https://virgool.io/feed/@Eastheart گاهی می‌نویسم تا زنده بودن رو حس کنم ☕ | عاشقِ قهوه‌های تلخ و آدم‌های شیرین fa 2026-06-07 09:26:47 https://files.virgool.io/upload/users/4041288/avatar/5oAthG.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Eastheart https://virgool.io/@Eastheart/%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%BA%D8%B1%D8%A8%D8%AA-%D9%88%D8%B7%D9%86-i7zd784zdklw به دنبال شعری با این واژه ها می‌گشتم: قلب تاریکی اندوه شکست؛ به نظرم از فروغ یا فریدون یا ابتهاج یا ... بود ولی چیزی پیدا نکردم. به شعر زیر رسیدم که فریدون مشیری گفته است:من اینجا ریشه در خاکممن اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکممن اینجا تا نفس باقیست می مانممن از اینجا چه می خواهم،نمی دانمامید روشنائی گر چه در این تیره گیهانیستمن اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانممن اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهیگل بر می افشانممن اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشیدسرود فتح می خوانمو می دانمتو روزی باز خواهی گشتمن در این بحبوحه اقتصادی و سیاسی و کشور دوستی و کشور-دشمنی، نمیدانم تویی که باز خواهی گشت چیست؟ رفاه اقتصادی پیش از احمدی نژاد! پاک دستی دولتی که ندیدیم، بازگشت مهاجران ایرانی از کشورهای پیشرفته و راه دادن آنها در جایگاه های علمی کشور و پذیرش ایشان برای پیشرفت کشور و کنار زدن آنهایی که از القاب علمی فقط جایگاه را اشغال کردند.درست نمیدانم این روزها بچه ها در مدرسه چگونه عمر میگذرانند، دورانی بهتر از بیست و سی سال گذشته دارند یا بدتر!دوران کنکور دوران دوست داشتنی برای من نبود! هیچ‌کس نگفت ادبیات را مثل گوهری درون دلت زنده نگه دار که روز به نجاتت خواهد آمد. نگو نگفتند باید امیدی باشد یا انرژی شی در وجودت جاری باشد تا به سمت گوهر درونی است میل کنی!من با همه ادبیات دوستی ام در مهلکه گرفتار شده‌ام. کتابخانه ای که سالهاست دور از من است. کتابهایی که اکنون به خاطر قسمت رویشان تبدیل به گنجینه ای ارزشمند شده‌اند.انسان موجودی افسانه ای دنیاست. جدیدا می‌خواهند مد کنند که انسان برترین آفریده دنیا نیست، ولی در مواجهه با این افراد باید پرسید چه موجودی مثل انسان توانایی صحبت کردن دارد؟کار به جایی رسیده که برای ساده تمرین مفاهیم فلسفی باید با برخی بحث کرد و عمق وجودی آنها پستهای اینستاگرامی است.اینستاگرام محل تحصیل نیست تنها محل تبلیغ و تفریح است.وطن چه غریب افتاده است در میان ما‌ قلب شرقی قلب شرقی Thu, 08 Jan 2026 14:29:07 +0330 https://virgool.io/Travelogues/%D8%B3%D9%81%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D9%84-%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D8%AD%D9%84-%D8%AE%D8%B2%D8%B1-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B2-%D8%B7%D9%88%D9%81%D8%A7%D9%86-fjapijqztezo هوا شرجی بود؛ همان هوایِ همیشگیِ شمال که پوست را نمناک و زنده نگه می‌دارد، طوری که حتی یادت می‌رود کرم مرطوب‌کننده چیست. ساحل دریای خزر، اما، دیگر آن گستردگیِ همیشگی را نداشت. انگار دریا خسته شده و چند قدم به عقب نشسته بود. جایِ آن موج‌های بلند، حالا موتورهای آبیِ پرسر‌و‌صدا خودنمایی می‌کردند، با اسب‌هایی که پاهایشان در آب فرو می‌رفت و چای‌های ذغالی که بویشان با نسیم درمی‌پیچید. خانه‌ای که در آن اقامت داشتم، میان درختان پنهان شده بود. درختانی که بعضی از شاخه‌هایشان مانند دست‌های بی‌قرار، به هر سو کشیده شده بودند. قیچی باغبانی را برداشتم و شروع به هرس کردن کردم. هر شاخه‌ی خشکیده که می‌افتاد، گویی نفسِ تازه‌ای به درختان می‌داد. اما نه‌تنها درختان، که عنکبوت‌ها هم اینجا نفس می‌کشیدند—بیش از حد. خردادماه بود و عنکبوت‌ها همه‌جا بودند: زیر تخت، پشت مبل، در گوشه‌ی تاریک شومینه، حتی میان قاب‌های آشپزخانه. جاروبرقی را روشن کردم و مانند یک شکارچیِ بی‌صدا، یکی‌یکی آنها را جمع کردم. برای کوچک‌ترها، پودر میخک پاشیدم؛ بوی تندش مانند دیوار نامرئی بود که آنها را فراری می‌داد. مورچه‌ها اما داستان دیگری داشتند. راه‌های ورودشان را پیدا کردم—شکاف‌های ریز دیوار—و با چسب چوب مسدودشان کردم. گویی خانه حالا می‌توانست آرام بگیرد. اما بیرون، در میان جنگل‌های اطراف، شمشادها آرام نمی‌گرفتند. برگ‌هایشان سوخته بود، نه از آتش، که از بی‌آبی. سبزیشان به قهوه‌ای گراییده بود، گویی زمین به جای آب، خاکستر نوشیده بود. دستی بر برگ‌های خشکیده کشیدم و دلم سوخت. یک هفته بعد، جنگ تحمیلی رژیم منحوس با ترور افراد سرشناس و مردم بیگناه در خانه هایشان شروع شد.وقتی به تهران بازگشتم، شهر در دود و ترافیک نفس می‌کشید، بی‌خبر از آنچه قرار بود رخ دهد. مردم در خیابان‌ها بودند، در کافه‌ها، در پارک‌ها—گویا زندگی عادی بود. اما سپس ترورها آمدند. همه فکر می‌کردند تهران به آتش کشیده خواهد شد، ... اما نه آن‌گونه شد که تصور می‌کردند. رژیم منحوس صیونیستی خیال کرد می‌تواند ویرانی بپاشد، اما در پایان، خودش پر از نیستی شد. شهرهای اسرائیل پی از حمله به ایران عزیزمردم کم کم برمیگردند نمیدانم کدامشان هموطن بودند و از ترس رفتند یا پی شادی پیش آمده ناشی از جنگ تحمیلی و یا چه تعداد به دلخوشی نابودی تهران؟!کم کم دارند برمیگردند و نفسی که به تهران راه یافته بود را دارند پس می‌گیرند.و من، در میانِ هیاهوی جنگ، گاهی به یاد آن سفر می‌افتم—به بوی نمناک شمال، به صدای موج‌هایی که دیگر آن‌گونه پیش نمی‌آیند، و به شمشادهایی که شاید حالا، زیر آسمانِ خاکستریِ جنگ، خشکیده‌اند. خشکیده‌اند. قلب شرقی قلب شرقی Sun, 29 Jun 2025 20:54:43 +0330