https://virgool.io/feed/@M66_EYNI fa 2026-04-15 06:58:12 https://files.virgool.io/upload/users/2132563/avatar/ulmPMg.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@M66_EYNI https://virgool.io/@M66_EYNI/%D9%86%D9%82%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C-%D9%88%D9%82%D8%AA-atxdr2zhqfth ساعت ۱۰ صبح است و هوا خنک . اما نه آنقدر که از بهمن انتظار می رود . دستان امیرعلی را گرفته ام و قدم می زنیم . نور آفتاب از کاشی های حیاط به سمت چشمان زائران منعکس می شود.فضا پر شده از بوی اود و گلاب و اسپند.خادمی را می بینیم که گوشه ای از حیاط با ادب ایستاده ، امیرعلی دستم را می کشد و می گوید برویم سمتش . عادت هر باره ی ماست . هرگاه به زیارت می رویم سهم شکلات های امیرعلی را از جیب مبارک خادمان می گیریم . شکلاتش را می گیرد و به کسری از ثانیه گوشه ی لپش جا می دهد . بر می گردیم سمت خانم های کاروان .آخ که چقدر هوای حرم دل چسب است ، هم به وقت غم و هم به وقت شادی . صدای نقاره ای هم که به وقت طلوع و غروب آفتاب می زنند هوش از سر آدم می برد . یک وقت دیگر هم هست که صدای نقاره تن آدم را می لرزاند .هم چنان قدم می زنیم ، خانم های دیگر کاروان هم کنار ما هستند .ناگهان حیاط پر می شود از صدای نقاره ی بی وقت .ابری نیستم اما گونه هایم خیس می شود ، بی آنکه اراده کنم می بارم . خانمی که کنار من قدم می زند می پرسد چه نقاره ی بی وقتی ! ؟بغضی که به گلویم چنگ می زند را می خورم و اشک هایم را با دست پاک می کنم .می گویم :الحمدلله مریضی شفا گرفته است.خاطره نویسی۸/۱۱/۱۴۰۱مرضیه عینی مرضیه عینی مرضیه عینی Wed, 01 Feb 2023 08:41:02 +0330