نوشته های Haghaani

کوک چهارم...

Haghaani — Sat, 21 May 2022 17:21:15 +0430

علامه محمدتقی جعفری تعریف می‌کردند:‌شخصی کفشش را برای تعمیر نزد کفاش می‌برد. کفاش نگاهی به کفش کرده می‌گوید: «این کفش سه کوک می‌خواهد و اجرت هر کوک ده تومان می‌شود که درمجموع خرج کفش می‌شود سی تومان».‌مشتری قبول می‌کند. پول را می‌دهد و می‌رود تا ساعتی دیگر برگردد و کفش تعمیر شده را تحویل بگیرد. کفاش دست به کار می‌شود. کوک اول، کوک دوم و در نهایت کوک سوم و تمام؛ اما با یک نگاه عمیق در میابد اگر چه کار تمام است ولی یک کوک دیگر اگر بزند عمر کفش بیشتر می‌شود و کفش کفشتر خواهد شد.از یک سو قرار مالی را گذاشته و نمی‌شود طلب اضافه کند و از سوی دیگر دو دل است که کوک چهارم را بزند یا نزد.‌او میان نفع و اخلاق و میان دل و قاعده توافق مانده است. یک دوراهی ساده که هیچ کدام خلافِ عقل نیست.‌اگر کوک چهارم را نزند هیچ خلافی نکرده. اما اگر بزند به انسانیت تعظیم کرده. اگر کوک چهارم را نزند روی خط توافق و قانون جلو رفته اما اگر بزند صدای لبیک او آسمان اخلاق را پر خواهد کرد.‌دنیا پر از فرصت کوک چهارم است و من و تو کفاش‌های دو دل...علامه جعفری (ره)

فرق بین تحسین و چاپلوسی؟

Haghaani — Tue, 03 Mar 2020 21:48:12 +0330

ضرر چاپلوسی در درازمدت بیشتر از منفعتش خواهد بود. چاپلوسی، متظاهرانه و جعلی است مثل پول تقلبی که اگر آن را به کس دیگری بدهید بالاخره جایی شما را دچار دردسر خواهد کرد.تفاوت بین تحسین و تملق؟ ساده است؛ یکی صادقانه و دیگری ریاکارانه می‌باشد. یکی از دل می‌آید و دیگری از زبان. یکی با تواضع و دیگری با تکبر است. یکی در سطح جهانی تشویق می‌شود و دیگری تقبیح.چاپلوسی به دیگران می‌گوید که هرکسی دقیقاً چه تصوری از خودش دارد.دیل کارنگی (Dale Carnegie)

اجازه‌ی درک دیگران

Haghaani — Wed, 12 Feb 2020 20:42:52 +0330

من دریافته‌ام که اجازه دادن به خودم برای درک دیگران از ارزشی خارق‌العاده برخوردار است. روشی که برای گفتن این عبارت بکار برده‌ام ممکن است به نظر شما عجیب باشد.آیا لازم است که کسی به خودش اجازه‌ی درک کردن دیگران را بدهد؟ من فکر می‌کنم لازم است. اولین عکس‌العمل ما به بیشتر جمله‌هایی که از دیگران می‌شنویم بجای درک آن، ارزیابی و قضاوت در مورد آن است. وقتی کسی دیدگاه، احساس یا عقیده‌ی خود را بیان می‌کند فوراً می‌خواهیم بدانیم: درست است؟احمقانه است؟ غیرطبیعی است؟ نامعقول است؟صحیح نیست؟مناسب نیست.خیلی به ندرت به خودمان اجازه می‌دهیم بفهمیم که «منظور فرد از این جمله چیست؟».‌برگرفته از کتاب «درباره‌ی انسان شدن» نوشته‌ی «کارل راجرز»ali.haghani93

ناسپاسی مردم...

Haghaani — Wed, 04 Dec 2019 19:56:06 +0330

‌چند وقت پیش یکی کارش گیر بود، بهش کمک کردم تا از مخمصه در بیاد ولی وقتی خرش از پل گذشت، رفت و حاجی حاجی مکه...‌گاهی چقدر این جمله تو حرف‌ها و ذهن آدم تکرار میشه. کاش یادمون بمونه که تو این دنیا قرار نیست جواب خوبی‌ها رو از همون کسی که براش کاری کردیم، بگیریم. این یه چرخه‌ست.‌اصلاً چقدر یه بچه می‌تونه جواب لطف پدر و مادرش رو بده؟ می‌تونه جبران کنه؟ اگر هم روزی خودش پدر یا مادر شد، چقدر فرزندش می‌تونه جواب کارهایی که براش کردن رو بده؟ ‌گاهی نباید گیر کرد که من به فلانی لطف کردم پس اونم باید جواب کارم رو بدهباید رد شدسخته ولی باید رد شداولش سخته ولی وقتی ازش رد شدی، حالت کم کم بهتر و بهتر میشه... ‌ناسپاسی مردم تو را از کار نیکو باز ندارد، زیرا هستند کسانی، بی‌آنکه از تو سودی ببرند، تو را می‌ستایند. چه بسا ناسپاسی اندک آنان برایت سودمندتر از ناسپاسی ناسپاسان باشد. نهج‌البلاغه، حکمت 204‌?خطاب به خودم و شاید چندنفر دیگه: ‌گاهی اگه حالِ‌ت از کم‌لطفی‌ای که بهت کردن بد شد، از لطف اونایی که کاری براشون نکردی و بهت حال میدن، حال کن تا سرحال شی

حق کسی که به تو ضرر زده!

Haghaani — Wed, 06 Nov 2019 00:12:16 +0330

حق كسي كه بخاطر گفتار يا رفتارش؛ موجب گرفتاري تو شده است آن است ‌كه اگر از روي عمد و آگاهي به تو ضرر رسانيده‌است بهتر آن است كه او را ببخشي زيرا عفو موجب مي‌شود كه از اين كار در آينده دست بردارد و با خلق خدا مؤدبانه و بدون آزار برخورد نمايد زيرا خداونـد متعال مي‌فرمايـد: «و كسي كـه بعد از مظلوم‏ شدن ياري طلبد، ايرادي بر او نيست؛ ايراد و مجازات بر كساني است كه بر مردم ستم مي‌كنند و در زمين به ناحــق ظلم روا مي‌دارند، براي آنان عـذاب دردناكي است؛ اما كساني كه شكيبایی ورزیده و عفو كنند؛ اين از كارهاي پرارزش است» [شوري 41-43]. و همچنين مي‌فرمايـد: «و هرگاه خواستيد مجازات كنيد؛ تنها به مقـداري كه بـه شما تعدي شده كيفر دهيد! و اگـر شكيبائي كنيـد اين كار براي شكيبايان بهتر است» [نحـل 126]. اين در صورتي است كه عمدي در كار باشد.اما اگر ضرري كه به تو رسيده است غير عمدي بوده باشد، از ستم بر او به نيت انتقام پرهيز كن تا ضرر عمدي به كسي كه از روي خطا مرتكب عملي شده‌ است نرساني بلكه با او به رفق و مدارا رفتار كن و خطايش را با مهرباني و لطفي كـه در توان داري پاسخ بده.

نصایح پاستور

Haghaani — Thu, 17 Oct 2019 23:04:41 +0330

در هر حرفه‌ای که هستید نه اجازه بدهید که به بدبینی‌های بی‌حاصل آلوده شوید و نه بعضی از لحظات تأسف‌بار که برای هر ملتی پیش می‌آید شما را به یأس و ناامیدی بکشاند. در آرامش حاکم بر آزمایشگاه‌ها و کتابخانه‌هایتان زندگی کنید. نخست از خود بپرسید: «برای آموزش و یادگیری خود چه کرده‌ام؟» و این پرسش را آن قدر ادامه دهید تا به این احساس شادی‌بخش و هیجان‌انگیز برسید که شاید سهم کوچکی در پیشرفت و اعتلای بشریت داشته‌اید، اما هر پاداشی که زندگی به پاداش تلاش‌های‌مان بدهد یا ندهد، هنگامی که به پایان تلاش نزدیک می‌شویم هر کدام‌مان باید حقِ آن را داشته باشیم که با صدای بلند بگوییم:«من آنچه در توان داشته‌ام، انجام داده‌ام»

نباید این کار رو می‌کردی...

Haghaani — Sun, 06 Oct 2019 13:54:16 +0330

خوندن متن شاید خالی از لطف نباشه، مخصوصاً وقتی اشتباه می‌کنیم و یا شکست می‌خوریم.‌همه‌ی تحسین‌ها به فردی تعلق دارد که در میان گود قرار دارد.کسی که چهره‌اش پوشیده از گردوغبار و عرق و خون است.کسی که دلاورانه تلاش می‌کند و بارها و بارها شکست می‌خورد، چون هیچ تلاشی بدون خطا و کاستی نیست.اما کسی که واقعاً تلاش می‌کند تا کاری انجام دهد، کسی که اشتیاق‌های بزرگ و ازخودگذشتگی‌های بزرگ را می‌شناسند، کسی که خودش را برای هدف ارزشمندی وقف می‌کند، کسی که می‌داند در بهترین حالت در پایانِ راه، پیروزی و دستاورد بزرگ وجود دارد و در بدترین حالت اگر شکست بخورد، حداقل شکست خورده در حالی‌که شهامت بسیاری به خرج داده است.بنابراین جایگاه او را هرگز نباید با آنان که با روح سرد و ترسویشان نه معنای پیروزی را می‌دانند و نه شکست یکی دانست.‌تئودور روزولت

چگونه سوال بپرسیم؟

Haghaani — Sat, 28 Sep 2019 18:10:17 +0330

‌چند سال پیش که تازه دوره‌ی لیسانسم تموم شده بود، تو یه جمعی یه بنده خدایی چون مدرکش از من بالاتر بود و البته رشته‌ش چیز دیگه‌ای بود، یه سوال تخصصی عمرانی پرسید تا پیش خودش بفهمه چقدر سواد دارم...‌سوالش این بود که این ساختمونی که توش هستیم چند ریشتر زلزله رو تحمل می‌کنه؟! اگر مثل من کمی با مهندسی زلزله آشنایی داشته باشید می‌دونین که این سوال کلاً سوال اشتباهیه. حتی اشتباه‌تر از اینه که برین پیش یه پزشک و بگین: «اگه پزشک خوبی هستی، با دیدن ظاهرم بهم بگو چه بیماری‌ای دارم؟» یعنی دنبال درمان نیستین بلکه می‌خواین اثبات کنین که شما خیلی حالیتونه...‌با این حال مشکلی با سوال غلطش نداشتم. مسئله اونجایی بود که برای فهمیدن نپرسید. اولش سعی کردم بیخیال جوابش بشم ولی دیدم خودش کلید کرده و ادامه داد تا اینکه مجبور شدم تو جمع توضیح بدم که سوالش درست نیست.‌?چقدر سخته ضایع شدن یه آدم که همسن پدرته...‌و چقدر راحت میشه با درست نپرسیدن از چشم دیگران افتاد، با هر سطح سواد و تحصیلات و جایگاهی که باشیم. ‌در هر صورت، به نظرم برای اینکه بتونیم تشخیص بدیم که درست سوال می‌پرسیم یا نه، جمله‌ی زیر خیلی می‌تونه کمک کنه. اصلاً هم به توضیح نیاز نداره. مختصر و مفید:حکمت 320، نهج‌البلاغه

حالم خوش نیست...

Haghaani — Tue, 24 Sep 2019 14:03:40 +0330

گاهی آدم حالش خوب نیست دیگه. کاراش ردیف نیست، انگار یهو همه چی بهم میریزه. اولش اصلاً معلوم نیست بابت اشتباهاتیه که کرده و داره چوبش رو می‌خوره یا برای اینکه ظرفیتش زیاد بشه مجبوره یه سری سختی‌ها رو تحمل کنه.شاید ندونیم دلیل این اذیت شدن‌ها چیه ولی چندتا کار هست که می‌تونه کمی حال آدم رو خوب کنه.گاهی صحبت با یه دوست یا یه آدم درست و حسابیگاهی خوندن چند صفجه از یه کتاب گاهی دیدن یه فیلم خوبگاهی دیدن چهره‌ی یه نوزاد خوشمزه و خوردنیگاهی رفتن به یه گوشه‌ای و سکوت و تمرکز و فکر کردن به کرده‌ها و نکرده‌هاگاهی هم باید بگردیم ببینیم چی حالمون رو خوب می‌کنه. شاید نگرانی بابت کارهای عقب مونده داره اذیتمون می‌کنه و بهتر باشه بریم تو دل اون کاری که هی پشت گوش انداختیم و حالا مثل یه هیولا شده برامون و تا نریم به جنگش هیچ وقت نمی‌تونیم شکستش بدیم.گاهی هم حتی یه شعر خوب، مثل غزلی از حافظ که غم‌ها رو بشوره ببره:یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخورکلبه احزان شود روزی گلستان غم مخورای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکنوین سر شوریده باز آید به سامان غم مخورگر بهار عمر باشد باز بر تخت چمنچتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخوردور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفتدائماً یکسان نباشد حال دوران غم مخورهان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سِرّ غیبباشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخورای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کندچون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخوردر بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدمسرزنشها گر کند خار مغیلان غم مخورگر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعیدهیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخورحال ما در فرقت جانان و ابرام رقیبجمله می‌داند خدای حال گردان غم مخورحافظا در کنج فقر و خلوت شبهای تارتا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور حال دل‌تون خوش

در باب قرض گرفتن

Haghaani — Sat, 21 Sep 2019 15:55:24 +0430

‌شاید قرض‌دهنده‌ها خجالت می‌کشن بهتون بگن پولشونو بدین. وقتی بفهمن دارین و پولشون رو پس نمی‌دین نتیجه‌ش این میشه که اگر دوباره نیاز داشتین و خواستین قرض بگیرین بهتون قرض نمیدن.‌‌البته اگر واقعاً نداشتین که قرض رو پس بدین، حداقل میشه باهاشون تماس بگیرین و بگین:«ببخشید که هنوز نتونستم قرض‌ت رو بدم ولی حواسم به لطفت هست. ممنون که صبر می‌کنی».‌

کمی جلوتر از نوک بینی

Haghaani — Tue, 17 Sep 2019 16:08:38 +0430

لوله‌ی فاضلاب یکی از آشناهامون خراب‌شده بود و کل خونه رو بو گرفت و نمی‌دونستن کجاش مشکل داره. یه لوله‌کش آوردن و کارشو کرد، بعد چند روز دوباره دیدن مشکل حل نشد، یه نفر دیگه رو آوردن، بازم فقط برای چند روز فاضلاب خوب شد و دوباره برگشت به وضعیت اولیه.آشنامون دیگه خسته شد و رفت سراغ یکی از فروشنده‌ها و ازش خواست یه لوله‌کش کاربلد و درست و حسابی بهش معرفی کنه. اون فروشنده هم گفت: «یه نفر هست که کارش خیلی خوبه ولی قیمتش دوسه برابر لوله‌کش‌های معمولیه، تخفیف هم نمیده».آشنای ما هم گفت: «اشکال نداره، شمارشو بده»‌ لوله‌کش کاربلد هم اومد و در حد یکساعت اشکال رو برطرف کرد و تمام. جالب اینه که آشنای ما می‌گفت: «ازین به بعد هر مشکلی پیش بیاد به همین آدم زنگ می‌زنم چون برام تجربه شد که استفاده از افرادی که قیمتشون کمه و کارشون رو بلد نیستن، شاید در ظاهر به نفعم باشه ولی در مجموع هزینه‌ی بیشتری برام داره، چه مالی، چه زمانی».‌? بی‌دلیل نیست که میگن: «ما اونقدر پول‌دار نیستیم که بار ارزون بخریم»ا‌لبته خیلی‌هامون عادت کردیم فقط همون یک لحظه رو ببینیم و اصلاً توجهی به آینده نمی‌کنیم، نتیجه‌ش این میشه که چند برابر هزینه می‌دیم. مثلاً قبلاً که پیامک خیلی استفاده می‌شد، کلی وقت می‌ذاشتیم که پیام‌مون به دوتا تبدیل نشه و بابتش چند برابر هزینه‌ی یک پیامک رو با زمان‌مون هدر می‎دادیم. فرقش هم اینه که اون پول شاید دوباره برگرده ولی عمر و زمانمون قابل برگشت نیست. جای دیگه‌ای که خسیس بودن گریبان خیلی‌هامون رو گرفته سر کتاب خریدنه. یعنی طرف برای یک وعده‌ی غذایی که فقط چند ساعت شکمش رو پر می‌کنه کلی خرج می‎کنه ولی تا بهش میگی فلان کتاب خوبه، می‌پرسه قیمتش چنده و سریع هم میگه: «خیلی گرونه». نکته‌ی جالبش اینجاست که قیمت اون کتاب از یک وعده‌ی غذاییش کمتره...پول یک پیتزا برابرست با پول یک کتابیک پیتزا چند ساعت شکمتان را سیر می‌کند و یک کتاب ماه‌عل و یا شاید سالها مغزتان را سیر کند.کدامش گران‌تر است؟

کار عاشقانه...

Haghaani — Sat, 14 Sep 2019 09:01:59 +0430

‌هرگاه کار می‌کنید نی‌لبکی هستید که از طريق دل او زمزمه ساعت‌ها به موسیقی بدل می‌شود...‌و کارِ آمیخته به عشق چیست؟ بافتن پارچه‌ای است تنیده از تارهای دل‌تان به گونه‌ای که گویی محبوب‌تان آن جامه را به تن خواهد کرد.‌پیامبر، خلیل جبران‌

دیگران را دَرک کنیم؟

Haghaani — Wed, 11 Sep 2019 01:14:38 +0430

‌شناخت دیدگاه یک شخص و درک منطق آن دیدگاه، لزوماً به این معنی نیست که با آنها موافقیم.شما با افراد صادقی روبرو خواهید شد که عقاید سفت و سختی نسبت به زندگی دارند، ولی شاید شما فکر کنید که اشتباه می‌کنند. حالا اگر می‌خواهید آنها را اغوا کنید که دیدگاه دیگری را هم مدنظر بگیرند، و این طور شروع کنید که «من راست می‌گویم و شما اشتباه می‌کنید» درِ هر مکالمه‌ای را بسته‌اید.‌اما اگر این طور شروع کنید: «خب اول بگذار بفهمم چرا این طور فکر و رفتار می‌کنی»، «میشه بیشتر توضیح بدی؟»، «میشه یک مثال بزنی تا بهتر متوجه منظورت بشم؟» آن وقت احتمال شروع یک بحث صادقانه و باز بیشتر می‌شود.‌?وقتی حس می‌کنید دیگران به حرف‌هایتان گوش می‌کنند و سعی می‌کنند درک‌تان کنند، شما هم بیشتر تمایل پیدا می‌کنید که به حرف‌هایشان گوش کنید.‌❌وقتی سعی می‌کنید دیدگاه دیگران را درک کنید، در مقايسه با زمانی که سعی در رد دیدگاه‌شان دارید، حالت تدافعی کمتری به خود می‌گیرید.

انتقاد یا بی‌مسئولیتی؟

Haghaani — Mon, 09 Sep 2019 16:35:53 +0430

اگر شما بدانید که احتمال موفقیت جراحی توسط شما پنجاه درصد است و توسط پزشک حاذق‌تری نود درصد، مطمئناً اوج بی‌مسئولیتی است اگر مسئولیت جراحی را به عهده بگیرید!‌در انتقاد هم همینطوره.زمانی که بدونیم اگه انتقاد توسط فرد دیگه‌ای انجام بشه اثر بیشتری داره، اوج بی‌مسئولیتیه که تیغ انتقاد رو خودمون به سمت فردی بگیریم.‌مثلاً اگر رفتار نامناسبی از همسرِ همکارمون می‌بینیم، بهتره خودمون بهش بگیم، یا یکی از صمیمی‌ترین دوستانش یا همسرش؟‌

همه میرَن، چرا من نَه؟

Haghaani — Sun, 08 Sep 2019 02:01:39 +0430

با شروع هر تعطیلات وقتی جاده‌ها پر از ماشین میشه و پشت ترافیک می‌مونیم، ناخودآگاه یاد جمله‌ی استادمون تو درس مهندسی ترافیک میفتم که می‌گفتن:«جریانِ ترافیک مثل شیرِ آب نیست که هر وقت دلت خواست ببندیش و دوباره بازش کنی و بلافاصله با همون شدت قبلی جریان پیدا کنه...»‌‌یعنی اونی که می‌ندازه تو خاکی تا بتونه از چندتا ماشین سبقت بگیره، وقتی می‌پیچه جلوشون و راهشون رو می‌بنده باعث میشه این جریان قطع بشه تا جایی‌که هزاران ماشین بخاطر این چند نفر ترمز می‌کنن و متوقف میشن.اون وقت همه‌ی این ماشین‌ها بلافاصله نمی‌تونن به همون سرعت قبلی برسن و کلی زمان صرف میشه تا دوباره این همه ماشین برسن به سرعت قبلی و همین لحظه‌ست که دوباره یه خیلیییی زرنگِ دیگه باز این جریان رو قطع می‌کنه و باز هم همون قصه‌ی غصه تکرار میشه.‌?بعضی‌ها میگن همه میرن، من نرم سَرَم بی‌کلاه می‌مونه. با همین استدلالِ همه دزدی(اختلاس) می‌کنن من نکنم سرم بی‌کلاه می‌مونه بوده که تا الان اوضاعِ اقتصادی‌مون این‌طوری شده. شاید از یه جایی این چرخ باطل باید قطع شه. هر چند به تمام آدما حق میدم که از ظلمی که در حقشون شده ناراحت باشن ولی برای احقاق حق باید حق رو از اونی که بهمون ظلم کرده بگیریم نه از اون بیچاره‌ای که خودش هم مظلوم واقع شده و مثل ما پشت ترافیک توی جاده مونده و نرفته تو خاکی. با انجام این کار ما هم همون اشتباهی رو مرتکب شدیم که بقیه... ‌‌پ.ن۱: بعضی‌ها به اونایی که می‌ندازن تو خاکی میگن گوساله یا هرچی. دلم نمی‌خواد توهین کنم ولی اونی که می‌دونه این کار اشتباهه و بجز در موارد اورژانسی باز هم این کار رو می‌کنه از گوساله هم کمتره، پس به گوساله و سایر حیوانات توهین نکنیم. ‌‌پ.ن٢: این متن شاید نتونه فرهنگ ترافیکی کل کشور رو درست کنه ولی اگه باعث بشه فقط یک‌نفر دست از این کار برداره هم ارزشمنده چون یک سبقت از خاکی می‌تونه معادلِ توقف و اتلاف وقتِ هزاران نفر باشه.‌‌

بزرگترین دشمن آگاهی

Haghaani — Thu, 22 Aug 2019 14:06:16 +0430

آدم‌ها چیزی رو پیدا می‌کنن که دنبالش هستن و معمولاً سراغ مطالبی میرن که می‌دونن. به همین دلیل توهم دانش وجود داره و فکر می‌کنن می‌دونن در حالیکه فقط به دانش خودشون توجه می‌کنن و به بقیه‌ی بخش‌ها توجه ندارن.‌مثلاً یه نفر اعتقاد داره عامل اصلی وقوع سیل‌های ابتدای سال 1398، باز نکردن دریچه‌ی سدها و بی‌لیاقتی مسئولینه. به همین دلیل در اخبار و صحبت‌های مختلف دنبال تایید دانسته‌های خودشه تا به دیگران ثابت کنه حرفش درسته حالا ممکنه عوامل دیگه‌ای هم دخیل باشن که کارشناس‌ها بهش اشاره کردن ولی اون آدم هیچ توجهی به این موضوع نداره چون دنبال تأیید دانسته‌های خودشه و میگه: «دیدین گفته ‌بودم؟»‌‌یا به عنوان مثال یکی معتقده اگه الان شاه بود اوضاع بهتر بود (و بالعکس)، این آدم اغلب در صحبت‌ها و اخبار دنبال تایید حرف خودشه و به سایر زوایا توجه زیادی نمی‌کنه.‌احتمالاً به همین دلیله که میگن:‌«بزرگترین دشمنِ آگاهی جهل نیست، بلکه توهمِ آگاهی است.» ‌ یعنی یک نفر تربیت فرزند بلد نیست. ادعایی هم نداره، به این آدم میشه تربیت فرزند رو آموزش داد و آگاهیش رو برد بالا؛ اما کسی که روشِ تربیتی‌ش اشتباهه و با این حال فکر می‌کنه که روش تربیتی‌ش درسته... آموزش دادن به این آدم تقریباً غیرممکنه. راه حل ساده برای متوهم نبودن می‌تونه این باشه که سعی کنیم همیشه یادگیرنده باشیم، هرچند مقدار سختهپ.ن: آنکس که نداند و بداند که نداند، لنگان خرک خویش به مقصد برساند / آنکس که نداند و نداند که نداند، در جهل مرکب ابدالدهر بماند

نحوه‌ی درخواست از یک ناشناس...

Haghaani — Sat, 17 Aug 2019 19:28:08 +0430

برای ایجاد ارتباط با یک شخص جدید و بیان درخواست، اول باید مقداری از خودمون اطلاعات بدیم تا اون شخص بدونه که با کی طرف هستش.بعضی افراد بلد نیستن از دیگران به شیوه‌ی صحیح درخواست کنن و به همین دلیل جوابی نمی‌گیرین و بعداً میگن فلانی خودشو می‌گیره یا خیلی کلاس می‌ذاره در حالی‌که خودشون از راه درست جلو نرفتن و به نتیجه‌ی دلخواهشون نرسیدن. ‌مثلاً وقتی از یک غریبه می‌خواین که براتون وقت اختصاص بده یا چیزی بهتون بده، باید نشون بدین که ارزش اون وقت یا کار رو دارین وگرنه منطقیه که جواب منفی بگیرین.‌‌برای درخواست از افرادی که باهاشون خیلی نزدیک و صمیمی نیستیم، اون هم اگر به صورت پیامِ متنی باشه، چهارچوبی داره که اگر تو اون چهارچوب قدم برنداریم ممکنه به نتیجه نرسیم.‌? اول اینکه باید خودمون رو معرفی کنیم و به طرف مقابل بگیم که به چه واسطه‌ای بهش دسترسی پیدا کردیم. این کار باعث میشه که اون شخص بتونه مقداری بهمون اعتماد کنه و تشخیص بده که با چه آدمی مواجه شده. ‌? در قدم بعدی باید کاری که می‌خوایم رو به صورت واضح و مختصر توضیح بدیم. یعنی نه خیلی زیاد که حوصله‌ی آدم سر بره و نه آنقدر کم که شخص نتونه متوجه بشه چه کاری ازش می‌خواین.‌? در نهایت هم باید از شخص تشکر بشه، چه اون کار رو برامون انجام بده یا نه. یادمون باشه که وظیفه دیگران نیست، بلکه قراره بهمون لطف کنن، پس باید مراقب لحنِ نوشته‌مون باشیم.‌ —————————————گفتن جملات یا کارهایی به صورت زیر اصلاً اثر خوبی نداره و سعی کنین هرگز انجامش ندین:‌❌ تنها نوشتنِ «سلام، شماره فلانی رو می‌فرستین؟» یا «سلام، خوبین؟»❌ مگه چیزی ازتون کم میشه؟❌ یه کار هم در راه خدا انجام بدین چیزی نمیشه؟❌تیکه انداختن❌شوخی کردن❌شروع پیام با وویس (صدا)❌صمیمی نشون دادن خود و گفتن «تو» بجای «شما»‌?️ دقت دارید که فرستادن جملات فوق برای یک دوست شاید هیچ ایرادی نداشته باشه ولی برای یک غریبه کاملاً متفاوته.‌ —————————————‌جزییات نوشتن پیام‌

قدرت اصلاحات کوچک

Haghaani — Sun, 28 Jul 2019 17:30:22 +0430

تصویر بالا شاید بهترین مثال برای شفاف ساختن «قدرت اصلاحات کوچک» باشه. تصور کنین هواپیمایی از لس‌آنجلس عازم نیویورک هستش. اگه نوک هواپیما فقط یک درصد از مسیر اصلی منحرف بشه، وقتی هواپیما از باند فرودگاه لس‌آنجلس بلند میشه، تقریباً یک خطای نامشهوده ولی در نهایت حدوداً با صدوپنجاه مایل انحراف از هدف اصلی به زمین خواهد نشست و هواپیما بجای نیویورک به آلبانی یا دووِر خواهد رسید. یک عادت بد هم که در همین لحظه خیلی بزرگ به نظر نمی‌رسه، سرانجام ممکنه شما رو مایل‌ها از مسیرتون به سوی اهداف و زندگی‌ای که آرزوش رو دارید، دور کنه. «دارن هاردی»

مهربانی واقعی چیه؟

Haghaani — Mon, 15 Jul 2019 12:06:56 +0430

:دکتر ویلیام گِلَسِر میگه:‌«هر چه بیشتر به مردم بیاموزیم که می‌توانند با آنچه در زندگی‌شان رخ می‌دهد کنار بیایند، وضعیت بهتری خواهیم داشت.‌البته دوست ندارم آدمی بی‌رحم و فاقد شفقت و نوع‌دوستی بنظر بیایم. به نظر من این شفقت و مهربانی نیست که با افراد غمگین، صرف نظر از اینکه چه اتفاقی برای‌شان رخ داده، همچون آدم‌های عاجز، ناامید، درمانده و بی‌کفایت رفتار کنیم.‌?مهربانی و دلسوزی واقعی یعنی ایمان به حقیقت، واقعیت و اینکه مردم می‌توانند حقیقت را دریابند، بپذیرند و با آن کنار بیایند و در جهت نفع خود از آن استفاده کنند. مهربانی حقیقی آن است که مردم را یاری کنیم تا به خودشان کمک کنند.‌بر اساس تجربه‌ی من، کمک به مردم برای آنکه بتوانند مشکلات روان‌شناختی خود را یک #انتخاب ببینند یک آگاهی آزادی‌بخش است.حالا دیگر می‌دانند که انتخاب دیگری نیز وجود دارد و اقدام براساس این انتخاب‌های جدید و مؤثر آنها را آزاد می‌سازد تا یک زندگی مملو از خلاقیت سالم و غیرآسیب‌زا را کشف و تجربه کنند.»‌پ.ن: اونجایی که میگه مشکلات روان‌شناختی یک انتخابه. منظور اینه که در اثر مشکلاتی که برای ما رخ میده، تصمیم با ماست که یکی از حالات زیر رو انتخاب کنیم:«برای جلب توجه، خودمون رو به افسردگی بزنیم» یا «تلاش کنیم تا وضعیت‌مون بهتر بشه» یا «برای اینکه تقصیر رو گردن دیگران بندازیم دنبال مقصر بگردیم» وقتی به این گزینه‌ها توجه کنیم، اونوقت می‌تونیم دست به انتخاب‌های بهتری بزنیم. ‌‌

اصلاً می‌خوای...؟

Haghaani — Sat, 13 Jul 2019 09:35:31 +0430

وقتی می‌خوای چشم‌های کسی رو عمل کنی و اونو بینا کنی اول باید ازش بپرسی:«آیا از دنیای خودت و از کوری‌ای که داری ناراضی هستی؟ آیا تمایل داری که ببینی و به دنیای ما بیناها بیای؟» ‌‌گاهی باید از دیگران بپرسیم: ‌«تو اصلاً می‌خوای تغییر کنی و می‌خوای دنیای تازه‌ای رو ببینی؟ یا تو همون دنیا و محدوده‌ی خودت راضی هستی؟ می‌خوای از دنیای امنی که داری خارج بشی؟ یا اینکه بخاطر دیگران می‌خوای تغییر کنی؟» ‌‌اگه جواب‌ش منفیه و از ته دل نمی‌خواد تغییر کنه، پس اصرار برای تغییر هم یه جورایی بی‌فایده‌ست...‌?متأسفانه خیلی‌هامون عادت کردیم که بجای دیگران تصمیم بگیریم و به زور بگیم از محدوده‌ی امن‌ت خارج شو و برو به جایی که من بهت می‌گم. آخرش هم شکست می‌خوریم.‌جالبه که حتی گاهی اوقات به خودمون هم زور می‌گیم. ‌‌شاید گاهی نیاز باشه این سوال‌ها رو از خودمون هم بپرسیم...‌