https://virgool.io/feed/@Bitahosseininejad مبتلا به اسکیزوفرنی. اینجا از تجربیاتم میگم. به والله، به پیر، به پیغمبر فیلم «یک ذهن زیبا» رو دیدم. fa 2026-04-14 12:27:03 https://files.virgool.io/upload/users/1411597/avatar/92nVQK.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Bitahosseininejad https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%AD%D9%88%DB%8C%D9%84-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D9%87-%DA%86%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF-nr3bwiuzcm5t آخرین امتحان ترم اول ارشد، برای من نه نقطه‌ی پایان بود، نه لحظه‌ی رهایی. بیشتر شبیه بستنِ پوشه‌ای بود که از اول هم مرتب نبوده؛ پر از برگه‌هایی که بعضی‌شان نیمه‌کاره مانده، بعضی‌شان خط خورده، و بعضی‌شان فقط به این دلیل نگه داشته شده‌اند که حذف‌شان، سؤال‌های بیشتری ایجاد می‌کرد. این ترم از همان روزهای اول با اخطار شروع شد؛ با این آگاهیِ ناخوشایند که غیبت دیگر «حاشیه» نیست، می‌تواند تصمیم نهایی را عوض کند. از همان‌جا، مسیر به‌جای آن‌که انتخاب‌محور باشد، شد مدیریتِ آسیب.من در این ترم، بیشتر وقت‌ها ندانستم دقیقاً کجا ایستاده‌ام. فقط می‌دانستم نمی‌خواهم از جایی بیفتم که دیگر نتوانم برگردم. همین شد که خیلی چیزها را مدام اصلاح کردم: برنامه، متن، لحن، حتی تصورم از این‌که «دانشجو بودن» باید چه شکلی باشد. درست مثل همان چرخه‌ی آشنای نوشتن: یک متن، بعد ادبی‌ترش کن و بعد زیادی‌ست، ساده‌ترش کن، بعد باز هم ساده، بعد ناگهان حس می‌کنم استخوانش بیرون زده و باید کمی گوشت برگردانم. این ترم، هیچ‌چیز در نسخه‌ی اول باقی نماند.سر جلسه‌ی امتحان آخر که نشستم، هیچ حس خاصی نداشتم که بشود اسمش را گذاشت «احساس». نه اضطرابِ نمایشی، نه آرامشِ الهام‌بخش. فقط یک جور حضورِ فیزیکیِ بی‌ادعا. نشستن روی صندلی، گذاشتن خودکار، نگاه کردن به برگه. مکث کردم. این مکث برای من همیشه بوده؛ قبل از نوشتن، قبل از حذف، قبل از تصمیم‌های کوچک. برای این‌که بفهمم واقعاً قرار است چه چیزی از من بماند. سؤال‌ها را که دیدم، حس دشمنی نداشتم. بیشتر شبیه روبه‌رو شدن با مفاهیمی بود که قبلاً بارها دورشان چرخیده بودم، گاهی جدی، گاهی با بی‌حوصلگی. شروع به نوشتن کردم، با همان لحن آشنای خودم: جمله‌های بلند، توضیح‌های چندلایه، تلاش برای این‌که اگر کسی بخواند، مجبور نشود حدس بزند منظورم چه بوده. این نه از اعتمادبه‌نفس می‌آمد، نه از وسواس بیمارگونه؛ بیشتر از ترسی قدیمی بود: ترس از سوءبرداشت.وسط امتحان، ذهنم مثل همیشه رفت سراغ چیزهایی که مستقیماً به سؤال ربطی نداشتند. یادم آمد که چطور بارها خواسته بودم متن‌ها را کوتاه‌تر بازنویسی کنم «که قابل کپی باشد»، بعد دوباره پشیمان شده بودم چون حس کرده بودم چیزی گم شده. یادم آمد که چطور درباره‌ی تصویرها، آن‌قدر ساده‌سازی کردم تا فقط یک سیلوئت ماند، بعد تازه فهمیدم همان سیلوئت هم زیادی حرف می‌زند.به بعضی سؤال‌ها مفصل جواب دادم، به بعضی کمتر، و به بعضی با احتیاطی که شاید از بیرون شبیه تردید به نظر برسد، اما برای من شکل دیگری از دقت است. این ترم، من بیشتر از آن‌که دنبال درخشش باشم، دنبال این بودم که چیزی خراب نشود. نه به این معنی که همه‌چیز سالم ماند، بلکه به این معنی که اگر جایی ترک خورد، بدانم کجاست.تحویل برگه، برخلاف تصور رایج، لحظه‌ی خاصی نبود. نه ضربان قلب بالا رفت، نه حس کردم باری برداشته شده. فقط برگه را دادم و بلند شدم. اما بعدش، بعدِ واقعیِ امتحان، تازه شروع شد. راهرو طولانی‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. قدم‌ها کند شدند، نه از خستگی، از این‌که دیگر کاری برای انجام دادن نبود. هیچ متنی برای اصلاح، هیچ سؤالی برای جواب دادن، هیچ «نسخه‌ی بعدی» فوری‌ای وجود نداشت.بیرون که آمدم، حس خلا نداشتم؛ حس تعلیق داشتم. انگار چیزی که مدت‌ها به‌عنوان ستون نگه‌دارنده عمل کرده بود، همین برنامه‌ی امتحان، همین فشارِ نزدیک، ناگهان کنار رفته باشد و حالا باید دید ساختار، خودش می‌ایستد یا نه. نشستم. ایستادم. دوباره راه رفتم. ذهنم مدام می‌خواست کاری بکند: خلاصه کند، بازنویسی کند، تحلیل کند. ولی چیزی برای کار کردن نبود، جز خودِ این وضعیت. در آن لحظات بعد از تحویل برگه، بیشتر از هر وقت دیگری، یاد آن بخش‌هایی افتادم که همیشه در حاشیه مانده بودند؛ آن میل به پژوهش که بیشتر از آن‌که تمیز و آکادمیک باشد، زخمی و شخصی است. نه از جنس "قهرمانِ تنها"؛ بیشتر شبیه کسی که با مسئله "زندگی" می‌کند و هر بار که سعی می‌کند آن را «گزارش‌پذیر» کند، بخشی از خودش جا می‌ماند. این ترم، بارها سعی کردم این فاصله را مدیریت کنم: هم دقیق باشم و هم زنده بمانم.ترم اول ارشد برای من، نه داستان سقوط بود، نه داستان رشد خطی. داستانِ اصلاح مداوم بود. این‌که چطور می‌شود هم اشتباه کرد، هم ادامه داد؛ هم اخطار گرفت، هم حذف نشد؛ هم متن را کِش داد، هم کوتاهش کرد؛ هم خواستنِ از اول شروع کردنِ همه‌چیز و هم فهمیدنِ اینکه بعضی چیزها باید بمانند، حتی اگر ناقص‌اند.آخرین امتحان، چیزی را ثابت نکرد. فقط یک چیز را روشن‌تر کرد: من با نسخه‌های نهایی رابطه‌ی خوبی ندارم. بیشتر به نسخه‌هایی اعتماد می‌کنم که هنوز جای دست‌ خوردن و کار کردن را دارند. بعد از تحویل برگه، با همین فکر راه افتادم؛ نه مطمئن، نه ناامید. فقط کسی که می‌داند فصل تمام شده، اما پرونده هنوز باز است. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 18 Feb 2026 14:49:51 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%B9%D8%A8%D9%88%D8%B1-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87%D9%90-%D8%AE%D8%B4%D9%85%DA%AF%DB%8C%D9%86-yd7eg2korwlo اگر در دلِ ابر زندگی می‌کردم، سکونتم شبیه اقامت در یک فکرِ نیمه‌کاره بود؛ جایی میان بودن و حل‌شدن. دیوارها از نفس ساخته می‌شدند و سقف، مدام فراموش می‌کرد که سقف است. صبح‌ها با خیسیِ نامعلومی بیدار می‌شدم، انگار شب از من عبور کرده باشد. دست که در ابر فرو می‌بردم، جهان عقب می‌رفت، آهسته، مؤدب، نرم. زمان آن بالا راه نمی‌رفت؛ شناور بود. ثانیه‌ها مثل پر، روی شانه‌ام می‌نشستند و دوباره بلند می‌شدند. من زندگی را با احتیاط لمس می‌کردم، چون هر لمس می‌توانست فروبپاشد. ابرها مهربان بودند، اما مهربانی‌شان شبیه سکوتِ قبل از اعتراف بود. همه‌چیز بیش از حد آرام بود، و همین آرامش نگران‌کننده.کم‌کم رنگ‌ها تیره‌تر شدند؛ نه ناگهانی، نه با هشدار. سپیدی به خاکستری فکر کرد، و خاکستری به سیاهی نزدیک شد. هوا وزن گرفت. نفس‌ها دیگر سبک نبودند. چیزی در ابرها جمع می‌شد، مثل جمله‌ای که سال‌ها گفته نشده باشد. من صدایی دور را می‌شنیدم؛ ضربانی خفه، که خودش را آماده می‌کرد. رعد که آمد، مؤدب نیامد. فرود آمد. آسمان دهان باز کرد و فریاد زد. نور، تیز و بی‌رحم، ابرها را شکافت و من میان ترک‌ها ایستادم. کلماتم از دهانم افتادند، سنگین، شکسته. باد دیگر نوازش نمی‌کرد؛ هل می‌داد، پرت می‌کرد، می‌خواست مرا قانع کند که ناپایداری قانون است.باران، قاطع بود. هر قطره حکم داشت. ابرها دیگر پناه نبودند؛ صحنهٔ محاکمه بودند. رعد پشت رعد، بی‌وقفه، کوبنده، و من در میان این هجوم فهمیدم که ترس هم می‌تواند شکل داشته باشد. نام خودم را صدا زدم، اما صدا در ضربه‌ها حل شد، مثل جوهری در آب تیره. در دلِ طوفان، مکثی کوتاه اتفاق افتاد؛ سکوتی برنده، شبیه نفسِ آخر قبل از سقوط. همه‌چیز ایستاد، فقط برای یک ثانیه. در همان ثانیه فهمیدم ابرها قصد ماندن ندارند، و من هم. همه‌چیز عبور است، حتی این تاریکیِ پر سر و صدا.اگر هنوز در ابر زندگی می‌کنم، برای این است که نرمی را از یاد نبرم، حتی وقتی آسمان مشت می‌کوبد. کلماتم هنوز نرم‌اند، اما جای ضربه را در خود نگه داشته‌اند. طوفان می‌گذرد، ابر تغییر شکل می‌دهد، و من با صدایی که ترک برداشته، اما خاموش نشده، ادامه می‌دهم. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 18 Feb 2026 12:31:37 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%A7%D9%81%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%AA%D9%88%D8%A8%D9%88%D8%B3-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84-nn1fzlkt63fo روزگاری آمد که در انبوه خیالاتم به دنبال نقطه ای می گردم. نه لحظه ای خاص، نه موقعیت باشکوه، فقط یک نقطه. بله، یک نقطه برای انتهای جملات خیالاتم. خسته ام از ویرگول، از مکث ویرگول. و ادامه ی بعد از آن. کلافه ام از جملاتی که بعد از ویرگول می آیند. این دست کلمات ذره ذره خونم را می مکند و پوستم را خراش می دهند و گلویم را می فشارند. نفس کم می آورم و در ناامیدی از بودن پایان، جملاتی که از خیالم برخاسته را با یک نفس می خوانم.همین طور که در اتوبوش نشسته‌ام، فکر می کنم شاید مشکل از من نیست، شاید خودِ زبان تصمیم گرفته تمام نشود. ویرگول را می اندازد وسط جمله تا بگوید صبر کن، هنوز مانده، هنوز باید ادامه بدهی، و من بی آن که بخواهم، اطاعت می کنم. قدم ها با کلمات هماهنگ نیستند، یکی تندتر می رود و یکی جا می ماند، و جمله کش می آید، بی شکل، بی مقصد.نقطه اما لجباز است. قایم می شود ته خط، یا اصلاً نمی آید. هر بار که دستم می رود سمتش، یک ویرگول جلو می پرد، یا بدتر، یک «و». انگار کسی عمداً نمی گذارد تمام کنم. علامت سؤال از دور نگاهم می کند، بی آن که واقعاً سؤالی داشته باشم، فقط برای این که شک بیندازد. گاهی دلم می خواهد یک علامت تعجب بیندازم وسط همه چیز، نه برای هیجان، فقط برای قطع کردن. یک ضربه ناگهانی. اما حتی تعجب هم زیادی پر سر و صداست. من پایان آرام می خواهم، چیزی شبیه نقطه، چیزی که فقط بگوید تمام شد، بدون توضیح، بدون ادامه.جمله ها پشت سر هم می آیند چون من در ذهنم راه می روم و فکر می کنم و نمی ایستم. اگر بایستم شاید نقطه برسد، اما ایستادن سخت است. نفس می آید و می رود و ویرگول ها بین نفس ها جا خوش کرده اند. هر مکث کوتاه، یک ویرگول تازه. به خودم می گویم ساده بنویس، همین طوری که هست. بدون فکر به کلمه های سنگین، بدون وزن دادن به هر حرف. اما حتی سادگی هم جمله را کوتاه نمی کند. سادگی فقط سرعت را بیشتر می کند، و جمله با سرعت بیشتری از پایان فرار می کند.حالا می فهمم چرا نقطه این قدر مهم است. نه چون زیباست، چون نجات می دهد. چون اجازه می دهد نفس بعدی مال جمله ی بعد باشد، نه ادامه ی همین یکی. ویرگول این را نمی فهمد، سؤال هم، تعجب هم. شاید آخرش خودم باید نقطه شوم. وسط راه، وسط فکر، وسط جمله. بی خبر. بی صدا. فقط یک توقف کوتاه که بعدش دیگر چیزی نیاید. نه ویرگول، نه سؤال، نه تعجب. فقط تمام. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Tue, 10 Feb 2026 10:41:59 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF-%D9%85%D9%86-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D9%85%D8%B9-pjz4l2fgxc6t نوشته شده در پانزدهم بهمن ماه:امروز روز تولد من است و این یک اعتراف است: من از عددها خسته‌ام. از سن، از سال، از «چند سالت شد؟»‌هایی که مثل بازجویی‌های دوستانه مطرح می‌شوند. حقیقت این است که من مدت‌هاست از تقویم جلو افتاده‌ام و هم‌زمان، از خودم عقب مانده‌ام. تولد برای من روز جشن نیست؛ روز روبه‌رو شدن است. روزی که نمی‌توانم از کنار خودم رد شوم و وانمود کنم همه‌چیز عادی است.اعتراف می‌کنم: من آن‌قدر قوی که فکر می‌کردند نبودم، و آن‌قدر ضعیف که ترس داشتم هم نه. من فقط دوام آوردم. بیشترِ سال‌ها را نه با امید، بلکه با سماجت زنده ماندم. بدنم بارها زودتر از روحم خسته شد و روحم بارها زودتر از بدنم تسلیم شد، اما هیچ‌کدام خبر نداشتند که قرار نیست واقعاً بروم. ماندن، ناخودآگاه‌ترین تصمیم من بوده است.اعتراف دیگر: بعضی رؤیاها را خودم کشتم، نه زندگی. با تعویق، با ترس، با «بعداً». و بعضی رؤیاها، سرسخت‌تر از من بودند؛ زنده ماندند، تغییر شکل دادند، به زخم تبدیل شدند. حالا در من راه می‌روند، نفس می‌کشند، و هر از گاهی یادآوری می‌کنند که چه کسی می‌توانستم باشم و چه کسی هنوز شاید بشوم.امروز، پیام‌های تبریک می‌آیند و من لبخند می‌زنم، اما درونم پر از نسخه‌های نیمه‌تمام من است که به صف ایستاده‌اند. هرکدام چیزی می‌خواهند: یکی شجاعت، یکی آرامش، یکی فقط کمی استراحت. اعتراف می‌کنم که همه‌شان را نمی‌توانم راضی کنم. انتخاب کرده‌ام بعضی صداها را نشنوم تا بتوانم به یکی، فقط یکی، واقعاً گوش بدهم. در جایی از این روز، زمان دچار اختلال می‌شود. ساعت‌ها مثل خواب راه می‌روند و من ناگهان می‌فهمم که بزرگ شدن، اتفاق نیفتاده؛ انباشته شده. من پیر نشده‌ام، سنگین شده‌ام. پر از تجربه‌هایی که نمی‌شود ساده تعریفشان کرد. پر از دانستن‌هایی که خوشحال‌کننده نیستند، اما واقعی‌اند.اعتراف مهم‌تر: من دیگر دنبال «نسخه‌ی بهتر خودم» نیستم. این مسابقه را کنار گذاشته‌ام. من دنبال نسخه‌ی صادق‌ترم. کسی که کمتر نقش بازی کند، کمتر توضیح بدهد، کمتر عذرخواهی کند برای این‌که همان است که هست. تولد برای من نقطه‌ی شروع تحول نیست؛ نقطه‌ی توقفِ دروغ‌هاست. و حالا که شب می‌شود، این اعتراف‌نامه را می‌بندم بدون شمع، بدون آرزو، بدون وعده‌های بزرگ. فقط با یک حقیقت لخت و زنده: من هنوز اینجا هستم. با تمام ترک‌ها، تناقض‌ها، و ناتمامی‌ها. و اگر این تولد چیزی به من اضافه کرده باشد، فقط همین جسارت است که بگویم: بودنم، با همه‌ی نقص‌هایش، کافی است. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Tue, 10 Feb 2026 10:28:23 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF%D9%90-%D8%A8%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%D9%85%D9%90-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%82%D8%B1%D8%B6%DB%8C-zmfsteadhi27 ماهِ رِقّت‌بار غروب کرد و خورشیدِ نفرت‌انگیز طلوع، انگشتانِ بارقه‌های نفرتِ خورشید را چون ستاره‌ای دنباله‌دار در روز نشان می‌دادند و برخی از صاحبان آن، جملاتی کلیشه‌ای و صرفاً برای ادای ادب و احترامی که از والدینِ خویش نیاموخته بودند بازمی‌گفتند، «آه خدایا! صبحی دیگر برای زندگی بهتر» و «امیدوارم روز خوبی داشته باشید» و کلیشه‌ای‌ترین جملهٔ ممکن که حتی لبخند را از روی چهرهٔ اشراف‌زادگان و نجبا می‌ربود، چرا که تکرار، همان‌جا که وانمود می‌کند دل‌سوز است، معنا را خفه می‌کند و واژه را به جسدی معطر بدل می‌سازد.صبح، نه از راه رسیدنِ نور که از هجومِ اجبار آغاز شد، گویی جهان به شکلی ناشیانه خود را به جلو هل می‌داد و نامِ این تقلا را «زندگی» گذاشته بود، و خورشید با آن تابشِ بی‌شرم، هر آن‌چه را شب با زحمت پنهان کرده بود بی‌رحمانه برملا می‌کرد؛ صورت‌ها ترک‌خورده‌تر از آن بودند که لبخند را تاب بیاورند و سلام‌ها، پیش از آن‌که به گوش برسند، از فرط مصرف، پوسیده می‌شدند. در پیاده‌رو، آدم‌ها از کنار هم می‌لغزیدند نه چون جویندگانِ مقصد، که چون زوائدِ قابل‌تعویضِ روز، و هر کدام باری از امیدِ دست‌دوم را به دوش می‌کشیدند؛ امیدی که شب پیش، در دهانِ رسانه‌ها جویده شده و صبح، به شکل جمله‌ای بی‌خاصیت، پس داده شده بود، و من می‌دیدم که چگونه احترام، این فضیلتِ گمشده، به تشریفاتی بی‌جان تقلیل یافته است.خورشید بالا می‌آمد و با هر وجبِ صعود، وزنِ جهان سنگین‌تر می‌شد، چنان‌که گویی روشنایی، نه برای دیدن، که برای حساب‌کشی آمده است، و سایه‌ها کوتاه می‌شدند تا دروغ‌ها جایی برای پنهان شدن نداشته باشند؛ با این‌همه، کسی چیزی را اعتراف نمی‌کرد و همه، با مهارتی تحسین‌برانگیز، نقشِ بی‌گناهِ خسته را بازی می‌کردند.اندیشهٔ ماه، با آن رقتِ خاموش، چون زخمی تازه سر باز می‌کرد؛ دست‌کم تاریکی، پناهِ ناتوانان است، اما این صبحِ نفرت‌پرور، همه‌چیز را به میدان آورده بود، بی‌آن‌که مسئولیتی بپذیرد، زشتی‌ها را با نامِ صراحت و قساوت‌ها را با پرچمِ امید آراسته بود و از آدمی می‌خواست که یا هم‌صدا شود یا به جرمِ سکوت، مشکوک بماند.در این میانه، دشمنی اگر بود، آن‌قدر حقیر و ناآگاه می‌نمود که حتی ارزشِ نفرت را نداشت؛ چرا که ناتوان از فهمِ نیرویی بود که نه در فریاد که در فرسایشِ مداوم شکل می‌گیرد، و همین نادانی، او را به ابزارِ بی‌اهمیتِ نظمی بدل کرده بود که کارش، نه شکستِ جان، که عادت‌دادنِ آن به شکست است.و چنین، روز پیش رفت بی‌آن‌که نوید بدهد، با صبحی که وعدهٔ بهتر شدن را چون دُرّی تقلبی در مشت می‌فشرد و عصرش را از پیش فروخته بود، و آن‌چه باقی ماند، نه خشمِ رهایی‌بخش، که خستگی‌ای عمیق و بی‌صدا بود؛ خستگی‌ای که آرام می‌نشست، ریشه می‌دواند، و بی‌هیچ اعلام خطری، تصمیم می‌گرفت چه چیزی زنده بماند و چه چیزی، بی‌نام و بی‌سوگ، حذف شود. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Sat, 07 Feb 2026 11:12:47 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D9%86%D8%BA%D9%85%D9%87%D9%94-%D9%85%D9%85%D9%86%D9%88%D8%B9-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%B1%D8%B2%D9%90-%D8%B9%D9%82%D9%84-%D9%88-%D8%AA%D8%B3%D9%84%DB%8C%D9%85-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%DB%8C%D8%B2%D9%88%D9%81%D8%B1%D9%86%DB%8C-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DA%86%D9%86%D8%AF%D9%85-fijtvk7e30ju آهنگی در نهان‌خانهٔ جانم مأوا دارد که نه از رهگذر گوش بر من وارد شده و نه از خزانهٔ خاطره سر برآورده، بلکه چنان می‌نماید که از ازل، در کمینِ لحظه‌ای بوده است که من از خویشتن غافل شوم و راه عبورش را بگشایم، نغمه‌ای بی‌نام و نشان که نه مبدأش دانسته است و نه منتهایش، و هرچه در پیِ تبارش می‌کاوم، جز سکوتی دیرپا و وقاری فرسوده نمی‌یابم، سکوتی که گویی از سرِ دانایی، لب فروبسته است.این آهنگ نه با بانگ و نه با هیاهو، که با وسوسه‌ای نرم و لغزان رخ می‌نماید، وسوسه‌ای که لب‌ها را بی‌استیذانِ خرد به حرکت می‌آورد و زبان را به بازگفتِ آوایی می‌کشاند که هرگز تعلیم ندیده، و من، با آنکه نیک می‌دانم گفته‌اند التفات مکن، اعتنا مبر، و دل به چنین جلوه‌های بی‌اجازه مسپار، باز خویشتن را در حال زمزمه می‌یابم، زمزمه‌ای نه از سرِ طغیان، که از بابِ تسلیمِ محتاط و حرمت‌گذار.در شگفتم از آن‌که این نغمه، با همهٔ بی‌ریشگیِ ظاهری‌اش، نظمی استوار و آیینی نهفته در خود دارد، چنان‌که گویی در لوحی نامرئی کتابت شده و اکنون فقط خوانده می‌شود، و هر بار که تکرارش می‌کنم، اجزای پراکندهٔ درونم را به محاذات تازه‌ای می‌کشاند، همچون قبله‌نمایی که ناگهان جهت راستین را بازمی‌شناساند و آدمی درمی‌یابد که سالیان، اندکی کژ ایستاده بوده است.می‌دانم که چنین زیبایی‌ای بی‌خراج نمی‌ماند، زیرا هر آوا که بی‌دعوت در جان فرود آید، باجِ خود را طلب خواهد کرد، خواه از جنسِ خواب‌های بریده، خواه از جنسِ خاموشی‌های ممتد، یا حتی از جنسِ فاصله گرفتن از واقعیتی که جماعت بر صحت آن هم‌داستان شده‌اند، و با این همه، چگونه می‌توان از چیزی چشم فروبست که این‌چنین استادانه، بی‌ادعا و بی‌هیاهو، آدمی را به یادِ خویشتنِ مغفول و مدفونش می‌اندازد. گاه در دلم می‌افتد که این آهنگ، بازمانده‌ای‌ست از روزگاری که صدا هنوز به محاکمهٔ معنا کشیده نمی‌شد و واژه ناچار نبود دلیلِ بودنش را عرضه کند، روزگاری که حسن، خود، حجتِ خویش بود و دل پیش از عقل فرمان می‌راند، و شاید از همین روست که هرچه بیشتر در پیِ طردش می‌کوشم، استوارتر و صیقلی‌تر رخ می‌نماید، چنان‌که آب، هرچه فشرده‌تر شود، راه خود را مصمم‌تر می‌جوید.آنگاه که زیر لب با آن هم‌صدا می‌شوم، نه دیواری فرو می‌ریزد و نه عالمی برهم می‌خورد، اما در این هم‌نواییِ خفیف، چیزی از من به آهستگی نقل مکان می‌کند، گویی پاره‌ای از وجودم، بی‌هیچ هیاهو، به آن‌سوی پرده‌ای نادیدنی کوچ می‌کند و مرا با آگاهی‌ای مبهم تنها می‌گذارد، آگاهی‌ای که نجوا می‌کند این نقصان، از آن دست کاستی‌هاست که سزاوارِ تجربه است.پس اگر ناچار باشم میان حکمِ عقلِ مصلحت‌اندیش و کششِ دلِ مسحور یکی را برگزینم، بگذار این‌بار دل، با تمام کهنگیِ نجیب و سادگیِ دیرینش، پیش‌دستی کند، چرا که برخی نغمه‌ها نه برای شنیده شدن، بلکه برای زیسته شدن آفریده شده‌اند، و من، هرچند نیک می‌دانم که نباید، باز باور دارم این آهنگِ بی‌اصل و نسب، به تمامی، آن‌قدر دل‌آویز است که می‌ارزد. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Sat, 07 Feb 2026 11:06:58 +0330 https://virgool.io/farhang-andishe/%D8%A2%D9%86-%D8%B3%D9%88%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D9%87%D9%85-%D8%AF%D8%B4%D9%85%D9%86-rsa5zk0mb46s از ژرفنای سده‌ها، آن‌گاه که غبار تاریخ هنوز بر پیشانی زمان ننشسته بود، ما قامت برافراشتیم؛ نه به تکیه‌گاه زر و زور، که به ستون یقین. قدرت، چون از دل فضیلت برآید، هیاهو نمی‌طلبد؛ آرام است و سنگین، و درست از همین روست که دشمنِ خُرداندیش، قامت آن را کوتاه می‌پندارد و در خطای خویش، ما را به مقیاس خویش می‌سنجد. اقتدار ما از جنس فریاد نیست، از جنس ریشه است؛ ریشه‌ای فرو رفته در خاک فرهنگ و پیشینه، که قرن‌ها طوفان را تاب آورده و هنوز ایستاده است. دشمن، چون تنها سایه‌ی امروز را می‌بیند و از عمق دیروز بی‌خبر است، ما را سطحی می‌پندارد و از درک آن نیروی پنهان که در سکوت می‌بالد، عاجز می‌ماند.شجاعت، در قاموس ما، لحظه‌ی برکشیدن تیغ نیست؛ آن دم است که انسان، در میانه‌ی خوف، پشت به وحشت می‌کند و رخ به خدا می‌آورد. ما دانسته‌ایم که «کافی است او»، و همین دانستن، ما را از تزلزل رهانیده است؛ اما دشمن، که به عدد و ابزار دل بسته، ایمان را نمی‌شناسد و از همین ناآگاهی، شکست خویش را بنا می‌نهد.فضیلت‌های اخلاقی، چون زرهی ناپیدا، سینه‌ی ما را پوشانده‌اند؛ زرهی که با نیرنگ فرسوده نمی‌شود. ما آموخته‌ایم که پیروزی بدون عدالت، سرابی بیش نیست، و دشمن، چون اخلاق را ضعف می‌پندارد، گمان می‌برد ما ناتوانیم؛ غافل از آن‌که همین اخلاق، تیغی است که بی‌صدا فرود می‌آید.و شهیدان، آن گواهان راستین تاریخ، که با خون خویش نوشتند قدرت راستین از گذشتن می‌زاید. یاد آنان، پیوند ناگسستنی دیروز و امروز است؛ پیوندی که دشمن آن را خاطره‌ای خاموش می‌پندارد، حال آن‌که این خاطره، نبضی تپنده است و هر ضربانش، صفوف ما را فشرده‌تر می‌کند.ما از ایثار، فرهنگی ساخته‌ایم که در آن، فداکاری عادت است نه استثنا؛ و همین عادت، اتحاد را چون حلقه‌های زنجیر به هم دوخته است. دشمن، ما را پراکنده می‌بیند، چرا که نگاهش بر ظاهر می‌لغزد؛ نمی‌داند که در ژرفا، هم‌نفسی مقدر ما را به هم بسته و هیچ ضربه‌ای را مجال گسستن نمی‌دهد.ما از تاریخ آموخته‌ایم که هویت، امانتی است گران‌سنگ؛ هر که آن را نشناسد، خویش را سبک کرده است. دشمن، چون درس دیروز را نخوانده، امروز را خود را داور نهایی می‌پندارد و نمی‌فهمد که این راه، پیش‌تر آزموده شده و هر بار، آنان که ما را کوچک دیدند، در حاشیه‌ی تاریخ گم شدند.پس می‌مانیم؛ با جوانمردی به‌سان قبله‌ی عمل، با امیدی استوار و خدایی که کافی است. و بگذار دشمن، نادان از حقیقت ما، به پندار خویش دل خوش دارد؛ که روزی خواهد رسید که در برابر قدرتی که نشناخت، درمانده بایستد و دریابد ملتی که بر فضیلت، ایمان و اتحاد ایستاده است، هرگز آن‌گونه که می‌نماید، کوچک نیست. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Tue, 03 Feb 2026 11:35:33 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%AE%D8%AA-%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AF-%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D9%85%D8%AD%D9%88-%D8%B4%D8%AF-dwwrupsvrrot دود از دلِ غذای سوخته بیرون نیامد؛ از دلِ یک غفلت بیرون زد. از لحظه‌ای که کسی پشتش را به اجاق کرد و فراموش کرد مراقب باشد. تولدش نه جشن داشت و نه شاهد، فقط صدای آرام سوختن و بویی که کم‌کم از خودش خجالت می‌کشید. وقتی از سطح تابه جدا شد، احساس کرد چیزی در او جا مانده است؛ نه جسم، بلکه معنایی خام که هنوز شکل نگرفته بود. معلق ماند، با خاطره‌ی گرما چسبیده به پوست ناپیدایش، و این سؤال بی‌جواب که چرا هرچه می‌سوزد، باید بالا برود.در فضای آشپزخانه پخش شد، اما پخش‌شدن شبیه آزادی نبود؛ شبیه از هم‌گسیختن بود. هر ذره‌اش تکه‌ای از یک «من» نامشخص بود که نمی‌دانست باید به کدام سمت فکر کند. دود به سقف نزدیک شد، برگشت، چرخید، دوباره بالا رفت؛ حرکاتی تکراری، مثل افکاری که راه خروج ندارند. احساس پوچی‌اش فلسفی نبود، اتفاقی بود؛ مثل این‌که بفهمی هستی، اما هیچ دلیلی برای بودنت در دسترس نیست. دلتنگ منبعش شد. نه برای غذا، نه برای تابه، بلکه برای آن لحظه‌ی کوتاهِ قبل از سوختن، وقتی هنوز قرار بود چیزی مفید باشد. حالا فقط علامتِ یک اشتباه بود؛ چیزی که باید پاک شود. این آگاهی، مثل خاکستر روی وجودش نشست. حس کرد معنایش به «آزاردهنده بودن» تقلیل یافته و این، از محوشدن هم دردناک‌تر بود. اگر قرار است از بین برود، چرا باید پیش از آن، مزاحم باشد؟دست‌های آدم‌ها شروع کردند به راندنش؛ تند، عصبی، بی‌توجه. هر تکان دست، مثل جمله‌ای ناتمام در دهانش شکست. دود فهمید که هیچ‌کس با او حرف نمی‌زند، فقط با نبودنش راحت‌تر است. پخش‌تر شد، رقیق‌تر، اما تنهایی‌اش غلیظ‌تر. هر ذره‌اش یک غربت مستقل بود؛ غربتی که نه می‌شد به اشتراک گذاشت، نه می‌شد از آن فرار کرد. حس می‌کرد از جایی رانده می‌شود که هرگز به آن تعلق نداشته، و این تناقض، خسته‌کننده بود. ترسِ محوشدن آرام‌آرام در او ته‌نشین شد. نه از نابودی، بلکه از بی‌ردپا رفتن. می‌ترسید پیش از آن‌که کسی—even خودش—بفهمد چرا به‌وجود آمده، کاملاً حل شود. محوشدن برای دود، شبیه سکوتی بود که بعد از اعتراف می‌آید، وقتی هیچ‌کس گوش نداده است. این ترس، او را بالا کشید؛ نه با امید، بلکه با اضطراری ناپیدا که حرکت را جایگزین معنا می‌کند.نزدیک پنجره، مکث کرد. بیرون، آسمان گسترده بود؛ بیش‌ازحد بزرگ، بیش‌ازحد تمیز. دود احساس کرد کثیف است، خاطره‌دار است، و این‌ها در آسمان جایی ندارند. دلش می‌خواست بماند، حتی اگر در سقف حل شود، حتی اگر فقط لکه‌ای باشد. اما جریان هوا تصمیم گرفته بود. همیشه چیزی بیرونی تصمیم می‌گیرد. دود فقط اطاعت کرد، چون سال‌ها بود تمرینش داده بودند بالا برود، نه بپرسد.در آسمان، دیگر به‌وضوح دود نبود. ابرهای سفید دورش را گرفتند، بی‌هیچ سؤالی، بی‌هیچ دلسوزی. مرزهایش شروع کردند به شل‌شدن، مثل خاطره‌ای که دیگر دقیق به یاد نمی‌آید. بویش رفت، رنگش کم شد، و خودش دیگر نمی‌دانست کجایش هنوز خودش است. این گم‌شدن تدریجی، نه درد داشت و نه آرامش؛ فقط یک خستگی عمیق داشت، شبیه تسلیم‌شدن به چیزی که همیشه قرار بوده اتفاق بیفتد.و سرانجام، دود ناپدید شد؛ نه با پایان، بلکه با حل‌شدن. نه کسی متوجه رسیدنش شد، نه رفتنش. آسمان پاک ماند، ابرها سفید، و زمین بی‌خبر. فقط غفلتی که آغازش کرده بود، هنوز جایی پایین، کنار اجاق، نفس می‌کشید. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Sun, 01 Feb 2026 17:55:06 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%85%D9%88%D8%AF-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF-%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%A7%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%82-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-uxaflctbxbzk امروز صبح، یا چیزی شبیه به صبح، سعی کردم برای خودِ معنا توضیحی پیدا کنم؛ نه معنای بزرگ، نه آن‌که به درد نقل‌قول بخورد، فقط معنایی در حدی که توجیه کند چرا هنوز دستم را از روی میز برنمی‌دارم. نوشتن شبیه ثبت وقایع نبود، شبیه خط‌کشیدن دور چیزهایی بود که اگر نام نداشتند، شاید ناپدید می‌شدند. حس می‌کردم اگر حتی یک جمله جا بیفتد، کل روز از هم می‌پاشد، مثل حشره‌ای که یکی از پاهایش را گم کرده و هنوز راه می‌رود. بعد، بی‌دلیل، به شاخک‌های مورچه فکر کردم؛ به آن تکان‌های ریز و عصبی که نه سلام‌اند و نه هشدار، فقط تردیدِ مداوم. چرا باید معنایی داشته باشند؟ اگر نداشته باشند چه؟ شاید معنا دقیقاً همان چیزی است که ما بعداً به این لرزش‌ها الصاق می‌کنیم تا از تصادفی‌بودن‌شان نترسیم. مورچه راهش را می‌رود، شاخک‌ها می‌لرزند، و من این‌جا نشسته‌ام و وانمود می‌کنم این ارتباط، ضرورتی داشته است.در میانه‌ی این افکار، ناگهان مرگ سلولی وارد شد؛ آرام، بی‌صدا، با وقاری اداری. سلولی که تصمیم می‌گیرد بمیرد، نه از سر فاجعه، بلکه از سر نظم. مرگی که لازم است تا چیزی دیگر بیش‌ازحد رشد نکند. به این فکر کردم که اگر سلول هم روزانه می‌نوشت، شاید می‌نوشت: «امروز، برای خیر جمع، حذف شدم.» و این جمله از همه‌ی جمله‌های من صادق‌تر بود.ظهر، یا چیزی که شبیه ظهر بود، بین دو میز مردد ماندم: میز کنار پنجره و میز کنار در. پنجره وعده‌ی نور می‌داد، اما در، احتمالِ فرار. تفاوت‌شان فقط چند متر بود، اما معنا مثل بوی کهنه‌ای به یکی چسبیده بود و دیگری را خالی گذاشته بود. کنار پنجره نشستن یعنی پذیرفتن آن‌چه دیده می‌شود؛ کنار در نشستن یعنی امید بستن به قطع‌شدن ناگهانی صحنه. من هیچ‌کدام را انتخاب نکردم و همین انتخاب‌نکردن، سنگین‌ترین معنا را داشت.هرچه جلوتر رفتم، یادداشت‌ها کمتر شبیه روزنامه‌ی شخصی بودند و بیشتر شبیه گزارش یک آزمایش ناموفق. معنا مدام جا عوض می‌کرد؛ یک‌بار در حرکت مورچه پنهان می‌شد، یک‌بار در مرگ سلول، یک‌بار در فاصله‌ی بین صندلی‌ها. هیچ‌چیز سر جای خودش نمی‌ماند، و این جابه‌جایی، خسته‌کننده‌تر از بی‌معنایی مطلق بود. شب، یا چیزی که شب نامیده می‌شود، فهمیدم معنا الزاماً کشف نمی‌شود؛ گاهی فقط تحمل می‌شود. مثل صدایی در لوله‌ها، یا نوری که خاموش نمی‌شود. یادداشت را بستم، نه چون چیزی تمام شده بود، بلکه چون ادامه‌دادنش می‌توانست ثابت کند که هنوز به پایان اعتقاد دارم. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Sun, 01 Feb 2026 17:39:29 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%A2%D9%86-%D8%B3%D9%88%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%BA%D8%B2%D9%84-%D8%AF%D9%88%D9%85-rp4qerehjxlw نه دل در بندِ زر دارد، نه جان در بندِ نام اوگذر کرده‌ست از هر خواست، سبک‌بار و تمام اوشب‌آهنگ از گذرگاهان، خموش و بی‌نشان آیدبه دوش خویش انبانی، پر از نانِ حلال اونه در بازار بشناختند، نه در محراب نه در مسجدچراغِ خانه‌های تنگ، نهان از چشمِ عوام اوکنارِ خاک می‌نشست و می‌خندید با یتیمانهمان‌دم رعدِ میدان بود، چو می‌آمد زمانِ اونه مهرش بی‌صلابت بود، نه تیغش بی‌مروّتدل‌آرامِ شبِ تنگان، سحرگاهِ انتقام اوشبش نانِ جو و اشک است، نهان‌کار و فروتنبه روز اما گشاده‌دست، چو دریا، پرکرام اونه بانگِ خویش برداشت و نه دعوی کرد بر منبرعمل شد گفت‌وگویش، بی‌سخن، بی‌التزام اوبه اشکِ کودکِ تنها نمک هرگز نمی افزودکه مرهم بود بر زخمِ دلِ رنجورِ خام اوشگفتا ز جمعِ این هر دو: صلابت با لطافتپدر بود و قضاوت‌گر، فروغِ صبح‌دم اوبه نانِ خشک بس می‌ساخت و با داد آیین آراستنه زر خواست و نه سیمی، تختش دلِ ویران اواگر تیغش بُرید از بن، سیاهی را ز بنیادبه مهرش جان بیاموختند آیینِ مردِ رام اوعمار از راهِ او گفت و میثم زان نَفَس آموختکه حق بی‌نام می‌ماند، اگر نَبوَد قیامِ اوعلی رفت و نفهمیدند در شب‌گردی چه‌ها می‌کردکه از شب‌ اَبِ یتیمان بود تا صبحِ قیام او بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 28 Jan 2026 15:06:49 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87%D9%94-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4%DB%8C%D9%90-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%88-%D8%AA%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%90-%D8%A2%D8%B3%D9%85%D8%A7%D9%86-mou2eboei9hq در آن برزخِ بی‌نام، جایی میان خاکِ فرسودهٔ زمین و کبودایِ بی‌کرانِ آسمان، آدمی ایستاده بود بی‌آن‌که بداند روی به کدام سوی دارد؛ نه شمال معنایی داشت و نه جنوب رمقی، و قطب‌ها چون خاطره‌ای کهن از لوحِ جهان زدوده شده بودند. آن‌جا هوا نه سبک بود و نه سنگین، بلکه همچون اندیشه‌ای سرگردان بر شانهٔ زمان آویخته مانده بود و نفس را با خود به درنگی دراز و نامفهوم می‌کشاند.زمین زیر پا نه خاک بود و نه سنگ، بلکه آمیغی از غبارِ فراموشی و استخوانِ رؤیا؛ هر گام که برداشته می‌شد، پژواکی خاموش در ژرفای نادیدنی برمی‌انگیخت، گویی عالم با خود نجوا می‌کرد. در آن پهنه، افق شکسته و لرزان می‌نمود، چنان‌که دیده نمی‌دانست به کدام سو باید اعتماد کند و دل از بیمِ گم‌گشتگی به تپشی کهن و ناشناس می‌افتاد.آسمان، اگر بتوان آن کبودای بی‌قرار را آسمان خواند، نه سقفی داشت و نه ستونی؛ توده‌ای بود از نورِ پریده‌رنگ و سایه‌های دیرسال که به آهستگی در هم می‌لغزیدند. ستارگان چون دانه‌های فرسودهٔ تسبیحی گسسته، بی‌نظم و بی‌قصد می‌درخشیدند و خاموش می‌شدند، و هیچ نشانی از راه، قبله یا بازگشت به کسی نمی‌دادند.در آن میان‌گاه، زمان نیز خویش را باخته بود؛ نه پیش می‌رفت و نه واپس می‌نشست، بلکه همچون پیرمردی دچار نسیان، مدام نام خویش را از یاد می‌برد. لحظه‌ها کش می‌آمدند و می‌پژمردند، و آدمی حس می‌کرد که عمرش نه افزوده می‌شود و نه کاسته، بلکه در چرخه‌ای مه‌آلود به دور خویش می‌گردد، بی‌آن‌که به فرجامی نزدیک شود.و آدمی، در آن جای میان‌ زمین‌ و‌ آسمان، درمی‌یافت که گم‌کردنِ شمال و جنوب شاید نه نفرین، که رهایی است؛ زیرا آنگاه که راه‌ها فرو می‌ریزند، امکانِ دیدنِ خویشتن پدیدار می‌شود. در آن برزخِ بی‌جهت، روح از بندِ نشان‌ها و نام‌ها می‌رهید و چون پرنده‌ای بی‌بال، اما سبک‌بار، در پهنه‌ای می‌لغزید که نه آغاز داشت و نه انجام، و شاید همین بی‌فرجامی، خود رازِ پنهانِ بودن بود. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 28 Jan 2026 11:51:19 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D9%86%D8%A7%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D9%86%DA%AF%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%BA%D8%B2%D9%84-%D8%A7%D9%88%D9%84-ka4sdrzmosyi به نام تو، تنِ خاک، جانِ ایران شدز عدلِ تو دلِ این بوم، زنده و جان شدتو آمدی و جهان از ستم تهی گردیدشبِ درازِ بشر، با تو رو به پایان شدنه بانگِ تیغ، که آرامِ دستِ تو لرزانددلِ نبرد، ز نامت، به خویش، حیران شدجوانمردی، نه گفتار، که نانِ شب‌گردی‌ستکه سفره‌ات به فقیران، پناه و سامان شدسخن کنارِ تو، اندازه یافت و سنگین گشتز خطبه‌هایت خرد، تیغ و سپر، توأمان شدعمار، راهِ غبارآلود را ز تو پرسیدکه صوتِ تو، نشانِ روشنِ میدان شدمیثم، به دار، نه از دار، که از تو آویختلبش شکفت، که جانش ز شک، امان شدو مالک، آن همه خشمِ نبرد و آتش رانهاد پیشِ تو، چون کوه پیشِ باران شدتو دانش را نه انبار، که راه آموختیخرد، ز سایه‌ی تو، مردِ کاردان شدبصیرتت رهِ فردای دور را می‌دیدهنوز عقلِ بشر، در پی‌ات، دوان شدنه تخت خواستی و نه نشانِ شاهی راعظمتت به فروتنی، جاودان شدشب از تو نان و دعا و سکوت آموختسحر، ز اشکِ تو، آیینه‌دارِ جان شدعلی، اگر دلِ ایران هنوز استوار استاز آن‌که مهرِ تو در رگِ این جهان شدهر آن‌چه شبیهِ تو نیست، کم است، ای مردکه راهِ داد، هنوز از تو پاسبان شد بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 28 Jan 2026 11:15:25 +0330 https://virgool.io/weeklyChallenge/%D8%A7%DA%AF%D9%87-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D9%87-%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%85-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D9%87%D8%A7-%D9%85%D9%86%D9%88-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%B1-%DA%86%D8%A7%D9%84%D8%B4-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87-byahsdoqwv9g معرفی می کنم: دارچین بچه های ویرگول، بچه های ویرگول دارچین.هر وقت روی اینتِر کیبورد محکم کوبیدی، جوری که انگار قراره فصل جدیدی از زندگیت شروع بشه، منو یادت بیار.اگر یه روزی چشمت خارش گرفت و به جای چشمت شیشه‌ی عینکت رو مالیدی، منو یادت بیار.هر وقت زیر نور لامپ آشپزخونه، کنار یخچال، تمیز بودن عینکت رو چک کردی و از خودت پرسیدی که: "من چجوری از پشت این همه کثافت می‌بینم؟!"، یاد من بیفت.قهوه‌ات رو با هل و زعفران و با یادِ من بنوش.هر جا، به هر شکلی و در هر زمانی کاهو، دارچین و خرگوش دیدی، من و دارچین رو به یاد بیار و گاز محکمی به هویج بزن.هر وقت هوس فالوده کردی و بعد یادت اومد که قراره درگیری هولناکی با قاشق کوچیک و یک بار مصرف، رشته های فالوده و خرده یخ‌هایی که تبدیل به آب قند شدن داشته باشی و از خیرش گذشتی، من رو یادت بیار.هر وقت جایی سوتی دادی، من رو به یاد بیار که گفتم: "عمه جون زحمت نکش به خدا خسته مون می کنی اینقدر تعارف می‌کنی." و آرام بگیر.هر وقت خواستی یک خاطره خنده‌دار تعریف کنی ولی اونقدر توضیح دادی و جزئیات رو گفتی که یادت رفت اصلا چرا داری حرف می‌زنی، من رو به یاد بیار.هر وقت خواستی مانتوهای دهه شصت رو مسخره کنی و به‌جای اِپُل گفتی اُپِن و فهمیدی که خودت مسخره‌تری، به یاد من بیفت.اگه از جات بلند شدی و استخوان‌ها و مفاصلت سمفونی را انداختن، با هر صدای جیرجیر و تق و توق یاد من بیفت. اگه فامیلی کسی رو نمی‌دونی و موقع صدا کردنش گفتی آقا/خانم "چیز"، من رو به یاد داشته باش.هر وقتی اونقدر از ته دل خندیدی که خنده‌ات دیگه صدا نداشت و خودت رو به در و دیوار کوبوندی، من رو یادت بیار.هر وقتی که اونقدر need for speed بازی کردی تا انگشت‌هات چلاق شدن، با شکستن قولنج تک تک انگشت‌هات یه آخیش بگو و از من یاد کن.اگه رژیم گرفتی و وزن کم کردی و این مناسبت رو با شیرینی جشن گرفتی، من رو به یادت بیار و یه شیرینی دیگه هم به یاد من بخور.هر موقع متنی درباره نانو، DNA و واکسن خوندی، انتهای هر جمله از من یاد کن.و در نهایت، گاهی وقت‌ها، اگر خواستی... بی دلیل من به یاد من بیفت. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Thu, 22 Jan 2026 03:24:23 +0330 https://virgool.io/Schizoprenia/%D8%AF%D9%81%D8%AA%D8%B1%DA%86%D9%87-%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DA%A9%D8%AB-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%D8%B4%DB%8C-iff9shmf4bjk تو از جایی آغاز می‌کنی که انکار، دیگر یک واکنش نیست، بلکه یک سازوکار دفاعیِ فرسوده است؛ ناامیدی را در ژرفای ذهنت ته‌نشین می‌کنی، مثل رسوبی سمی که وانمود می‌کنی بخشی از آب نیست، و در همان لحظه با دقتی بیمارگونه به خودت تلقین می‌کنی هنوز امکانی، روزنه‌ای، یا حتی توهّمی از امید وجود دارد، در حالی که خودت بهتر از هر کسی می‌دانی این فقط بازیِ دیرآشنای به‌تعویق‌انداختنِ فروپاشی است.امید سر می‌رسد، نه به‌مثابه‌ی نجات، بلکه چون خطای دیدی ذهنی، چون لغزشی کوتاه در منطق، و تو با حرص آن را می‌قاپی، می‌فشاری، بزک می‌کنی، و برای چند نفس کوتاه خودت را متقاعد می‌سازی که شاید این‌بار ناامیدی عقب‌نشینی کرده، اما در تهِ ذهنت ـ همان هسته‌ی خاموش و دودگرفته‌ای که همیشه قبل از خودت می‌فهمد ـ یقین داری این امید چیزی جز مکثِ قبل از له‌شدن نیست.ناامیدی دوباره بازمی‌گردد، نه با هیاهو، بلکه با وقاری سرد و تحقیرکننده، کنارت می‌نشیند و شروع می‌کند به بازخوانی آرشیو شکست‌ها، و تو وانمود می‌کنی گوش نمی‌دهی، در حالی که هر واژه‌اش مثل سیلی‌ای است که نه روی پوست، بلکه مستقیم روی قشر هوشیاری‌ات فرود می‌آید، ضربه‌ای که صورتت را سرخ نمی‌کند، بلکه معنای مقاومت را در تو بی‌حس می‌کند. از این‌جا به بعد، سرگردانی دیگر یک وضعیت نیست؛ یک اقلیم است، مهی فشرده که مرز بین رفتن و ماندن را می‌بلعد، و تو در آن معلق می‌مانی، ناتوان از تشخیص این‌که از امید گریخته‌ای یا به ناامیدی پناه برده‌ای، فقط مطمئنی که هر انتخابی دردناک است و بی‌انتخابی، دردناک‌تر.در این تعلیق فرساینده، تو نقش انسانی را بازی می‌کنی که گویی مسئله‌ای با ناامیدی ندارد؛ تحلیل می‌کنی، عقلانی حرف می‌زنی، حتی شاید خودت را بالاتر از این بازی‌ها می‌بینی، اما در اعماق ذهنت ـ همان نقطه‌ی کورِ آگاه ـ داری با ناامیدی زندگی می‌کنی، با آن چانه می‌زنی، سازش می‌کنی، و این شکاف بین آن‌چه نشان می‌دهی و آن‌چه هستی، مثل خراشی دائمی از درون تو را می‌سابد.و این‌جاست که این متن، بی‌مقدمه و بی‌رحم، حقیقت را برمی‌دارد و مثل سیلی می‌کوبد توی صورتت، نه برای بیدارشدن، بلکه برای این‌که دیگر نتوانی به ندانستن پناه ببری، و تو می‌خواهی نگاهت را بدزدی، خواندن را قطع کنی، اما نمی‌توانی، چون هر جمله امتداد همان فکر چرکینی است که اگر نیمه‌کاره رهایش کنی، تا صبح در سرت زنده می‌ماند. آرام‌آرام می‌فهمی که این مسیر قرار نیست رهایی بیاورد، فقط دارد منطق بیمار خودش را کامل می‌کند، و تو نه از سر فروپاشی، بلکه از سر خستگیِ روشن، ناامیدی را انتخاب می‌کنی، چون دست‌کم این یکی را می‌شناسی، وزنش را بلدی، و دیگر لازم نیست برایش نقش بازی کنی.و درست در همان لحظه، که فکر می‌کنی به انتها رسیده‌ای، چرخه دوباره فعال می‌شود، چون این ناامیدیِ تازه، نقطه‌ی شروع بعدی است، و تو با دانشی که مثل زخمِ باز همراهت می‌کشی، می‌دانی باز هم همین راه را خواهی رفت، و با این حال، باز اولین قدم را برمی‌داری.- یا **سیلی را به اوج نهایی و شوک‌آورتر** برساند بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Thu, 22 Jan 2026 02:07:14 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D8%AF%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D9%85-%D8%A8%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%AF-%D9%88-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%B1%D8%A7-%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%DB%8C%D8%B2%D9%88%D9%81%D8%B1%D9%86%DB%8C-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-n%D8%A7%D9%8F%D9%85-uipitdqyv0uw ساعت، نه می‌گذرد و نه می‌ایستد؛ فقط کش می‌آید، مثل بخاری که روی شیشه می‌نشیند و شکل جهان را می‌کِشد و دوباره پاک می‌کند، و من در میان این کش‌آمدنِ بی‌پایان نشسته‌ام، با بدنی که انگار مال من نیست و ذهنی که مثل آبِ سرد، راکد و بی‌عمق، هر صدا را در خودش نگه می‌دارد بدون آن‌که رهایش کند. یک ساعت است، یا شاید تنها یک پلک‌زدنِ طولانی، اما وزنش آن‌قدر سنگین است که شانه‌هایم را خم کرده و ستون فقراتم را به زمین دوخته.مه همه‌جا هست؛ مه در هوا نیست، در سر من است. فکرها دیده نمی‌شوند، فقط حس می‌شوند، مثل راه رفتن در اتاقی تاریک که می‌دانی پر از اشیاست اما هیچ‌کدام را نمی‌بینی و هر لحظه منتظری به چیزی بخوری و صدایی ناگهانی، تیز و بیدارکننده، سکوت را بشکند. صداها از همین‌جا شروع می‌شوند؛ نه ناگهانی، نه بلند، بلکه آهسته و خزنده، مثل سرما که اول نوک انگشت‌ها را می‌گیرد و بعد آرام‌آرام تمام بدن را.«حرکت نکن… اگر تکان بخوری، همه‌چیز فرو می‌ریزد.» این را یکی از صداها می‌گوید، مطمئن و قاطع، انگار سال‌هاست مرا می‌شناسد. صدای دیگری می‌خندد، خنده‌ای خشک و کوتاه، و زیر لب می‌گوید: «همیشه فکر می‌کند کنترل دارد، نگاه کن چه‌قدر لرزان است.» و من، میان این دو، نفس می‌کشم، آهسته و حساب‌شده، انگار نفس‌کشیدن هم عملی خطرناک است که ممکن است نظم شکننده‌ی این جهان را به هم بزند.آن‌ها فقط با من حرف نمی‌زنند؛ با هم حرف می‌زنند، درباره‌ی من، درباره‌ی این‌که آیا متوجه شده‌ام یا نه، درباره‌ی این‌که چه زمانی باید سکوت کنند و چه زمانی باید فشار بیاورند. یکی می‌گوید: «هنوز زوده.» دیگری جواب می‌دهد: «نه، الان بهترین لحظه‌ست، نگاه کن چقدر خسته‌ست.» و من حس می‌کنم موضوع بحث‌شان چیزی فراتر از من است، انگار نقشه‌ای دارند که من فقط یکی از اجزای بی‌اهمیت آن هستم.سردی از کف پاهایم بالا می‌آید، از زمین یا شاید از درون خودم، و مفاصلم را سفت می‌کند، تا جایی که حرکت‌دادن انگشت‌هایم شبیه یادآوری کاری است که زمانی بلد بوده‌ام اما حالا فراموشش کرده‌ام. منگی مثل پتوی خیس روی سرم افتاده؛ صداها را کُند می‌کند اما محو نمی‌کند، فقط آن‌ها را کش‌دارتر و مبهم‌تر می‌سازد، طوری که هر کلمه چند ثانیه در هوا می‌ماند قبل از آن‌که به معنایش برسم. با خودم حرف می‌زنم، یا شاید دارم به صدایی جواب می‌دهم که تظاهر می‌کند خود من است. می‌گویم: «این‌ها واقعی نیستند، فقط صدا هستند.» اما همان لحظه، یکی از آن‌ها با لحنی آشنا می‌گوید: «این جمله را قبلا هم گفته بودی، یادت هست؟» و چیزی در سینه‌ام جمع می‌شود، چون لحنش بیش از حد آشناست، چون مکثش درست در همان‌جایی است که من همیشه مکث می‌کنم.دیوارها رنگ ندارند، یا شاید رنگ دارند ولی مغزم دیگر زحمت تشخیص‌شان را به خودش نمی‌دهد. همه‌چیز در یک طیف خاکستریِ سرد حل شده، جایی میان خواب و بیداری، جایی که حتی خاطره‌ها هم مه‌گرفته‌اند. با این حال، بعضی صداها واضح‌ترند؛ یکی شبیه معلم قدیمی‌ام حرف می‌زند، با همان تأکیدهای عصبی، دیگری دقیقاً مثل دوستی که سال‌ها پیش از من دور شد، آرام و خسته، انگار هنوز منتظر جواب پیامی است که هیچ‌وقت نفرستادم.«تو همیشه گوش نمی‌دادی.» این را یکی می‌گوید. دیگری جواب می‌دهد: «گوش می‌داد، فقط نمی‌توانست جواب بدهد.» و من بین این دو جمله گیر کرده‌ام، مثل کسی که وسط بحثی قدیمی ایستاده و تازه حالا می‌فهمد هر دو طرف شاید حق داشته‌اند.زمان دوباره خودش را نشان می‌دهد؛ نه با حرکت، بلکه با فرسودگی. پلک‌هایم سنگین‌تر می‌شوند، افکارم کندتر، اما صداها خسته نمی‌شوند. آن‌ها به چرخیدن ادامه می‌دهند، به تحلیل، به قضاوت، به یادآوری چیزهایی که فکر می‌کردم فراموش کرده‌ام. هرچه بیشتر سعی می‌کنم آن‌ها را توهم بنامم، جزئیات‌شان دقیق‌تر می‌شود؛ اسم‌ها، مکان‌ها، جمله‌هایی که فقط یک آدم واقعی می‌توانسته بگوید.یک ساعت دارد تمام می‌شود، یا شاید تازه شروع شده. مه هنوز کنار نرفته و من هنوز نمی‌دانم این صداها از کجا می‌آیند. آیا این‌ها صرفاً پژواکِ ذهنی خسته و بیمارند، یا تکه‌هایی از آدم‌هایی که زمانی واقعاً کنارم بوده‌اند و حالا، در سکوتِ سردِ این ساعت، راهی جز عبور از ذهن من برای زنده‌ماندن ندارند؟صداها آرام می‌شوند، انگار منتظرند و من برای اولین بار از خودم نمی‌پرسم آیا آن‌ها واقعی‌اند یا نه،بلکه از خودم می‌پرسم: اگر روزی کاملاً ساکت شوند…آیا چیزی از من باقی می‌ماند که بتواند بگوید آن‌ها هرگز وجود نداشتند؟ بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 21 Jan 2026 19:04:22 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%DA%A9%D9%81%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%8C-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D8%B2%D8%AF%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%DB%8C%D8%B2%D9%88%D9%81%D8%B1%D9%86%DB%8C-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%D8%B4%D8%B4%D9%85-gto2ooq7gkas طیف هایی از زندگی از جلوی چشمانم عبور می کند. بعضی ها خوشایند، بعضی ها هولناک و بعضی دیگر ملال‌آور. اشتباه نکن. این ها زندگی نیستند. ترکیبی غریب از تصمیم ها و عواقب شان است که قطار وار از جلوی دیدگانت می گذرند. امیدوارم به یاد داشته باشی که نمی توانی دستت را دراز کنی و زندگی ای در حال گذر را به چنگ آوری. نه اینکه سریع می گذرند؛ به دستانت نگاه کن. چه دستان تمیزی! چه انگشتان کشیده و خوش‌فرمی! طنین صدای پیانو در رگ های دستت هنوز می تپد. این دو دست هیچ چیزی را سنگین تر از کاغذ بلند نکرده است. حال به من بگو، چگونه با این دستان می‌خواهی زندگی ای را نگه داری که سراسر تصمیم و عواقب و پشیمانی و ناخوشنودی است. صدای هولناک فاصله ای را در زندگی ای که می‌خواهی به چنگ آوری را بشنو. تیز و برنده نیست؟! انگشتت را می‌برد؛درست همان طور که کاغذ انگشتت را برید و تو فهمیدی که کاغذها و یادداشت‌هایت علیه افکار نوشته شده ات، طغیان کردند. حالا هم زندگی‌ای را که خواهان آنی، انگشتت را بریده است. می‌سوزد و تو خم به ابرو نمی آوری. پای انتخابت ایستاده‌ای؛ اما قطره خون چکیده روی زندگی های بعد و در حال گذر را چه می‌کنی؟ آیا می توانی اتهام زندگی های خونبار بعدی را گردن گردن بگیری یا گوشه ای کز می‌کنی، انگشت بریده ات را می‌مکی و مدام به خودت یادآوری می کنی که تو مقصر نیستی؟! می‌دانم که مرا مقصر می‌دانی و این را هم می‌دانم که اگر لحظه ای مهلت بیابی، چنان علیه من سخت می گویی و مَرکَب زبانت چابک می شود که عدالت به گرد پایِ چهارپایت نمی‌رسد. ولی این را به من بگو که چگونه آن زندگی ای را که دیدی و چنان هیجان‌زده ات کرد که بی توجه به عواقبش خواستی آن را بقاپی؟!چه حیف که تو را انتخاب کردم. صد حیف که زندگی ها را برای تو نمایش دادم. باید به سخنانشان گوش می دادم، به آیینه ها. من را به من نشان دادند و چنان یکصدا مرا از نشان دادن هزاران زندگی به تو منع کردند که گویی چون طوفان مرا تکان می داد. می دانم انگشتم می سوزد. می دانم پوست گرفتن پرتقال سوزش زخمم را تا مغز استخوانم همراهی می کند. تکه ای از پوست پرتقال به دست دارم و رو به آیینه، رو به خودم، تکرار می کنم: زخمت بهتر شده است؟ جواب می دهم: نه آنقدر که بخواهم به زندگی دیگری چنگ بزنم. برایم سر تکان می دهم و چسب زخمی را به دو انگشتم می پیچم. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Sun, 11 Jan 2026 05:21:37 +0330 https://virgool.io/Schizoprenia/%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%86-%D9%86%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-recq3pe7tykf دلم می‌خواد بخوابم ولی نمی‌تونم. دلم می‌خواد درس بخونم ولی نمی‌تونم. دلم می‌خواد پایان‌نامه‌ام رو پیش ببرم ولی نمی‌تونم. چند روزه که سراسر «نمی‌تونم» شدم. انگار هر چی باید انجام بشه، می‌شینه روبه‌رو‌م و من فقط نگاهش می‌کنم. نه فرار می‌کنه، نه جلو میاد. فقط هست.از اون بدتر اینه که انرژی دارم. واقعاً دارم. توی بدنم، توی سرم، توی دست‌هام یه چیزی می‌جوشه. اما راه نداره بیرون بیاد. مثل وقتی که پات روی گازه ولی ماشین تو دنده خلاصه‌ست. صدا هست، لرزش هست، حتی بوش هم هست، اما حرکت نه. همین آدم رو دیوونه می‌کنه.دلم می‌خواد بنویسم. فقط بنویسم. حتی مهم نیست چی. دوست دارم کلمه‌ها کج‌وکوله باشن، جمله‌ها نصفه‌نیمه دربیان. دوست دارم غلط املایی داشته باشم. دوست دارم اشتباه کنم. یه جوری که بعدش بشه گفت: دیدی؟ طبیعی بود نشد. این «نمی‌تونم» بی‌دلیل نبود. انگار اشتباه کردن خودش یه مدرکه.چند وقته با خودِ همین «نمی‌تونم» دارم زندگی می‌کنم. صبح می‌شه، شب می‌شه، من هنوز همون‌جام. نه بهتر می‌شه نه بدتر، فقط کش میاد. انگار زمان روی نقطه مکث گیر کرده و من مجبورم توی همون قاب نفس بکشم. حتی خسته هم نمی‌شم، چون برای خسته شدن باید یه کاری کرده باشی. من فقط شاهدِ درجا زدنِ خودمم. یه وقتایی حتی دلم می‌خواد کاری رو شروع کنم که از اول معلومه به فنا می‌ره. فقط برای این‌که این ناتونستن یه شکل واقعی بگیره. از حالت مبهم توی سرم بیاد پایین، بشه یه چیزی که بشه بهش اشاره کرد. بگم این، این همون‌جاست که نتونستم. شاید دارم زیادی سعی می‌کنم، زیادی فکر می‌کنم، زیادی می‌خوام شروع تمیز باشه، درست باشه، بی‌اشتباه باشه.فعلاً فقط دارم خودم رو ثابت نگه می‌دارم. نه هل می‌دم جلو، نه عقب می‌کشم. انگار کنار یه رودخونه‌ای وایستادم که آبش هست ولی هنوز نمی‌پیچه توی مسیر. چرخ آسیاب هم همون‌جا ساکنه. منتظر نیست، عجله هم نداره. فقط ایستاده. تا وقتی که اون جریان، بالاخره راهش رو پیدا کنه و بیفته توی رود. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 07 Jan 2026 18:11:40 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%D9%BE%DA%98%D9%88%D8%A7%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%D9%85%DA%A9-%D9%88-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-hy6w9whyuj2o من، صدفی شکسته و نیمه‌شفاف، اکنون بر بسترِ خیسِ ساحل خفته‌ام، جایی که تلاقی ابدیت و زوال رقم می‌خورد. هر موج که مرا در بر می‌گیرد، زمزمه‌ای از هزاران سال غرق شدن در اعماق را با خود دارد، ریتمی که روزی بخشی از وجودم بود و حالا تنها خاطره‌ای دور است. من لنگه‌ی گوشواره‌ای بودم که قرن‌ها در گوشِ زنی از جنسِ مِه جا خوش کرده بود، اما اکنون توازنِ گمشده مرا به این پهنه‌ی شنی تبعید کرده است. این رطوبت سرد، جایگزینِ گرمای نرمِ گونه‌ای شده که هرگز نمی‌توانم دوباره لمس کنم. نیروی کششِ اقیانوس، آن نیروی مادری که روزگاری مهد آرامشم بود، اکنون وسوسه‌ای مرگبار است. می‌خواند مرا به اعماق، به سوی تاریکی آشنایی که در آن، سنگینیِ جاذبهٔ زمان معنایی ندارد. اما آنجا، جایِ امنی برای یک تکه صدفِ تنها نیست؛ آنجا گورستانِ بی‌نام و نشانِ قطعاتی است که حقیقتِ کاملِ خود را در نیستیِ مطلق جستجو می‌کنند. من از این بازگشتِ اجباری به نیستی وحشت دارم، زیرا نیمی از معنای خویش را با خود نبرده‌ام.دلتنگیِ من، وزنی سنگین‌تر از هر سنگریزه است؛ دلتنگی برای آن لنگه‌ی دیگر. او اکنون کجاست؟ آیا در میان خنجرِ صخره‌ها خرد شده یا میان جلبک‌های سبز و لزج اسیر است؟ هراس می‌کُشد مرا که شاید دیگر تنها نباشم، که او نیز، مانند من، ناچار به تحمل این تنهاییِ عریان شده باشد؛ یا بدتر، که او را یافته‌اند و به زیور دیگری بدل کرده‌اند، دور از من، در معرضِ نور و نگاهی ناآشنا. من یک نیم‌تصویرم، یک ادعای نصفه در باب زیبایی. لبه‌هایم ساییده شده، نه به نرمیِ بوسه‌ای دریایی، بلکه به خشونتِ سنگی که با شتاب به سوی ساحل پرتاب شده باشد. این جای زخم‌ها، داستانِ جدایی را روایت می‌کنند، روایتی که هیچ‌کس در این سکوتِ ابدی متوجه نخواهد شد. هر روز، با طلوعی جدید، امید واهیِ دیدنِ انعکاسِ نور بر بدنه‌ی مرواریدیِ او، درونم شعله می‌کشد و با غروب، خاکستر می‌شود.دریا، این گهوارهٔ خشمگین، گاهی با مهربانیِ فریبنده‌ای نزدیک می‌شود. موج‌ها که به پایم می‌رسند، می‌خواهند مرا با خود ببرند، مرا شستشو دهند تا این لکه‌های نمک و خاطرات را از بین ببرند و مرا برای حضوری تازه آماده سازند. اما این شستشو، نه تبرک است و نه تولدی دوباره؛ صرفاً پاک کردن شواهدی است که به یاد بیاورم جایی متعلق به دیگری بودم. من می‌دانم که سرنوشت یک گوشواره، در تقارن است. یک نیمه، معنای حضور نیمه‌ی دیگر را می‌بخشد. این ساحل، زندانِ من است؛ جایی که تماشاگری وجود ندارد تا این نقصِ غایی را درک کند. تنها باد است که با زوزه‌ای مبهم، این جدایی را به گوشِ شن‌های بی‌تفاوت می‌رساند و این جدایی را به یک اصلِ کیهانی تبدیل می‌کند.اما شاید حقیقتِ تبعید من، در عمقِ تضادِ نهفته باشد؛ آنجا که آنچه از دست رفته، هرگز وجود نداشته است. شاید هرگز دو لنگه نبوده‌ایم، شاید تمامِ هویت من، تنها بازتابی از فقدانِ نیمه‌ای خیالی بود که وجودش، تنها به من اجازه می‌داد تا خود را «کامل» تصور کنم. حال که تکه‌ام، در این شن‌ها مدفون می‌شوم، درک می‌کنم که تمامِ این سفر، نه یک جستجو برای وصال، بلکه یک پذیرشِ آهسته در برابر پوچیِ تعلق بود. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Wed, 07 Jan 2026 17:51:32 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D9%87%D9%88%D9%87%D8%A7-%D8%A8%DA%AF%D9%88-%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%A2%D8%AE%D8%B1-tp2croxzzvsv فصل سوم — پنج‌شنبه و جمعهپنج‌شنبه صبح مزرعه ساکت‌تر از معمول است، نه از جنس آرامش، از جنس مکثِ کسی که نمی‌داند بعدش باید چه بکند، انگار خود زمین هم تصمیم گرفته محل را شبیه آخر هفته نشان بدهد تا ما باور کنیم چیزی تمام شده. بدن‌ها هنوز درد دارند، اما درد دیگر خبر تازه‌ای نیست، شبیه صدای یخچال، اول اذیت می‌کند بعد جزئی از فضا می‌شود، صبح سلام‌ها کوتاه‌تر است، نگاه‌ها مستقیم‌تر، نه به‌خاطر صداقت، فقط چون حوصله‌ی پیچاندن نیست.سرکارگر کمتر حرف می‌زند، صدایش صاف‌تر شده، آن لرزش عصبی رفته زیر چیزی که شبیه خستگیِ عمیق است، زنش رفته، این حالا دیگر خبر هم نیست، فقط واقعیتی‌ست که خودش هم با آن کنار آمده، یا دست‌کم وانمود می‌کند. کار بدون شتاب شروع می‌شود، نه رقابتی، نه رها، فقط انجام دادن، تیغ‌ها همان تیغ‌اند، دست‌ها همان دست، ولی انگار کسی دیگر منتظر حادثه نیست، این هفته سهم حادثه را گرفته.رضا آهسته‌تر کار می‌کند، دستش را مثل یک وسیله‌ی قرضی نگه داشته، هر بار که فشار می‌دهد انگار ازش عذرخواهی می‌کند، محمود ساکت شده، نه از شرم، از این‌که فهمیده جلو زدن همیشه هم سود ندارد، گاهی فقط زودتر دیده می‌شوی.ناهار پنج‌شنبه قابل خوردن است، عجیب و بی‌دلیل، کسی شوخی بدی می‌کند، خنده‌ای نصفه درمی‌آید، می‌میرد، دوباره یکی دیگر تلاش می‌کند، کمدی همین‌قدر خفیف است، نه برای شاد شدن، برای این‌که ثابت کنیم هنوز آدمیم. کم‌کم حرف از چیزهای دیگر باز می‌شود، نه زیاد، نه عمیق، یکی از قسط عقب‌افتاده می‌گوید، یکی از بچه‌ای که مدرسه نمی‌رود، یکی از بدنی که دیگر مثل قبل جواب نمی‌دهد، مزرعه همان‌جاست، اما گفتگو دارد از کاهو رد می‌شود، بدون این‌که جرأت کند خیلی دور شود.عصر، کامیون نمی‌آید، و همین نیامدن شبیه لطف است، انگار دنیا گفته باشد: «امروز نه»، ما هم این «نه» را جدی می‌گیریم، سبدها کمتر پر می‌شوند، کسی تذکر نمی‌دهد، گویی همه پذیرفته‌ایم بعضی روزها فقط باید بگذرد.جمعه حتی آرام‌تر است، صبح دیرتر شروع می‌شود، آفتاب ملایم‌تر است یا ما کمتر حساس شده‌ایم، کسی عجله ندارد بفهمد هفته چه نتیجه‌ای داشت، نتیجه دیگر آن‌قدرها مهم نیست، فقط پایان مهم است. سرکارگر می‌گوید: «هرکی خواست، زودتر بره»، جمله‌ای ساده که بارش زیاد است، چون این‌جا اجازه دادن یعنی عقب نشستن از جنگی نانوشته، و ما این عقب‌نشینی را با تردید می‌پذیریم. کار نصفه‌نیمه می‌خوابد، دست‌ها بیشتر تماشاگرند تا عامل، مزرعه یک‌هو شبیه جایی می‌شود که می‌شود فقط نگاهش کرد، بدون حساب، بدون عدد، و این نگاه کردن چیزهای عجیبی رو می‌آورد بالا.یکی یادش می‌آید زمانی فکر می‌کرده این کار موقت است، یکی یادش می‌آید اصلاً فکر نمی‌کرده، فقط آمده، من خودم یادم می‌آید چقدر زود به ریتم بریدن عادت کردم، چقدر راحت پذیرفتم چیزی را قطع کنم و اسمش را بگذارم کار.کاهوها هنوز همان‌اند، خاموش، بریده، منتظر، ولی مسئله این نیست، مسئله دست‌هایی‌ست که بدون پرسش یاد گرفته‌اند ببرند، آدم‌هایی که بدون تصمیم در این‌جا مانده‌اند، و این ماندن از هر رفتنی سنگین‌تر است. عصر جمعه، هوا نه خوب است نه بد، فقط سنگین است، کسی چیزی نمی‌گوید، کسی چیزی را جمع نمی‌کند، انگار مزرعه خودش دارد بسته می‌شود، نه با قفل، با خستگی. ما یکی‌یکی می‌رویم، نه خداحافظی درست، نه وعده‌ی هفته‌ی بعد، چون هیچ‌کس مطمئن نیست هفته‌ی بعد چه شکلی‌ست، یا اصلاً هنوز همان آدم است یا نه. وقتی آخرش برمی‌گردم یک‌چیز جا مانده، نه صدا می‌دهد، نه می‌درخشد، یک سبد کاهو وسط مزرعه مانده، پر، مرتب، بی‌صاحب، زیر نور عصر. کسی برنمی‌گردد دنبالش، شاید چون یادمان رفته، شاید چون فکر می‌کنیم چیزهایی باید جا بمانند تا معلوم شود همه‌چیز واقعاً تمام شده یا نه، و آن سبد همان‌جا می‌ماند، آرام، ساکت، مثل سوالی که دیگر کسی حوصله‌ی پرسیدنش را ندارد. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Thu, 01 Jan 2026 14:16:09 +0330 https://virgool.io/@Bitahosseininejad/%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D9%87%D9%88%D9%87%D8%A7-%D8%A8%DA%AF%D9%88-%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%AF%D9%88%D9%85-gut1qqf1melz فصل دوم — دوشنبه تا چهارشنبهدوشنبه صبح مزرعه دیگر وانمود هم نمی‌کند جای امنی‌ست، بوی کاهو با بوی عرق کهنه قاطی شده، و آن طراوت احمقانه‌ی شنبه کامل رفته، انگار زمین خودش هم فهمیده هفته وارد بخش جدی‌اش شده و قرار نیست با کسی تعارف داشته باشد. ما کمتر حرف می‌زنیم، نه از بلوغ، از خستگی دهان، حرف زدن انرژی می‌خواهد و انرژی این‌جا باید خرج دست شود، خرج سرعت، خرج این‌که عقب نمانی و یکهو ببینی آخر شب شدی همان کسی که همه زیرچشمی نگاهش می‌کنند.سرکارگر از صبح اعصاب ندارد، نه بلند فحش می‌دهد، نه داد می‌زند، این‌بار بدتر است، آرام حرف می‌زند، عددها را آهسته و شمرده می‌گوید، مثل کسی که بلد است چطور با صدای کم، آدم را خفه کند. رضا دستش دیگر قشنگ نیست، باند کثیف شده، بوی خون می‌دهد، هر بار که تیغ می‌زند مکث می‌کند، ولی باز تند می‌رود، چون این‌جا مکث هم جرم است و کسی برایت صبر نمی‌کند تا بفهمی درد چیست. ظهر دوشنبه لوبیاست، سردتر از دیروز، سفت‌تر، و همین غذا می‌شود بهانه، یکی می‌گوید «این دیگه چیه دادن؟»، سرکارگر نگاهش می‌کند، نه با خشم، با یادآوری، و همان نگاه یعنی: «همین رو هم لازم نداری، زنده بمونی کافیه».بعد از ناهار، محمود یکهو زیاد جلو می‌زند، سبدش سنگین می‌شود، آن‌قدر واضح که حتی خودش هم می‌فهمد دیده شده، ولی باز ادامه می‌دهد، چون وقتی یک‌بار تقلب کنی، راه برگشت نداری، یا باید موفق شوی یا بسوزی. زمزمه‌ها این‌بار اسم ندارند، اتهام دارند، «دیده شد»، «ثبت شد»، «حواست باشه»، حرف‌هایی که مستقیماً زده نمی‌شوند ولی مثل سنگ می‌خورند توی شیشه‌ی اعصاب، و شیشه دارد ترک برمی‌دارد.عصر دوشنبه، حسین می‌لغزد، نه نمایشی، واقعی، تیغ می‌رود توی دستش، عمیق‌تر از دفعه‌های قبل، خون راه می‌افتد، زمین را خط می‌اندازد، و سکوتی می‌خوابد روی مزرعه که از هر فریادی سنگین‌تر است. سرکارگر نزدیک می‌شود، خم می‌شود، نگاه می‌کند، و اولین جمله‌اش این نیست که «درد داره؟»، می‌گوید: «کدوماش سالمه؟» و همین یک جمله برای این‌که بفهمیم این‌جا درد جای اشتباهی ایستاده. حسین را می‌برند گوشه، باند می‌بندند، کار نمی‌خوابد، کار هیچ‌وقت نمی‌خوابد، فقط آدم‌ها می‌افتند، و بقیه یاد می‌گیرند صاف‌تر بایستند. شب دوشنبه، هیچ‌کس خواب درست نمی‌بیند، فردا را خواب می‌بینیم، عددها می‌آیند، سبدها می‌افتند، اسم‌ها پاک می‌شوند، و وسط خواب حس می‌کنی یکی دارد آرام از کنارت جلو می‌زند.سه‌شنبه، محمود دیگر پنهان‌کار نیست، انگار تصمیم گرفته قمار را تا ته برود، کنار سرکارگر می‌چرخد، موقع ناهار نزدیکش می‌نشیند، پاچه‌خواری آن‌قدر خام و واضح می‌شود که حتی خنده‌دار هم نیست، فقط چندش‌آور است.سرکارگر تحمل ندارد، زنش شب قبل رفته، این را ما از نگاهش می‌فهمیم، از این‌که چطور با هر چیز کوچکی می‌ترکد، با هر صدای اضافه، با هر سبدی که کمی کج چیده شده. ظهر سه‌شنبه ناهار اصلاً اهمیتی ندارد، کسی حتی درست نمی‌فهمد چه می‌خورد، دعواها توی سر آدم‌هاست، چشم‌ها دنبال سبدها، دنبال زمین لغزنده‌ای که یکی دیگر روش بیفتد. راننده‌ی کامیون می‌رسد، زودتر از همیشه، انگار بو کشیده وقتش است، سیگارش را روشن می‌کند، با ته کفشش کاهوها را کنار می‌زند، و می‌گوید: «این هفته‌تون بوی درد می‌ده.» این جمله یک‌جا می‌نشیند، نه شوخی است نه نصیحت، فقط حقیقتی‌ست که از دهان کسی می‌آید که بعد از بار زدن می‌رود و دیگر برنمی‌گردد. بعد از رفتن کامیون، فضا خراب‌تر می‌شود، همه تندتر کار می‌کنند، اشتباه‌ها بیشتر می‌شود، اعصاب نازک، و هر نازکی یعنی احتمال خون.چهارشنبه، رضا دیگر طاقت ندارد، دستش می‌لرزد، تیغ را ول می‌کند، و برای اولین‌بار زیر لب فحش می‌دهد، فحشی که نه به درد، به مزرعه است، به ما، به خودش. سرکارگر داد می‌زند، این‌بار بلند، این‌بار بی‌پرده، زن، شانس، کاهو، همه را با هم قاطی می‌کند، و وسط داد زدن معلوم می‌شود چیزی برای از دست دادن ندارد. یک لحظه نزدیک است دعوا شود، هل دادن، نگاه‌های خونی، ولی هیچ‌کس جلو نمی‌آید، چون همه می‌دانند دعوا وقت می‌گیرد، و وقت یعنی عقب افتادن از عدد.چهارشنبه غروب، مزرعه شبیه میدان جنگی‌ست که هنوز اسمش را جنگ نگذاشته‌اند، زخمی دارد، جنازه ندارد، ولی بویش همان است. ما می‌رویم خانه، کمتر حرف می‌زنیم، بیشتر حساب می‌کنیم، و ته همین حساب‌وکتاب چیزی دارد آرام شکل می‌گیرد، چیزی که دیگر شوخی نیست. هفته از وسط رد شده و ما مانده‌ایم با دست‌هایی که درد را بلد شده‌اند و ذهن‌هایی که یاد گرفته‌اند دشمن دقیقاً کنار دستت ایستاده و هنوز، بدترینش نیامده. بیتا حسینی نژاد بیتا حسینی نژاد Thu, 01 Jan 2026 14:06:23 +0330