحبت کردن برایم یک کابوس بود، اما با شرکت در دوره‌ی فن بیان، حالا می‌توانم راحت و بی‌اضطراب جلوی جمع صحبت کنم.برای نشان دادن روابط عمومی هم مثالی از دوران خدمت سربازی زدم: دو سال، هر روز حداقل با دویست نفر از اقشار و شهرهای مختلف در ارتباط بودم. کارم این بود که آن‌ها را جریمه کنم؛ طبیعتاً هیچ‌کس دوست ندارد جریمه شود.اما توانستم با توضیح دادن شرایط به شکلی منطقی و محترمانه، فضایی بسازم که در نهایت خیلی‌ها حتی از من تشکر می‌کردند.همین روایت‌های واقعی بود که نشان داد مهارت‌هایم تنها ادعا نیستند، بلکه تجربه‌ای پشت آن‌ها وجود دارد.۴. پرسیدن سوال: برگ برنده‌ی شما در مصاحبهآخر مصاحبه معمولاً از شما می‌پرسند: «سؤالی ندارید؟» بیشتر متقاضیان فقط لبخند می‌زنند و می‌گویند «نه»، اما همین یک لحظه می‌تواند تفاوت بزرگی بسازد. وقتی سؤال‌های دقیق و هوشمندانه بپرسید، نشان می‌دهید که فقط دنبال شغل نیستید، بلکه به کاری که قرار است انجام دهید اهمیت می‌دهید.خودم یک‌بار در مصاحبه‌ی برندی مطرح شرکت کرده بودم. رقیب‌های زیادی داشتم و می‌دانستم افراد باتجربه‌تر هم آنجا هستند. با این حال، بعد از معرفی و گفتگو، چند سؤال کوتاه اما مهم پرسیدم؛ سؤال‌هایی که نشان می‌داد به مسیر شغلی جدی نگاه می‌کنم. نتیجه چه شد؟ همان شب تماس گرفتند و گفتند از فردا برای شروع کار بیایم.این یعنی پرسیدن سؤال، گاهی همان چیزی است که شما را میان ده‌ها نفر متمایز می‌کند.۵. مصاحبه شغلی؛ انتخابی دوطرفه برای شما و کارفرمامصاحبه فقط فرصتی نیست که شما خودتان را معرفی کنید؛ فرصتی است که شما هم کارفرما را بشناسید. گاهی همان چند دقیقه‌ی اول نشان می‌دهد که طرف مقابل چقدر به احترام و ارتباط اهمیت می‌دهد.خودم تجربه‌ای داشتم که برایش چند ساعت آماده‌ شده بودم. اما وقتی رسیدم، کارفرما حتی زحمت نداد یک فضای درست برای گفتگو فراهم کند. هم ایستاده چند سؤال پرسید، هم با لحنی طعنه‌آمیز جواب داد و بعد هم جلسه در کمتر از پنج دقیقه تمام شد. چند روز بعد تماس گرفتند، اما من همکاری را رد کردم. چون همان برخورد کوتاه کافی بود تا بفهمم ادامه‌ی کار با چنین فردی چه‌قدر سخت خواهد بود.به خاطر داشته باشید: مصاحبه همیشه گزینش شما نیست، گاهی گزینش کارفرما هم هست. شما هم حق دارید انتخاب کنید چه محیطی برایتان ارزشمند است.از تجربه‌های من تا قدم‌های تواز تجربه‌های خودم در مصاحبه‌ها، یک چیز رو خوب یاد گرفتم: کارفرما دنبال ربات بی‌نقص نیست، دنبال انسانی واقعیه که بتونه در شرایط کاری، خودش باشه و درست عمل کنه. آرامش، معرفی ساده، مثال‌های واقعی، پرسیدن سؤال و نگاه دوطرفه به مصاحبه، بارها باعث شد من یا همکارای بعدی انتخاب بشیم.مصاحبه شغلی فقط امتحان گرفتن از تو نیست، فرصتیه برای گفت‌وگو، برای دیدن و دیده‌شدن.حالا نوبت توئه:تو از مصاحبه‌های کاری چه تجربه‌ای داشتی؟به نظرت چه راهکارهای دیگه‌ای می‌تونه به بقیه کمک کنه؟ بشیر صابر بشیر صابر Fri, 12 Sep 2025 08:29:15 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%B5%D8%A8%D8%AD%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%DB%8C%DA%A9-%DA%A9%D8%A8%D9%88%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82%D9%85-jwy8k9quyev3 دیروز صبح، هنوز کامل بیدار نشده بودم که ناگهان صدای محکمی آمد. یک کبوتر خاکستری به پنجره‌ی نیمه‌باز اتاقم خورد و بی‌حال افتاد کف اتاق. جا خوردم؛ قلبم تند می‌زد. چند لحظه فقط نگاهش کردم. بعد آرام بلند شدم و گرفتمش. با احتیاط روی لبه‌ی پنجره گذاشتم تا پرواز کند—اما نکرد.وقتی دقیق‌تر نگاه کردم، دیدم چشم‌هایش مشکلی دارد. انگار دنیا را نمی‌دید. او را بردم به تراس و کمی آب گذاشتم کنارش. بعد شروع کردم به تحقیق؛ حتی از هوش مصنوعی کمک گرفتم. جواب‌ها چندان امیدوارکننده نبود: احتمالاً بیماری عفونی دارد و ضربه هم کارش را سخت‌تر کرده. شاید چند روز بیشتر زنده نماند.تنها کاری که می‌توانستم بکنم، ساختن گوشه‌ای امن و آرام بود. حداقل این‌طوری، روزهای آخرش را بی‌دغدغه‌ی آب و غذا و در جایی آرام می‌گذراند. با این حال، برایم به‌شدت سخت بود که مقدمات مرگش را فراهم کنم. کارتنی پیدا کردم، ظرف کوچکی آب و گندم داخلش گذاشتم و روی کارتن را با پارچه‌ای پوشاندم تا از باد و صدا در امان باشد. دستم هنگام کشیدن پارچه می‌لرزید. دلم گرفت. او حتی حیوان خانگی‌ام نبود، هیچ‌وقت نمی‌شناختمش؛ اما انگار بخشی از دل من هم بیمار و زخمی شده بود.با خودم کلنجار می‌رفتم: بعد از آن چه کنم؟ اگر مُرد، جسدش را دفن کنم؟ یا رهایش کنم تا به چرخه‌ی طبیعت برگردد؟ لعنتی، من در مواجهه با سوگ آدم ضعیفی هستم؛ همیشه دیر به خودم برمی‌گردم. به‌خصوص که پرنده‌ها برای من فراتر از پرنده‌اند؛ شاید منبعی از امید، آزادی، رهایی و اوج. من از همان لحظه که خاکستری را درون کارتن گذاشتم، غمگین و سوگوار شده بودم.هفته‌ی گذشته، در دل‌نوشته‌ای خودم را به پرنده‌ای تشبیه کرده بودم که نمی‌تواند پرواز کند، اما با امیدواری و تلاش ادامه می‌دهد. حالا انگار همان استعاره جان گرفته بود و آمده بود تا سیلی محکمی به صورتم بزند و بگوید: «واقعیت همین است! تو هم همینطوری می‌شوی.»با خودم فکر می‌کردم: یعنی ممکن است حالش خوب شود؟ از عمد پارچه را طوری روی کارتن کشیدم که اگر خواست برود، بتواند. با یک امیدی دلم می‌خواست که حالش خوب بشود و پرواز کند. از آن مدل امیدواری‌هایی که می‌دانی نمی‌شود، ولی باز هم دوست داری خودت را گول بزنی و با خودت بگویی شاید بشود.امروز صبح، پیش از هر کاری رفتم سراغ کارتن. نبود. همه‌جا را گشتم. خاکستری رفته بود. باورم نمی‌شد؛ انگار واقعا حالش بهتر شده و پرواز کرده بود! چشم‌هایم پر از اشک شد و لبخندی دراز روی لب‌هایم نشست.همان امیدی که خیال می‌کردم الکی است، به واقعیت تبدیل شد. خاکستری خوب شد. من هم خوشحال‌تر و امیدوارتر از همیشه، به «ادامه دادن»، ادامه می‌دهم. شاید نویسنده‌ی زندگی، این ماجرا را در ادامه‌ی همان دل‌نوشته‌ام نوشته بود؛ تا نشانم بدهد حتی وقتی فکرش را نمی‌کنی، اوضاع بهتر می‌شود—و دوباره پرواز می‌کنی.من عاشق آسمان هستمپ.ن: توی پست بعدی می‌خوام درمورد مصاحبه شغلی از تجربیات خودم بگم. چون اخیرا مصاحبه‌های شغلی خیلی زیادی رفتم و نکاتی رو فهمیدم، که بنظرم برای نسل زد خیلی مفید و مناسبه.پ.ن2: خیلی خوشحالم که فاینالی آفتاب سوزان و گرمای دوزان داره تموم می‌شه.(با لحن سهراب سپهری بخونید) سلام بر برگ‌های خزان. سلام بر باران وقت و بی‌وقت. سلام بر آسمان ابری. سلام بر لباس‌های گرم و پشمی. سلام بر آن سرمایی که مجبورت می‌کند کسی را بغل کنی. سلام :)تابستون شما چطور گذشت؟اگه شما هم ذوق پاییز رو دارید، همین‌جا براش چند تا سلام بنویسید. بشیر صابر بشیر صابر Fri, 05 Sep 2025 09:42:27 +0330 https://virgool.io/@Bashir/the-sky-is-still-there-hd3pcfcf4xvl این روزها حالِ پرنده‌ای را دارم که تیراندازی بی‌هشدار، ناگهان به بالش شلیک کرده است. بی‌خبر، بی‌دلیل، درست در میانه‌ی پرواز… زخمی شدم.حالا هر بار که می‌خواهم دوباره اوج بگیرم، بال زخمی‌ام مرا به این‌سو و آن‌سو می‌کشاند؛ پروازم لرزان و ناقص است و گاهی حتی سقوط می‌کنم و دوباره آسیب می‌بینم.اما در میان همین تکان‌ها، در همین پروازِ نیم‌بند، هنوز نشانه‌ای از زندگی هست. قلبم آرام و سرسخت می‌تپد. آسمان هم همان‌جاست، گسترده و بی‌پایان…می‌دانم شاید مدتی طول بکشد تا زخم‌ها التیام یابند، اما کم‌کم یاد می‌گیرم حتی با بالی زخمی هم راهی برای ادامه دادن پیدا کنم.من قبل‌تر هم در میانه‌ی درد، خندیده‌ام. در اسارت، رقصیده‌ام. و در دل تاریکی، به امید فرداهای روشن ایستاده‌ام. این راه برایم ناآشنا نیست. می‌دانم که تمام می‌شود؛ اما تا تمام بشود، دردها باید تحمل کرد.این نوشته بیش از هر چیز یادآوری‌ای برای خودم است: که سختی‌ها می‌آیند و می‌روند، زخم می‌زنند و می‌گذرند، و هر بار چیزی درون ما را محکم‌تر می‌سازند. در نهایت هم روزهای بهتری وجود دارند.و اگر کسی در این لحظه حالش شبیه من باشد، بداند که تنها نیست…پ.ن: گاهی دلم می‌خواهد بعضی از قسمت‌های زندگی‌ام را Skip کنم، یا حداقل روی حالت 2X بگذارمش. اینکه دردها انقدر کش بیایند و خوشی‌ها انقدر زود تمام شوند، هیچ منصفانه نیست. بشیر صابر بشیر صابر Wed, 27 Aug 2025 08:53:25 +0330 https://virgool.io/@Bashir/how-can-we-be-kinder-to-ourselves-xllaqnobkvkl آخرین بار که یه اشتباه کردی، چه رفتاری با خودت داشتی؟احتمالاً خودت رو سرزنش کردی، شاید تحقیر یا حتی یه جور مجازاتِ درونی هم داشتی.حالا تصور کن همون اشتباه رو دوستت مرتکب شده باشه. باز هم باهاش همون‌طور رفتار می‌کنی؟ طبیعتاً نه. احتمالاً بهش می‌گی: «اشکالی نداره... پیش می‌آد.» حمایتش می‌کنی و حواست بهش هست.همین ماجرا، نشون می‌ده که یه چیز خیلی مهم رو توی زندگی کم داریم: مهربونی با خود.ما خوب بلدیم با بقیه مهربون باشیم، اما وقتی پای خودمون وسطه، تبدیل می‌شیم به یک قاضی بی‌انصاف و تخریب‌گر.اما ریشه‌ی این رفتار کجاست؟ چرا مهربونی با خود جزو مهم ترین مسائل زندگیه؟چطوری میشه بدون احساس گناه با خودمون مهربون تر باشیم؟چرا با خودمون مهربون نیستیم؟چون یه سری باور قدیمی توی ذهن‌مون ریشه کرده که معمولاً از خانواده، مدرسه، یا فرهنگ جمعی اومدن. مثل این باورها:«اگه خودم رو ببخشم، آدم خودپسند و بدی‌ام.»«اگه با خودم مهربون باشم، مغرور یا خودخواه می‌شم.»«اگه به خودم سخت نگیرم، پیشرفت نمی‌کنم.»حالا بیا واقع‌بینانه بهشون نگاه کنیم.اگه این باورها و این سخت‌گیری‌ها جواب می‌داد، الان انقدر خسته و زخمی نبودیم. معلومه که این باورها یه جای کارشون می‌لنگه. در واقع این دسته از باورها یه جورایی متضادِ «مهربونی با خود» هستن.ما برای اینکه بتونیم تغییری ایجاد کنیم اول از همه باید یه چیز خیلی مهم رو بدونیم:مهربونی با خود یعنی چی؟ چه مفهومی داره؟مهربونی با خود یعنی دیدن خودت با همون چشم‌هایی که بقیه رو نگاه می‌کنی: همراه با درک، احترام، و صبوری.یعنی وقتی اشتباه کردی، به‌جای «من احمقم»، بگی: «یه اشتباه کردم، طبیعیه.»یعنی وقتی خسته‌ای، به‌جای اینکه خودت رو هل بدی، بگی: «حق دارم استراحت کنم.»یعنی بدونی که خودت هم آدمی، با محدودیت‌ها و احساسات انسانی.حالا مفهوم و معنی مهربونی با خود رو فهمیدیم، اما چطور می‌تونیم اجراش کنیم؟تمرین‌های خود دوستی و مهربانی با خود۱. نوشتن جمله‌ی حمایت‌گراوایل کارم توی شرکت، اشتباه زیاد داشتم و بعضی وقتا تا مرز گریه و تسلیم شدن پیش می‌رفتم، اما بعد از این تمرین استفاده کردم و به مرور اوضاع بهتر شد :)یه جمله‌ی حمایتی باید برای خودت بنویسی؛ دقیقاً مثل چیزی که به یه دوست صمیمی می‌گی.مثلاً: «اشتباه کردی، اما آدم بدی نیستی. داری یاد می‌گیری و همین خیلی خوبه.»این جمله رو جایی بنویس که دم دستت باشه، مثلاً یادداشت موبایل یا یه کاغذ روی آینه‌ی اتاقت یا گوشه مانیتورت، مثل من.۲. صحبت با اون یکی خودمروزی یک‌بار، جلوی آینه وایستا و به خودت نگاه کن.واضح و بلند بگو:«من کافی‌ام. دارم تلاش می‌کنم. و همین ارزشمنده.»شاید اولش سخت باشه، یا مسخره به‌نظر بیاد، ولی به‌مرور اثرشو حس می‌کنی. بهم اعتماد کن.مهربانی با خود از همین کارهای ساده شروع می‌شه.۳. جملات درونی رو ردیابی کنوقتی جملات بد و منفی ذهنم یا همون خودسرزنشی ها رو می‌شنیدم، کلا روحیه‌ام بهم می‌ریخت، اما یه بار همه‌ی اون جمله ها رو یادداشت کردم و از ذهنم بیرون آوردم. اینجا بود که قدرتش رو کم‌کم از دست داد و منم به شکل خاصی ضربه فنیش کردم. اینجوری که هر جمله خشن و تحقیرآمیز و منفی رو با یه جمله‌ی مهربون و حمایتگر جایگزین کردم.مثلاً بعد از جمله‌ی «چقدر خنگم!»، جمله‌ی «دارم یاد می‌گیرم، طبیعیه اگه کامل نباشم.» رو استفاده کنی، بنویسی یا به خودت بگی.۴. به خودت استراحت بدهخودمراقبتی همیشه از نوع عمل نیست، اتفاقا بعضی وقتا از نوع عمل نکردنه.یک روز در هفته، بدون عذاب وجدان یه کار لذت‌ بخشی که دوست داری رو بکن.مثل فیلم دیدن، قدم زدن، چرت بعدازظهر، یا کلاً هرچی که بهت آرامش می‌ده و دوستش داری.و یادت باشه: استراحت کردن تنبلی نیست، سوخت‌گیریه.۵. برای خودت هم بخشنده باشیه اشتباه قدیمی که هنوز بابتش خودت رو سرزنش یا تحقیر می‌کنی رو پیدا کن و یه جا بنویسش.در ادامه‌ی اون، این جمله رو بنویس:«اون موقع با چیزایی که بلد بودم، همون‌قدر تونستم. الان دارم بهتر می‌فهمم. خودم رو می‌بخشم.»یادمون باشه کهباورهای اشتباه باعث شدن که ما با خودمون مهربون نباشیم و رفتارهایی کنیم که سازنده نیست.اما با تمرین کردن و ایستادن جلوی اون باورها و اصلاح کردن‌شون، می‌تونیم با خودمون مهربون‌تر باشیم.یادت باشه تو تنها کسی هستی که همیشه با خودت می‌مونه.اگه تو با خودت مهربون نباشی، پس کی قراره باشه؟اگه یکی از این تمرین‌ها رو انجام دادی یا تجربه‌ای توی این مسیر داری،خوشحال می‌شم توی کامنت‌ها بنویسی.اگه هم این مقاله برات مفید بود، می‌تونی با اشتراک گذاری، به یه نفر دیگه هم کمک کنی تا با خودش مهربون‌تر باشه. بشیر صابر بشیر صابر Mon, 04 Aug 2025 08:13:35 +0330 https://virgool.io/@Bashir/%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%86%DB%8C%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-vq920xm2bs9t همه‌مون یه جاهایی تو زندگی به نقطه‌ای رسیدیم که دیگه توان ادامه دادن نداشتیم. نه اینکه نخوایم، که نتونستیم. یه جور خستگی عمیق، یه جور تَرَک توی ذهن و جان. فروپاشی روانی همین‌جاست، همون لحظه‌ای که انگار مغز و دل و بدن با هم می‌گن «دیگه نمی‌کشیم».توی پست قبلی از تجربه این فروپاشی نوشتم. توی این پست یاد می‌گیریم که فروپاشی روانی چیه، کِی دچارش می‌شیم، وقتی اتفاق افتاد چیکار کنیم، و اگر کسی دوروبرمون دچارش شد، چطور همراهش باشیم.فروپاشی روانی یعنی چی؟فروپاشی روانی (که بعضی‌ها بهش می‌گن بحران روانی یا حتی شکست عصبی) یه وضعیتیه که ذهن و روان دیگه نمی‌تونه با فشارهایی که روش هست کنار بیاد.ممکنه با علائمی مثل بی‌خوابی شدید، گریه‌های بی‌دلیل، افکار منفی، فلج شدن در تصمیم‌گیری، احساس خالی بودن و گم‌گشتگی، یا حتی دردهای فیزیکی بدون دلیل مشخص همراه باشه.فروپاشی روانی یعنی سیستم روانی بدن داره فریاد می‌زنه: «بسه دیگه!» یعنی یه جای کار داره می‌لنگه و نمی‌شه دیگه نادیده‌ش گرفت و باید یه کاری کرد.کِی دچار فروپاشی روانی می‌شیم؟هیچ‌کس مصون نیست. حتی قوی‌ترین آدم‌ها هم ممکنه زیر بار مسئولیت، غم، تنهایی، بی‌عدالتی، کار زیاد، رابطه‌های ناکارآمد یا حتی فقط یه اتفاق غیرمنتظره، فرو بریزن.این وضعیت می‌تونه نتیجه‌ی انباشته شدن استرس، فرسودگی، آسیب‌های گذشته، یا زندگی در محیط‌های ناپایدار و پرتنش باشه.نکته‌ی مهم اینه که فروپاشی روانی یه نشونه از ضعف نیست. این واکنش یه روان سالمه به شرایط ناسالم.وقتی دچارش شدیم، چیکار کنیم؟۱. اول از همه: متوقف شو.توی فروپاشی روانی ذهن داره می‌گه «دیگه نمی‌تونم ادامه بدم». پس ادامه نده! اگه می‌تونی، یه قدم از همه‌چی عقب بکش. حتی اگه شده برای چند روز. این توقف، نه از روی فرار، بلکه برای نفس کشیدنه. یادت باش توی این شرایط اگه کمالگرایی اومد سراغت، یه سیلی محکم بهش بزنی.۲. کمک بگیر.تنهایی از پسش بر اومدن همیشه جواب نمی‌ده. حرف زدن با یه مشاور، روان‌درمانگر یا حتی یه دوست همدل، می‌تونه یه دریچه‌ی نجات باشه. کمک خواستن، شجاعته، نه ضعف.۳. به بدنت توجه کن.بدن و روان به‌هم وصل هستن. وقتی روان فرو می‌پاشه، بدن هم آسیب می‌بینه. آب بخور. غذای گرم بخور. بخواب. راه برو. آروم ورزش کن. به خودت مثل یه بچه‌ی زخم‌خورده نگاه کن که به مراقبت نیاز داره.۴. یادت باشه که این گذراست.هیچ حالت روانی‌ای تا ابد نمی‌مونه. فروپاشی روانی می‌تونه تلخ‌ترین روزهای عمر باشه، ولی تموم می‌شه. کم‌کم. آروم. ولی می‌گذره. و تو می‌تونی از زیر آوارش بیرون بیای. حالت بهتر می‌شه، مطمئن باش.اگه یکی از اطرافیان‌مون دچارش شد، چیکار کنیم؟گاهی یکی از عزیزان‌مون دچار فروپاشی می‌شه. ممکنه منزوی بشه، عصبانی بشه، یا حتی رفتاری کنه که برامون ناآشنا یا آزاردهنده باشه. اینجا چند نکته مهمه:۱. قضاوت نکن.شاید به‌نظر بیاد که داره «خودش رو لوس می‌کنه» یا «زیادی حساسه»، ولی ما از درون آدم‌ها خبر نداریم. فروپاشی برای هر کسی شکل خاص خودش رو داره. شنونده باش. کنارش بمون. اون داره شرایط سختی رو می‌گذرونه.۲. فشار نیار.نصیحت، عجله، امید دادن الکی... گاهی بیشتر از اینکه کمک کنه، آسیب می‌زنه. بگو: «من اینجام. اگه خواستی حرف بزنی یا کاری خواستی، فقط بگو.»۳. بهش کمک کن که حرفه‌ای کمک بگیره.اگه حالش بحرانیه، یا این وضعیتش طولانی شده، همراهش باش تا یه روان‌درمانگر خوب پیدا کنه. تنهایی سخت‌تره. همراهی تو، می‌تونه براش نجات‌بخش یا تسهیل کننده باشه.نتیجه می‌گیریم کهفروپاشی روانی پایان دنیا نیست، حتی اگه اون لحظه شبیه آخر خط باشه. این یه پیام جدیه از درون‌مون که وقتشه به خودمون برگردیم، ببینیم چی نیاز داریم، چی باید تغییر کنه، چی باید ترمیم بشه.اگه خودمون دچارش شدیم، حق داریم متوقف بشیم، گریه کنیم، کمک بخوایم.اگه کسی کنارت دچارش شد، حق داره شنیده بشه، بدون قضاوت، با حضور و همراهی.گاهی توی فروپاشی‌هامون، چیزهایی پیدا می‌کنیم که در روزهای سلامت، حواس‌مون بهشون نبود. و گاهی، همون لحظه‌هایی که فکر می‌کردیم «پایان‌مون» هست، در واقع شروع یه مسیر تازه می‌شن.تو چی تا به حال تجربه فروپاشی داشتی؟ چطور از پسش بر اومدی؟ اگه دوست داشتی بنویس، شاید به یه نفر که الان داره تجربه‌اش می‌کنه، کمک کنه.پ.ن1: فاصله پست قبلی که تجربه فروپاشی رو شرح دادم، تا این پست کمتر از یک هفته بود. شاید فکر کنین چقدر زود از پسش بر اومدم. اما حقیقت اینه که من بعد از حدود یک ماه بودن توی اون وضعیت، در نهایت تونستم یکم خودم رو جمع و جور کنم و وقتی که حالم کمی بهتر شد، پست قبلی رو بنویسم.پ.ن2: به درخواست همکاری دوستم جواب مثبت دادم و الان کارشناس تولید محتوای اینستاگرامش هستم. آیا این کار رو دوست دارم؟ فککککک نکنم :) ولی بهتر از هیچیه.پ.ن3: تصمیم گرفتم برای حرفه‌ای نوشتن و ورود به بازارکارِ نوشتن، توی چند تا دوره‌ آموزشی شرکت کنم. و اینکه می‌بینین ساختار پستم یکم تغییر کرده، در واقع بخاطر درس‌هاییه که توی اون کلاس‌ها دارم یادمیگیرم و تمرین می‌کنم.پ.ن4: ایده انتشاراتم سرجاشه! اطلاعات و مطالعه‌ام رو ادامه می‌دم، و منتظرم همین که دوره آموزشیم تموم شد، پست‌های انتشارات رو خیلی بهتر و با کیفیت‌تر بنویسم.تازه فهمیدم چرا آقا سیدمهدار انقدر پی‌نوشت می‌ذاشت. اخه خیلی حس خوب و صمیمی و قشنگی میده :) بشیر صابر بشیر صابر Thu, 24 Jul 2025 06:58:01 +0330