https://virgool.io/feed/@Hbaz اینجا می‌نویسم از چیزهایی که دیدم و خوندم، همون‌طور که در ذهنم گذشت؛ شخصی، بی‌ادعا، با چشمانی باز .. fa 2026-06-20 00:29:04 https://files.virgool.io/upload/users/4121257/avatar/npZQuw.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Hbaz https://virgool.io/@Hbaz/lion-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C-%D9%BE%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D9%85%D8%B4%D8%AF%D9%87-awo9eidmp5cc قبلاً فیلم Lion رو دیده بودم، ولی این‌بار یه چیز دیگه بود. حالا که بزرگ‌تر شدم، دردِ این داستان بیشتر بهم چسبید. اشکم دراومد، چون دیگه نمی‌تونم با چشمِ خشک بشینم فیلمی ببینم که یه بچه وسط بی‌کسی گم می‌شه. هرچی بزرگ‌تر می‌شیم، انگار این قصه‌ها بیشتر می‌زنن به قلبمون.فیلم منو برد به فکر بچه‌های دیگه‌ای که مثل سارو گم می‌شن، ولی هیچ‌کس دنبالشون نمی‌گرده. بچه‌هایی که صداشون شنیده نمی‌شه، چون سیستم‌ها فقط برای راحتی خودشون طراحی شدن، نه برای نجاتِ آدم‌ها.تو فیلم، سارو اسم محل زندگیشو اشتباه می‌گه؛ می‌گه "گنشطلی"، در حالی که منظورش "Ganesh Talai" بوده. خب بچه‌ست، انتظار داری با دقت جغرافیایی حرف بزنه؟ حالا این‌جا اشکال اصلی شروع می‌شه: نه پلیس، نه مددکار اجتماعی، هیچ‌کدوم حتی سعی نکردن دنبال اون اسم بگردن یا یه حدس جدی بزنن.کاری که کردن؟ فقط یه آگهی تو روزنامه چاپ کردن.ولی واقعاً کی قرار بود اون آگهی رو ببینه؟از سر و وضع سارو و چیزایی که می‌گفت، کاملاً معلوم بود که از یه خانواده فقیر و بی‌سواد اومده. همچین خانواده‌ای اصلاً به روزنامه دسترسی ندارن، چه برسه به اینکه بخوننش یا حتی بفهمن چی نوشته.این حرکت بیشتر شبیه یه کار اداری بی‌فایده بود؛ یه کار فرمالیته که فقط ظاهرشو نگه دارن، نه اینکه واقعاً بخوان کمک کنن.در نهایت، سارو خوش‌شانس بود. رفت تو یه خونواده‌ی جدید، یه آینده‌ی بهتر ساخت.ولی چیزی که از دست داد کم نبود:کودکی‌ش، گودو، مامانش، خواهرش... همه چیزهایی که دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردن.فیلم Lion یه تلنگر جدیه. یه هشدار به همه‌ی سیستم‌هایی که فقط «کار انجام دادن» رو بلدن، نه «دلسوز بودن» رو.آدم‌هایی که گم می‌شن، مخصوصاً بچه‌ها، یه اسم تو پرونده نیستن. یه زندگی‌ن. یه دنیا. و هیچ دنیایی نباید اینجوری تو بی‌توجهی گم بشه. با چشمان باز با چشمان باز Mon, 14 Jul 2025 01:40:05 +0330 https://virgool.io/@Hbaz/%D8%B3%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%D8%B4%DA%A9%D9%88%D9%87%DB%8C-%D8%AC%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D9%81%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C%D8%B3%D9%85%DB%8C-%DA%AF%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%87-os9cywxor42d آیا سریال "Sisi" رو دیدین؟ واقعاً فمنیستیه؟ یا فقط یه نسخه‌ی بزک‌شده از کلیشه‌های قدیمیه؟پ‌ن‌: نقد من به سریال هستش نه به شخصیت ها!خیلیا این سریال رو با عنوانی مثل «بازنمایی زن آزاد و قوی» می‌بینن. ولی از دید من، بیشتر شبیه به یه نمایش از فمنیسم جعلیه.در ظاهر، سیسی زنیه سرکش، سیاست‌مدار، جسور. ولی با ادامه‌ی سریال می‌بینیم که قدرتش به جای اینکه از عقل و انتخاب بیاد، از بدنش میاد. بارها از بدنش برای رسیدن به خواسته‌هاش استفاده می‌کنه؛ برای انتقام، برای تأثیرگذاری، برای کنترل اوضاع. حتی در فصل ۳ قسمت ۴، با یه تدوین موازی نشون می‌ده که چون فرانتس خیانت می‌کنه، سیسی هم "حق داره" همزمان با دو مرد بخوابه!اما این برابری نیست. این تقاص‌گرفتن نیست.این فقط تکرارِ اشتباه مردهاست — در لباسی زنانه.از کی تا حالا اشتباه رو با اشتباه جواب دادن، شده مبارزه برای آزادی؟ فمنیسم واقعی یعنی انتخاب. یعنی انسان‌ بودن، نه ابزار بودن. یعنی اگه چیزی برای یه مرد غلطه، برای زن هم غلطه — نه اینکه بگیم چون اون کرد، منم می‌کنم.توی این سریال، نه فقط سیسی، بلکه حتی شخصیت‌هایی مثل «دوشس دروغی» که برای نفع شخصی با فرانتس خوابید در صورتی که گوستاو رو دوست داشت.قدرت واقعی یعنی انتخاب آزاد. نه ابزار شدن برای هدف.من نه سیسی رو قربانی می‌دونم نه فرانتس رو.هیچ‌کدوم کاملاً مقصر نیستن. این فقط یه نقد به سبکیه که سازنده‌ها انتخاب کردن: سقوط یه زن، در نقاب آزادی. با چشمان باز با چشمان باز Thu, 10 Jul 2025 18:21:05 +0330