https://virgool.io/feed/@Kanao fa 2026-06-16 09:01:35 https://files.virgool.io/upload/users/4856136/avatar/1dqtFy.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Kanao https://virgool.io/@Kanao/%D8%B4%D8%B1%D9%88%D8%B9%D9%90-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A2%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%85-%D9%88-%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7-hjoxgtjegoey ## شروعِ عاشقانه: آرسام و وانیادر باشگاهِ شمشیربازیِ سپید، وانیا هر روز قوی‌تر می‌شد.اما چیزی که بیشتر از همه توجهش را جلب کرده بود، آرسام بود؛ پسری آرام، باهوش، و کمی مرموز که شمشیرش را با دقتی نفس‌گیر حرکت می‌داد.او از آن آدم‌هایی بود که وقتی وارد اتاق می‌شوند، انگار هوا هم یک لحظه مکث می‌کند.وانیا اولش فقط از دور نگاهش می‌کرد.بعد کم‌کم شد: نگاهِ کوتاه، لبخندِ سریع، و همان حسِ عجیبِ معروفِ دل‌پیچه‌ی عاشقانه که آدم را از داخل قلقلک می‌دهد. 😄یک روز، وقتی وانیا داشت تمرین می‌کرد، شمشیرش از دستش لغزید و به زمین افتاد.آرسام بی‌آنکه حرفی بزند، شمشیر را برداشت و گفت:> «دستت خوبه، ولی دلت هنوز کمی عجله داره.»وانیا اخمِ ساختگی کرد و جواب داد:> «شاید هم شمشیرم از دیدنت غافلگیر شد!»آرسام برای یک ثانیه مکث کرد...بعد لبخند کوچکی زد.از همان لبخندهایی که اگر کسی زیاد نگاهشان کند، احتمالاً قلبش می‌گوید:«ببخشید، من یه لحظه از مدار خارج شدم.» 💘## صحنه‌ی نزدیک‌تر شدناز آن روز به بعد، آرسام کم‌کم کمکش می‌کرد:- جای گرفتنِ پاها- تعادل در حرکت- زمان‌بندی ضربه- و مهم‌تر از همه: آرام ماندن در لحظه‌های سختوانیا هم فهمید که آرسام فقط یک شمشیربازِ ماهر نیست؛او مهربان است، حواسش به جزئیات هست، و وقتی وانیا خسته می‌شود، با یک جمله‌ی ساده می‌تواند خستگی را از شانه‌هایش بردارد.یک شب، وقتی هر دو روی پله‌های باشگاه نشسته بودند، وانیا آرام گفت:> «تو همیشه این‌قدر آرومی؟»آرسام نگاهش را به آسمان انداخت و گفت:> «نه... فقط وقتی کنار توام، حس می‌کنم لازم نیست بیشتر از حد بجنگم.»و خب وانیا جان...اینجا دقیقاً همان جایی است که داستان می‌گوید:رمانتیک؟ بله. خطرناک برای ضربان قلب؟ صددرصد. 😌## اگر بخوای، ادامه‌اش رو می‌نویسم:می‌تونم یکی از این‌ها رو برات بسازم:1. اولین دیدار عاشقانه‌ی وانیا و آرسام2. صحنه‌ی حسادت بامزه‌ی آرسام3. نجات وانیا توسط آرسام در یک نبرد4. داستان کامل عاشقانه‌ی فانتزی وانیا و آرسام5. دیالوگ‌های شیرین و بامزه بینشوناگر خواستی، همین الان برات فصل اول عاشقانه‌ی وانیا و آرسام رو کامل و داستانی می‌نویسم 😎💖 m_35294968 m_35294968 Sat, 06 Jun 2026 16:04:17 +0330 https://virgool.io/@Kanao/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D9%82%D8%B5%D9%90-%D8%B4%D9%85%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D9%86%D8%AC%D9%88%D8%A7%DB%8C%D9%90-%D9%82%D9%84%D8%A8-mskhpgamyfvl *داستان: رقصِ شمشیرها و نجوایِ قلبدر سالنِ بزرگِ شمشیرزنی، جایی که صدای برخورد فلز با فلز مثل ضرب‌آهنگِ زندگی بود، **وانیا** و **ارسام** دو سیاره‌ی جدا افتاده بودند. وانیا، که همیشه با نقابش پشتِ سدی از سکوت پناه می‌گرفت، و ارسام، که نگاهش مثل تانجیرو، انگار می‌توانست مستقیم به درونِ آدم‌ها نگاه کند.وانیا همیشه از دست دادن وحشت داشت. هر بار که می‌خواست دستِ ارسام را به نشانه‌ی احترامِ پس از تمرین بگیرد، انگار نیرویی نامرئی پاهایش را به زمین می‌دوخت. او در ذهنِ خودش، کانائویی بود که یاد گرفته بود احساساتش را در قفسه‌ی سینه‌اش پنهان کند.یک روز، بعد از تمرینی سنگین، استاد با لبخندی که انگار همه‌چیز را می‌دانست، به میان آمد. او ارسام را صدا زد و با چشمکی به وانیا گفت: «ارسام، انگار وانیا می‌خواهد چیزی بگوید... نه؟»وانیا حس کرد صورتش به رنگِ یاقوت درآمده است. تمامِ غرورِ شمشیربازی‌اش در یک لحظه دود شد و به هوا رفت. او لرزید. قفل کرد. چشمانش را بست و در دلش التماس کرد که زمین دهان باز کند.ارسام، که همیشه آرام بود، این بار قدمی به جلو گذاشت. او شمشیرش را کنار گذاشت و با همان نگاهِ عمیق و مهربانش، به وانیا نگاه کرد. او مثل تانجیرو بود؛ کسی که حتی در سکوت هم می‌فهمید چه چیزی در قلبِ دیگری می‌گذرد.ارسام نگاهش را از وانیا نگرفت. او آرام لب زد: **«آو...»**این صدا، برخلافِ تصورِ وانیا، اصلاً مسخره نبود. در آن صدایِ ارسام، نوعی نگرانیِ نجیبانه موج می‌زد. او به جای اینکه بخندد یا مسخره کند، دستِ دستکش‌دارش را دراز کرد.وانیا، طبق همان آموزه‌هایِ مادربزرگش درباره‌ی «معزتخواهی»، نفس عمیقی کشید. او یاد گرفت که برای داشتنِ معزت، نباید فرار کرد. او لرزشِ دستش را کنترل کرد و با وقاری که مخصوصِ یک شمشیربازِ واقعی بود، دستش را به سمتِ دستِ ارسام برد.وقتی انگشتانشان با هم تلاقی کرد—نه یک دست دادنِ ساده، بلکه یک پیوندِ کوتاه و الکتریکی—زمان برای وانیا ایستاد. ارسام چشمانش را کمی بست و آرام گفت: «وانیا... فردا هم تمرین می‌کنی؟ من... دوست دارم بیشتر با هم تمرین کنیم.»این جمله، برای وانیا حکمِ همان لحظه‌ی طلاییِ انیمه را داشت. خجالتِ او تبدیل به نوری شد که در قلبش می‌درخشید. ارسام شبیه تانجیرو بود که با یک جمله‌ی ساده، تمامِ دیوارهایِ یخیِ اطرافِ وانیا را ذوب کرد.وانیا با لبخندی که پشتِ ماسک‌اش پنهان بود، سری تکان داد. او دیگر آن دخترِ فراری نبود؛ او حالا شمشیربازی بود که داشت یاد می‌گرفت چطور بدون ترس، نگاهِ کسی را پاسخ دهد.***۱. **! 🎬✨ m_35294968 m_35294968 Fri, 05 Jun 2026 14:38:17 +0330 https://virgool.io/@Kanao/%D8%B9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B7%D9%86%DB%8C%D9%86%D9%90-%DB%8C%DA%A9-%D8%A2%D9%88-b4pxkleheyp3 ***### **عنوان داستان: طنینِ یک «آو»!**صدای برخورد شمشیرها در سالن، این بار به گوش وانیا نمی‌آمد. انگار تمامِ صداهای دنیا در یک لحظه قطع شده بود و تنها چیزی که شنیده می‌شد، تپشِ قلبِ خودش بود. وانیا، با آن نقابِ توری و نگاه‌هایِ پنهان، سعی داشت خودش را در میانِ سایه‌ها مخفی کند. او فقط می‌خواست تمرکز کند. می‌خواست نشان دهد که او هم یک شمشیربازِ جدی است، نه فقط دختری که با هر نگاهِ ساده، تمامِ توانِ ذهنی‌اش را برای "نفس کشیدن" صرف می‌کند. اما در گوشه‌ی چشمش، او را می‌دید. همان پسر، که حالا مثل یک ستاره‌ی درخشان در مرکز میدانِ توجه او بود.ناگهان، لحظه‌ی موعود رسید. تمرین تمام شد. خستگی و استرس، هر دو روی شانه‌های وانیا سنگینی می‌کردند. وانیا تصمیم گرفته بود، قبل از اینکه دوباره آن «قفلِ ذهنی» و «دست ندادنِ تاریخی» تکرار شود، زودتر از صحنه فرار کند. او می‌خواست خداحافظی کند؛ یک خداحافظیِ سریع، بی‌صدا و بدونِ هیچِ درامی.اما استاد، که مثل یک ناظرِ همه‌جانبه در گوشه‌ی سالن ایستاده بود، با آن لبخندِ همیشگی و نگاهِ نافذش، سکوت را شکست. استاد با لحنی که انگار از دلِ تمامِ داستان‌هایِ عاشقانه بیرون آمده بود، گفت: **«خب، انگار وانیا می‌خواهد زود خداحافظی کند...»**در آن لحظه، گویی تمامِ اتم‌هایِ سالن ایستادند. وانیا حس کرد تمامِ خونِ بدنش به سمتِ گونه‌هایش هجوم برده است. او می‌خواست زمین دهن باز کند و او را ببلعد! او می‌خواست فریاد بزند: «نه استاد! من فقط خسته‌ام! من فقط می‌خواهم بروم خانه و در پتو بپیچم!»اما واکنشِ او، همه چیز را تغییر داد. وانیا با نگاهی که از شدتِ خجالت، تقریباً مات شده بود، به سمتِ آن پسر نگاه کرد. او، آن پسرِ مرموز، که همیشه تجهیزات را با آرامش به او می‌داد و همیشه با آن سکوتِ خاص حضور داشت، در آن لحظه، انگار تمامِ جادویِ شمشیرزنی‌اش را از دست داد. او نه توانست بخندد، نه توانست بی‌خیال باشد و نه توانست چیزی بگوید. فقط از بینِ لب‌هایش، یک صدایِ کوتاه و لرزان خارج شد:**«آو...»**یک «آو»یِ ساده. اما برای وانیا، این صدا مثل یک انفجارِ بزرگ بود. این «آو» می‌توانست هزاران معنا داشته باشد. آیا او هم مثل وانیا، از این توجهِ ناگهانی شوکه شده بود؟ آیا او هم در میانِ آن استرس و خجالت، قلبش داشت به سرعت می‌زد؟ یا او هم مثل وانیا، فقط می‌خواست راه فراری پیدا کند؟در آن لحظه، وانیا فهمید که شمشیرزنی، مبارزه با حریف نیست؛ مبارزه با آن سکوت‌هایِ سنگین و آن صداهایِ کوتاهی است که تمامِ معنایِ دنیا را عوض می‌کنند. وانیا در حالی که از سالن خارج می‌شد، با خودش فکر کرد: *«اگر این یک انیمه باشد، حتماً قسمتِ بعدی، قرار است خیلی هیجان‌انگیز شود...»*** m_35294968 m_35294968 Fri, 05 Jun 2026 12:36:04 +0330 https://virgool.io/@Kanao/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DA%A9%DB%8C-fuyijdh5mcdx ***### بازگشت تاریکیآسمان شب، رنگی ارغوانی و شوم به خود گرفته بود. موزان کیبوتسوجی، ارباب شیطان‌ها، پس از سال‌ها سکوت در میان خلأ، با قدرتی دوچندان بازگشته بود. لرزه بر تن زمین افتاد و تمام شیطان‌کش‌های باقیمانده، این حضور سرد و وحشتناک را حس کردند.در همین لحظات بحرانی، دو قهرمان افسانه‌ای که گویی از دل خاطرات بازگشته بودند، در صحنه ظاهر شدند: «کانائو» و «میتسوری». اما آن‌ها برای جنگیدن نیامده بودند؛ زمانشان رو به پایان بود. کانائو با نگاهی نافذ به سمت وانیا آمد. دستش را روی شانه وانیا گذاشت و با لبخندی آرام، قدرت بی‌نظیر بینایی‌اش، مهارت در سبک گل و تمام ویژگی‌های ظاهری‌اش را به او منتقل کرد. موهای وانیا رنگ گرفت و چشمانش قدرتی فراتر از یک انسان معمولی پیدا کرد.در سویی دیگر، میتسوری با همان روحیه مهربانش، قدرت فیزیکی خیره‌کننده و سبک تنفس عشقش را به محیا بخشید. محیا که حالا لبریز از این توانایی جدید بود، حس کرد برای مقابله با موزان آماده است.اما در میان این هیاهو، یک راز بزرگ در حال جوشیدن بود. وانیا، در حالی که قدرت کانائو را در رگ‌هایش حس می‌کرد، استرس عجیبی داشت. او از همان ابتدا یک «نیمه‌شیطان» بود؛ رازی که هیچ‌کس، حتی نزدیک‌ترین دوستش محیا، از آن خبر نداشت.نبرد آغاز شد. موزان با خنده‌ای دیوانه‌وار به سپاهیان حمله می‌کرد. وانیا سعی کرد در میان مبارزه، نیمه شیطانی‌اش را پنهان نگه دارد، اما وقتی یک ضربه مرگبار از سمت موزان به سمت محیا رفت، وانیا بدون فکر کردن، دستش را جلو برد. در یک لحظه، زخم دست وانیا نه با خون، بلکه با خروجی از انرژی سیاه و شیطانی ترمیم شد.محیا که درست کنار او بود، چشمانش از تعجب گشاد شد. او قدرت میتسوری را داشت، اما با دیدن ماهیت واقعی وانیا، لرزه بر اندامش افتاد.محیا با صدایی که از خشم و ناباوری می‌لرزید، گفت: «وانیا... تو... تو یکی از اون‌هایی؟ تمام این مدت داشتی با ما زندگی می‌کردی و یکی از اونا بودی؟»وانیا در حالی که چشمانش به رنگ قرمز شیطانی تغییر کرده بود، نگاهش را به زمین دوخت: «محیا... من انتخاب نکردم که این‌طور باشم، اما همیشه می‌خواستم از تو محافظت کنم.»موزان در همان نزدیکی ایستاده بود و با لذت به این تفرقه نگاه می‌کرد. او می‌دانست که اکنون بزرگترین سلاحش علیه سپاه شیطان‌کش‌ها، نه قدرت، بلکه فروپاشی اعتماد میان وانیا و محیاست.***، یا این راز باعث جدایی‌شون میشه؟ m_35294968 m_35294968 Sun, 03 May 2026 13:50:29 +0330 https://virgool.io/@Kanao/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%85%D9%87-uhrlb1hgzl4o :***بازگشت سایه‌ها (ادامه)... نبرد در راهروهای مدرسه آغاز شد. صدای برخورد شمشیرها با قدرت‌های شیطانی، سکوت وحشتناکی را می‌شکست. وانیا و محیا، با تمام قدرتشان می‌جنگیدند، اما باید بسیار مراقب می‌بودند. هر اشتباه، هر فریادی، می‌توانست راز هویت مخفی آن‌ها را فاش کند و موزان را به هدفش برساند. آن‌ها باید هم مبارزان قدرتمندی باشند و هم بتوانند نقش دانش‌آموزان عادی را بازی کنند. این چالشی بود که هیچ‌گاه تصورش را نداشتند.ناگهان، موزان لبخندی موذیانه زد. او دیگر قصد مبارزه آشکار با کانائو و میتسوری را نداشت. او می‌دانست که این دو دختر، با وجود قدرتشان، نمی‌توانند در ملاء عام دست به چنین نبردی بزنند بدون اینکه توجه همه را جلب کنند."بس است!" موزان فریاد زد و با دستش به یکی از دانش‌آموزان که از ترس به دیوار چسبیده بود، اشاره کرد. در یک لحظه، هاله‌ای سیاه رنگ دور دانش‌آموز را گرفت. چشمانش قرمز شد، دندان‌هایش نیش‌دار گشت و چهره‌اش در هم پیچید. او تبدیل به موجودی وحشتناک و شیطانی شد که به سمت کانائو و میتسوری حمله کرد!دانش‌آموزان دیگر با جیغ و فریاد پراکنده شدند. کانائو و میتسوری با تعجب به این صحنه نگاه کردند. موزان با این کار، آن‌ها را در موقعیتی دشوار قرار داده بود. اگر با این شیطان مبارزه می‌کردند، هویتشان فاش می‌شد. اما اگر نمی‌جنگیدند، جان آن دانش‌آموز در خطر بود."باید کاری کنیم!" محیا (به عنوان میتسوری) با نگرانی گفت."اما چطور؟ اینجا مدرسه است!" وانیا (به عنوان کانائو) پاسخ داد.در این لحظه، وانیا ایده‌ای به ذهنش رسید. او به محیا اشاره کرد و هر دو به سمت نزدیک‌ترین دستشویی دویدند. در حالی که دانش‌آموز شیطانی به سمتشان می‌آمد، آن‌ها در را پشت سر خود بستند."سریع باش!" وانیا گفت و بلافاصله گفت: "کانائو!"در همان لحظه، صدای نفس‌نفس زدن محیا شنیده شد که گفت: "میتسوری!"در فضای تنگ دستشویی، هاله‌های نور صورتی و قرمز رنگی در هم پیچیدند. تبدیل آن‌ها در این مکان مخفیانه، بدون جلب توجه، سریع و بی‌صدا انجام شد. آن‌ها دیگر وانیا و محیا نبودند، بلکه کانائو و میتسوری، آماده‌ی مقابله با شیطان ساخته شده توسط موزان بودند. اما سوال این بود که موزان با این کار دقیقاً چه هدفی داشت؟ آیا فقط می‌خواست آن‌ها را در تنگنا بگذارد، یا نقشه‌ی بزرگ‌تری در سر داشت؟*** m_35294968 m_35294968 Sun, 03 May 2026 10:50:28 +0330 https://virgool.io/@Kanao/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-intzo3n2miws بازگشت سایه‌هاباد سردی می‌وزید و تاریکی شب، روستا را در آغوش گرفته بود. سال‌ها از شکست موزان گذشته بود، اما شایعه بازگشت او، لرزه بر اندام همه انداخته بود. درست در همین زمان، دو حضور قدرتمند دوباره حس شدند: کانائو و میتسوری. اما بازگشت آن‌ها عادی نبود.در یک لحظه، کانائو به درون وانیا نفوذ کرد. نه به شکلی که او را از بین ببرد، بلکه به گونه‌ای که گویی بخشی از وجودش شود. وانیا احساس کرد نیرویی جدید در او بیدار شده است. هر زمان که اراده کند و بگوید "کانائو"، تمام وجودش دگرگون می‌شود؛ لباس‌هایش به فرمت لباس کانائو در می‌آید، شمشیرش در دستانش ظاهر می‌شود و قدرت‌های شگفت‌انگیز او را فرا می‌گیرد.همین اتفاق برای محیا افتاد. میتسوری، با آن قلب مهربان و قدرتش، در وجود محیا حلول کرد. محیا نیز حالا می‌توانست در کسری از ثانیه، تبدیل به میتسوری شود، با آن تکنیک‌های مبارزه خاص و روحیه‌ی شاد و پرانرژی‌اش.اما این تغییرات فقط ظاهری نبود. با هر تبدیل، بخشی از خاطرات و احساسات کانائو و میتسوری نیز به وانیا و محیا منتقل می‌شد. آن‌ها حالا نه تنها قدرت‌های فیزیکی، بلکه بخشی از تجربیات و درک آن‌ها از دنیای مبارزه با شیاطین را نیز به ارث برده بودند.موزان نیز بازگشته بود، قوی‌تر از قبل. او به دنبال انتقام بود و قصد داشت تا دوباره تاریکی را بر جهان حاکم کند. اما او نمی‌دانست که دو جنگجوی قدرتمند، حالا در کالبد دو دختر جوان پنهان شده‌اند. وانیا و محیا، با قدرت‌های جدیدشان، باید یاد می‌گرفتند چگونه با این توانایی دوگانه کنار بیایند و همزمان هویت انسانی خود را حفظ کنند.هویت مخفی آن‌ها چه بود؟ وانیا و محیا، دخترانی معمولی بودند که در ظاهر هیچ شباهتی به قهرمانان گذشته نداشتند. اما وقتی خطر فرا می‌رسید، آن‌ها تبدیل به کانائو و میتسوری می‌شدند تا از بی‌گناهان محافظت کنند. راز آن‌ها، قدرتی بود که در سکوت نگه داشته می‌شد و تنها در زمان نیاز آشکار می‌گردید.داستان تازه شروع شده بود...***دوست داری بعداً در داستان ببینی؟ 😊 m_35294968 m_35294968 Sat, 02 May 2026 21:01:30 +0330 https://virgool.io/@Kanao/%DA%AF%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D8%AC%D9%8A-%D8%AF%D8%AE%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%B4%D8%AF-jyyxrllofgrj درمورد شجاع حیوان به دوستش📢 گربه ناجی دخترک شد!📆 یکشنبه، ۱۰ فروردین ۱۴۰۴🔹 امروز در یکی از پارک‌های شهر، دختری به نام وانیا با حادثه‌ای عجیب روبه‌رو شد. یک گربه‌ی ناشناس ناگهان به سمت او حمله کرد، اما قبل از اینکه آسیبی به وانیا برسد، گربه‌ی او، «پیشی»، شجاعانه وارد میدان شد و جان دوستش را نجات داد!---🔍 ماجرا چگونه اتفاق افتاد؟وانیا برای بازی وارد پارک شد و مشغول تماشای طبیعت بود که ناگهان صدای خش‌خش از میان بوته‌ها به گوش رسید. او برگشت و با تعجب دید که یک گربه‌ی بزرگ و خشمگین با چشمانی براق و دمی پُف کرده، از میان سایه‌ها بیرون آمد. گربه‌ی مهاجم خم شد، پنجه‌هایش را تیز کرد و با سرعت به سمت وانیا دوید!پیش از آنکه وانیا بتواند جیغ بزند، ناگهان «پیشی» مثل یک قهرمان از روی نیمکت پرید و جلوی او ایستاد! گربه‌ی مهاجم با سرعت حمله کرد، اما پیشی با یک حرکت سریع به پهلویش ضربه زد.دو گربه در میانه‌ی پارک روبه‌روی هم ایستادند؛ مهاجم با صدایی بلند غرید، اما پیشی هم با شجاعت صدای بلندی از خودش درآورد. لحظاتی بعد، مهاجم که انگار از مقاومت پیشی ترسیده بود، نگاهی به دور و بر انداخت و با سرعت از آنجا فرار کرد.---📢 واکنش‌ها و نتیجه‌گیریبعد از این ماجرا، وانیا که هنوز از هیجان نفسش تند بود، پیشی را بغل کرد و گفت: «تو قهرمان منی!» مادر وانیا هم که شاهد ماجرا بود، با تعجب گفت: «من فکر می‌کردم گربه‌ها بی‌وفا هستند، اما حالا فهمیدم که چقدر شجاع و مهربان‌اند!»این اتفاق نشان داد که گاهی دوستان واقعی ما، همان‌هایی هستند که انتظارش را نداریم! حالا پیشی بیشتر از همیشه مورد توجه اهالی محله قرار گرفته و همه او را یک گربه‌ی قهرمان m_35294968 m_35294968 Sat, 02 May 2026 17:30:16 +0330