https://virgool.io/feed/@Lucifersilvester مترجم، متاهل fa 2026-06-10 22:37:04 https://files.virgool.io/upload/users/27198/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@Lucifersilvester https://virgool.io/@Lucifersilvester/%D9%85%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%A8-ryd9jcl0gx6x چه میکنه این مخاطب. اگر او نبود ما به عشق که می نوشتیم؟ اگر مخاطب نبود چه انگیزه ای داشتیم که عقاید و نظراتمان را بیان کنیم؟ هرچه مخاطب بیش تر موفق تر...هرچه مخاطب کم تر یعنی نتوانستی دل مخاطب را به دست بیاوری. یعنی هنوز هم که باید موفق نیستی. لوسیفر لوسیفر Wed, 09 Jan 2019 13:19:44 +0330 https://virgool.io/@Lucifersilvester/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%88-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-j1rtfjyheljn هیچ چیز قشنگ تر از صدای نوستالژیک تایپ کردن روی کیبوردهای قدیمی نیست. هیچ چیز شیرین تر از نوشتن با احساس رهایی کامل نیست. امان از وقتی که بایدها شروع می شوند و نویسنده مبتلا به خودسانسوری می شود. البته این مسائل برای نویسندگان پرمخاطب شبکه های اجتماعی بیش تر اتفاق می افتد تا برای یک نویسنده ی گم نام تازه کار که تازه در دامنه ای کم مخاطب شروع به نوشتن کرده است. بارها گفته اند و شنیده ایم که برای داشتن قلمی خوب باید مغز را با متن های خوب تغذیه کرد. با آثار نویسندگان بزرگ و قلم های پرتجربه. باید به این کودک نوپا غذای با کیفیت خوراند تا نتیجه ی مطلوب را گرفت و رشد کرد. زمانی که وبلاگ می نوشتم، روز به روز رشد کردم. قلمم را عده ای دوست می داشتند و همین برایم دلگرمی بزرگی بود. زمانی متوجه شدم که نوشتن کار هرکسی نیست و همه نمی توانند افکار و عقاید خود را به صورت نوشته درآورند. نویسندگی هم هنر است. من هنوز هم تایپ کردن با کیبورد را دوست دارم و لذت آن با تاچ پدهای موبایل و کیبوردهای جدید لپ تاپ ها که صدای دلنشین تق تق دکمه ها را ندارند، عوض نمی کنم. لوسیفر لوسیفر Wed, 09 Jan 2019 12:47:48 +0330 https://virgool.io/@Lucifersilvester/%D8%A7%D8%B4%D8%A8%D8%A7%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%B9%D8%A7%D8%AA-a2i5f189akns یک وقت هایی آدم از شدت زیادی اطلاعات دور و برش به اشباع می رسد و بعدش استرس می گیرد. درست همان وقت هایی که گوشی را دستت می گیری و تلگرام و اینستا و توییترت پر از مطالب مختلف است. از همه ی زمینه هایی که تو دوست داری، مطالب به روز شده برایت فرستاده می شود. از همه جای کره ی زمین. آنقدر حجم کارها زیاد است که وقت نمی کنی همه شان را بخوانی و فیدبک بدهی و ... و انگار وارد یک مسابقه ی کارزار شده ای که باید دنبال یک لشگر آدم بدویی و هیچ وقت هم به هیچ کدام نمی رسی و همیشه عقبی. همین جا درست همین جا استرس می گیری مخصوصا اگر رگه هایی از کمال طلبی هم در وجودت باشد که نور علی نور می شود. حالا باید چه کار کرد؟ کی وقت می کنیم که این همه مطلب و پست را بخوانیم؟ بقیه ی زندگی مان چه می شود؟ اصلا آیا ما به این همه اطلاعات نیاز داریم؟ لوسیفر لوسیفر Wed, 09 Jan 2019 12:22:16 +0330 https://virgool.io/@Lucifersilvester/%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D9%88-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%AA-%D8%A8%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87-p7gqnncnq85h اولین پست اولین نوشته شاید شروعی دوباره برای وبلاگ نویسی که مدت هاست رهایش کردم. شاید نوشتن در مورد همه چیز ظاهرا آسان باشد اما شبکه های اجتماعی باعث شده که این مهارت مدتی در من کم شود یا فروکش کند. چه بسیار روزهایی بوده که دوست داشتم بنویسم اما محیط اینستاگرام و توییتر ظرفیت لازم را نداشتند. فیس بوک قابل تقدیرتر بود اما حیف که او هم به قهقرا پیوست ... بهترین نوشته هایم اول در وبلاگ هایم بود که آزادانه و بدون انتشار اسم واقعی می نوشتم و بعد فیس بوک که اکثرا فامیل و دوستان و بعدا جمع زیادی از افراد غریبه مخاطب آن شدند. اما به زودی کم و کم تر شد و من به اینستاگرام اسباب کشی کردم. اپلیکیشنی عکس محور که هنوز با اعداد هم مشکل دارد و ظرفیت کافی و محیط دوست داشتنی برای نوشتن ندارد. توییتر هم که محدودیت دارد و عادت کرده ام که حرفهایم را به جای درازه گویی در حد چهار پنج جمله خلاصه کنم که این خودش هم یک مهارت است. و حالا، دوباره به دلیل پیشرفت کاری به نویسندگی برگشته ام آن هم در ویرگول که همه جوره برای من تازه است. لوسیفر لوسیفر Wed, 09 Jan 2019 12:07:55 +0330