https://virgool.io/feed/@Konoongar سفری شگفت انگیز در دنیای موسیقی و فیلم. نقد و بررسی آلبوم و فیلم های جدید و کلاسیک و... برای اطلاعات بیشتر به پیج ایسنتا https://www.instagram.com/konoongar/ سربزنید fa 2026-04-15 04:42:30 https://files.virgool.io/upload/users/194117/avatar/DIlevS.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@Konoongar https://virgool.io/HeavyRate/idles-cxxduhc95k8v گروه Idles را می توان بزرگ ترین گروه پست پانک‌ این دهه نامید و رسیدن به صدر جدول انگلستان مهر تاییدی بر آن است ، ناگفته نماند که این گروه با جبهه چپ‌گرا و حرف های جنجالی شان ، آن ها را به جنبشی سیاسی نیز تبدیل کرده ، خواه این‌ موضوع مورد علاقه بسیاری از Brexit طلبان و راست گرا های انگلستان یا دیگر کشور ها باشد یا نه. آلبوم قبلی گروه ، Joy ، نمونه ای قدرت توقف ناپذیر ، انرژی انفجاری و تندی زبان آن ها است و آلبوم Ultra Mono کم و بیش آن را دنبال می کند اما با خاصیت هایی متفاوت که مهم ترین آن ها موسیقی بسیار صنعتی و ریتمیک تر است که گاهی حتی شبیه ترکیبی میان هیپ هاپ و پانک می شود. مثل آهنگ War که Joe Talbot با اصوات دهانی خود صدای اسلحه را تقلید می کند و ریتم های و گیتار های صعودی مثل گاوی وحشی یورش می برد و می ایستد و نویز هایی مثل ناخن کشیدن بر روی تخته آن را همراهی می کند ، همچنین در Anxiety این ویژگی با کیفیتی پایین تر اما با خشونتی بیشتر تکرار می شود. دومین ویژگی متفاوت این آلبوم کنایه های بسیار سر راست تر Joe است مثل همین آهنگ که خیلی سر راست و خشونت آمیز وی خود را به اسلحه ای برای جنگیدن با جنگ تشبیه ‌می کند؛ یا آهنگ Mr Motivator که Talbot با تشبیه خود به بوکسر های مختلف می خواهد ترامپ را از آلت بگیرد ( اشاره ای به جنجال Locker Room ).شباهت موسیقی گروه به گروه های No Wave و Noise Rock به خصوص Swans در دوران The Seer نسبت به قبل بیشتر شده و در گیتار های فریاد زن این آهنگ و درام های چکشی اش و بوق ها و درام های ارتشی Grounds که بر روی تنه موسیقی رژه می روند دیده می شود و در Kill them With Kindness تکرار می شود. این تکرار شدن گاه می تواند مشکل ساز شود ، به خصوص آنکه سه آهنگ Model Village و Carcinogenic و Ne Touche Pas Moi تقریبا روی یک تمپو و Groove حرکت می کند و این آهنگ ها هر‌چند بسیار کوبنده هستند ، پشت هم بودن آن ها می تواند موجب خستگی گوش شود و اینکه آهنگ آرام ولی متفاوت و اگزستانسیال A Hymn که گیتار های چاق مثل مهی غلیظ موسیقی را در بر می‌گیرد در انتهای آلبوم می آید فرصتی از دست رفته برای تغییر اتمسفر به حساب می آید .دو آهنگ The Reign و The Love بالعکس ترانه های همنوع دوستش ، اتمسفری بسیار تلخ و صنعتی دارد و Danke هم پایانی انرژی زا برای آلبوم است هر چند چیز‌ جدیدی برای ارائه ندارد .اگر Joy موجودی خشن پر از استعارات سیاسی و کنایه های مضحک است ، Ultra Mono برادر بسیار بی‌کله و وحشی تر آن اما با انعطاف پذیری کمتر است که هر طرفدار موسیقی راک را عاشق خود می‌کند و بار دیگر این گروه را به درجه ای بالاتر هنری می برد .Rate: 8------------------------------------------------------------------------------------------------------------یادتون نره مارو در فضای مجازی دنبال کنید .Instagram:Heavy Rate MagazineHeavy Rate ChampionTelegram:Heavy Rate ChampionHeavy Rate Magazine Konoongar (کنونگر) Konoongar (کنونگر) Mon, 12 Oct 2020 15:23:21 +0330 https://virgool.io/HeavyRate/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%88-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A2%D9%84%D8%A8%D9%88%D9%85-southside-%D8%A7%D8%B2-sam-hunt-egwbr1ubuznp معمولا سبک کانتری هیچ وقت ژانر مورد علاقه من نبوده اما همیشه یک گونه علاقه ای خاص و مخفی نسبت به بخش های تجربی تر این ژانر داشتم و همجتیت از اسطوره هایی چون Johnny Cash و صدای بهشتی Patsy Cline که روح را از بدن جدا می کند لذت برده ام و پس از شنیدن اسم Sam Hunt که گویا چهره جدید ، جسور و توانای این ژانر در کنار افرادی چون Lil Nas X ۰ است کنجکاویم گل کرد و هر چند پیش از آن طرفدار موسیقی وی نبوده ام حداقل انتظار تجربه چیزی بیشتر از یک کانتری پر از ریش و پشم مردونه بشنوم معمولی بوده ام ؛ چون نه تنها Southside این ویژگی را دارد بلکه اضافه بر آن یک ترکیب نپخته از Trap و کانتری است که تنها با آب دهان به هم چسبیده است؛ پس تمام رویا ها خود را تمام شده فرض کنید که Sam Hunt رقیب بلامانع و قهرمان ناشناخته کانتری شودالبته چند آهنگ اول این ویژگی ها را نشان نمی دهد مثل 2016 که یک موسیقی کلیشه ای کانتری است ولی آهنگ بعدیش Hard To Forget در جا با یک مشت وسط پاهایتان به ترانه های بسیار منزجر کننده و موسیقی گوش خراشش از نفس می اندازدتتان و اوضاع از اینجا به بعد بهتر هم نمی شود زیرا آهنگ بعدی هم ، Kinfolks ، یک ترکیب آبکی از پاپ و کانتری عامه پسند استاین ضعف از عدم توانایی نیست بلکه از عدم اشتیاق برای ساختن محصولی باکفایت است زیرا آواز خواندن نیمه رپ مانند و نیمه دکلمه گویی آن با صدای یکنواختش با ترانه های کلیشه ای و موسیقی بیش از اندازه بلند بدون هیچ جنبش و انرژی پشتش تماما گویای این بی اشتیاقی و لذت بخش نبودن آن است. موسیقی او مثل کاغذ دیواری دستشویی یک رستوران بی کیفیت است که حتی ارزش بررسی دقیق و توجه را نداردتمپو های چفت نشده با سمپل های کلیشه ای فضایی بسیار تلخ را برای آلبوم می سازد که هر بار با شنیدنش اوق می‌زنید مثل گیتار های ساینده آهنگ Body Like a Back Road با ترکیبی از کپک زده ترین ویژگی های ژاتر هدی پاپ و هیپ هاپ با کانتری و یا Young Once با میکس بلند و اصوات پس زمینه گوش خراش ، ترانه های مکرر و آواز مزخرف Sam که به راحتی فردی را روانی می کند یا ترکیب بد ساز ها و اصوات بلند Trap که پرده گوشتان را پاره می کند در Let It Down تمامشان نمونه ای از دریای بهم ریخته و بی حال این آلبوم است که بافتش مثل تابلویی خالی است. حتی زمانی که Sam می خواهد از دیگران تقلب کند نه تنها بدترین افراد را انتخاب کرده بلکه کیفیت مزخرف آن ها را بدتر هم کرده مثل Downtown's Dead که مشابه ادرار کردن Imagine Dragons بر روی آهنگی کانتری می باشد یا Nothing Last Forever که نمونه ای حتی کلیشه ای تر از موسیقی Drake در این سال ها است این آلبوم‌ نمونه واقعی درگیری صنعت موسیقی برای بدست آوردن بیشترین درآمد با کمترین هزینه و عملکرد بی خیال هنرمند نسبت به محصولش است زیرا MCA Nashville به جای تمرکز روی قدرت هنرمندان توانایی چون Kacey Musgraves یا حتی در کمترین حالت Russell Dickerson تمام فشار را روی Sam گذاست تا هر چه زودتر آلبومی را بیرون بدهد که نتیجه اش اثری است که با هر ثانیه گذر آن فاسد تر می شود.Rate: 1/10------------------------------------------------------------------------------------------------------------اگر این نقد رو دوست داشتید حتماً ما رو در شبکه های اجتماعی دنبال کنید و پیشنهاد کنید که چه آلبوم هایی رو در آینده نقد کنیم.انتشار این مطلب فقط با ذکر منبع و نام مجاز است.Instagram:Heavy Rate MagazineHeavy Rate ChampionTelegram:Heavy Rate ChampionHeavy Rate Magazine Konoongar (کنونگر) Konoongar (کنونگر) Sun, 30 Aug 2020 15:03:48 +0430 https://virgool.io/HeavyRate/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%88-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A2%D9%84%D8%A8%D9%88%D9%85-true-opera-%D8%A7%D8%B2-moor-jewelry-usfpqksrogrj "تمام زبان های حقیقی جهان دور از فهم است مثل پچ پچ های دندان یک گدا" آنتونن آرتوطوفانی غیر قابل توصیف و پرهرج و مرج از Noise و خشونت خالص تنها کلماتی است که پس از گوش دادن به این آلبوم به ذهنم می آید که نتیجه همکاری یکی از جسور و آوانت گارد ترین راک استار های موسیقی زیر زمین خانم Moor Mother که ترانه های سیاسی _ اجتماعی ، به خصوص در مورد افراد Transgender و شاعرانه او با آهنگساز اکسپریمنتال توانا Mental Jewerly است که چند سال پیش یک EP با یکدیگر ساخته بودند ، همچون آتش و بنزین می مانندلحظه ای نیست که ترکیب موسیقی Noise و Punk و New Wave این آلبوم از ضربه زدن فجیع خود بیایستد و دو تک آهنگ ابتدایی True Opera و No Hope که درام کوبنده و تمپویی که کم‌ و زیاد می شود شبیه ازدواجی خونین میان پانک و Industrial است بیانگر آن است. آهنگ بی نظیر Working با عظمت جهنمی خود و ترانه های تمسخر آمیز و تضاد گونه آن نسبت به وضعیت امروزه ما با گیتار برقی هایی خزنده که میان Doom Metal و Industrial می پرند فضایی فاشیستی و سادیسمی می سازند که منحصر به فرد خود است با گونه ای که حتی می تواند ژانری جدید را ترکیب شده از پانک و اینداستریال بسازند ، مثلا Pundustrial ?آهنگ Look Alive با تریپل های خود و موسیقی Noise خود که شبیه عقب و جلو کردن صفحه است به راحتی گروه را در کنار اساطیری چون Velvet Underground می نشاند به گونه ای که گیتار Bass ظریفانه در پس زمینه غرش می کند و لحظه به لحظه وحشی تر می شود؛ در Judgment ما همین ویژگی ها را با جنبه های Funky تر می بینیم و ریتم های ناموزون آن موسیقی را به ترکیبی عجیب بین Math Rock و پانک تبدیل می‌کند و ترانه های آن بالعکس قبلی که در مورد قربانی شدن افراد Trans است این آهنگ حکومت و دولت مردان را زیر سوال می برددو تک آهنگ Eugenics و Westmoreland County ترکیبات به خوبی قبل چفت نمی شوند و هر چند فضای آخرالزمانی آن هنوز هم مو به تنتان سیخ می کند ترانه های مکرر و آواز های ضعیف Moor Mother جان آهنگ را می گیرند که خوشبختانه در آهنگ بعدی Le Grand Macabre به گونه بسیار منسجم تر که گویا ریتم تند و تیز Minor Threat با فضای اینداستریال Daughters ترکیب شده و به تمام بنیان های تمدن یورش می برد ، جبران می شوددو تک آهنگ Boris Godunov و Shadow با اینکه آهنگ های پایانی آلبوم است بسیار رام شده است ، البته با استاندارد های عادی هنوز هم مثل آهنگی پست پانک برای روز رستاخیز است آلبوم True Opera به معنای واقعی یک اپرایی از Noise و شعر ، خونریزی و رزم ، اعتراض و جنگ که نمونه ی موسیقیایی تئاتر شقاوت آنتونن آرتو است.Rate: 9------------------------------------------------------------------------------------------------------------اگر این نقد رو دوست داشتید حتماً ما رو در شبکه های اجتماعی دنبال کنید و پیشنهاد کنید که چه آلبوم هایی رو در آینده نقد کنیم.انتشار این مطلب فقط با ذکر منبع و نام مجاز است.Instagram:Heavy Rate MagazineHeavy Rate ChampionTelegram:Heavy Rate ChampionHeavy Rate Magazine Konoongar (کنونگر) Konoongar (کنونگر) Tue, 25 Aug 2020 01:18:33 +0430 https://virgool.io/HeavyRate/perfume-genius-xsjspzakig6u "من او را عروسکم صدا می کنم ، ماده روباهی از جنس راک اند رول"نمی‌دونم چگونه اما یکی از بهترین آثار این چند ماهه مثل صابون از زیر دستم در رفت و کاملا فراموش کردم که به آن گوش دهم تا اینکه در یادداشت هایم ناگهان چشمم به اسم Perfume Genius خورد که می توان گفت یکی از توانا و خلاق ترین هنرمندانی است که در طی دهه گذشته پشت هم آثاری زیبا و متفاوت را در سبک پاپ ارائه داده و آثاری چون No Shape با رنگ آمیزی صوتی غنی نمونه ای از آن است و همکاری او و Blake Mills کیفیت و میکس موسیقی وی را نه تنها به سطح آثار پیشنش رسانده بلکه بدون کمترین زحمتی از آنها گذشته بدون آنکه تعادل هنری آن بهم بریزد که نتیجه ی ترکیب هنرمندانه و سینمایی بسیاری ژانر ها مثل Euro Folk و Chamber Pop با تزئیناتی از Post Rock و اصوات ارگانیک به خصوص ساز های بادی که بهترین مثال آن در آهنگ Describe است که در ابتدا با صدای لرزان Michael Hadreas و ویالون های بمی در پس‌زمینه شروع می شود و گیتار برقی های طنین انداز به آن فضایی Grunge مانند و دودی می دهند که شبیه نسخه ی رام شده تر آثار Xiu Xiu است و در میانه با انتقال موسیقیایی تبدیل به یک موسیقی رویایی در سبک Ambient یا New Age تبدیل می شود هر چند ترانه کمی بیش از حد ساده است که در Leave با کیفیتی خشک اما تهدید آمیز تر تکرار می شود البته از واژه تهدید آمیز یا عکس سیاه و سفید آلبوم تصور نکنید وارد موسیقی تاریکی می شوید بلکه تجربه این آلبوم مثل سفر به دنیایی خیالی همچون بهشت می‌ماند که در آن هوا مزه ی شکر‌ می دهد و مردمان با نور حمام می کنند و هیچ کس در آن نیازی به لباس پوشیدن ندارد و کیفیت نوستالژی آن مثل Cigarettes After Sex است ولی با بافتی متنوع و ترکیباتی صد برابر رنگین تر با الهام از اساطیری چون Neutral Milk Hotel و Sigur Rós و Bruce Springsteen ؛ مثل آهنگ های Nothing At All یا Jason و Without You با درام های اکویی و گیتار اکوستیک های نغز و ظریفش با فضای رویایی و سینث پاپی آن که شباهت خاصی Depeche mode بدون آنکه تقلبی شود و ترانه های عاشقانه ولی ادبی و دراماتیک و در بعضی مواقع غمگین آن مو بر تنتان سیخ می کند. بعضی آهنگ ها ساده تر هستند و کمی‌ سردرگم مثل Just a Touch یا You're Body Changes Everything ولی مشکل اصلی آلبوم این است که مایکل به دلیل الهام از بسیاری از ژانر های متفاوت اثری هر چند جسور اما نامنسجم ساخته به گونه که تک آهنگ‌هایی چون One More Try در میان دیگر آثار دراماتیک بیشتر قیلوله است تا یورشی از انرژی!در کل این آلبوم یکی از بهترین آثار پاپ امسال بوده و شنیدنش برای هر دوستدار موسیقی ضروری است.Rate: 8------------------------------------------------------------------------------------------------------------اگر این نقد رو دوست داشتید حتماً ما رو در شبکه های اجتماعی دنبال کنید و پیشنهاد کنید که چه آلبوم هایی رو در آینده نقد کنیم.انتشار این مطلب فقط با ذکر منبع و نام مجاز است.Instagram:Heavy Rate MagazineHeavy Rate ChampionTelegram:Heavy Rate ChampionHeavy Rate Magazine Konoongar (کنونگر) Konoongar (کنونگر) Tue, 25 Aug 2020 01:04:46 +0430 https://virgool.io/@Konoongar/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%88-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A2%D9%84%D8%A8%D9%88%D9%85-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%DB%8C%DA%86%DA%A9%D8%B3-y9wb4nnnr8qu این جهان زندان و ما زندانیان/حفره کن زندان و خود را وارهان. مولوی سروش لشکری که با نام هنری هیچکس شناخته می شود در سال ۱۳۸۵ با جنگل آسفالت و ترانه هایی چون اختالف و قانون ، قدرت خود را در ژانر هیچ هاپ نشان داد و با اینکه آن آلبوم به طوری قدرت و انسجام آن دو تک آهنگ را نداشته وبه طور کلی یک اثر متوسط رو به باال بوده نشانه ای از یک هنرمند قوی در صحنه ی هیپ هاپ موسیقی ایران بوده که متاسفانه به دلایل مختلف از ایران خارج شده و پس از تقریبا ۹ سال سکوت با آلبوم "مجاز" من را بسیار شگفت زده کرد . مجاز از همه جهات پیشرفتی چشمگیر بوده ؛ کوبندگی تک آهنگ هایی چون "تو کجا بودی؟" در هیج جای "جنگل آسفالت" دیده نمی شد؛ که با ترانه های ادبی و اعتراضی که از آرایه هایی چون ایهام ، کنایه و ضرب المثل و زیتم های صنعتی و َدورانی اش و ترومپت های میانه آن فضایی خشن ساخته کهاست . همچنین "سخته مسلمون بودن" ، سمپل هایی از آهنگ های محلی و سینف های خفه اما بیگانه Grips Deathشبیه کار های اش ضربه و غم ترانه هایی چون "دستای خدا بنده ابروهای حوریارو برمی داره تا حاجی بخنده ، راستی حدیث جدید چنده؟" را بیشتر می کند . هر چقدر می گذرد کوبندگی تک آهنگ ها بیشتر می شود به گونه ای که در تک آهنگ "خالفکارای اصلی" استفاده از آژیر های بلند و آواهای موج مانند که با صدای کمی از ساز های مختلف در پس زمینه با ترانه هایی که در مورد خالف کارای واقعی که پلیس ها و افرادی هستند که با ترس و زور همه چی را کنترل می کنند ، چفت شده و قولی بی شاخ و دم می سازد ؛ ویژگی که در تک آهنگ بعدی "شبی گرگا" تکرار شده ، با این تفاوت که با صدای تار پس زمینه که با ریتمی نامتعارف همراه درام ها و سمپل هایی از فریاد حرکت کرده ، فضا را در عین کوبندگی ، مرموز کرده که در ادامه با آواهایی علمی _تخیلی و گیتار آکوستیک خفه ترکیب شده و آن را موجودی پیچیده ، درنده و مرموز چون گرگ می کند . البته در میان این سنگینی تک آهنگ هایی چون "جدول و رویا" استراحت و تنوعی برای آلبوم است که پیانو های ظریفش، سمپل هایی کوتاه از آهنگ های محلی فضا و داستانی غمگین میگوید از ۳ جوان که رویا های مختلفی دارند اما با تالش های زیاد به آن نمی رسند چون آن فقط ۳ نفر با جداول بتنی اطرافشون هستند ؛ تا پس از آن وارد تک آهنگ "شیطونه میگه" بشویم و با بِیس هایدارد ، آواهای تیز و آژیرمانندش گویی فردی را بر لبه ی سقوط Down a of Systemاز Aerialsبَمش که شباهت خاصی بهروانی نشان می دهد تا تصمیم بگیرد بد شود چون تمام اطرافش کار های شیطامی می بیند و صدا های ذهنش مدام همچون شیطان برایش آواز می خواند ؛ همچنین "رسوا" و "قاضی منو دوست داشت" که فضایی ارکسترال و دلهره آور دارند . تک آهنگ های دیگر چون "یک مکس" که عاشقانه است و "از آشناییتون خوشحالم" که برای والدین سروش است توانایی وی را در گفتن موسیقی های احساسی نشان می دهد و آواهای آزاد و عظیم آن این حس را نسبتا خوب انتقال می دهند . استفاده از تک آهنگ "قانون" در یک رایانه می ماند Errorآهنگ پایانی آلبوم "وزیر" نشانه ای از درک او نسبت به کار های پیشینش است و آواهای آن که شبیه پایانی جالب برای آلبوم است . متاسفانه تمام آهنگ های آلبوم شاهکار نیست ؛ "محض مخالفت" ، "ترورشون کن" و "کی میگه" با ریتم های بلند و ترپ مانندش با یکسری نت ها و ترانه های تکراری همراه شده با اینکه در ابتدا جذاب اند اما در انتهای آن بسیار سردگمشده به گونه ای که نمی تواند بین یک فضای کوبنده و شیرین جدایی برقرار کند ناگفته نماند که ترانه های نامنسجم آن که به هر سویی می رود به آن کمکی نمی کند ؛ ویژگی هایی که در "من کیم" و "چرا نمی میری" البته با درجه ای کمتر دیده می شود.آلبوم "مجاز" ارزش ای همه سال انتظار را داشته و اثری برومند ، سیاسی و ماهرانه در هیپ هاپ ایرانی است .۱۰/۸ :نمره Konoongar (کنونگر) Konoongar (کنونگر) Sat, 16 May 2020 00:33:38 +0430