https://virgool.io/feed/@Kvothe fa 2026-04-14 10:11:36 https://files.virgool.io/upload/users/4765929/avatar/1vlHgI.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Kvothe https://virgool.io/@Kvothe/%D8%AA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%85%D9%88%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B3%DB%8C-vaung4wda9zq یکی از مهم‌ترین سوپاپ اطمینان‌های دموکراسی فرهنگ خود مردم است؛ این که حاکمیت قانون و احترام به صندوق رأی بنیادی‌ترین تابوهای فرهنگی-اجتماعی باشند.در این مملکت چنین چیزی هرگز تجربه نشده. بارها شاهد تعرض به صندوق رأی و نقض بی‌پروای قانون بوده‌ایم؛ مجلس مؤسسان و مجالس ملیِ فرمایشی رضاشاه؛ حوادث سال ۱۳۳۲ و کودتای ۲۸ مرداد.در سال‌های بعد از کودتا کار به جایی رسیده بود که اسدالله علم، وزیر دربار وقت، در خاطرات شخصی‌اش در مورد انتخابات ۱۳۵۰ نوشته است: «ای کاش قدری زمینه مشارکت مردم را فراهم می‌کردیم.»واکاوی این که چرا چنین ضدارزشی در مردم ما نهادینه شده از من برنمی‌آید، در توان من نیست. من فقط می‌دانم چاره، تربیت مردم برای دموکراسی نیست. این که بگوییم حالا یک دیکتاتور صالح می‌آوریم تا به مردم دموکراسی یاد بدهد و بعداً خودش می‌رود؛ چنین چیزی بارها آزموده شده اما هرگز نتیجه نداده.تجربه کشورهای اروپای شرقی و آفریقای جنوبی نشان می‌دهد که اگر بعد از سقوط یک رژیم اقتدارگرا قرار باشد دموکراسی سرکار بیاید، از همان اول می‌آید؛ دوران گذار اقتدارگرا نتیجه‌ای جز رژیمی اقتدارگرا نخواهد داشت.دموکراسی یاد دادنی نیست، یاد گرفتنی است.-Kvothe Kvothe Kvothe Wed, 25 Feb 2026 16:09:14 +0330 https://virgool.io/@Kvothe/%D8%B9%D8%B0%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%DB%8C-ed2trort7ma8 انسان‌ها موجودات عجیبی هستند؛ دل یکدیگر را می‌شکنند بی‌آن‌که ذره‌ای احساس ترس یا رحمت داشته باشند. مست از توهم قدرت، هر زمان که بتوانند به هر که بخواهند آسیب می‌زنند و بعد...-(زنگ تلفن)-سلام.-سلام.-خوبی؟-(سکوت)-عذر می‌خوام بابت امروز.-خب؟-خب؟-الان توقع داری چی بگم؟-«خواهش می‌کنم، اشکالی نداره»؟-اون‌وقت چرا توی جمع به من توهین کردی الان که تو خلوت عذرخواهی می‌کنی من حتماً باید ببخشم؟ بیشتر ما آدم‌ها همین هستیم؛ زمانی که حس می‌کنیم دستِ بالا رو داریم، برای ارضای غریزهٔ وحشیانه‌مون هر بلایی سر هم میاریم و بعد که اون غریزه فروکش کرد، ته‌مانده وجدانمون بیدار می‌شه و برای خلاص شدن از دستِ زِرزِرهای این بچه وجدان سعی می‌کنیم با یک عذرخواهی قضیه رو جمع کنیم.(مکث؛ صدای نوشیدن آب)فکر می‌کنیم با یک معذرت‌خواهی طرف مقابل رو مجبور به بخشیدن خودمون کردیم. به هر حال از نظر ما کسی که آزار دیده، ضعیفه؛ و مگه ضعیف حق داره عذرخواهیِ قوی رو نپذیره؟ مگه چی شده؟ یک دل شکسته‌ایم دیگه، یک کلمه می‌گیم «ببخشید» و لابد حالا دیگه طرف مقابل وظیفه داره که ببخشه. اصلاً از کی تا حالا ضعیف حقِ بخشیدن و نبخشیدن داره؟Kvothe Kvothe Kvothe Fri, 20 Feb 2026 20:13:22 +0330 https://virgool.io/@Kvothe/kvothe-the-heavy-bag-qj4jfp1wlprf کیسهٔ سنگین———هوا رو به تاریکی می‌رفت، باید هرچه زودتر خودش را به قرار می‌رساند، سوز سرمای چلهٔ زمستان آزار دهنده بود، با ناامیدی به درون کیسه‌اش نگاه کرد، هنوز پر نشده بود. دستانش از شدت سرما سرخ شده بودند و عضلات ساق و زانویش گزگز می‌کردند. به کشیدن کیسه پشت‌سر خودش ادامه داد، همین‌طور که به سطل فلزی نزدیک‌تر می‌شد، در دلش آرزو کرد این یکی را کسی خالی نکرده باشد.برای این که قدش به لبهٔ سطل برسد رفت روی جدول، وقتی برای هدر دادن نداشت، با آن قد کوتاهش تا کمر خم شد داخل سطل؛ بوی ترش شیر گندیده اولین چیزی بود که به صورتش خورد، هرچقدر هم که می‌گذشت به بویش عادت نمی‌کرد. با دستان کوچکش کیسه‌های زباله را کنار می‌زد و بطری‌های پلاستیکی را جمع می‌کرد، تلاش می‌کرد کمتر نفس بکشد تا بوی کمتری احساس کند.هرچه می‌گذشت امید به این که بتواند کیسه را قبل از تاریک شدن هوا پر کند و به موقع به قرار برسد کم‌رنگ‌تر می‌شد. سرش را بالا آورد، پسر خوش‌پوشی از آن‌جا رد می‌شد، از او پرسید: «آقا ساعت چنده؟»پسر ایستاد و به او نگاه کرد، در چهره‌اش ترحم و خشم توأم را می‌شد دید، به ساعتش نگاهی انداخت و قبل از این که به راهش ادامه بدهد گفت: «پنج و نیم.»نیم ساعت بیشتر وقت نداشت، از این خیابان تا محل قرار حداقل نیم‌ساعت راه بود و باید دو سطل دیگر را خالی می‌کرد تا کیسه پر شود. وحشت‌زده تندتند کیسه‌ها را کنار می‌زد و هر بطری‌ای که می‌دید را داخل کیسه‌اش می‌اندخت، ترس این که امشب هم کتک بخورد و گرسنه بخوابد تمام وجودش را گرفته بود.با دیدن یک کیسه پر از بطری‌های پلاستیکی و فلزی در کف سطل بعد از مدت‌ها چشمانش برق زد و لبخندی روی صورتش نقش بست، بیشتر خم شد اما قدش به کف سطل نمی‌رسید، چاره‌ای نبود، کیسه‌اش را گذاشت کنار جدول و خودش را انداخت داخل سطل؛ کثیف شدن لباس‌هایش برایش مهم نبود, اصلاً مگر از این کثیف‌تر هم می‌شدند؟ کیسهٔ بطری‌ها بزرگ‌تر از چیزی بود که فکرش را می‌کرد، به سختی آن را به بالا پرتاب کرد تا بیافتد کنار سطل و بعد خودش را بیرون کشید.در راه پارکی که محل جمع شدن بچه‌ها و رفتن به باغ بود به سنگینیِ کیسه‌اش فکر می‌کرد و می‌خندید، از همیشه سنگین‌تر شده بود. دردی که حالا علاوه بر پا در کمرش هم می‌پیچید برایش اهمیتی نداشت، شاید امشب می‌توانست جایزه بگیرد، پول یک بستنی؟ دلش خیلی بستنی می‌خواست، حالا که فکرش را می‌کرد امسال بستنی نخورده بود.چیزی نمانده بود، باید از چهارراه رد می‌شد و بعد دویست سیصد متر جلوتر می‌رسید به پارک، کیسه را به سختی از روی جدول رد کرد، صبر کرد ماشین‌ها تمام شوند و بعد کیسه را دنبال خودش کشید، فکر مزهٔ بستنی ذهنش را پر کرده بود، حواسش به ماشینی که داشت می‌آمد نبود. با صدای بوق ماشین سرش را برگرداند، نمی‌توانست به موقع کیسه را کنار بکشد، خشکش زده بود، صدای جیغ لاستیک‌ها روی آسفالت بلند شد، درست قبل از این که آن دیو آهنی بدن نحیفش را لمس کند دستی از پشت بازویش را گرفت و عقب کشید.به بالا نگاه کرد، دستِ همان پسری بود که از او ساعت پرسیده بود، مردم دورش جمع شدند، صدای جر و بحث پسر و راننده برایش اهمیتی نداشت، به کیسه پاره و بطری‌هایی که همه‌جا پخش شده بودند خیره شده بود. نمی‌دانست این که نمی‌رود بطری‌ها را جمع کند بخاطر این است که از ترس مردن خشکش زده یا این که دست پسر هنوز بازویش را سفت چسبیده، گرچه می‌دانست جمع کردن دوباره بطری‌ها امیدی احمقانه است؛ شب باید کجا می‌خوابید؟پسر دستش را ول کرده بود اما باز هم تکان نمی‌خورد، کتک را که امشب حتماً می‌خورد، احتمالاً شب را هم داخل اتاقک سرد و تاریک ته باغ می‌خوابید، یادش افتاد چند روز بیشتر تا سی‌ام نمانده و از ترس یخ کرد؛ نکند حالا که امروز چیزی نمی‌برد این ماه هم نگذارند که پویا مادرش را ببیند؟———-Kvothe Kvothe Kvothe Mon, 16 Feb 2026 19:29:28 +0330