https://virgool.io/feed/@DRMEHDIKARIMI fa 2026-04-15 03:29:44 https://files.virgool.io/upload/users/1632853/avatar/4F9JBd.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%88%D9%84-zlg5x7sehss8 ترامادول که در میان سایرین با نام تجاری Ultram فروخته میشود، یک داروی ضد درد و مخدر محسوب میشود که برای درمان دردهای متوسط ​​تا کمی شدید ​​استفاده میشود. هنگامی که ترامادول به صورت خوراکی شروع شود تسکین درد معمولا در عرض یک ساعت شروع میشود. اما در این مقاله میخواهیم به نحوه ترک ترامادول و کاهش عوارض ترک بپردازیم.هنگامی که فرد به ترامادول وابستگی پیدا می کند، ترک ترامادول باعث علائم ناخوشایندی در فرد میشود. حتی استفاده از ترامادول طبق تجویز پزشک و روانپزشک نیز می تواند منجر به وابستگی و ترک شود.علائم اعتیاد ترامادول و در نتیجه تغییر وضعیت بدن به دلیل مصرف مداوم ترامادول پس از چند هفته و حتی چندروز ایجاد میشود. این علائم به این دلیل اتفاق می‌افتد که مصرف کنندگان بعد از مدتی نسبت به مصرف ترامادول دچار تولرانس و تحمل بیشتری میشوند، به این معنی که باید دوز مکرر و بزرگ‌تری مصرف کنند تا همان اثرات را احساس کنند (برای تسکین درد یا سرخوشی). در پاسخ، مغز با حضور مداوم دارو سازگار شده و از نظر شیمیایی خود را تنظیم می کند. علائم ترک ترامادول معمولا بین 5-7 روز طول می کشد.در زمان مصرف ترامادول، مغز سعی می کند با سرعت بخشیدن و کند کردن برخی از فرآیندهای بدن خود را تنظیم کند. هنگامی که مصرف‌کننده به طور ناگهانی مصرف دارو را متوقف می‌کند، مغز به حالت عدم سازگاری می‌رود و علائم خفیف، متوسط ​​یا شدید را ایجاد می‌کند.اکثر افرادی که از ترامادول سم‌زدایی می‌کنند علائم پس از آن را شبیه آنفولانزا توصیف می‌کنند، اما احتمال بروز عوارض جدی ترک، مانند اضطراب شدید، حملات پانیک و توهم وجود دارد.تفاوت ترک ترامادول با سایر مواد افیونیترک ترامادول درد را متفاوت از بسیاری از مواد افیونی مانند هیدروکودون تسکین می دهد، زیرا درد را با دو مکانیسم تسکین می دهد: تحریک گیرنده های مواد افیونی در مغز و مهار بازجذب دو انتقال دهنده عصبی، سروتونین و نوراپی نفرین. بنابراین، دو شکل ترک مواد مخدر وجود دارد که ممکن است تجربه شود: ترک سنتی مواد افیونی و سندرم ترک غیر معمول مواد افیونی. این منحصر به فرد است زیرا در سایر مواد افیونی دیده نمی شود. این همچنین به این معنی است که کسانی که دچار ترک ترامادول می شوند ممکن است دو مجموعه منحصر به فرد از علائم را تجربه کنند.علائم معمول ترک مواد افیونی عبارتند از:حالت تهوعدرد دستگاه گوارشاسهالاستفراغ دردهای عضلانیدردهای بدنعلائم سندرم ترک غیر معمول مواد افیونی عبارتند از:توهمات (هالوسینیشن)پارانویای شدیداضطراب بالا و حملات پانیکسردرگمی و عدم تعادلمسخ شخصیتتجارب حسی غیرمعمول از جمله بی حسی و خارش در اندام هااین علائم غیر معمول معمولاً تهدید کننده حیات فرد نیستند. با این حال، این علائم میتوانند فرد را در معرض خطر بالا در تصمیم گیری های بد یا قرار دادن فرد در موقعیت های خطرناک قرار دهند. بنابراین، سم زدایی در یک مرکز سم زدایی بستری و تحت نظارت متخصص روانپزشک به شدت توصیه می شود.علائم ترک ترامادولعلائم ترک ترامادول از فردی به فرد دیگر متفاوت است. برای به حداقل رساندن علائم منفی ترک، بهتر است دارو را با گذشت زمان کاهش دهید.کاهش مصرف ترامادول شامل کاهش دوز در طول زمان است.علائم رایج ترک ترامادول عبارتند از:تحریکاضطرابافسردگیهوس هاتهوع و استفراغسردردگیجیاز دست دادن اشتهاتعریقدرد عضلانیتاری دیدبیخوابینوسانات خلقیاسهالکابوس هاگرفتگی شکمعلائم ترک ترامادول معمولاً ظرف چند ساعت پس از قطع یا کاهش چشمگیر مصرف ترامادول شروع می شود. علائم ترک ترامادول ممکن است برای چند هفته باقی بماند. عوامل خاصی می توانند بر طول مدت و شدت علائم ترک تأثیر بگذارند، مانند مدت زمان مصرف ترامادول، تعداد دفعات مصرف دارو و دوز. با این حال، اکثر دوره های ترک حدود دو هفته طول می کشد.جدول زمانی خروج ترامادولشروع علائم عمومی ترک، از جمله احساس سوزن سوزن شدن، تعریق، عصبی بودن، حالت تهوع، اضطراب، تپش قلب، بی خوابی و میل به مواد مخدر.1 تا 3 روزهوس به مصرف ترامادول و دیگر مواد مخدر همراه با بی خوابی، بی نظمی و سردرگمی ادامه دارد.4 تا 7 روزدر این مرحله علائم نسبتاً خفیف میباشد. افسردگی، اضطراب و افکار غیر منطقی ممکن است ادامه داشته باشند.8 تا 14 روزسم زدایی ترامادولسم زدایی ترامادول می تواند از خفیف، متوسط ​​تا شدید بسته به شدت مصرف، همراه با داروی تجویز شده متفاوت باشد. این به طور بالقوه می تواند برای فرد تجربه دشواری باشد و باید تحت نظارت پزشک انجام شود. از آنجا که کاهش دوز یک روش معمول برای کمک به روند ترک است، پزشک ممکن است یک پروتکل کاهش دوز را برنامه ریزی کند و علائم ترک را در طی چند هفته تحت نظر داشته باشد.اگر علائم ترک ترامادول توسط بیمار نتواند تحمل شود، پزشک ممکن است داروهایی را برای کمک به مدیریت علائم ترک تجویز کند، مانند:به طور کلی، علائم ترک ترامادول تنها 5 تا 7 روز در صورت استفاده از روش مناسب کاهش می یابد. هر علامتی که بیش از یک هفته طول بکشد، علائم پس از ترک حاد (PAWS) در نظر گرفته می شود. علائم پس از ترک حاد شامل اضطراب، انواع افسردگی، نوسانات خلقی، بی خوابی، کاهش اشتها، تحریک پذیری و تمرکز ضعیف است که میتواند بین 18 تا 24 ماه دوام بیاورد اما با گذشت زمان از شدت آن کاسته می شود.متوکلوپریمید برای حالت تهوع و استفراغ.لوپریماید برای اسهالایبوپروفن یا استامینوفن برای دردهای عضلانی.کلونیدین برای اضطراب و تعریق.والیوم برای اضطراب و بی خوابی.بوپرنورفین (Subutex) برای تسکین علائم ترک ترامادول.سوباکسون (ترکیبی از بوپرنورفین و نالوکسون) برای تسکین علائم ترک و از بین بردن اثرات سرخوشی مواد افیونی.درمان اعتیاد به ترامادولبا توجه به افزایش افراد مصرف کننده ترامادول، با وجود پتانسیل سوء مصرف آن در مقایسه با سایر مواد افیونی، اداره مبارزه با مواد مخدر در آمریکا (DEA) در سال 1994 ترامادول را به عنوان یک ماده کنترل شده بر اساس جدول IV طبقه بندی کرد، به این معنی که مواد موجود در این جدول دارای پتانسیل پایینی هستند. برای عمل سوء استفاده در رابطه با مواد بیشتر به جدولهای III، II و I اشاره میشود.درمان اعتیاد به ترامادول زمانی لازم است که فردی رفتارهای مشخص شده در معیارهای تشخیصی DSM را برای تعیین علائم اعتیاد ایجاد کرده باشد. بسته به شدت اعتیاد، چندین گزینه درمانی برای مصرف کنندگان ترامادول وجود دارد، از جمله سم زدایی، توانبخشی بستری، درمان سرپایی و حمایت مداوم از فرد مصرف کننده.برنامه های بستری و سرپایی اغلب سم زدایی با کمک متخصص اعصاب و روان و برای کاهش علائم ترک ارائه می شوند. درمان‌های مختلف، گروه‌های حمایتی و گزینه‌های درمانی مداوم نیز برای کمک به حفظ هوشیاری در بهبودی از اعتیاد به ترامادول در دسترس هستند.ترک ترامادولسایت دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Tue, 30 Aug 2022 18:10:15 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%88%D8%AA%DB%8C%D8%B3%D9%85-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-asd-sazoku4akk5k اختلال طیف اوتیسم یا به اختصار اختلال اوتیسم چیست و علائم اوتیسم چه مواردی است؟ درمان اوتیسم چگونه است؟اختلال طیف اوتیسم نوعی از اختلالات روانپزشکی کودکان است که در اوایل کودکی شروع می شود و در نهایت باعث ایجاد مشکلاتی در عملکرد از نظر اجتماعی در مدرسه و محل کار میشود. اغلب کودکان در سال اول علائم اوتیسم را نشان می دهند. به نظر می‌رسد تعداد کمی از کودکان در سال اول به طور طبیعی رشد می‌کنند و پس از آن بین 18 تا 24 ماهگی زمانی که علائم اوتیسم در آنها ایجاد می‌شود، دوره پسرفت را پشت سر می‌گذارند.در حالی که هیچ درمانی برای اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد، درمان اوتیسم به صورت فشرده و زودهنگام میتواند تفاوت بزرگی در زندگی بسیاری از کودکان ایجاد کند. اختلال اوتیسم در پسرها 5 برابر دختران شایع تر است و از هر 68 کودک یکی مبتلاست.مشخصه: نقایص کیفی در تعامل ها و مهارت های اجتماعی دوطرفه میباشد و الگوهای رفتاری فرد محدود شده است. مهمترین ملاک تشخیص نقص در رشد زبان و اشکال در استفاده از زبان برای برقراری ارتباط است.ملاک های تشخیص اختلال اوتیسمتماس های چشمی و دلبستگی به اعضای خانواده بسیار کم شده استافراد مبتلا به اختلال اوتیسم هیچ توجه خاصی به افراد مهم زندگی شان ندارند.نقایص چشمگیر در تعامل با همسالان خود دارند.انگیزه ها یا نیت های دیگران را درنمیابند و قادر به همدلی نیستند.فعالیتها و بازیهای آنها اغلب تکراری، تغییر ناپذیر و یکنواخت است.مشکلات رفتاری آنها شایع است.ناهنجاریهای جسمی جزئی مثلا بد شکلی در گوش دارند.مشکلات رفتاری شایع در مبتلایان اختلال اوتیسمضمن داشتن مشکلات ارتباطی و نقص در استفاده از زبان، گاهی پرتحرکی، کم تحرکی، پرخاشگری، کوبش سر، گاز گرفتن، رفتارهای آسیب زا، کندن موی خود و مقاومت در برابر تغییرات دیده میشود.نکته: در گروه کوچکی از آنها توانمندی های خارق العاده شناختی، حافظه ریاضی و کلامی و دیداری و حرکتی دیده میشود (دانش وران در خودمانده).شدت اختلال اوتیسم در سه سطح دیده میشود:خفیف: فرد دارای تعامل اجتماعی و گفتار است گرچه نسبت به نرمال کمتر است.متوسط: گفتار و تعاملات اجتماعی فرد به حداقل میزان رسیده است.شدید: هیچگونه گفتار و تعامل اجتماعی وجود ندارد.نکته: عوامل زیستی و ژنتیکی در ایجاد آن نقش دارد.همچنین احتمال عقب ماندگی و اختلال تشنجی در آنها بالاتر است. عوامل روانی اجتماعی و استرس های خانوادگی با دوره های تشدید علائم اوتیسم مرتبط است.همچنین در مورد اختلال توجه در کودکان بخوانید.الگوهای رفتاری مبتلایان اوتیسمیک کودک یا بزرگسال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است الگوهای رفتاری، علایق یا فعالیت های محدود و تکراری داشته باشد، از جمله هر یک از علائم زیر:1.حرکات تکراری مانند تکان دادن خود، چرخیدن یا تکان دادن دست.2.فعالیت هایی را انجام می دهد که می تواند به خود آسیب برساند، مانند گاز گرفتن یا ضربه زدن به سر.3. با کوچکترین تغییر دچار اختلال می شود.4.مشکلات هماهنگی دارد یا الگوهای حرکتی عجیبی دارد، مانند دست و پا چلفتی بودن یا راه رفتن روی انگشتان پا5.زبان بدن عجیب، سفت یا اغراق آمیز دارد.6.مجذوب جزئیات یک شی، مانند چرخ های ماشین اسباب بازی یا پنکه است، اما هدف یا عملکرد کلی شی را درک نمی کند.7.به طور غیرعادی به نور، صدا یا لمس حساس است، اما ممکن است نسبت به درد یا دما بی تفاوت باشد .8.درگیر بازی های تقلیدی یا ساختگی نمی شود بر روی یک شی یا فعالیت با شدت یا تمرکز غیر طبیعی ثابت می شود.9.ترجیحات غذایی خاصی دارد، مانند خوردن تنها چند غذا، یا امتناع از غذاهای با بافت خاص.با بالغ شدن، برخی از کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بیشتر با دیگران از لحاظ اجتماعی مرتبط میشوند و اختلالات کمتری در رفتار نشان می دهند. برخی، معمولاً آنهایی که کمترین مشکلات را دارند، در نهایت ممکن است زندگی عادی یا تقریباً عادی داشته باشند. با این حال، برخی دیگر همچنان با مهارت های زبانی یا اجتماعی مشکل دارند و سال های نوجوانی می تواند مشکلات رفتاری و عاطفی بدتری را به همراه داشته باشد.همچنین در مورد اضطراب عمومی کودکان بخوانید.زمان مراجعه به پزشکبرای درمان اوتیسم و کنترل علائم چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم معمولاً برخی از علائم تاخیر در رشد را قبل از 2 سالگی نشان میدهند. اگر نگران رشد فرزندتان هستید یا مشکوک هستید که فرزندتان ممکن است به اختلال طیف اوتیسم مبتلا باشد، نگرانی های خود را با پزشک خود در میان بگذارید. علائم مرتبط با اختلال اوتیسم همچنین می تواند با سایر اختلالات رشدی مرتبط باشد.علائم اوتیسم اغلب در اوایل رشد ظاهر می شود، زمانی که تاخیرهای آشکاری در مهارت های زبانی و تعاملات اجتماعی وجود دارد. پزشک شما ممکن است آزمایش‌های رشدی را برای تشخیص اینکه آیا کودک شما در مهارت‌های شناختی، زبانی و اجتماعی تاخیر دارد یا نه، توصیه می‌کند.اگر کودک شما: تا 6 ماهگی با لبخند یا ابراز خوشحالی پاسخ نمی دهد، تا 9 ماهگی صداها یا حالات چهره را تقلید نمی کند، تا 12 ماهگی غرغر نمی کند، تا 14 ماهگی ژست نمیگیرد، تا 16 ماهگی تک کلمه نمیگوید، تا 18 ماهگی بصورت “هیجانی” بازی نمی کند یا بی تفاوت است. تا 24 ماهگی عبارات دو کلمه ای را بیان نمیکند و مهارت های زبانی یا مهارت های اجتماعی را در هر سنی از دست میدهد.آینده اختلال اوتیسمبیشتر موارد گرفتار شده به اختلال اوتیسم از نوع خفیف بوده و آینده رو به بهبودی دارد اما گاهی به ویژه اگر بهره هوشی فرد کمتر از 70 باشد علائم پایدار میماند.درمان اوتیسمآموزشهای جبرانی، رواندرمانی خانواده و درمانهای روانپزشکی میتوانند به کنترل علائم و درمان اوتیسم کمک کنند. داشتن شماره روانپزشک و تماس مستمر با وی یا مراجعه به یک روانپزشک خوب در تهران برای والدین در این موقعیت الزامی است.سایت دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Sat, 23 Jul 2022 20:11:11 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%88%D9%85-%D8%B1%D9%88%D8%AF%D9%87-%D8%AA%D8%AD%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1-iadskduhxewj سندروم روده تحریک پذیر چیست؟سندروم روده تحریک پذیر یا IBS با نام‌های کولون اسپاستیک، کولون تحریک‌پذیر، کولیت مخاطی و کولیت اسپاستیک نیز شناخته می‌شود که جزئی از اختلالات سایکوسوماتیک و روان تنی محسوب نیز میشود. این یک بیماری جدا از بیماری التهابی روده است و با سایر بیماری های روده ارتباطی ندارد. سندروم روده تحریک پذیر گروهی از علائم روده ای است که معمولاً با هم بروز میکنند. علائم از فردی به فرد دیگر از نظر شدت و مدت متفاوت است. یک تحقیق از منبعی معتبر سال 2018 نشان میدهد که برای تشخیص آن، متخصصان پزشکی به دنبال علائمی هستند که حداقل سه روز در ماه در سه ماه گذشته رخ داده است.سندروم روده تحریک پذیر در برخی موارد می تواند باعث آسیب روده شود که رایج نیست. طبق یک مطالعه سال 2022، سندروم روده تحریک پذیر خطر ابتلا به سرطان های دستگاه گوارش را افزایش نمیدهد. اما هنوز هم میتواند تاثیر قابل توجهی بر زندگی شما داشته باشد.علائم سندروم روده تحریک پذیرعلائم سندروم روده تحریک پذیر معمولاً عبارتند از: گرفتگی شکم، درد شکم، نفخ و گاز، یبوست و اسهال برای افراد مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر رایج است و میتواند فرد هم یبوست و هم اسهال را تواما داشته باشد. علائمی مانند نفخ و گاز معمولاً پس از اجابت مزاج از بین میروند. علائم سندروم روده تحریک پذیر همیشه پایدار نیستند و میتوانند موقتی متوقف شوند، با این حال، برخی از افراد علائم را بصورت مداوم دارند.درد در سندروم روده تحریک پذیردرد سندروم روده تحریک پذیر ممکن است مانند گرفتگی شکم باشد. با این حال برای تشخیص، حداقل دو مورد از تجربیات زیر را نیز خواهید داشت:کمی تسکین درد بعد از اجابت مزاجتغییر در دفعات دفع مدفوعتغییر در ظاهر مدفوع شماتشخیص سندروم روده تحریک پذیرپزشک یا متخصص اعصاب و روان شما ممکن است بتواند بر اساس علائم شما سندروم روده تحریک پذیر را تشخیص دهد. همچنین ممکن است یک یا چند مورد از موارد زیر را برای رد سایر علل احتمالی علائم شما انجام دهند:آیا رژیم خاصی را اتخاذ کرده اید یا گروه های غذایی خاصی را برای مدتی حذف کرده اید تا هرگونه آلرژی غذایی را رد کنیدنمونه مدفوع را برای رد عفونت بررسی کنیدبرای بررسی کم خونی و رد بیماری سلیاک آزمایش خون انجام دهیدکولونوسکوپی انجام دهیدپزشک شما معمولاً فقط در صورتی دستور کولونوسکوپی را می دهد که مشکوک باشد که علائم شما ناشی از کولیت، بیماری التهابی روده (بیماری کرون) یا سرطان باشد.درمان سندروم روده تحریک پذیراگر علائم شما از طریق درمان های خانگی مانند تغییر سبک زندگی یا رژیم غذایی بهبود نیابد، پزشک ممکن است استفاده از داروها را پیشنهاد دهد. افراد مختلف میتوانند به طور متفاوتی به یک دارو پاسخ دهند، بنابراین ممکن است لازم باشد با پزشک خود برای یافتن داروی مناسب خود همکاری کنید.برخی از داروها برای درمان تمام علائم روده تحریک پذیر استفاده میشوند، در حالی که سایر داروها بر علائم خاص متمرکز هستند. داروهای مورد استفاده عبارتند از:داروهایی برای کنترل اسپاسم عضلانیداروهای ضد یبوستقرص های ضد افسردگی سه حلقه ای برای کاهش دردآنتی بیوتیک هاچه چیزی باعث سندروم روده تحریک پذیر می شود؟طبق یک مطالعه در سال 2014، اگرچه راه های زیادی برای درمان سندروم روده تحریک پذیر وجود دارد، اما علت دقیق آن ناشناخته است.علل احتمالی شامل کولون یا سیستم ایمنی بیش از حد حساس است. داشتن علل مختلف احتمالی، پیشگیری از سندروم روده تحریک پذیر را دشوار می کند. فرآیندهای فیزیکی درگیر در این اختلال نیز میتواند متفاوت باشد، اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:حرکات کند یا اسپاستیک روده بزرگ که باعث گرفتگی دردناک می شودسطوح غیر طبیعی سروتونین در روده بزرگ، بر تحرک و حرکات روده تأثیر می گذاردعدم تعادل باکتری ها در دستگاه گوارشعوامل خطر در سندروم روده تحریک پذیردر یک مطالعه در سال 2017، عوامل خطر برای سندروم روده تحریک پذیر ممکن است شامل موارد زیر باشد:ابتلا به مسمومیت غذاییقرار گرفتن در معرض آنتی بیوتیک هاداشتن اضطراب یا افسردگیاختلال علائم جسمی یا روان رنجوریتحریک کننده سندروم روده تحریک پذیربرای بسیاری از افراد، کلید مدیریت علائم، ردیابی و اجتناب از محرک‌ها است. مطالعه ای در سال 2017 اشاره میکند که برخی از غذاها و همچنین استرس و اضطراب و استرس پس از سانحه میتواند برای بسیاری از افراد محرک علائم سندروم روده تحریک پذیر باشد.برخی از غذاها میتواند محرک های رایجی برای بسیاری از افراد مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر باشد. با این حال، برخی از این غذاها ممکن است تأثیر بیشتری نسبت به سایرین بر شما داشته باشند. ممکن است نگه داشتن یک لیست غذایی برای مدتی کمک کند تا بدانید کدام غذاها برای شما محرک هستند.سودمند است که به آینده نگاه کنید و رویدادهای آینده را لیست بندی کنید و از مواردی که می تواند سطح استرس و اضطراب شما را افزایش دهد اجتناب کنید. این می تواند به شما زمان دهد تا استراتژی هایی برای محدود کردن استرس و اضطراب ایجاد کنید.سندروم روده تحریک پذیر با استرسحرکات سیستم گوارش شما تا حد زیادی توسط سیستم عصبی شما کنترل میشود. استرس میتواند بر اعصاب شما تأثیر بگذارد و سیستم گوارش شما را بیش از حد فعال کند. اگر مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر هستید، روده بزرگ شما ممکن است حتی به اختلالات جزئی سیستم گوارش شما بیش از حد پاسخ دهد. همچنین اعتقاد بر این است که سندروم روده تحریک پذیر تحت تأثیر سیستم ایمنی است که آن نیز تحت تأثیر استرس قرار دارد.سندروم روده تحریک پذیر و کاهش وزنسندروم روده تحریک پذیر بر وزن افراد مبتلا به این بیماری تأثیر نمی گذارد. کاهش وزن با این اختلال غیر معمول است. اگر کاهش وزن همراه با علائم مشکوک به سندروم روده تحریک پذیر را تجربه کردید، با پزشک خود تماس بگیرید تا علل دیگر را رد کنید.با این حال، اگر شما کالری کافی برای حفظ وزن خود در تلاش برای جلوگیری از علائم مصرف نکنید، به طور بالقوه می تواند منجر به کاهش وزن شود. گرفتگی عضلات ممکن است بلافاصله بعد از غذا خوردن ظاهر شود. اگر اسهال مکرر یکی از علائم شما باشد، بدن شما ممکن است تمام مواد مغذی را از غذایی که می خورید دریافت نکند. در نتیجه ممکن است وزن شما کاهش یابد.سندروم روده تحریک پذیر همراه با اسهالسندروم روده تحریک پذیر همراه با اسهال نوع خاصی از این بیماری است که در درجه اول بر روده بزرگ شما تأثیر می گذارد. علائم شایع سندروم روده تحریک پذیر همراه با اسهال شامل مدفوع مکرر و حالت تهوع است. برخی از افراد مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر با اسهال گهگاه کنترل روده را از دست می دهند.سندروم روده تحریک پذیر با یبوستسندروم روده تحریک پذیر با یبوست نوعی از این بیماری است که معمولاً نوجوانان و جوانان را تحت تأثیر قرار میدهد. مدفوع سفت و کمتر و همچنین یبوست از شایع ترین علائم این نوع سندروم روده تحریک پذیر است. برای درمان سندروم روده تحریک پذیر از نوع یبوست نیز باید از یک متخصص اعصاب و روان یا یک متخصص گوارش بگیرید.بطور کلی علائم سندروم روده تحریک پذیر در افراد مختلف متفاوت است. در افرادی که قاعدگی دارند، علائم این بیماری ممکن است در حوالی زمان قاعدگی افزایش یابد. علت دقیق سندروم روده تحریک پذیر ناشناخته است، اما این وضعیت با برخی غذاها و اختلالات خلقی مرتبط است. مهم است که عوامل تحریک پذیری را پیدا کنید تا به درک کنترل بهتر این اختلال شما کمک شود. برای این منظور میتوانید از یک روانپزشک خوب کمک بگیرید.سایت دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Wed, 20 Jul 2022 13:04:51 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%DB%8C%D8%B2%D9%88%D9%81%D8%B1%D9%86%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-zqbgx0dojtat بیماری اسکیزوفرنی یک اختلال روانپزشکی مزمن است. افراد مبتلا به این اختلال تحریف واقعیت را تجربه می کنند که اغلب به شکل هذیان یا توهم است. اگرچه برآورد دقیق دشوار است اما تقریبا اسکیزوفرنی کمتر از 1 درصد از جمعیت را تحت تاثیر قرار می دهد.باورهای غلط در مورد این اختلال رایج است. به عنوان مثال، برخی از مردم فکر می کنند که بیماری اسکیزوفرنی باعث ایجاد “شخصیت دوگانه” میشود. در واقع، اسکیزوفرنی و دوپارگی شخصیت دو اختلال متفاوت هستند. اسکیزوفرنی میتواند در مردان و زنان در هر سنی رخ دهد. مردان اغلب در اواخر نوجوانی یا اوایل 20 سالگی علائم را نشان میدهند. زنان در اواخر دهه 20 و اوایل 30 سالگی علائم را نشان میدهند.علائم اسکیزوفرنی:نشانه های اولیهعلائم این اختلال معمولاً در سنین نوجوانی و اوایل دهه 20 سالگی ظاهر میشود. در این سنین، اولین علائم ممکن است نادیده گرفته شوند، زیرا آنها رفتارهای «معمولی» نوجوانان را منعکس میکنند. علائم اولیه میتواند شامل موارد زیر باشد: منزوی شدن از دوستان و خانواده، تغییر دوستان یا گروه های اجتماعی، تغییر در تمرکز، مشکلات خواب، تحریک پذیری، عملکرد ضعیف تحصیلی، اضطراب، سوء ظن، ایده های عجیب و غریب و احساس متفاوت بودن با دیگران.وقتی صحبت از علائم پیشرفته‌تر می‌شود، این علائم به سه دسته مجزا تقسیم می‌شوند: علائم مثبت، منفی و علائم شناختی. اصطلاحات “مثبت” و “منفی” در اینجا معانی مختلفی دارند: علائم “مثبت” به معنای افکار یا اعمال اضافه شده به تجربه معمولی است. علائم “منفی” عدم وجود رفتارهای معمولی است.علائم مثبتعلائم “مثبت” اسکیزوفرنی در افراد بدون اسکیزوفرنی یا سایر انواع بیماری های روانی شدید معمول نیست. این رفتارها عبارتند از توهمات. توهمات تجربیاتی هستند که واقعی به نظر می رسند اما توسط ذهن شما ایجاد میشوند. آنها شامل دیدن چیزهایی، شنیدن صداها یا بوییدن چیزهایی هستند که اطرافیان شما تجربه نمیکنند.توهمات هذیان زمانی رخ می دهد که شما چیزی را با وجود شواهد یا حقایق خلاف آن باور کنید.. پارانویا نیز زمانی است که شخصی به طور غیرعادی نسبت به دیگران بی اعتماد باشد یا قاطعانه معتقد باشد که تحت تعقیب یا آزار و اذیت قرار گرفته است.علائم منفیعلائم منفی اسکیزوفرنی احساسات، رفتارها و توانایی های معمولی فرد را مختل می کند. این علائم عبارتند از: کاهش در صحبت کردن، واکنش های احساسی عجیب به موقعیت ها، فقدان احساسات یا بیان از دست دادن علاقه یا هیجان برای زندگی، انزوای اجتماعی، مشکل در تجربه لذت، مشکل در شروع یا پیگیری برنامه ها و مشکل در انجام فعالیت های عادی روزمره.علامت شناختیگاهی اوقات به عنوان علائم “شناختی” نامیده می شود، این علائم به این دلیل نامگذاری می شوند که نشان میدهند فردی با عملکردهای شناختی یا ذهنی خاصی مشکل دارد. آنها عبارتند از: تفکر یا گفتار نامنظم، مانند زمانی که فرد هنگام صحبت کردن موضوع را به سرعت تغییر میدهد یا از کلمات یا عبارات ساختگی استفاده میکند. فراموشی، تفکر بی نظم، مشکل در تمرکز یا توجه، “عملکرد اجرایی” ضعیف یا درک اطلاعات ضعیف، مشکلات یادگیری و مشکل استفاده از اطلاعات.علائم بیماری اسکیزوفرنی می تواند از نظر شدت و نوع متفاوت باشد و اگر فرد استرس شدیدی داشته باشد یا از مواد مخدر استفاده کند یا داروهای تجویز شده خود را به درستی مصرف نکند، ممکن است ایجاد خشونت کند.دلایل ایجاد اسکیزوفرنیعلت دقیق اسکیزوفرنی ناشناخته است. محققان پزشکی بر این باورند که عوامل متعددی می توانند در این امر نقش داشته باشند، از جمله: بیولوژیکی، ژنتیکی و محیطی. تحقیقات جدیدبا آزمایش های تصویربرداری انجام شده بر روی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ناهنجاری هایی را در ساختارهای مغزی خاصی نشان میدهد.اگرچه هنوز مشخص نیست که چه چیزی باعث بیماری اسکیزوفرنی می شود، محققان بر این باورند که ژنتیک ممکن است نقش برجسته تری داشته باشد. افراد با سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این اختلال هستند. سایر عوامل خطر برای اسکیزوفرنی ممکن است شامل موارد زیر باشد: قرار گرفتن در معرض سموم، ویروس یا سوء تغذیه قبل از تولد یا در دوران شیرخوارگی یا استفاده از برخی داروها یا مواد و اعتیاد به ماری جوانا.عوارض و مشکلات اسکیزوفرنیاسکیزوفرنی یک بیماری روانی جدی است که نباید درمان آن نادیده گرفته شود. این بیماری خطر عوارض جدی را افزایش میدهد، مانند: خود آسیبی یا خودکشی، اضطراب، فوبیا، انواع افسردگی، مصرف الکل یا مواد مخدر و مشکلات خانوادگی. بیماری اسکیزوفرنی همچنین می تواند کار یا حضور در مدرسه را دشوار کند. اگر نتوانید کار کنید یا از نظر مالی خود را حمایت کنید، خطر فقر و بی خانمانی بیشتر است.تشخیص اسکیزوفرنیهیچ آزمایش واحدی برای تشخیص اسکیزوفرنی وجود ندارد. یک معاینه کامل روانپزشکی می تواند به پزشک در تشخیص کمک کند. برای تشخیص اسکیزوفرنی شما باید به یک روانپزشک خوب یا متخصص اعصاب و روان مراجعه کنید. در قرار ملاقات خود، شما میبایست به سؤالات مربوط به خود پاسخ دهید مثل تاریخچه پزشکی سلامت روان و سابقه پزشکی خانوادگی.پزشک شما ممکن است موارد زیر را انجام دهد: یک معاینه فیزیکی، آزمایش خون، تست های تصویربرداری، از جمله (MRI) یا توموگرافی کامپیوتری (CT). گاهی اوقات، ممکن است دلایل دیگری برای علائم شما وجود داشته باشد، حتی اگر ممکن است مشابه علائم بیماری اسکیزوفرنی باشد.این دلایل ممکن است شامل موارد زیر باشد: مصرف مواد یا داروهای خاص و داشتن سایر بیماری های روانی. اگر حداقل دو علامت برای یک دوره 1 ماهه داشته باشید، پزشک ممکن است بیماری اسکیزوفرنی را تشخیص دهد. این علائم باید شامل موارد زیر باشد: توهمات حسی، باورهای غلط و صحبت کردن بصورت بی نظم.درمان اختلال اسکیزوفرنی:هیچ درمانی برای بیماری اسکیزوفرنی وجود ندارد. درمان های فعلی بر مدیریت یا کاهش شدت علائم تمرکز دارند که این نکته برای روانپزشک یا متخصص سلامت روان که تجربه درمان این افراد را دارد، مهم است. درمان های احتمالی شامل موارد زیر است:داروهاداروهای ضد روان پریشی رایج ترین درمان اسکیزوفرنی است. دارو میتواند به مدیریت کمک کند مانند توهمات حسی وباورهای غلط.مداخله روانی اجتماعییکی دیگر از گزینه ها برای درمان اسکیزوفرنی مداخله روانی اجتماعی است. این شامل درمان فردی برای کمک به مقابله با استرس و بیماری است. آموزش اجتماعی می تواند مهارت های اجتماعی و ارتباطی شما را بهبود بخشد.توانبخشی حرفه ایتوانبخشی حرفه ای می تواند مهارت های لازم برای بازگشت به کار را در اختیار شما قرار دهد. ممکن است انجام یک کار را منظم و آسان تر کند.حمایت از خانواده و آموزشاگر شما یا شخصی که برای شما مهم است مبتلا به اسکیزوفرنی شده است، حمایت خانواده و دوستان می تواند به کاهش استرس و ایجاد احساس صمیمت کمک کند. برنامه های آموزشی برای اعضای خانواده وجود دارد که می تواند به همه کمک کند، علائم را تشخیص دهند و در صورت نیاز حمایت کنند.ادامه مطلبسایت دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Tue, 12 Jul 2022 22:58:14 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3-%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9-tojrlkgophlq آیا برای خود یا فرزندتان دنبال روانشناس یا روانپزشک میگردید؟ ممکن است با این سوال شروع کنید که آیا باید به دنبال یک روانپزشک، روانشناس یا نوع دیگری از متخصص باشید. تفاوت روانشناس و روانپزشک چیست؟ برای افرادی که تفاوت این دو را نمیدانند سوال مهمی است.انواع بسیاری از متخصصان مختلف سلامت روان وجود دارند، بنابراین شما حوزه بسیار بزرگی برای انتخاب دارید. اما انواع حمایت و درمانهایی که آنها ارائه می دهند بسته به حرفه، مدرک، آموزش و تحصیلات خاص آنها میتواند کمی متفاوت باشد. همانطور که به دنبال فرد مناسب برای درمان هستید، یک تمایز میتواند در ذهن ایجاد شود: فرق روانپزشک و روانشناس در چیست؟عناوین آنها ممکن است شبیه به نظر برسد، و آنها هر دو به تشخیص و درمان افرادی که دارای شرایط سلامت روان هستند کمک میکنند. با این حال آنها این حمایت را به روش های مختلف ارائه می کنند. در ادامه، توضیح عمیقی از کارهایی که روانپزشکان و روانشناسان انجام می دهند، به علاوه چند نکته در مورد انتخاب بین این دو متخصص را خواهید دید.روانپزشک کیست؟روانپزشکی به شاخه خاصی از پزشکی اطلاق می شود که بر علل، پیشگیری، تشخیص و درمان بیماری های روانی تمرکز دارد. به طور کلی، رشته روانپزشکی بر این ایده استوار است که عوامل بیولوژیکی مانند ژنتیک منجر به ایجاد علائم سلامت روانی و عاطفی می شود. روان‌پزشکان تشخیص می‌دهند که عوامل اجتماعی و محیطی نیز می‌توانند نقش داشته باشند، اما معمولاً علائم سلامت روان را از زاویه بیولوژیکی بررسی می‌کنند. آنها در بسیاری از زمینه های مرتبط آموزش میبینند، از جمله:ژنتیکبیوشیمیعصب شناسیروانشناسیعلوم اجتماعیروانپزشکی (تأثیر داروها بر خلق و خو و سلامت روان)روانپزشکان مدارک مختلفی کسب میکنند از جمله دکترای عمومی پزشکی یا (MD). آنها همچنین دارای مدارک تخصصی از رزیدنتی و تخصص در روانپزشکی را کسب میکنند تا به درجه متخصص اعصاب و روان نائل شوند. روانپزشکان شاغل نیز باید یک دوره رزیدنتی را تکمیل کنند. در طول این دوره، آنها با افراد در بیمارستان ها و مراکز سرپایی کار می کنند و تشخیص و درمان بیماری های روانی را با استفاده از دارو، درمان و سایر درمان ها یاد می گیرند.برخی از روانپزشکان ممکن است در تخصص هایی مانند: داروهای اعتیاد، روانپزشکی کودک و نوجوان، روانپزشکی سالمندان روانپزشکی قانونی و داروهای خواب آور آموزش های تکمیلی ببینند.کار اصلی روانپزشک چیست؟روانپزشکان به تشخیص و درمان بیماری های روانی کمک می کنند. آنها مجوز ارائه مراقبت های بهداشت روانی و فعالیت به عنوان پزشک را دارند. آنها سابقه پزشکی شما را می گیرند و ارزیابی می کنند که آیا شرایط زمینه ای یا داروهایی که در حال حاضر مصرف می کنید ممکن است در علائم شما نقش داشته باشد یا خیر.مدرک پزشکی آنها همچنین به آنها امکان می دهد آزمایش های پزشکی را تجویز کنند و برای درک بهتر و درمان علائم شما دارو تجویز کنند.روانپزشکان در هر یک از این مراکز میتوانند کار کنند:مطب های خصوصیبیمارستان هابیمارستان های روانیمراکز درمانی دانشگاهیخانه های سالمندانزندان هامراکز توانبخشیروانپزشک در چه مواردی میتواند به شما کمک کند؟یک روانپزشک خوب با پرسیدن سوالاتی شروع میکند تا اطلاعات بیشتری در مورد علائم سلامت روان شما به دست آورد. بسته به علائم شما، آنها ممکن است از ارزیابی های روانشناختی استفاده کنند یا آزمایش های آزمایشگاهی خاصی را برای یافتن تشخیص درست توصیه کنند. آزمایش‌های پزشکی مانند آزمایش خون یا EKG نمی‌توانند شرایط سلامت روان را شناسایی کنند، اما این آزمایش‌ها می‌توانند به رد دیگر علل پزشکی در علائم شما کمک کنند.تست‌های آزمایشگاهی همچنین می‌توانند اطلاعاتی در مورد نگرانی‌های اساسی ای ارائه دهند که ممکن است خطر عوارض جانبی را هنگام مصرف برخی داروها افزایش دهد. باتوجه به این روانپزشکان ممکن است دارو یا درمان دیگری تجویز کنند، یا بدون تجویز دارو شما را برای گفتار درمانی و روان درمانی به روان درمانگر ارجاع دهند، یا هر دو.روانپزشکان ممکن است برای درمان این بیماریها دارو تجویز کنند:اختلالات اضطرابیاختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD)اختلال دو قطبیافسردگی شدیداختلال استرس پس از سانحه (PTSD)روان‌گسیختگیاختلالات مصرف موادالبته، ممکن است ترجیح دهید به جای دارو، علائم خود را با روان درمانی برطرف کنید. با این حال، اگر با علائم جدی سر و کار دارید، ممکن است لازم باشد شما فقط با یک روانپزشک مشورت کنید تا گزینه های دارویی بررسی شود. برای درمان کودک، روانپزشکان با یک معاینه جامع سلامت روان شروع می کنند. این به آن‌ها کمک می‌کند تا عوامل کلیدی زیربنای نگرانی‌های مربوط به رشد عصبی یا سلامت روان، از جمله عوامل عاطفی، شناختی، آموزشی، خانوادگی و ژنتیکی را بشناسند.روانپزشکان ممکن است یک برنامه درمانی را توصیه کنند که شامل ترکیبی از موارد زیر باشد: درمان فردی، گروهی یا خانوادگی دارو مشاوره با سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی در مدارس یا سازمان های اجتماعی.روانپزشک چه درمان هایی تجویز میکند؟داروهایی که توسط روانپزشک تجویز میشود شامل:داروهای ضد افسردگیداروهای ضد روان پریشی (آنتی سایکوتیک)تثبیت کننده های خلق و خومحرک هاآرام بخش هاپس از شروع مصرف دارو، آنها علائم شما را برای پیگیری علائم بهبود، همراه با عوارض جانبی که تجربه خواهید کرد، زیر نظر خواهند گرفت. بر اساس این اطلاعات، ممکن است دوز شما را تغییر دهند یا داروی دیگری را تجویز کنند. گاهی اوقات، روانپزشکان همچنین کارهای آزمایشگاهی منظم و مداوم را تجویز میکنند تا مطمئن شوند که دارو بر عملکرد سیستم ایمنی یا سلامت کبد، کلیه و سایر اندام های شما تأثیر نمیگذارد. روانپزشکان همچنین می توانند انواع دیگری از درمان ها را تجویز کنند، از جمله:درمان تشنج الکتریکی (ECT)درمان تشنج الکتریکی شامل اعمال جریان الکتریکی به مغز است. یک روانپزشک ممکن است ECT را برای افسردگی شدید و اختلال دو قطبی توصیه کند، که این در زمانی انجام میشود که علائم به هیچ نوع درمان دیگری پاسخ نمی‌دهند.انواع دیگر تحریک مغزهر دو تحریک عصب واگ (VNS) و تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال (TMS) میتوانند به درمان علائم افسردگی شدید کمک کنند. بوسیله TMS، سیم پیچی ای که روی پوست سر شما قرار می گیرد، پالس های مغناطیسی را به مغز شما می رساند. با VNS، یک ژنراتور کاشته شده در قفسه سینه، درست زیر پوست شما، پالس های الکتریکی مداوم را به عصب واگ شما می رساند.نور درمانیاین رویکرد شامل استفاده از نور مصنوعی برای درمان علائم افسردگی است. اغلب برای افسردگی فصلی توصیه می شود، به خصوص زمانی که در جایی زندگی می کنید که نور خورشید زیادی دریافت نمیشود.تفاوت روانشناس و روانپزشکدر مقایسه با روانپزشکان ، روانشناسان تمایل دارند به جای عوامل بیولوژیکی، بیشتر بر روی عوامل اجتماعی، فرهنگی و محیطی تمرکز کنند. آنها به شناسایی الگوهای افکار منفی و سایر زمینه های عملکرد مغز کمک می کنند که ممکن است بر رفتار و سلامت عاطفی شما تأثیر بگذارد، و همینطور عوامل استرس زای محیطی یا زندگی که نقش دارند.اغلب، روانشناسان از روان درمانی برای کمک به رفع و درمان علائم سلامت روان استفاده می کنند. آنها همچنین ممکن است به عنوان مشاور با سایر متخصصان عمل کنند یا رویکردهای دارودرمانی را برای برنامه های درمانی آموزش ببینند.ادامه مطلبسایت دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Tue, 28 Jun 2022 20:18:26 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%82%D8%B7%D8%A8%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D8%A7%D8%A6%D9%85-%D9%88-%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-imnkrkdhznhp اختلال شخصیت دوقطبی چیست؟ چگونه میتوان آن را تشخیص داد؟ اختلال دوقطبی یک بیماری روانی است که با تغییرات شدید خلقی مشخص می‌گردد. این علائم می‌تواند شامل خلق ‌وخوی بسیار بالا (نشاط و سرخوشی افراطی) به نام شیدایی باشد و میتوانند شامل دوره های افسردگی باشد. که اختلال دوقطبی بعنوان بیماری دوقطبی یا افسردگی شیدایی (مانیک – دیپرشن) نیز شناخته میشودافراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است در مدیریت کار‌های روزمره در مدرسه یا محل کار یا حفظ روابط با مشکل روبرو شوند. هیچ درمانی برای این اختلال وجود ندارد، اما گزینه‌های درمانی بسیاری وجود دارد که میتواند به مدیریت علائم کمک کند.علائم اختلال دوقطبی که باید مراقب آن‌ها باشید را بشناسید. این تغییرات خلقی می‌تواند ناگهانی اتفاق بیفتد. بر اساس گفته مؤسسه ملی سلامت روان، حدود 2.8 درصد جمعیت نوجوان و بزرگسال، مبتلا به اختلال دوقطبی هستند.علت اختلال شخصیت دوقطبی چیست؟در به وجود آمدن بیماری دو قطبی عوامل زیادی از جمله ژنتیک، ساختار و عملکرد مغز موثر هستند. علت بیماری دوقطبی بیشتر از هر بیماری روانپزشکی، ژنتیکی است. این بیماری به علت شرایط استرس زا و تنشهای زندگی به وجود نمی آید بلکه این عوامل می‌توانند عاملی برای بروز بیماری نهفته در فرد باشند. همینطور مصرف مواد مخدر مانند کوکائین و آمفتامینها میتواند جرقه‌ ای برای شعله‌ ور سازی این بیماری باشند.راه‌های تشخیص بیماری دوقطبیتشخیص بیماری دوقطبی در برخی موارد بسیار دشوار می‌باشد زیرا گاهی فرد بدون هیچ سابقه خانوادگی و تنها با یک افسردگی ساده به پزشک مراجعه می‌کند. در این حالت درصورتیکه به اشتباه افسردگی تک قطبی تشخیص داده شود و داروهای ضد افسردگی تجویز شود، فرد به اصطلاح سوییچ میکند یعنی به یکباره وارد فاز مانیا میشود و دارای انرژی بیش از حد و سرخوشی میشود. در این حالت ممکن است خود فرد از وضعیت خود بسیار راضی باشد ولی اطرافیان بیمار با مشاهده این حالت باید سریعا به پزشک اطلاع دهند تا پزشک اقدام به قطع دارو و تجویز داروی جدید برای درمان بیماری دوقطبی نماید.مهمترین راه‌های تشخیص بیماری دوقطبی از طریق مصاحبه بالینی توسط یک روانپزشک خوب و تست معتبر اختلال دوقطبی است. در جلسه ویزیت، روانپزشک اطلاعاتی شامل موارد زیر را از بیمار کسب میکند و براساس آن‌ها تشخیص میدهد:علائم و نشانه‌های حال حاضر فردسوابق شخصی فرد در گذشتهتاریخچه خانوادگی فردممکن است فرد سال‌ها این بیماری را داشته باشد ولی به علت داشتن علائم مشترک با سایر بیماری‌های روانپزشکی به درستی تشخیص داده نشده باشد و یا قبلا فقط با شکایت افسردگی مراجعه کرده و افسردگی تک قطبی تشخیص داده شده باشد.علائم اختلالات دوقطبیعلائم بيماری بستگي به اين دارد که خلق شما به سمت افسردگی يا شيدایی تغيير کرده باشد.1– افسردگیاحساس افسردگی احساسی است که همه ما در طول زندگی آنرا تجربه کرده ايم. اين احساس مي‌تواند به ما در شناخت و برخورد با مشکلات زندگي کمک کند. اما در افسردگی باليني يا اختلالات دوقطبی اين احساس افسردگی بسيار شديد تر است. در اين حالت احساس افسردگي براي مدت طولاني باقي میماند و حتی انجام امور عادی زندگی را سخت يا غير ممکن میسازد. در صورتی که شما افسرده شده باشيد متوجه اين تغييرات در خود شده ايد:روحیاحساس غمگينی که از بين نمیرود.احساس نياز به گريستن بدون هيچ دليلیازدست دادن تمايل و رغبت به همه چيزعدم لذت بردن از چیزهایی که قبلا لذت میبردید.احساس بي قراری و آشفتگیاز دست دادن اعتماد به نفساحساس بي ارزشي و نااميدیزودرنجی و تحريک پذيریفکرکردن به خود کشیفکریاز دست دادن قدرت فکر کردن مثبت و اميدوارانهاز دست دادن قدرت تصميم گيري حتي در موارد سادهمشکل تمرکز کردنجسمیکم شدن اشتها و وزنمشکل خوابيدنبيدار شدن زودتر از موقعاحساس خستگی کامليبوستعدم تمايل به رابطه جنسیرفتاریمشکل در شروع و به پايان رساندن کارها- حتي کارهاي روزمرهگريه کردن زياد و يا احساس نياز به گريه و عدم توانايي گريستنپرهيز از مواجهه با افراد2- شيدايی يا هيجانشيدايی يک احساس خوشحالي، افزايش انرژي و خوش بيني بيش از اندازه است. اين حالت میتواند آنقدر شديد باشد که فکر کردن و قضاوت شما را تحت تاثير قرار دهد. ممکن است تفکرات عجيبی راجع به خود داشته باشيد، تصميمات بدی بگيريد و به صورت شرم آور، مضر و گاهي خطرناک رفتار کنيد.مانند حالت افسردگی، در اين حالت هم زندگی فرد مختل میشود و میتواند روابط و کار فرد را تحت تاثير قرار دهد. در حالتی که اين حالت خيلي شديد نباشد به آن شيدایی خفيف میگويند.در صورتیکه شما دچار علائم شيدایی شويد ممکن است حالات زير را در خود مشاهده کنيد:روحیبسيار شاد و مهيجعصبی و برانگيخته شدن توسط کساني که در خوشبينی شما شريک نمیشونداحساس برتر بودن بيش از اندازهفکریپر از ايده های جديد و مهيجپريدن از يک ايده يه ايده ديگرشنيدن صداهايی که افراد ديگر نمیشوندجسمیبي ميلی يا ناتوان از خوابيدنپر انرژیافزايش تمايل به رابطه جنسیرفتاریبرنامه ريزی های بلند پروازانه و غير واقعیبسيار فعال و پر جنب و جوشرفتارهای نا معمولحرف زدن سريع – ديگران ممکن است متوجه صحبتهاي شما نشوند.تصميمات عجولانه و گاهي با نتايج مصيبت بارولخرجیاحساس صميميت زيادبروز بيش از حد احساساتاگر شما در اواسط دوره شيدايی براي اولين بار باشيد، ممکن است متوجه هيچ چيز غير عادی نشويد. حتي دوستان و خانواده شما نيز ممکن است متوجه نشوند. و ممکن است اگر کسی سعی کند در اين مورد نظری ابراز کند ناراحت شويد. در اين حالت شما به تدریج در انجام امور روزمره و ارتباط با افراد دچار مشکل خواهید شد.ادامه مطلبسایت دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Sat, 18 Jun 2022 00:14:26 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9-%D8%AE%D9%88%D8%A8-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AF-tlem5dq6imbx به راستی بهترین روانپزشک کیست؟ یک روانپزشک خوب باید چه ویژگیهایی داشته باشد؟ یک روانپزشک، در دانشکده پزشکی درس خوانده است و با مدرک پزشک عمومی فارغ التحصیل میشود، دوره رزیدنتی را به پایان رسانده است و مدرک تخصص خود را برای تشخیص، درمان و پیشگیری از اختلالات روانی، عاطفی و رفتاری در بیماران با عنوان کلی روانپزشک یا متخصص اعصاب و روان دریافت کرده است.روانپزشکان نقش مهمی در ارتقای سلامت روان ایفا می کنند، به ویژه در زمانی که از هر 4 بزرگسال در ایران، 1 نفر دارای مشکل در سلامت روان است. یک روانپزشک مهارت ها و توانایی های لازم برای ارائه درمان روانشناختی، تجویز دارو و انجام اقدامات تخصصی برای درمان افراد مبتلا به بیماری روانی را داراست. روانپزشک عمدتا در درمان اضطراب و افسردگی، حملات پانیک، اختلالات شخصیت از جمله اختلال پارانوئید و اختلال دوقطبی، ترک اعتیاد، اختلالات جنسی و اختلالات شناخت میتواند به بیماران کمک شایان توجهی کند و کیفیت زندگی فرد را افزایش دهد تا بینش جدیدی به فرد در زندگی اعطا شود.وقتی سلامت روان ما بر هر جنبه ای از زندگی ما تأثیر میگذارد، داشتن یک رابطه مثبت و قابل اعتماد میتواند تفاوت بین بقا و شکوفایی باشد.اما فراتر از پیشینه تحصیلی، ویژگی های کلیدی دیگری وجود دارد که برای نقش یک فرد به عنوان روانپزشک بسیار مهم است. آنها به شما کمک میکنند تا اطمینان حاصل کنید که مراقبت با کیفیت به بیماران خود ارائه می دهید و همچنین در نقش خود موفق خواهید بود. یک روانپزشک دلسوز و شایسته میتواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. در اینجا چند ویژگی اصلی یک روانپزشک شایسته آورده شده است.ویژگی های روانپزشک خوب در تهرانبرخی از ویژگی های یک روانپزشک خوب شامل موارد زیر است:1. همدلیبر اساس یک مطالعه اخیر، روانپزشکانی که به افراد مبتلا به بیماری روانی کمک می کنند باید از مهارت های همدلی در طول درمان استفاده کنند. از جمله موقعیت هایی که در آن افراد تمایلی به کمک گرفتن ندارند و یا قادر به ایجاد روابط قابل اعتماد نیستند یا به دلیل اختلالات سلامت روانی، برای برقراری ارتباط منطقی و عاطفی با دیگران دچارمشکل یا ناتوانی هستند. یک روانپزشک خوب برای نشان دادن همدلی، فعالانه به نگرانی‌ها و احساسات بیمار گوش میدهد و به آنها احترام میگذارد و در نگرانی خود را نشان میدهد. علاوه بر دارو، همدلی با بیماران می تواند اثربخشی درمان بیماری های روانی را افزایش دهد.2. آگاهیک روانپزشک خوب باید درک دقیقی از داروها، ملاحظات ایمنی آنها، تأثیرات آنها بر بیماران و غیره داشته باشد. از احتمال اینکه خطرات داروها ممکن است از فواید آن بیشتر باشد آگاه است.به عنوان مثال، اگر بیمار با سابقه اعتیاد به مواد مخدر دارد، روانپزشک باید داروهای بسیار اعتیادآور را با احتیاط تجویز کند یا به طور کامل از آنها اجتناب کند. علاوه بر این، باید بداند که به دلیل عوارض جانبی یا بی اثر بودن داروها، چه زمانی دوز را کاهش دهد یا داروها را تغییر دهد. اگر داروها پس از یک آزمایش معقول موثر نبوده اند، داروها را قطع می کند.3. انعطاف پذیربرای ایجاد یک محیط حمایتی که به نیازهای بیمار شما تمایل دارد، باید انعطاف پذیر باشد. با توجه به روانشناسی امروز، یک روانپزشک خوب آماده است تا روش یا درمان دیگری را امتحان کند. به عنوان مثال، ممکن است لازم باشد تعداد جلسات را بر اساس شدت بیماری بیمار افزایش دهید. به تمایل بیمار برای کاهش دوز یا تغییر دارو در صورت وجود عوارض جانبی احترام می گذارد، مشروط بر اینکه این کار منطقی باشد (معمولاً اینطور است، اما نه همیشه).4. باوجدانهمچنین مهم است که یک روانپزشک خوب به نیازها و نگرانی های منحصر به فرد بیمار خود توجه کند. این به معنای احترام گذاشتن به زمان، وقت شناس بودن و در دسترس بودن، و تشویق به یک ارتباط باز است. همچنین تضمین می کند که بیماران از آسیب پذیر بودن در محیط تمرین احساس امنیت کنند تا همه جنبه های بیماری خود را مورد بحث قرار دهند و بر اساس آن درمان دریافت کنند.5. یادگیرنده مادام العمریک روانپزشک خوب اهمیت یادگیری مداوم را درک می کند. همچنین ذهن یاد گیرنده دارد و مرتبا مطالب و مقالات جدید را مطالعه میکنند. این مسئله به آنها کمک میکند تا در مورد درمان های پیشرفته و استانداردهای پزشکی به روز باشند. روانپزشکان برتر همچنین مخالف پرسیدن سوال یا مشاوره از همتایان خود در هنگام بروز مشکلات نیستند. این به آنها این امکان را می دهد که بهترین علایق بیمار خود را در ذهن داشته باشند تا مراقبت های با کیفیت بالا را ارائه دهند.6. آنها به شما نگاه میکنندارتباط چشمی بین بیمار و پزشک بسیار حائز اهمیت است و تعامل سازنده بین پزشک و بیمار پله اول در رسیدن به هدف درمان یعنی بهبود نشانه های بیماری است. بیمار در حضور روانپزشک و تراپیست خود نباید دچار احساس سرخوردگی و شکست شود و یک روانپزشک خوب به این مسئله کاملا واقف است.7. احساس عجله نمیکنیدرایج ترین شکایتی که وجود دارد این است که مردم احساس می کنند قرار ملاقات هایشان با روانپزشکشان همیشه کوتاه است، یا اینکه هرگز زمان کافی برای گفتن آنچه را که نیاز دارند، ندارند. سرعت مکالمه و زمان اختصاص داده شده در نهایت باعث می‌شود آنها احساس کنند که سربار هستند و سؤالات کمتری بپرسند، اطلاعات کمتری را به اشتراک می‌گذارند. اضطراب قابل توجهی را تجربه می‌کنند و در نهایت به دلیل احساس عجله درمان کمتری دریافت می‌کنند.علائم همپوشانی قابل توجهی بین تشخیص های روانپزشکی در داخل و در بین دسته های تشخیصی وجود دارد. به عنوان مثال، حواس پرتی می تواند نشانه ای از ADHD، اختلال رشد، هیپومانیا، شیدایی، افسردگی، روان پریشی، سوء مصرف مواد، اختلالات اضطرابی متعدد، اختلالات شخصیتی خاص باشد، یا می تواند بدون داشتن هیچ گونه اختلال روانپزشکی وجود داشته باشد.روانپزشکی که دانش گسترده ای دارد، حتی به طور غریزی می داند که ممکن است برای بیمار چه اتفاقی بیفتد و قبل از تصمیم گیری در مورد آن، دامنه وسیعی از امکانات تشخیصی را در نظر میگیرد. همین امر در مورد درمان ها نیز صدق میکند. گستردگی دانش به این معنی است که پزشک راه حل های درمانی متنوعی (داروها، روان درمانی، ارجاعات) را در کیف خود خواهد داشت و بسته به بیماری بیماران مختلف از راه حل های متفاوتی استفاده می کند تا مبدل به یک روانپزشک خوب شود.تفاوت روانپزشک خوب در تهران و روانشناسدر مقایسه با روانپزشکان، روانشناسان تمایل دارند به جای عوامل بیولوژیکی، بیشتر بر روی عوامل اجتماعی، فرهنگی و محیطی تمرکز کنند. آنها به شناسایی الگوهای افکار منفی و سایر زمینه های موثر بر عملکرد مغز که ممکن است بر رفتار و سلامت عاطفی شما تأثیر بگذارد کمک میکنند.اغلب، روانشناسان از رواندرمانی برای کمک به رفع و درمان علائم سلامت روان استفاده میکنند. آنها همچنین ممکن است به عنوان مشاور روان کنار سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی عمل کنند. یا انواع رویکردهای رواندرمانی را برای برنامه های درمانی یاد میگیرند.ادامه مطلبسایت دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Mon, 13 Jun 2022 12:08:26 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%D8%A7%D8%B9%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%A7-%D9%88-%D8%B3%D9%88%D9%85%D8%B5%D8%B1%D9%81-%D8%A2%D9%86-jwxxbbewrc3b ماریجوانا چیست؟ماری جوانا ماده ای است که از گیاه شاهدانه به دست می آید. این گیاه معمولاً خشک می شود، آسیاب می شود و دود می شود (در کاغذ، مانند سیگار، یا در لوله، مانند تنباکو). ماری جوانا به شکل “خوراکی” نیز استفاده میشود. خوراکی های آن مانند محصولات پخته شده و آب نبات، که حاوی یک یا هر دو ماده فعال ماری جوانا هستند که عبارتند از: تتراهیدروکانابینول (THC) یا کانابیدیول (CBD). خوراکی ها مانند سیگار کشیدن اثرات یکسانی دارند، با مدت زمان متفاوتی بین مصرف و احساس اثرات.راه های مختلفی برای استفاده از ماری جوانا وجود دارد. برخی از افراد یک ماده رزین مانند (محصول جانبی ساختارهای کریستال مانند که از برداشت یا دود کردن گل حشیش به دست می‌آید) مصرف می‌کنند که سطح بسیار شدیدتری تولید می‌کند. این ماده که اغلب به عنوان “موم” نامیده می شود، ممکن است یک مایع چسبناک، یک ماده موم مانند، یا یک ماده سخت و متبلور شبیه به آب نبات سخت باشد که معمولاً بخار می شود و استنشاق می شود. اغلب در تولید آن از بوتان یا ایزوپروپیل الکل استفاده میشود که می تواند خطری باورنکردنی برای مصرف کننده داشته باشد.وضعیت قانونی مصرف آنماری جوانا در برخی ایالت های آمریکا قانونی و در برخی دیگر غیرقانونی است. در برخی ایالت ها، فقط استفاده پزشکی قانونی است. برخی دیگر نیز ماری جوانای تفریحی را قانونی کرده اند. از نظر پزشکی، ماری جوانا برای کاهش استرس و درد و افزایش اشتها استفاده می شود. به صورت تفریحی، ماری جوانا برای اثرات آرام بخش آن استفاده می شود. در برخی کشورها نیز روند قانونی سازی آن در جریان است. نام‌های خیابانی برای ماری جوانا عبارتند از: Pot، Dope، Ganja، Grass، Mary Jane، Reefer و Weed.سومصرف ماریجوانا و اثرات آنماری جوانا یک داروی روانگردان است که ادراک را تغییر می دهد. ماری‌جوانا حاوی THC است که نوعی ترکیب شیمیایی میباشد و باعث ایجاد روان‌گردانی این دارو می‌شود. THC همچنین قدرت تاثیر ماده را تعیین می کند. اثرات ماری جوانا ممکن است برای همه متفاوت باشد و به نحوه مصرف آن بستگی دارد. سیگار کشیدن ماریجوانا نسبت به مصرف خوراکی آن سریعتر و با عمر کوتاه تری اثر میکند.موم یا خرد شده آن فوراً روی کاربر تأثیر می گذارد و بسته به غلظت THC ممکن است ساعت ها باقی بماند. اثرات ماری جوانا عبارتند از: احساس خوشبختی، توهمات خفیف، افزایش اشتها و کاهش اضطراب. در سال 2020، 34.5 درصد از جوانان 18 تا 25 ساله در آمریکا مصرف ماری جوانا را گزارش کردند. در جمعیت بزرگسالان بالای 26 سال و نوجوانان بین 10 تا 17 سال به ترتیب 16.3 درصد و 20.1 درصد است.این ماده اخیرا در پارتی های مختلف و جشنها همراه با برخی از مواد غذایی به وفور مصرف میشود. گاهی اوقات نوجوانان و جوانان بدون اطلاع با استفاده از نوشیدنی ها، کیک ها، سالاد و برخی از غذاها مانند آبگوشت دچار مسمومیت ناشی از ماریجوانا میشوند.عوارض مصرف ماری جوانامصرف ماری جوانا در بسیاری از افراد موجب علائم اضطرابی شدید حتی حملات پانیک میشود. گزارش شده است دربرخی از موارد با یکبار استفاده از ترکیبات ماریجوانا فرد دچار پانیک برای ماه ها تا سالها میشود و در بسیاری از موارد نیز مقاوم به درمان میشوند.اختلالات خلقی و پرخاشگری پس از مصرف ماریجوانا بسیار گزارش میشود. فرد افسردگی ، بی قراری، مشکلات خواب و مشکلات ارتباطی پیدا میکند.یکی از عوارض شایع مصرف ماریجوانا سندروم بی انگیزگی است (Amotivation syndrome ).در اینصورت فرد حس و حال انجام فعالیتهای روزمره و طبیعی خود را ندارد. کاملا بی انگیزه و بدون هدف میباشد و نمیتواند برنامه ریزی برای آینده خودش داشته باشد.مصرف دراز مدت ماریجوانا موجب سرطانهای ریه، اختلالات کروموزومی، نقایص مادر زادی، مختل شدن فعالیت طبیعی سلولهای جنسی (اسپرم) میشود.یکی از وخیم ترین عوارض دراز مدت مصرف ماریجوانا اسکیزوفرنی است که در بسیاری از موارد ممکن است برگشت ناپذیر باشد. توهمات، هذیان ها، رفتارهای غیر سازمان یافته، صحبتهای غیر سازمان یافته و افکار پارنوئیدی، خشونت، پرخاشگری و حمله وری از نشانه های آن است. در اینصورت درمانهای بستری توصیه میشود.در بسیاری از موارد بخاطر فراموشی ناشی از مصرف قادر به یاداوری اتفاقات گذشته نیستند. گاهی اوقات ممکن است تحت تاثیر این ماده یا سایر موادی که همراه با آن استفاده میشود فرد مورد تجاوز جنسی قرار بگیرد. پس جرائم جنسی نیز از عوارض مصرف آن محسوب میشود.از عوارض کشنده ماریجوانا میتوان به حملات تشنجی و کما اشاره کرد که نهایتا منجر به مرگ میشود.اعتیاد به ماریجوانااعتیاد به ماری جوانا را می توان بصورت بالینی تشخیص داد و این اعتیاد میتواند تأثیر منفی زیادی بر زندگی فرد داشته باشد. افراد می توانند وابستگی روانی به ماری جوانا تجربه کنند، به همان شکلی که در سایر اعتیادها ایجاد می شود.هنگامی که فردی از ماری جوانا استفاده می کند، گیرنده های کانابینوئیدی در مغز توسط یک انتقال دهنده عصبی به نام آناندامید فعال میشوند. THC عملکرد انتقال دهنده های عصبی طبیعی مانند آناندامید را تقلید می کند و آن را مسدود می کند. تا جایی که در نهایت و پس از استفاده طولانی مدت، بدن دیگر به تنهایی آناندامید کافی تولید نمیکند.به طور کلی، اعتیاد به ماری جوانا (همچنین به عنوان اختلال مصرف حشیش/ماریجوانا شناخته می شود) تنها در موارد شدید تشخیص داده میشود. طبق CDC، از بین کسانی که از ماری جوانا استفاده میکنند، تقریباً از هر 10 نفر 3 نفر واجد شرایط اختلال مصرف یا اعتیاد هستند. با این حال، خطرات در افرادی که مصرف دارو را در سنین نوجوانی شروع کرده‌اند و در افرادی که بیشتر مصرف می‌کنند افزایش می‌یابد.تحقیقات اخیر نشان می دهد افرادی که مصرف ماری جوانا را قبل از 18 سالگی شروع می کنند، 4 تا 7 برابر بیشتر از همتایان مسن خود در معرض ابتلا به اعتیاد به مصرف ماری جوانا هستند. وابستگی به این ماده زمانی اتفاق می‌افتد که مغز خود را با دارو و انتقال‌دهنده‌های عصبی اندوکانابینوئید تولید شده خارجی سازگار می‌کند و در نتیجه حساسیت و تولید آن چیزی که به طور طبیعی ایجاد می‌شود کاهش می‌یابد.نشانه های وابستگی به ماریجوانانشانه‌های رایج مصرف مشکل‌ساز و اعتیاد به ماری‌جوانا شامل موارد زیر است، اما تنها به موارد زیر محدود نمی‌شود:استفاده از ماده بیشتر از آنچه در نظر گرفته شده است یا نیاز به مقدار بیشتری برای رسیدن به همان میزان بالا.ادامه مصرف ماری جوانا با وجود پیامدهای منفی مانند نگرانی های جسمی یا روانی.نادیده گرفتن یا عقب ماندن از مسئولیت ها به دلیل مصرف بیش از حد ماری جوانا.اولویت دادن به ماری جوانا بر فعالیت های لذت بخش قبلی یا زمانی که با دوستان یا خانواده سپری کرده اید.هنگام توقف یا کاهش مصرف ماری جوانا، علائم ترک ناراحت کننده را تجربه کنید.ماریجوانا و دیگر مواد مخدرماری‌جوانا از دیرباز به‌خاطر تشابه‌هایی که بین کسانی که ماری‌جوانا مصرف می‌کنند (معمولاً در سنین نوجوانی‌شان) و سپس با مواد سخت‌تر ادامه می‌دهند به‌عنوان داروی دروازه‌ای نامیده می‌شود. با این حال، به طور کلی ارتباط واضحی بین مصرف ماری جوانا و مواد مخدری مانند کوکائین، هروئین، یا متا ثابت نشده است. در حالی که برخی مطالعات وجود دارد مانند مصرف الکل در اکثر افرادی که ماری جوانا مصرف میکنند از سایر مواد مخدر سخت تر استفاده نمیکنند.موسسه ملی سوء مصرف مواد مخدر (NIDA) می گوید که عناصر و شرایطی مانند محیط اجتماعی که یک فرد در آن رشد می کند به همان اندازه مهم و تاثیرگذار است. یک جایگزین برای فرضیه دروازه مواد مخدر این است که افرادی که در برابر مصرف مواد آسیب‌پذیرتر هستند، احتمالاً با مواد در دسترس مانند ماری جوانا، تنباکو یا الکل شروع می‌کنند و تعاملات اجتماعی آنها با دیگرانی که مواد مخدر مصرف می‌کنند شانس آنها را افزایش می‌دهد.مقابله با ماریجواناتصمیم گیری برای دریافت درمان برای اعتیاد به ماری جوانا می تواند سخت باشد. به ویژه زمانی که برخی احساس می کنند این کار غیر ضروری است. با این حال، بسیاری از افرادی که می خواهند بر اعتیاد غلبه کنند، نمی توانند به تنهایی این کار را انجام دهند. مهمترین چیزی که باید به خاطر داشته باشید این است که میتوانید این اعتیاد را شکست دهید.ادامه مطلبسایت دکتر دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Fri, 10 Jun 2022 13:20:39 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA-%D8%B6%D8%AF-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-bhovak5ubr4j اختلال شخصیت ضد اجتماعی وضعیتی از سلامت روان است و فردی که دارای آن است الگوی بی‌توجهی به حقوق دیگران را نشان می‌دهد. ویژگی های مشترک شامل رفتارهای فریبکارانه، حقه بازی و جنایتکارانه است.اختلال شخصیت ضداجتماعی گاهی اوقات سوسیوپاتی نامیده می شود، اگرچه این یک اصطلاح بالینی نیست. افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی گاهی اوقات زندگی معمولی و سازنده ای دارند. با این حال، آنها اغلب در روابط، احساسات و تصمیم گیری هایی که به نفع خود و دیگران است، مشکل دارند. شیوع مشخص نیست، اما بر اساس برخی برآوردها، 1 تا 4٪ از افراد دارای اختلال شخصیت ضد اجتماعی هستند. مردان تا 5 برابر بیشتر از زنان در معرض تشخیص هستند. این نوشته مروری بر اختلال شخصیت ضداجتماعی، شامل علائم، علل، درمان‌ها و ارتباط آن با روان‌پریشی ارائه می‌کند. https://virgool.io/p/bhovak5ubr4j/%F0%9F%93%B7 تعریف اختلال شخصیت ضد اجتماعیاختلالات شخصیت بخشی از سلامت روان هستند که بر نحوه تفکر، احساس و رفتار فرد تأثیر می‌گذارند. علائم این نوع اختلال می تواند توانایی تجربه خوب زیستن و داشتن روابط معمولی را تضعیف کند.در فرد مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی، افکار و رفتارها با نادیده گرفتن و نقض ​​حقوق دیگران مشخص می شود و اغلب به صورت زیر ظاهر می شود:رفتار فریبکارانه یا فریبکارانه برای منافع شخصیرفتار مجرمانهبی توجهی به امنیت و انتخاب دیگراناقدامات غیر مسئولانهافراد مبتلا به این عارضه نیز تمایل به عدم پشیمانی دارند. آنها ممکن است نسبت به عواقب اعمال آزاردهنده بی تفاوت به نظر برسند یا دلایل آسیب رساندن، بدرفتاری یا دزدی دیگران را توجیه کنند.اختلال شخصیت ضد اجتماعی یک اختلال شخصیت خوشه‌ای B است و شامل شرایطی است که احساسات را مختل می‌کند و منجر به رفتارهایی می‌شود که بسیاری آن را افراطی یا غیرمنطقی می‌دانند.یک فرد می تواند در سن 18 سالگی تشخیص اختلال شخصیت ضد اجتماعی را دریافت کند، اگرچه شواهدی وجود دارد که نشان می دهد علائم ممکن است نزدیک به 15 سالگی ظاهر شوند. کودکان و نوجوانان جوان‌تری که علائم مشابهی را نشان می‌دهند ممکن است با تشخیص اختلال سلوک مواجه شوند و در طیف اختلالات روانپزشکی کودکان قرار میگیرند.علائم و نشانه های شخصیت ضداجتماعیهر کسی ممکن است هر از گاهی به روشی فریبکارانه یا فریبنده عمل کند. در افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی، این اعمال فراگیر و انعطاف ناپذیر است. آنها در زمینه های مختلفی ظاهر می شوند و فرد اغلب پشیمان نمی شود. هیچ آزمایش بالینی برای اختلال شخصیت ضد اجتماعی وجود ندارد. در عوض، تشخیص بر اساس رفتارها و فرآیندهای فکری فرد میباشد.پزشکان از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، برای تشخیص بیماری های روانی، از جمله اختلال شخصیت ضد اجتماعی استفاده می کنند.رفتارهای شخصیت ضد اجتماعیپزشک میتواند این اختلال را در فردی که حداقل 18 سال سن دارد و حداقل سه مورد از علائم زیر را نشان میدهد، تشخیص دهد:اقدامات ضداجتماعی مکرر: اینها ممکن است اقداماتی باشد که زمینه‌ای برای دستگیری در جامعه فرد ایجاد کند، مانند آزار و اذیت، دزدی، یا یک شغل غیرقانونی.رفتار فریبکارانه برای منفعت شخصی: این ممکن است شامل دروغگویی مکرر یا فرض هویت های نادرست باشد.رفتار تکانشی (impulsive): میتواند منجر به تغییرات ناگهانی در شغل، مسکن یا روابط شود.تحریک پذیری و رفتار پرخاشگرانه: این ممکن است شامل دعواهای فیزیکی یا تجاوزات مکرر باشد.بی‌توجهی به ایمنی: این امر می‌تواند برای ایمنی شخصی یا ایمنی دیگران اعمال شود. این ممکن است شامل سرعت، رانندگی در حالت مستی، تصادفات متعدد یا غفلت از کودک باشد.اقدامات غیرمسئولانه: این ممکن است بر تعهدات کاری یا مالی تأثیر بگذارد.فقدان عذاب وجدان: ممکن است فردی نسبت به آسیبی که ایجاد می کند، منطقی جلوه دهد یا بی تفاوت به نظر برسد.فرد مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی خواسته ها، حقوق و احساسات دیگران را نادیده می گیرد. آنها همچنین ممکن است از فریبکاری استفاده کنند و دیگران را برای منافع شخصی، که ممکن است شامل به دست آوردن پول، رابطه جنسی یا قدرت باشد، جذب کنند. الگوهای دستکاری، پرخاشگری و رفتار غیرمسئولانه آنها میتواند روابط را بسیار دشوار کند.افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی ممکن است موارد زیر را نیز تجربه کنند:دیسفوری، نارضایتی عمومی از زندگی.تنش مکرر.احساس ناتوانی در تحمل خستگی.خلق و خوی افسرده.همچنین، افراد مبتلا به برخی از اختلالات شخصیت، از جمله اختلال شخصیت ضداجتماعی، ممکن است در معرض خطر بالاتری برای اقدام به خودکشی نسبت به جمعیت عمومی باشند.تشخیص شخصیت ضد اجتماعیممکن است یک فرد پس از محکوم شدن به جرم یا پس از درمان اضطراب، درمان افسردگی یا مشکلات مزمن، تشخیص اختلال شخصیت ضد اجتماعی را دریافت کند. با این حال، بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی به دنبال درمان نیستند و تشخیصی دریافت نمیکنند.یک روانپزشک خوب این تشخیص را بر اساس یک عمل یا چند رویداد قرار نمیدهد. همچنین، اگر الگوهای رفتاری فرد را بتوان با عوامل دیگری، مانند سوء مصرف مواد، ضربه، یا ناتوانی شناختی توضیح داد، این تشخیص را انجام نمیدهند. توجه به این نکته ضروری است که همه افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی بر روی احساسات خود عمل نمیکنند. همچنین میتوان این نکته را ذکر کرد، همه افرادی که حقوق دیگران را زیر پا میگذارند، دارای بیماری روانی نیستند.افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی ممکن است شرایط مرتبط دیگری نیز داشته باشند. مانند: اختلالات اضطرابی، اختلالات افسردگی ، اختلالات مصرف مواد، کشیدن ماری جوانا، اختلال قمار یا سایر مشکلات. همچنین ممکن است ویژگی هایی داشته باشند که معیارهای تشخیصی سایر اختلالات شخصیت، به ویژه سایر اختلالات خوشه B را داشته باشند. مثل: اختلالات شخصیت مرزی، خودشیفته و یا هیستریونیک.ادامه مطلبhttps://dr-mehdi-karimi.ir/ دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Fri, 03 Jun 2022 20:44:25 +0430 https://virgool.io/@DRMEHDIKARIMI/adhd-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D9%88%D8%AC%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-%DB%8C%D8%A7-v0uv5umnu7nq درمورد بیش فعالی در کودکان بیشتر بدانیم. بیش فعالی چیست و نحوه برخورد با افراد مبتلا به بیش فعال چگونه است؟بیش فعالی گونه ای از بیماریهای اعصاب کودکان است که میتواند باعث آزردگی اطرافیان کودک و همچنین کاهش عملکرد در خود فرد شود.کودک مبتلا به ADHD سه علامت اصلی دارد: بی توجهی، تکانشگری و بیش فعالی. همه کودکان مبتلا به این علائم ADHD ندارند. هیچ آزمایشی نمی تواند ADHD را تشخیص دهد. ارزیابی توسط یک روانپزشک خوب یا روانشناس که شامل جمع آوری اطلاعات زیادی برای ایجاد یک تشخیص است.کودک مبتلا بهADHD نیاز به حمایت و درک خانواده، مراقبان و معلمان خود دارد. داروها، راهبردهای فرزندپروری مثبت، حمایت مدرسه و مشاوره ممکن است به کودکان مبتلا به ADHD و خانواده هایشان کمک کند.اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) وضعیتی است که بر رفتار و یادگیری کودک خردسال تأثیر می گذارد. کودکان مبتلا به ADHD اغلب در تمرکز مشکل دارند (به راحتی حواسشان پرت می شود) و تکانشی و بیش فعال هستند. ADHD تقصیر کودک یا والدین نیست. بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD می گویند که نمی دانند چرا گاهی اوقات احساس می کنند کنترلی ندارند یا بسیار تنها هستند. علت دقیق ADHD مشخص نیست. یک اختلال رشدی استADHD یک اختلال رشد عصبی (اختلال رشد مغز) است که می تواند بر تعدادی از مناطق عملکرد مغز تأثیر بگذارد. این نشانه کم هوشی نیست و با درک، مراقبت و درمان پزشکی از افراد مبتلا بهADHD می توان با موفقیت برای غلبه بر این مشکلات حمایت کرد.کودکان مبتلا بهADHD مشکلات مقابل را تجربه می کنند: بی توجهی و مشکل در تمرکز، فراموش کردن دستورالعمل ها، حرکت از یک کار به کار دیگر بدون انجام کاری (تکانشگری) مانند صحبت کردن با صدایی بلندتر از دیگران، بی قراری مداوم، مشکلات عاطفی و مشکل در برقراری ارتباط اجتماعی و بی خوابی. همه کودکان خردسال دارای دامنه توجه محدودی هستند و گاهی اوقات بدون فکر کارهایی را انجام می دهند، اما تنها تعداد کمی از این کودکان دارای ADHD هستند.تشخیص ADHDکم توجهی کودکاناگر نگران فرزندتان هستید، به پزشک عمومی خود مراجعه کنید. آنها می توانند فرزند شما را به یک دکتر متخصص در سلامت کودک و نوجوان (یک متخصص اطفال)، یک روانشناس کودک یا یک روانپزشک خوب ارجاع دهند که میتواند فرزند شما را به شکلی تخصصی تر ارزیابی کنند. هیچ آزمایشی برای ADHD وجود ندارد. یک متخصص تنها پس از ارزیابی دقیق می تواند ADHD را تشخیص دهد. آنها باید طیف وسیعی از اطلاعات را در مورد کودک جمع آوری کنند به ویژه از والدین یا مراقبان و مدرسه کودک.برای اینکهADHD تشخیص داده شود، علائمADHD باید در بیشتر زمینه های زندگی کودک آشکار باشد. ارزیابیها می‌توانند شامل سابقه رفتارهای کودک، هر گونه آسیب یا بیماری که تجربه کرده است، و روابط اجتماعی و خانواده او باشد. پزشکان و روانشناسان برای تشخیص دقیقتر ADHD از ابزارها، مقیاس ها و معیارهای مختلفی استفاده میکنند.معیارهای تشخیص بی توجهی در ADHDیک کودک با علائم بی توجهی ممکن است به طور منظم:به جزئیات توجه زیادی نمیکند، یا در کارهای مدرسه یا سایر فعالیت ها اشتباهات و بی دقتی انجام میدهد و در حفظ توجه به کارها یا فعالیت های کودکانه مشکل دارد. به نظر می رسد وقتی مستقیماً با او صحبت میشود گوش نمیدهد، دستورالعمل ها و قوانین مدرسه را رعایت نمیکند، کارهای خانه یا سایر وظایف را به پایان نمیرساند (اما نه به این دلیل که آنها عمدی هستند یا توانایی درک آن را ندارد).او همچنین در سازماندهی وظایف و فعالیت ها مشکل دارد. دوست نداشتن یا تمایل به انجام کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی مداوم دارند (مانند کار مدرسه یا تکالیف)، از دست دادن چیزهای مورد نیاز برای کارها یا فعالیت ها (مانند اسباب بازی ها، تکالیف مدرسه، مداد، کتاب یا ابزار) و همینطور در فعالیت های روزانه فراموشکار و حواس پرت است.کودکانی که حداقل شش ماه یا بیشتر از این علائم بی توجهی را داشته باشند (تا حدی که با زندگی روزمره آنها تداخل داشته باشد و با سطح رشد معمول کودک هم سن و سال خود ناسازگار باشد) ممکن است با جنبه بی توجهی ADHD تشخیص داده شود.معیارهای بیش فعالی- تکانشگری برای تشخیص ADHDیک کودک با علائم بیش فعالی اغلب ممکن است:با دست یا پاها خود بی قراری میکند و حرکات مفرط ایجاد میکند یا روی صندلی خود تکان میخورد.صندلی خود را در کلاس درس یا در موقعیت های دیگری که انتظار میرود در آن جا باقی بماند ترک میکند.در موقعیت های نامناسب بیش از حد میدود یا میپرد.در بازی کردن یا شرکت در اوقات فراغت های بی سر و صدا مشکل دارد.بیشتر از حد متوسط ​​صحبت میکند.کودکی با علائم تکانشگری اغلب ممکن است:قبل از اتمام کامل سوالات پاسخ میدهدانتظار ماندن در نوبت برای او مشکل ایجاد میکندقطع کردن یا دخالت در دیگران (مثلاً قطع کردن مکالمات یا بازی ها)کودکی که حداقل شش ماه یا بیشتر از این علائم بی توجهی را داشته باشد (تا حدی که با زندگی روزمره آنها تداخل داشته باشد و با سطح رشد معمول کودک هم سن و سال خود ناسازگار باشد) ممکن است با جنبه بیش فعالی- تکانشگری ADHD تشخیص داده شود.ادامه مطلب https://dr-mehdi-karimi.ir/ دکتر مهدی کریمی دکتر مهدی کریمی Sat, 14 May 2022 14:01:32 +0430