https://virgool.io/feed/@Mamal_injast Eltanin fa 2026-06-16 10:52:04 https://files.virgool.io/upload/users/1424595/avatar/t5s9ji.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Mamal_injast https://virgool.io/@Mamal_injast/%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-cvjwnamqxcud احتمالاً همین دیروز بود که روزهای پایانی اردیبهشت را می‌گذراندم. با خودم فکر می‌کردم شاید، با وجود تمام تاریکی‌ای که این ماه برایم داشت، در نهایت اتفاق مثبتی رخ بدهد. اما نیفتاد. حالا از اواسط خرداد هم عبور کرده‌ایم و من هنوز همان آدم فروردین و اردیبهشت هستم.با وجود تمام خبرها و اتفاقات عجیب و غریبی که در این مدت دیدم و شنیدم، انگار چیزی در من تغییر نکرده است. از گم کردن یک پول بزرگ گرفته تا سرطان پدرم؛ همه‌شان با سرعتی عجیب در روزهای آغازین خرداد جای خودشان را در زندگی من پیدا کردند و من فقط نشسته بودم و تماشا می‌کردم.از نظر اخلاقی هم هنوز همان آدمم. با اینکه فقط در همین بیست روز اخیر اتفاق‌های زیادی در زندگی‌ام افتاده، اما همچنان همان کچل زشتی هستم که مجبور است بامزه باشد و به آدم‌ها لبخند بزند. همیشه هم یک جمله کلیشه‌ای دارم که می‌گویم: یا باید خوشگل باشی یا خوش‌اخلاق تا مردم دوستت داشته باشند. اینکه چقدر این حرف درست است یا نه، موضوع مهمی نیست؛ برای من بیشتر یک شوخی بامزه است. البته در نهایت اگر پولدار باشی، هیچ‌کدام از این چیزها چندان اهمیتی ندارند.پریشب، قبل از خواب، داشتم با یکی از دوستانم صحبت می‌کردم که سهواً اسمش را اشتباه گفتم. در ظاهر یک اشتباه ساده بود، اما برای منی که می‌دانستم ماجرا از این حرف‌ها عمیق‌تر است، یک چیز را روشن کرد: آدمی که اسمش را به اشتباه آوردم، هر روز در ذهنم حضور دارد.هر روز به این فکر می‌کردم که در چند ماه گذشته مسئولیتی داشتم؛ اینکه دست‌کم چند کلمه با او حرف بزنم. چیزی بود که باید به او می‌گفتم. حتی نمی‌دانستم چه چیزی. حتی نمی‌دانستم چطور باید بگویم. اما انگار ماه‌ها هر روز به همین موضوع فکر کرده بودم.همان شب، قبل از خواب، تصمیم گرفتم فردا صبح اولین کاری که می‌کنم این باشد که برایش بنویسم.نوشتم و فرستادم. حتی برای چند دقیقه اینجا هم منتشرش کردم. اما آن متن نه برای من بود و نه برای اینجا؛ برای خودش بود و باید هم پیش خودش می‌ماند.دقیقاً بعد از فرستادن پیام، این حس به جانم افتاد که شاید اشتباه کرده باشم. شاید سکوت، بهترین کاری بود که می‌توانستم انجام دهم. تا اینکه امروز صبح، طولانی‌ترین پیامی را که می‌شد از او دریافت کنم، گرفتم.همان لحظه استرس محو شد و کوله‌باری از حس بی‌خاصیت بودن از دوشم پایین آمد.این حرف‌ها را هم نزدم که بگویم چه کار قهرمانانه‌ای انجام داده‌ام یا چقدر جرئت به خرج داده‌ام که توانستم آن چند خط را برای دوستم بنویسم. فقط دلم می‌خواست ثبت کنم که بعد از مدت‌ها، بعد از فاصله‌ای به اندازه میلیون‌ها سال نوری، توانستم اثر مثبتی در زندگی یک نفر بگذارم.شاید همین برای یک عمر کافی باشد.چون راستش را بخواهی، این روزها بیشتر از هر زمان دیگری احساس می‌کنم آدم‌ها سهم‌شان را از زندگی خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کنند خرج می‌کنند. بعضی‌ها عاشق می‌شوند، بعضی‌ها می‌سازند، بعضی‌ها نجات می‌دهند و بعد باقی عمر را فقط تماشا می‌کنند.من هم امشب کمی سبک‌ترم؛ نه از جنس خوشحالی، از جنس تمام شدن. انگار کاری که باید انجام می‌دادم را انجام داده‌ام و حالا چیزی برای اضافه کردن ندارم. فقط می‌نشینم و نگاه می‌کنم ببینم زندگی بعد از این، چه چیزی برای از دست دادن باقی گذاشته است. ممل اینجاست ممل اینجاست Tue, 09 Jun 2026 16:54:53 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D9%82%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D8%AF-usmxwe7bzsey برخی عقیده‌ها هستند که با علم به اینکه می‌دونم هیچ پایه و اساسی علمی بر درست بودنشون استوار نیست ولی باز هم با قسمتایی از وجودم بهشون باور دارم. بیشتر از اینکه اسمشون رو بتونم عقیده بذارم، دوست دارم «خرافات» صداش کنم. برای من مثل قماری می‌مونه که در نهایتش بازنده خواهم بود اما هیجانی که هنگام تجربه کردنش دارم باعث میشه هر بار که در موقعیت شروع قمار قرار بگیرم، باز هم انجامش بدم. باز هم و باز هم.یکی از عجیب‌ترین باورهایی که نمی‌دونم با کدوم قسمت از وجودم قبولش دارم اینه که همیشه باور دارم توی ماه اردیبهشت اتفاق خوبی میوفته. بدون نیاز به هیچ فکری، مطمئنم که این باور خیلی احمقانه‌اس ولی بازم میگم بخشی از وجودم تقلا می‌کنه که احمق باشه. یه جور حس امیدواری، درونم رو به وجد میاره که از روز یکم این ماه تا پایانش منتظر یه اتفاق جالب باشم. یه اتفاق هیجان‌انگیز. احمقانه ولی جالب.چند سال پیش در سیاه‌ترین روزهای ممکن، خراب شدن ماشین بدترین ضربه‌ای بود که می‌تونست بهم وارد بشه. نه از بحث مالیش، بحث اینکه خرابی ماشین رو همیشه یه جور بدشانسی جدید می‌دونستم. چند روز اول خرابی ماشین که مصادف شده بود با هفته اول اردیبهشت، از شدت عصبانیت و ناراحتی با خودم لج کرده بودم که ماشینم رو تعمیر نکنم. صبح‌ها با اسنپ می‌رفتم سر کار و بعد از ظهرم از محل کار پیاده به سمت خونه میومدم. اینقدری که به مسیر پیاده‌روی، از ملاصدرا به هروی مسلط شده بودم که هر روز 2 ساعت و 45 دقیقه رو به این کار اختصاص می‌دادم. هر روز سعی می‌کردم یک خیابون جدید یا حداقل یک کوچه جدید رو امتحان کنم. با همه این وجود باز هم سر همون تایم همیشگیم دم درب خونه بودم. فوق‌العاده بود. یادمه اون سال هوا هنوز گرم نشده بود. هوای مطبوعی بود و موزیک مطبوع‌تری رو همیشه توی گوشم می‌شنیدم. بی‌نظیر بود.از یه جایی به بعد دیگه نه لج‌بازی‌ای در کار بود و نه ناراحتی‌ای. این مسیر رو می‌رفتم چون یه حسی درونم می‌گفت بازم پیاده برو. باز هم و باز هم. امید داشتم در حین این پیاده‌روی اتفاق خیلی مثبتی بیوفته یا پیاده‌روی بهونه‌ای برای یک چیزی که انتظارش نداشته باشم.می‌دونید چی شد؟ خرافات در نهایت بر منطق پیروز شد.دقیقاً یک روزی که انتظارشو نداشتم بالاخره اون توهم امیدی که داشتم رنگ و بوی واقعیت گرفت. آدمی که مدت‌ها منتظرش بودم گویی از ساعت‌ها قبل منتظرم ایستاده بود.درسته که خیلی باورنکردنی بود اما مثل پیشگویی که از پیش‌گوییش مطمئن بود به خودم می‌گفتم: «دیدی؟ دیدی؟»تعریف کردن و شنیدن همه جزئیات اون روز، خارج از حوصله‌اس. از طرفی ترجیح می‌دم خاطرات اون روز به عنوان شخصی‌ترین داراییم نزد خودم و اون آدم بمونه. یک چیزی که فقط مربوط به اردیبهشت همون سال بود. همون هوای ابری و همون آدم. همون دستی که موقع پیاده‌روی کردن، در حالی که اصلاً انتظار نداشتم، دستم رو بگیره و فشار بده.اون روز دیگه پیاده‌رویم، 2 ساعت 45 دقیقه طول نکشید. آخرین روزی بود که کودک لج‌باز درونم اصرار به خراب‌ موندن ماشین کرد. آخرین روزی بود که تصمیم بر پیاده‌روی خیلی طولانی گرفتم. آخرین روز خیلی از چیزها شد. احتمالاً خیلی چیزا اون روز تغییر کردن. خیلی اتفاقات افتاد که باعث شد، اون روز و روزهای بعدش تبدیل به خاطره بشن. درسته که حسی به اون آدم برای من باقی نمونده اما تک‌تک خاطرات از حس‌ و موقعیت‌هایی که بود، برام ارزشمنده. چه خوب و حتی چه بد.امروزم که تصمیم گرفتم که در مورد اون روز بنویسم، به خاطر این بود که خیلی اتفاقات از صبح شبیه اون روز بود. حتی فکر کردن به حس اون روز هم برام خوشایند بود. با وجود اینکه می‌دونم نه اون حس‌ها تکرار میشه و نه این اردیبهشت مثل اون اردیبهشت میمونه اما به هر حال حس اون روزا مثل یک کتاب قدیمی توی کتاب‌خونه ذهنم، همیشه قابل ورق خوردنه.در نهایت هم این ماجراها هم هیچوقت پایان خوشی نداشت اما خب اولشم گفتم، می‌دونستم که می‌بازم اما بازم شروعش کردم."خیلی دوست داشتم در آخر این متن بهونه‌ای برای گفتن یه قسمتی از آهنگی که بعد از اون روز برام فرستاد پیدا کنم. پیدا نشد. پس بدون بهونه باید بگم که، در قفس خیال تو، تکیه زنم به انتظار!" ممل اینجاست ممل اینجاست Sat, 16 May 2026 17:21:20 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1%D9%87-%DA%A9%D8%AA-%D9%88-%D8%B4%D9%84%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%BE%D9%88%D8%B4-xu6qqvcudioa این روزا بدون ذره‌ای اغراق تبدیل به یه پیرمرد غر غرو شدم که از زمین و زمان عصبانیه. تقریباً هر موضوعی می‌تونه توی من یه اژدهایی از خشم رو بیدار کنه. از اینکه بیشمار کتاب نخوانده شدم دارم و حتی برنامه‌ای برای خوندنشون ندارم. از اینکه آدما بدون اینکه متوجه باشن که چقدر عصبی برخورد می‌کنن به رفتارشون ادامه می‌دن. از اینکه با یه حجم کار زیادی خودم رو سرگرم نگه داشتم که تا جایی که میشه، من جزئی از این جماعت خشمگین نباشم. از اینکه حداقل روزی یکبار هم که شده، اتفاقی میوفته که بهم گوشزد کنه، چقدر آدم متفاوت‌تری نسبت به جامعه هستم. از اینکه چرا دودول ایرانی! تو جامعه مردسالار مزخرف به‌دردنخور پرادعا، حتی اگه مقصر یک رفتار اشتباه هم باشه باز هم به عنوان یک قهرمان شناخته میشه. حتی از اینکه توانایی‌های خودم فقط و فقط به خاطر مسئولیت کمتر محدود کردم. تقریباً از همه چی عصبانی هستم و در حالی که در تلاشم که بخشی از جماعت عصبی نباشم.چه پارادوکس مسخره‌ای. فکر کن بخشی از چیزی باشی که تمام روز به خاطر نقص‌هاش اونو مسخره می‌کنی. بخشی از جامعه‌ای ناتراز، پر از انسان‌های ناترازتر، خودت رو ناترازترین دوپا بدونی. حداقل توی نوشته‌های این چند روزم بیشتر انرژی و نفرتم گذاشتم برای انسانیت. انگار انسان بودن رو مشکل شماره یک خودم می‌دونم. تقریباً سر این موضوع هم قطعیت دارم. به هر حال دیواری کوتاه‌تر از انسانیت رو در حال حاضر نمی‌‌شناسم.می‌تونستم یه گربه‌ای باشم که بیشترین سطح دغدغه‌اش گول زدن آدما باشه. اینکه از کدوم سمت بره تو خاکش و جیش کنه. غذاش رو الان بخوره یا نه.نمی‌دونم می‌تونستم هر چیزی جز یک انسان باشم. شاید من اصلاً ظرفیت انسان بودن رو ندارم، شاید اصلاً انگره‌ای باشم که که توی لباس انسان، دست‌وپای الکی می‌زنه.در نهایت، هیچکدوم از این جزئیات رو نمی‌تونم نادیده بگیرم. چه درست باشم، چه غلط باز هم تکرار می‌کنم محکومم به آدم بودم. چه سطح دغدغه‌ام این باشه که جامعه، اقتصاد یا هر چیزی که یک روزی سعی می‌کردم خودم رو عضوی ازش بدونم، در حال فروپاشیه یا اینکه سطح دغدغه‌ام 268 تا اسم ژنریک جدید توی دیتاهام دارم که باید تکلیفش رو معلوم کنم. حتی الان هم مطمئن نیستم که در واقعیت دارم زندگی می‌کنم یا پرت شدم به جایی که قراره یه چیز بزرگ توی ژاپن باشه. چقدر حقیقت و چقدر عاری از معنا. ممل اینجاست ممل اینجاست Wed, 13 May 2026 18:02:03 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D8%A7%D8%B2-%D8%B9%D8%AF%D8%B3%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D8%A8%D8%AA%D9%85%D9%86-ei1fn8os0zxc دیشب برخلاف شب‌های قبل، تصمیم گرفتم روی زمین بخوابم.چرا؟چون گربه‌ام دیروز تصمیم گرفته بود یه شب هم که شده خوابیدن روی تخت من رو امتحان کنه. منم که کلاً توی موقعیتی نیستم با هیچ‌کدوم از تصمیم‌هاش مخالفت کنم. به هر حال، همیشه رئیس اونه.مثل هر صبح دیگه‌ای با فحش و ناسزا از خواب بلند شدم. جلوی کمد وایساده بودم و داشتم فکر می‌کردم کدوم پیرهنم رو بپوشم که به این نتیجه رسیدم اصلاً برای هیچ‌کس مهم نیست توی یه دوشنبه‌ اردیبهشت من پیرهن سبز بپوشم یا خردلی. حتی اگه یه گوشه‌ش چروک هم باشه، احتمالاً کسی نمی‌فهمه. شاید نهایت خلاقیتی که برای هر روز خودم دارم، انتخاب رنگ جورابه. به هر حال روتین همین‌طوریه دیگه.مثل همیشه عدسی رو گرم کردم، یه فنجون قهوه درست کردم و آخر سر هم یه سیگار کشیدم کنار پنجره. قبل از اینکه سوئیچ و کیفم رو بردارم، همیشه گربه‌م رو بوس می‌کنم؛ هرچند احتمالاً از اینکه بعد سیگار بوسش می‌کنم دلخور می‌شه.ترافیک تهران هم که نمی‌ذاره هر روز یه مسیر جدید برای رفتن به محل کارم انتخاب کنم. امروز تو راه تصمیم گرفتم به آلبوم «در دستشویی» گوش بدم. شاید برای برگشتن به خاطره‌های قدیم، شاید هم چون زندگی داره هر روز بیشتر شبیه یه دستشویی می‌شه. تو راه داشتم فکر می‌کردم توی جلسه‌ی امروز چی بگم، با چی مخالفت کنم، چطوری بقیه رو قانع کنم از اون موضوع بی‌خیال شن؛ ولی تهش می‌دونستم باز هم بحثا به جایی نمی‌رسه. مثل همیشه. انگار این بی‌نتیجه بودن هم خودش جزئی از روتینه.هر از گاهی هم لابه‌لای این همه جلسه‌ی به‌دردنخور، برای اینکه یه وقتی برای سفر خالی کنم، خبرها رو می‌خونم. مثل هر ایرانی دیگه‌ای. با این فکر که باید برنامه‌ها و خرج و مخارج رو با «می‌زنه یا نمی‌زنه» مدیریت کنم. واقعاً این حجم از بی‌حوصلگی برام عجیب شده. انگار دیگه تقریباً هر چیزی رو دارم به روتین زندگیم راه می‌دم: خشم، عصبانیت، نفرت، بی‌حوصلگی… حتی شما، دوست عزیز. تو هم می‌تونی وارد این روتین بشی.این روزها حتی سر و سامون دادن به اون زندگی مخفی‌ای که دور از چشم بقیه دارم هم برام بی‌ارزش شده. بعضی وقتا فکر می‌کنم شاید همون زندگی مخفی، تنها چیزیه که منو به این زندگی وصل نگه داشته. نمی‌دونم، شاید اگه بین همه‌ی گزینه‌های زندگی مخفیانه حق انتخاب داشتم، می‌تونستم بتمن باشم. حداقل توی زندگی واقعی مرفه و بی‌درد بودم، شبا هم می‌رفتم یکی دو تا گربه رو از سطل آشغال دربیارم.این روتین تبدیل شده به سیاه‌چاله‌ای که همه چی رو داره توی خودش می‌بلعه. هر موقع که فکر می‌کنم یه راهی پیدا کردم که ازش خلاص بدم، می‌بینم که همون راه خلاصی توی وسط روتین وایساده و داره بهم دست تکون میده. تجربه هم ثابت می‌کنه زندگی می‌تونه منو به نقطه‌ای برسونه که برای همین روتین هم دلم تنگ میشه. به قول یه دوستی، آدم همیشه برای چیزی که نداره دلش تنگ میشه.زنده باد، انسان. زنده‌ باد، روتین. ممل اینجاست ممل اینجاست Mon, 11 May 2026 13:30:18 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%A8-%D8%AE%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-gsirpyctwipy یه مقدارم هم که شده دوست دارم از داستان‌بافی و داستان نوشتن فاصله بگیرم. هر چند که همیشه از این موضوع اگر داستانی انسان‌ها را به هم پیوند نزند، حتماً هم که شده داستان‌ها از این پیوند انسانی پاسداری می‌کنن. وقتی هم که یک پیوند انسانی به پایان می‌رسد، داستان‌ها از بین نمی‌روند فقط و فقط کم‌رنگ می‌شن. همیشه یه راهی برای چنگ انداختن بهشون وجود داره. مثل زنده کردن یک خاطره. شاید نشه کسی رو از دنیای مردگان برگردوند اما خاطراتش رو چرا که نه، با افتخار.داستان‌ها همیشه ما رو ترغیب به شنیدن داستان‌های بیشتری می‌کنند. همیشه به ذوق دیدن شهرزاد قصه‌گوهای بیشتر، خیابان و کوچه‌های شهر رو جست‌وجو می‌کنیم که شاید برای چند لحظه‌ای هم که شده شهریار باشیم. شاید قهرمان داستان. قهرمان خوب یا حتی میتونیم گهگاهی قهرمان بد داستان باشیم.بعضی از داستان‌ها اینقدر خوبند که دوست داریم به هر قیمتی هم شده در اون زندگی کنیم. بعضی‌هاشونم چنگی به دل نمی‌زنند اما باید داستان بد داشته باشیم که داستان خوب معنی پیدا کنه. باید همیشه گذشته‌ای وجود داشته باشه که حال و آینده در بستر معنا غلت بخوره. همیشه در دنیای سایه‌ها داستانی از نور وجود داره حتی اگه نوری وجود نداشته باشه.شاید همین داستان‌ها هستند که همیشه افسوس گذشته رو می‌خوریم. از اینکه اون دوران دیگه برنمی‌گردند. از اینکه یه روزی، یه جایی، داشتیم با هم در مورد گنجشگک اشی‌مشی صحبت می‌کردیم. از اینکه «پری زنگنه» چقدر زیبا این قطعه رو خونده و کم بهش توجه شده. یه روزی یه جایی، دغدغه صبح پاشدن بود. همیشه کم‌پول داشتن مشکل بود اما اینقدر جدی نبود.روزایی رو یادمه که سه‌نفر آدم روی هم 5 هزار تومن پول داشتیم و باید باهاش یک روز کامل رو زندگی می‌کردیم. البته که کردیم. البته که اونا هم کردند. در نهایت داستان شد. داستانی که نمی‌تونم بگم کمرنگ یا پررنگ شده ولی می‌تونم بگم خیلی توش افسوس داره. شاید هیچوقت راوی شگفت‌انگیزی نباشم اما همیشه می‌تونم حافظ خوبی از داستان‌ها باشم. داستان‌ روزهای خوش و بد با افسوس‌هاش. با همه احوالات سنجاق شده بهش.در نهایت خدایان همیشه ما رو اینجوری فریب می‌دهند. به ما همیشه قول داستان‌های بیشتر می‌دهند. داستان بیشتر برای گوش دادن یعنی ظرف بزرگ‌تر. ظرف بزرگ‌ترم به غیر از داستان، توش آه و افسوس و کلی غم و رنج توی خودش جا می‌ده. هر بار، با علم به اینکه فریب می‌خوریم، دوباره حاضریم با خدایان بازی کنیم. خدایان تاس می‌ریزند و ما همیشه شکست می‌خوریم. انسانیم و همیشه بنده اشتباهات خود هستیم.پس، درود بر همه داستان‌ها و اشتباهات. درود بر هر چیزی که هیچوقت یاد نمی‌گیریم چون همیشه یه شهریاری هستیم که دنبال شهرزاد قصه‌گوی خودمون هستیم چون که محکومیم انسان باشیم. ممل اینجاست ممل اینجاست Tue, 05 May 2026 09:20:54 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D9%82%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%AF-x1t4a0q6mtja بادبان‌های پاره و دکل شکسته، تنها یادگار ناخدا آنتون از سفری بودند که با غرق شدن کشتی‌اش به پایان رسید. او، با دستان خسته و روحی آشفته، به ساحل جزیره‌ای ناشناخته رسید. جزیره‌ای که مردمانش در آرامشی ظاهری زندگی می‌کردند، آرامشی که آنتون به زودی آن را بر هم خواهم زد.آنتون، با کوله‌باری از تجربیات تلخ و ذهنی آکنده از سایه‌هایی که خود نمی‌شناخت، در میان مردمان جزیره جای گرفت. او نه فقط با کلام، با نگاه‌هایی نافذ و سکوت‌هایی پرمعنا، بذرهای ناآرامی را کاشت. لبخندی که بر لبانش بود، گاهی چنان سرد می‌شد که سایه‌ای از تردید را بر دل‌ها می‌انداخت. زمزمه‌های او، که در تاریکی شب در میان خانه‌ها می‌پیچید، چونان وزش بادی بود که شعله‌های کوچک سوءظن را به آتش بدل می‌کرد.او شاهد بود که چگونه نگاه‌های دوستانه جای خود را به چشمانی تنگ و پر از سوءظن دادند. دید که چگونه دست‌هایی که پیش از این برای یاری دراز می‌شدند، اکنون برای خصومت گشوده می‌شدند. آنتون، با هنرمندی تمام، هر واقعه‌ی کوچکی را چونان دلیلی برای دشمنی جلوه می‌داد. در سکوت شب، نقشه‌هایی در ذهنش شکل می‌گرفت، نقشه‌هایی که سرانجام به جدایی و کینه‌هایی عمیق میان اهالی جزیره منجر شد.روزها گذشت و جزیره، که زمانی مأمن آرامش بود به صحنه نمایش تلخ‌ترین احساسات انسانی بدل شد. آنتون، در پس این نمایش، خود را به تماشا نشسته بود. او ناظر بود که چگونه سایه‌هایی که او در دل‌ها کاشته بود، اکنون قامت راست کرده و بر زندگی همه حکم می‌راندند.اما در یکی از شب‌های تاریک، هنگامی که سکوت سنگین جزیره را فرا گرفته بود، آنتون به انعکاس چهره خود در آب‌های آرام نگریست. در آن تصویر، نه ناخدا، که سایه‌ای از تاریکی را دید. او ناگهان دریافت که این کینه‌ها، این خصومت‌ها، همه پژواکی از درون خود او بوده‌اند. آنتون، که همیشه خود را قربانی تقدیر می‌دانست، اکنون چهره‌ی واقعی خود را دید. چهره کسی که از درونش، تاریکی را به جهان پیرامونش صادر می‌کرد.این پذیرش، نه با رهایی، که با سنگینی دردناکی همراه بود. آنتون، دیگر مسافری سرگردان در سرزمین وجود خویش بود. او آموخت که در هر داستانی، حتی در میان آرام‌ترین مردمان، جایی برای قهرمانی تاریک وجود دارد و گاهی آن قهرمان کسی نیست جز خود او. او پذیرفت که بخش تاریک وجودش، بخشی جدایی‌ناپذیر از اوست و این بار به جای انکار، با آن روبرو شد. در سکوتی که دیگر نه از سر تهدید، که از سر تسلیم بود. آنتون در تاریکی ناپدید شد، داستانی را به پایان رساند که قهرمان بد آن، نه در بیرون، که در درون خودش لانه کرده بود. ممل اینجاست ممل اینجاست Mon, 04 May 2026 09:00:17 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%B1-%D8%A8%D9%BE%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%AF-x6x8he8guenz یادمه روزی درباره‌ی کشته شدن یک گوزن حرف می‌زدم، گوزنی که با احتمال زیادی خودم کشته بودمش. حالا بیش از سه سال از اون روز می‌گذره و من به سختی به یاد میارم که اون گوزن چطور مرد. در واپسین قفسه‌های ذهنم، میان خاطراتی از سال‌هایی که به نظر دیگه اهمیت چندانی ندارن، فقط تصویر مبهمی از جسدش باقی مونده.حتی یادمه اولین‌بار کجا، در کدوم یکی از خیابون‌های تهران، چنین فکری از ذهنم گذشت. اما جزئیات اون روز گم شدن؛ تنها چیزی که مطمئنم اینه که گوزن مرده، و شاید — تقریباً مطمئنم — من قاتلش بودم. بیشتر از خود اون واقعه، چیزی که یادم مونده، تغییر پس از اون روزگاره.بخش‌هایی از این تغییر رو خودم آغاز کردم، بخش‌هایی هم خود جهان پیش رفت و من فقط همراهش شدم. میان این دو، چیزی شبیه «قول» و «انطباق» شکل گرفت:قول، برای تغییر به خواست خودم؛ و انطباق، برای کنار آمدن با محیط.در هر دو مسیر، ردی از جبر و اختیار وجود داشت، ردی که حتی نمی‌تونم به یاد بیارم چقدر از هر کدوم سهم داشته. من حافظه‌ی تصویری نسبتاً خوبی دارم. می‌دونم بعضی چیزها رو فراموش کرده‌ام، چون تصویری ازشون در ذهنم هست که پشتش فقط یک عنوان باقی مونده؛مثل تکه‌ای از عکسی قدیمی که روی پشتش اسم‌هایی نوشته شده. اما مسیر رسیدن به اون عکس، و احساسی که در لحظه‌ی ثبتش داشتم، در گذر زمان محو شده — درست مثل تغییر، درست مثل این عکس؛صرفاً یک عنوان، عصر بهاری!دقیقاً یادم نیست موقع گرفتن اون عکس چه حالی داشتم. فقط می‌دونم همه چیز تغییر کرد، و من فراموش کردم.این هم‌نشینی «تغییر» و «فراموشی» به شکلی آزاردهنده تبدیل شده به یک الگوی تکراری. هرگاه یکی از این دو رو دیدم، باید انتظار دیگری رو هم بکشم.در تاریک‌ترین برداشت ممکن، جایی که محور اندیشه بر نبود معنا و ارزش مطلق است و همه‌چیز ساخته‌ی ذهن انسان، فراموشی یعنی پاره شدن رشته‌ی معنایی‌ای که واقعیت من برش استوار بود.در این نگاه، فراموشی خود تغییر نیست؛ بلکه نابودی زمینه‌ای است که تغییر می‌توانست معنا پیدا کند. چنین فراموشی‌ای نشانه‌ی رهایی نیست، نشانه‌ی فروپاشی پیوندهاست.اما در روشن‌ترین و انسانی‌ترین تعبیر برای من، فراموشی نابودی معنا نیست، بخشی از فرآیند ساختن معناهای تازه است. همان‌چیزی که همیشه دست در دست تغییر پیش می‌رود.تغییر یعنی انتخابی آگاهانه و فراموشی یعنی کنار گذاشتن گذشته‌ای که مانع آزادی است.نمی‌دانم از این تغییر و فراموشی چه‌قدر احساس فراغت می‌کنم اما می‌دانم برای نخستین بار در همه‌ی این سال‌ها،قرار است با چتر زردم زیر باران بروم. کمی آزاد و کمی فروپاشیده از معنا. ممل اینجاست ممل اینجاست Sat, 25 Apr 2026 11:30:39 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D8%B3%D9%88-%DA%AF%D9%88-%D8%A7%D9%90%D9%87%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AF-%DA%A9%D8%A7%D9%85-%D8%A2%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D9%86-hhvueltfkwyq همیشه اردیبهشت برام یه ماه ویژه بوده؛ پر از هیجان، هم به خاطر چیزایی که قبلاً توش اتفاق افتاده، هم اونایی که قراره بیافته. بیشتر از هیجان‌انگیز بودن، یه جورایی همیشه دوست‌داشتنی بوده برام، با تمام تلخی‌ها و شیرینی‌هاش. راستش به ایرانی‌های باستان حق می‌دم که چرا دوتا اردیبهشت داشتن!ولی پشت این علاقه‌م به اردیبهشت، هیچ نگاه شاعرانه یا عاشقانه‌ای بهش نیست. اردیبهشت قشنگه، درسته، ولی من عملاً هیچ درکی از این قشنگی ندارم. از خیلی چیزای دیگه هم همین‌طور. شاید ببینم، شاید بشنوم، ولی هیچ‌ دریافت فرای سطحی از اون وجود نداره. چرا؟ چون احتمالاً تبدیل شدم به درمانده‌ترین آدم بی‌تفاوتی که می‌شناسم. انگار درماندگی و بی‌تفاوتی با سرعت دارن از هم سبقت می‌گیرن و در این کشاکش، فراموشی هم خودش رو جا می‌کنه.راستش هیچ‌وقت نفهمیدم از کی دیگه به خروجی بزرگراه صدر نمی‌گفتم «پیچ حموم». اولش شاید فراموشی این چیزای ریز مهم نباشه، ولی وقتی یادم می‌افته کلی خاطره و رسم کوچیک و ساده بینمون هم دارن پاک می‌شن، یه جور سرمای عجیب کل وجودم رو می‌گیره.شاید هیچ‌وقت تو زندگی نتونستم شبیه «لوکا» باشم. نهایت تلاش‌هام فقط تونستم برای لحظاتی شبیه لوکا شم، اونم نصفه نیمه. ولی شاید لازم نبود اون در رو باز کنم. چون هیچوقت فکر نمی‌کردم بسه نگه داشتن اون در سخت‌تر از باز کردنش باشه.اما انگار قصه قرار نبود همین‌جا تموم شه. اون در، که فکر می‌کردم لازم نبود بازش کنم، داشت خودش کم‌کم باز می‌شد. بدون اراده من، بدون اینکه حتی یه لحظه آماده‌ش باشم.یه جور صدای کشیده‌شدن لولاها می‌اومد؛ آروم، ولی انقدر بلند که انگار از توی قفسه‌ سینه‌ام می‌گذره. نمی‌دونم چرا، ولی همون لحظه فهمیدم هرچی پشتشه، هیچ شباهتی به خاطره و تصور نداره.هیچ تصوری نداشتم که اون‌طرف در چی ممکنه منتظرم باشه. تا وقتی که برای اولین‌بار دیدمش. یه تصویر تار و لرزون از یه خاطره‌ نیمه‌واقعی قدیمی. انگار از جنس همون چیزایی بود که سال‌ها باهاشون کنار اومده بودم، بهشون خندیده بودم، نادیده‌شون گرفته بودم ولی حالا برگشته بودن و یه شکل واقعی پیدا کرده بودن.درست مثل قبل حرف می‌زد. همون لحن، همون طرز گفتن که یه‌جور آشنا و عجیب بود.پرسیدم: “کی هستی؟”و اون، بدون مکث، با همون آرامش ترسناک گفت:“من همونیم که خودت می‌دونی کی‌ام ولی نمی‌تونی بگی.” ممل اینجاست ممل اینجاست Wed, 22 Apr 2026 11:26:54 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%AF%D8%B1-%DA%98%D8%A7%D9%BE%D9%86-ju4arzrrrzze پیدا کردن نقاط ضعف برای من یه جور لذت عجیبه. اما درست توی نقطه مقابلش، وسواس عجیبی دارم برای مخفی کردنشون. به همین خاطر هر وقت شرایطی پیش میاد که احتمال داره این ضعف‌ها دیده بشن، همه ادوات زرهی و جنگیِ در دسترسم رو فعال می‌کنم تا از اون موقعیت رد بشم.اتفاق چند شب پیش هم دقیقاً توی همین فضا بود. می‌دونستم جای دلخواهم نیست، می‌دونستم قراره تحت حمله قرار بگیرم و توی یه تنگنای به‌شدت ناامن مجبور به گرفتن یه تصمیم سخت بشم. چند ساعت قبلش هم دائم به خودم می‌گفتم: «فقط همین امشبه، می‌گذره، درد نداره.»شاید فکر کنید می‌خوام قهرمانی اون شب رو تعریف کنم، ولی اصلاً اینطوری نیست. قصه اینه که چطور همه چیز توی همون چند دقیقه‌ای که توی اتاقش بودم، از هم پاشید.از همون اول می‌دونستم اوضاع سخت میشه، واسه همین با اولین سلاحم — شوخی و لبخند — به استقبالش رفتم. تو اون چند ثانیه تونستم بفهمم که صورت خیلی زیبایی داره، استایلش مرتب و جذابه، اما لحن حرف زدنش زیاد به دلم نمی‌شینه. تا اینکه یه لحظه به طرز خیلی فریبنده‌ای سرش رو به نشونه تأیید تکون داد. از همونجا به بعد دیگه لحنش برام اهمیت نداشت، فقط هر بار که یکی از سپرهای دفاعی خودم می‌افتاد، با شدت پام رو زمین می‌کوبیدم. نه از استرس، بلکه برای شمارش.اگه فکر می‌کنید اینجا همه چیز تموم شد، سخت در اشتباهید.تقریباً ۷-۸ بار پام رو به زمین کوبیدم، تا جایی که نه تنها زرهی به تنم نبود، حتی شورت هم پام نبود. بعد، بی‌مقدمه گفت: «یه چیزی هست که می‌خوام به عنوان یه انسان بهت بگم، فارغ از حرف‌هایی که زدیم.»اوضاع بدتر از چیزی شد که فکرش رو می‌کردم، اما من با لبخند گفتم: «باشه، بگو.»و بعد جمله‌ای گفت که اصلاً انتظار شنیدنش رو نداشتم. اونقدر که تا آخر عمر یادم می‌مونه. هنوز نمی‌تونم دقیق بگم چی بهم گفت، فقط می‌دونم یه چیز بود: «بزرگ در ژاپن.»بعدش پرسید: «چه حسی داری از شنیدنش؟»بله، ناراحت شدم. سرخ شدم و واقعاً ناراحت شدم.اون لحظه دیگه کوبیدن پام به زمین فایده نداشت. انگار باید آژیر می‌کشیدم، باید بدنم به هر شکلی اعلام خطر می‌کرد. اما در عین حال دلم می‌خواست حداقل شورت پام بود! چون اصلاً آمادگی مرحله بعدی رو نداشتم، در حالی که خیلی راحت، بی‌رحمانه و حتی خوشایند برام اتفاق افتاد.بله، مثل همیشه: بزرگ در ژاپن!اون شب، نه فقط از دست اون جمله ناراحت بودم، بلکه از خودم هم ناراحت بودم؛ چون فهمیدم که تا حالا چقدر به دروغ خودمو قانع کرده بودم. انگار که توی یه آینه شکسته داشتم به خودم نگاه می‌کردم و باید یاد می‌گرفتم چطور اون تکه‌ها رو دوباره کنار هم بگذارم. ممل اینجاست ممل اینجاست Mon, 26 Jan 2026 09:54:57 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D9%BE%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%85%D9%88%D9%86%DB%8C%D9%88%D9%85-aaprp2ymflhb به صورت تئوری گذاشتن آخرین تکه از یک پازل فارغ از ابعاد به نظر آسون‌ترین کار می‌رسه. حداقل میشه به یقین گفت از طراحی اون پازل کار راحت‌تریه. در عمل می‌تونم بگم همیشه اینطوری نیست. چیزی که هیچوقت فکرشو نمی‌کردم یا اونقدر جدیش نمی‌گرفتم، عدم‌قطعیت توی ابعاد واقعی پازلی بود که در تمام این مدت در حال طراحی، ساخت و اجراش بودم.حتی اینو به صورت تئوری هم ازش مطمئن نیستم که مرکزی‌سازی تمام خطوط روی یک موضع خاص، روی کنترلشون می‌تونه خیلی کمک کنه، در حالی که یه روزی به خودت میای و می‌بینی اون نقطه زیر هزاران خط عبوری مدفون شده و دیگه اثری ازش نیست. حالا هی بگرد و هی بگرد.حتی نشستن و زل زدن به صورت کسی که سال‌ها منتظرش بودی و حالا که اینجاست و درست روبه‌روم نشسته، در حالی که موی سری حتی وجود نداره که سفید شده باشه. شاید خیلی ابتدایی اتفاق خجسته‌ای باشه اما خب در نهایت اون معشوق در عمل با همه تصورات تئوریکال توی ذهن من میلیون‌ها سال نوری فاصله داره. از این‌جور اراجیف لحظه‌ای که فقط خودم درصدی ازش رو متوجه می‌شم.خلاصه، همینطوری که خودکار توی دستم خشک شده بود و کاغذ جلوی روم همچنان سفید مونده بود، در حال پرحرفی و وراجی بودم. شاید اون شخصی که حتی اسمش رو نمی‌دونم انتظار نداشت در جواب یک سوال ساده اینقدر پرحرفی من رو بشنوه و راستشو بخواهید هیچی ازش سردرنیاره. احتمالاً دنبال یه صحبت تکراری با یه آدم نسبتاً تکراری در مورد قطعی اینترنت و تموم شدن این اوضاع بکنه.در نهایت شاید یه کم دیر ولی متوجه شدم که طرف پشماش ریخته و بغل دستیم سعی می‌کنه توی هر بار تکوندن خاکستر سیگارش یه نگاهی تحت عنوان «این دیوونه چی داره می‌گه» بهم بندازه. سعی کردم خودمو جمع‌وجور کنم. در اون لحظه بهترین کاری که به ذهنم رسید این بود که مثل یه احمق تمام عیار دستمو به سمتش دراز کردم و با لبخندی احمقانه‌تر از چند دقیقه قبلم، بهش بگم:ممل هستم، از امین‌آباد. ممل اینجاست ممل اینجاست Mon, 19 Jan 2026 15:57:47 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D9%82%D9%87%D9%88%D9%87-%D8%B4%D8%B4-%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D9%88%D9%85%D9%86%DB%8C-yykkpzdynlrw بالای تختش یه پنجره‌ کشویی بود که خیلی بزرگ نبود اما به حدی بود که به خوبی بشه بیرون رو دید. هر چند از پنجره منظره خیلی ویژه‌ای مشخص نبود اما آسمون کاملاً مشخص بود. اونم بی‌توجه به حضور من مشغول نوشتن یه سری فرمول‌های ریاضی به درد نخور از روی تبلتش بود. همیشه ازش می‌پرسیدم چجوری می‌تونی اینقدر راحت روی تخت منتهی به آیینه قدی لم بدی و کارتو بکنی. همیشه یه لبخند می‌زد و با یه صورت بچگانه می‌گفت: آخه می‌دونی، من خیلی خفنم.چیزی خیلی به غروب نمونده بود. کم‌کم نور نارنجی توی آسمون داشت غلبه پیدا می‌کرد. برای اینکه بیشتر بتونم از اون نور لذت ببرم، چراغ اتاق رو خاموش کردم. حالا پنجره شکل زیباتری به خودش گرفته بود. تا چند ثانیه بعدش فکر می‌کردم نور نارنجی غروب زیباترین آیتم اون لحظه هست تا اینکه توجهم به صورت گردش جلب شد. لبخند شیطنت‌آمیز و همه اون مهربونی که توش مخفی شده بود. بله، فوق‌العاده بود."جای این‌کارا برو فکر شام باش!"بهش قول داده بودم که براش شام درست کنم اما واقعاً بعد از اون روز طولانی حوصله درست کردن شام رو نداشتم. خودشم می‌دونست که خیلی نمی‌تونه روی قول من حساب کنه.توی پیاده‌روی‌های شبونمون توی شهرک یه دکه غذا پیدا کرده بودیم. هر بار که می‌رفتیم اونجا مجبور بود جمله تکراری منو مبنی بر اینکه پیازچه و جعفری توی ساندویچ غوغا می‌کنه رو بشنوه. در تموم سال‌هایی که می‌شناسمش باحوصله‌ترین آدمی که بود که تا به عمرم دیدم. فکر کنم اون لحظه هم خودش فهمید دوباره شبی هستش که باید ساندویچ بخوریم.در نهایت اون شب، نه اون کارشو تموم کرد، نه شعله گازی روشن شد. دوباره به پیاده‌روی رفتیم. این‌بار طولانی‌تر از همیشه. توی راه دکه غذافروشی در مورد همه چیز صحبت کردیم. همه چیزهایی که ازشون در روز فرار می‌کردیم. همه چیزهایی که یه روزی مهم بودن ولی الان اونقدر نه.از اینکه صدای شعار از پنجره‌های شهرک میومد. حتی فراموش کرده بودیم موبایلمون رو برداریم. با وجود همه این‌ها بعد از این همه مدت توی غیرمعمولی‌ترین شرایط، ما خیلی معمولی بودیم. مثل همیشه. مثل همون قهوه شش هزار تومنی. ممل اینجاست ممل اینجاست Wed, 14 Jan 2026 10:12:40 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%87%D9%85-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D9%86%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D9%85-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-snc5rbuciph0 کاناتای یازدهماین روزهای زمستانی بیشتر از گذشته به کنار «رودخانه اوس» می‌روم. ساعت‌ها می‌نشینم و به چیزهایی فکر می‌کنم که حتی نمی‌دانم چه هستند. انگار ذهنم در مهی آرام و بی‌پایان فرو رفته است. زندگی مسیر خودش را می‌رود، بی‌آن‌که چندان به حضور من اهمیتی بدهد. گاهی همه چیز آن‌قدر کند پیش می‌رود که احساس می‌کنم زمان از حرکت ایستاده است، و گاهی برعکس، چنان تند می‌گذرد که خودم را در میان شتابش گم می‌کنم. از وقتی رستوران خلوت شده، بیشتر وقت‌ها را صرف نوشتن رمان می‌کنم. احتمالاً اسم رمان را «در میان نقش‌ها» بگذارم. لئوناردو، همسرم، مردی است صبور و آرام. شاید تنها دلیل ادامه‌دادن من همین لبخند ملایم او باشد. راستش را بخواهی، هر شادی کوچکی که هنوز در گوشه‌ای از زندگی‌ام باقی مانده، از اوست. با این حال، حس می‌کنم ذهنم مثل خانه‌ای قدیمی است که در سکوت فرو می‌ریزد. دیگر چیزی در من روشن نمی‌ماند. صداها، رنگ‌ها، حتی خاطره‌ی روزهایی که می‌خندیدم، همه در آب حل می‌شوند. در گذشته مشتریان زیادی به رستوران می‌آمدند؛ صدای خنده، بوی سوپ تازه و فلفل سیاه در فضا می‌پیچید و من حس می‌کردم در قلب زندگی ایستاده‌ام. بعضی از آن‌ها سال‌ها هم‌صحبت و هم‌راز من بودند. حالا اما هر کدام رفته‌اند، یکی به شهری دور، دیگری به جهانی دیگر و چیزی جز دلتنگی صدای زنگ درب رستوران که دیگر به صدا درنمی‌آید، برایم نمانده است.گاهی به خودم می‌گویم شاید رستوران هم مثل من خسته شده است. دیوارهایش نفس نمی‌کشند، میزها بوی بی‌کسی می‌دهند و ساعت بالای پیشخوان از مدتی پیش ایستاده، درست مثل زمان در ذهن من. دیگر حتی شمع‌های کوچک روی میزها را روشن نمی‌کنم. نورشان بیش از حد صادق است؛ انگار می‌خواهد همه‌ی آنچه را که در تاریکی پنهان کرده‌ام، عریان کند. پ.ن: با الهام از موسیقی Where Are You? از کیهان کلهر و علی بهرامی‌فرد. ممل اینجاست ممل اینجاست Sun, 12 Oct 2025 07:10:55 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%88-%D8%AA%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%AC%DB%8C-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-svhjpkeezpxz کاناتای دهمآدم‌ها وقتی کسی را از دست می‌دهند، معمولاً تنها به یاد خاطرات خوش می‌افتند، انگار که ذهنشان می‌خواهد تصویری زیبا و کامل از آن فرد در ذهنشان نگه دارد. شاید این، نوعی سپر دفاعی باشد؛ تلاشی برای محافظت از شکل و شمایل کسی که دیگر در کنارشان نیست. سال‌هاست که درگیر این حس‌ها و سوالاتم. زندگی پس از مرگ «آرجان» دیگر هرگز مثل قبل نشد. مرگ او درس‌های تلخ و عمیقی به من داد.در آن روزهای سرد و تاریک، احساس می‌کردم خیلی‌ها مسئولند و دلم می‌خواست، با تمام خشم و نفرتی که در وجودم جمع شده بود، آنان را به شدیدترین شکل ممکن مجازات کنم. نمی‌دانستم باید چه کنم، به کجا پناه ببرم. اگر بخواهم با خودم صادق باشم، باید بگویم که من هم هیچ‌گاه برادر خوبی برای آرجان نبودم.خیلی رایج نیست که در ماه سپتامبر در «پشاور» باران ببارد، اما همان روز، زمین و آسمان گویی قرار بود با من همدردی کنند و باران می‌بارید. شاید اگر آن باران نمی‌بارید، آرجان هنوز پیش ما بود. در اعماق دلم حتی طبیعت را مقصر می‌دانستم، اما به مرور فهمیدم که مقصر دانستن هیچ کس و هیچ چیز، مرهمی بر زخم دل نمی‌گذارد و زندگی، بی‌رحمانه، ادامه دارد.هر روز صبح که از کنار قبرش می‌گذرم، با صدای خاموش و لرزان نجوا می‌کنم: «سلام، آیا این خانه توئه؟» و هر بار، سکوت پاسخ می‌دهد. سکوتی سنگین، سرد و بی‌رحم. گاهی به خودم می‌گویم که شاید همه چیز به پایان رسیده است، و هیچ چیز دیگر نمی‌تواند جای خالی او را پر کند.و شاید، روزی، وقتی هیچ کسی کنارم نباشد حتی خاطراتش هم به دردی بی‌فایده تبدیل خواهند شد و من تنها با باران سپتامبر و صدای سکوت قبرش روبرو خواهم بود. شاید این دقیقاً همون لحظه‌ای باشد که زنگ حیاط مدرسه برای آخرین بار به صدا درآمده باشد.پ.ن: با الهام از موسیقی Hello, Is This Your House? از Explosions In The Sky. ممل اینجاست ممل اینجاست Tue, 07 Oct 2025 10:13:50 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D9%87%D9%85-%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF%D8%AA-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8%B1%DA%A9-%D9%84%D9%88%DA%A9%D8%A7-zuv9qp7wnwfe کاناتای نهماین روزها خیلی حواس‌پرت شده‌ام. چند ساعت است که دنبال ناخن‌گیر می‌گردم و حتی یادم نمی‌آید جای همیشگی‌اش کجا بود. البته مهم نیست، ناخن بلند آدم را نمی‌کشد..من «متئو» هستم. نمی‌دانم چند سال است که در بلوک غربی زندان شماره ۸۶ زندگی می‌کنم... زندگی می‌کنم؟ شاید همین که نمی‌دانم چند سال گذشته و با این حال، این وضعیت را «زندگی» می‌نامم، نشان می‌دهد مومن به عادت شده‌ام. حس می‌کنم زیادی دارم حاشیه می‌روم.. اصل ماجرا اینه که چند روزی می‌شود که بهترین دوستم را از دست داده‌ام. نه، مُرده نیست. لعنت به این فکر. لوکا، «لوکا وینچنزو کوچیولا»، آزاد شد و راه خودش را بیرون از این دیوارها ادامه داد. از همان روز، زندان برایم سردتر و خالی‌تر شده. امروز بیش از همیشه دلتنگش بودم و شاید نوشتن درباره‌اش کمی آرامم کند.(آه، ناخن‌گیر هم همین‌جا بود) روز اولی که دیدمش، ازش بدم آمد. با این حال، بی‌وقفه تلاش کردم نزدیکش شوم، به هر بهانه‌ای. اما هر بار، انگار که راه‌هایم از دل خوک‌های ونیزیایی عبور کند (ضرب‌المثلی از روستای ما)ـ همه تلاش‌هایم به بن‌بست رسید.تا این‌که یک روز، بعد از دعوای عجیبی در محوطه، رئیس زندان برای آزارم تصمیم گرفت مرا بیست‌وچهار ساعت با لوکا هم‌سلولی کند. و همان‌جا بود که او را شناختم؛ درست نقطه مقابل من. او هر روز را تا آزادی‌اش می‌شمرد و من سال‌ها بود که از شمارش دست کشیده بودم. امید لوکا، چیزی بود که من فراموش کرده بودم. آن شب و روز، عجیب‌ترین بیست‌وچهار ساعت عمرم شد؛ و از همان‌جا دوستی ما آغاز شد. 21 ماه کنار هم بودیم. لوکا برایم از بیمارستانی می‌گفت که در آن کار می‌کرد؛ از شوق دیدار همسرش؛ از زندگی‌ای که هنوز در بیرون برایش جریان داشت. اعتراف می‌کنم، بیشتر از آنچه فکر می‌کردم از او آموختم.گاهی با خودم فکر می‌کنم حالا که آزاد شده، چه می‌کند؟ آیا کنار همسرش نشسته؟ آیا هنوز وقت طلوع، چشم به افق می‌دوزد؟ و از آن مهم‌تر، آیا اصلاً به من فکر می‌کند؟ یا من، برایش فقط بخشی از همان ۲۱ ماه شوم بودم که حالا با نفس تازه بیرون، به سرعت از خاطرش پاک شده؟امروز صبح، وقتی خورشید بالا آمد، ناخودآگاه چشم به آسمان دوختم. همان جایی که همیشه با هم می‌ایستادیم. اما هیچ‌کس کنارم نبود. فقط من و میله‌ها. آن لحظه فهمیدم طلوع، وقتی تنها باشی، نه زیباست و نه امیدبخش. فقط یادآور چیزی است که از دست داده‌ای.حالا تازه می‌فهمم، بزرگ‌ترین اشتباه من این نبود که به زندان افتادم؛ این بود که به خودم اجازه دادم دوستی مثل لوکا داشته باشم. چون او به من یاد داد زندگی بیرون از این دیوارها هنوز جریان دارد. و همین، دردناک‌ترین حقیقتی‌ست که یک زندانی می‌تواند بداند.راستی تا این پیرمرد حواس‌پرت فراموش نکرده بگم که” Buon Compleanno, Luca”پ.ن: برداشتی آزاد از داستان «مجتمع مسکونی گروگان‌های عاشق» و با الهام از موسیقی Epilogue "We Will Fight.." اثری از Johan Söderqvist, Patrik Andrén. ممل اینجاست ممل اینجاست Wed, 27 Aug 2025 11:57:39 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A7%D8%AD%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-bfg5hu9akeaj به همه چیزهایی که معتقد نیستم قسم می‌خورم حرف زدن، نوشتن و هر گونه ابراز کلامی آخرین کاریه که دوست دارم انجام بدم. توی این وضعیت بد که همه به یه شکلی درگیرش شدن لال شدن و موندن راه نجاتم بوده. در مورد وضعیت خودم با خنده حرف می‌زنم. از نگرانی دوستانم نسبت به خودم استرس می‌گیرم. با اینکه در هزاران لایه وجودیم هیچ ترسی از مردن و حتی چگونه مردن هم ندارم، از زندگی با این استرس که حتی نمیدونم بابت کدوم گرفتاری زندگیمه، عاصیم. یه سری مواقع فکر می‌کنم به خاطر نامعلومی از آینده استرس دارم یه سری دیگه مواقع به خاطر اینکه اسیر شدم به این وضعیتی که توش هستم و حداقل تا چند ماه آینده هیچ قدرت تصمیم‌گیری ندارم.نمی‌دونم این شرایط تا کی ادامه پیدا خواهد کرد. حتی نمیدونم که فردای امروز چه اتفاقاتی میوفته. چقدر انرژی برای ادامه دادن وجود داره؟ چقدر زندگی اهمیت پیدا می‌کنه؟ولی خب چیزی که ازش مطمئن هستم اینه که زندگی تغییر پیدا کرده و بیشتر از این هم تغییر می‌کنه. شاید آرامش و رهایی از استرس به هر دلیلی به مدت نامعلومی غیرقابل دسترس باشه. اینم البته خب میدونم انسان از روی غریزه و ماهیت وجودی یه راهی برای بقای احسن خودش پیدا می‌کنه. در تمام این نامعلومی‌ها.به هر حال از اینکه هنوز دوستانم سالم هستند. از اینکه هنوز دوستانی دارم که هستند خوشنودم. هر چقدرم منفعل باشم. هرچقدرم اهمیت ندم به این آدما اهمیت خواهم داد. هر اندازه ناامید هم باشم بازم هنوز چیزهایی هستند که بتونم بهشون نگاه کنم. به عکسشون حتی. بگذریم. این حرفا تکراریه. خیلی از آدما این افکار رو دارن. دلم نمی‌خواد در مورد وضعیت پیش اومده بزرگنمایی کنم. همون اندازه هم کوچک‌نمایی و مظلوم‌نمایی هم جایز نمی‌دونم. هر اتفاقی هم بیوفته همیشه یه راه برای پشت سر گذاشتنش پیدا میشه. به جای امید و استرس نسبت به آینده باید منتظر بمونم که چه آینده‌ای در پیشه. دست از این همه پیش بینی بکشم و فقط منتظر باشم. همین. به نظرم تا الانشم بیش از اندازه نوشتم. ممل اینجاست ممل اینجاست Sun, 22 Jun 2025 11:02:17 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D8%B4%D8%AA%D9%85-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%88-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-uczpq04cbdhy کاناتای هشتمذره‌ای اغراق نمی‌کنم اگر بگویم عضلات پاهایم گاهی از شدت درد، ملتمسانه دمپایی لاانگشتی، ماسه‌های گرم ساحل و آب را طلب می‌کنند. می‌دانم که اغلب مواقع، در برآورده کردن خواسته‌هایی که بتواند کل وجودم را کمی به سمت آرامش سوق دهد، ناتوانم؛ اما گاهی کارهایی هست که بدون آنکه حتی بدانیم، روح انسان را به وجد می‌آورد. شاید مثل همان نور خورشید باشد که بعد از یک شب سرد بهاری به داد آدم می‌رسد؛ چیزهایی که در تاریک‌ترین شب‌ها می‌درخشند و امید می‌بخشند.چند لحظه کوتاه برای زندگی کردن کنار آدم‌هایی که با بودنشان زمان معنا و مرز نمی‌شناسد، هرچند انگشت‌شمار، شاید بزرگ‌ترین موهبت باشد؛ نعمتی که هرچقدر اوضاع زندگی سخت شود، بابت داشتنش باید حتی برای چند دقیقه لبخند زد و به خود اجازه آسودگی داد. شاید در طوفانی‌ترین روزهای زندگی، یک لیوان نوشیدنی ساده یا یک گفتگوی کوتاه بتواند دستی یاری‌رسان باشد؛ همراهی که همواره با خالص‌ترین نوع گفت‌وگو همراه می‌شود.گاهی همین لحظات کوچک، همان نسیم خنک و آرامش‌بخشی هستند که پس از روزهای طولانی و سخت، جان را تازه می‌کنند. گاهی، همین ساده‌ترین چیزهاست که آدم را به زندگی امیدوار نگه می‌دارد و به یادمان می‌آورد که در دل تاریکی‌ها، همیشه نوری هست که باید آن را دید.و حالا، در سکوت گام‌های آرامی که بر شن‌های ساحل می‌نشیند، موسیقی شروع می‌شود؛ نغمه‌ای نرم و بی‌وقفه، همچون نفس‌های عمیقی که از دل زمین بلند می‌شوند و تا بی‌نهایت امتداد می‌یابند. هر نتش، لحظه‌ای از زندگی است که به آرامی در دل زمان حل می‌شود، و هر سکوتی، فرصت تامل در میان پیچیدگی‌های دنیا.و شاید مهم‌ترین درس زندگی این باشد: در میان همه سختی‌ها، جستجوی این نورهای کوچک، نگاه داشتن دست‌ها و نفس کشیدن در کنار هم، آن چیزی است که به ما قدرت ادامه دادن می‌دهد.#کاناتاپ.ن: با الهام از موسیقی Experience از Ludovico Einaudi. ممل اینجاست ممل اینجاست Wed, 28 May 2025 17:19:44 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%85-%D9%86%D9%88%D8%B1-%D9%88-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF-ocqqxj1pebwd کاناتای هفتمدیشب، یکی از سردترین شب‌های عمرم را پشت سر گذاشتم. هرچقدر خودم را در لباس‌هایم پیچیدم، هرچه بیشتر تکان خوردم و راهی برای فرار از مخمصه‌ی سوزنده‌ی سرما جستم، بی‌فایده بود. سرمای بی‌رحم، مثل ارتشی منظم، زودتر از آن‌چه فکر می‌کردم از همه‌ی سنگرهای تنم عبور کرد و بر وجودم مسلط شد. باورم نمی‌شد چنین سرمایی در این وقت از سال ممکن باشد.با تمام وجود حس می‌کردم چیزی به طلوع نمانده. چشم دوخته بودم به تپه‌ای دوردست در شرق، جایی که قرار بود نخستین رگه‌های نور، آرام از پشت آن سربرآورند و به صورتم بوسه‌ای بزنند. دفترچه‌ی سیاه خاطراتم را محکم در مشت گرفته بودم و در دل، هزاران بار خودم را سرزنش می‌کردم. باز هم اسیر امید شده بودم. همیشه در تاریک‌ترین لحظات، امید مثل فانوسی دوردست در ذهنم روشن می‌شود. و این‌بار، آن فانوس، خودِ نور بود.تسلیم شده بودم، اما هنوز هم در برابر سرما می‌جنگیدم. شاید اگر دوام می‌آوردم، بالاخره روشنایی از راه می‌رسید.کمی مانده به پنج صبح، نخستین نشانه‌های نور در افق پدیدار شد. در دل تاریک‌تر از دالان‌های موریا، لبخندی تلخ نقش بست. باید دوام می‌آوردم. راهی جز این نبود.ساعتی گذشت. نور کم‌رمق صبحگاهی آهسته، بی‌هیاهو، خودش را روی زمین گسترد. مثل دستی مهربان که بخواهد صورت یخ‌زده‌ای را نوازش کند. هنوز سرد بود، اما دیگر خبری از آن تهاجم کور و سوزنده نبود. سرما حالا شبیه خستگی بود. خستگی عمیقی که مثل پتوی سنگین، فقط نمی‌گذاشت بلند شوم. اما برخلاف نیمه‌شب، حالا دیگر می‌دانستم که می‌توانم برخیزم، اگر بخواهم.یکبار دیگه در زندگی فهمیدم که امید، متناقض‌ترین چیزیست که در زندگی تجربه کرده‌ام. همان‌قدر که از امید بیزارم، همان‌قدر هم به آن عشق می‌ورزم. در عمق ذهنم، امید همزمان روشن‌کننده‌ی خیالاتم و شکننده‌ترین بخش وجودم است. هم شرمنده‌ام از دل بستن به آن، هم وام‌دار تمام زیبایی‌های ساخته‌ی ذهنم که با امید جان گرفتند.و راستش را بخواهید، باید اعتراف کنم که شاه تئودن تنها نیست.پ.ن: با الهام از موسیقی Theoden Rides Forth اثری از Howard Shore. ممل اینجاست ممل اینجاست Mon, 19 May 2025 17:03:50 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-rlejl1pzojdk پایان بخش اولهمان‌طور که پیشتر اشاره کرده بودم، قصد دارم بخشی از خاطرات و تصورات خود را از قطعات موسیقی در قالب داستان‌های کوتاه و آمیزه‌ای از وهم، خیال و واقعیت، بدون ترتیب زمانی خاص، با عنوان «کاناتا» به اشتراک بگذارم. «کاناتا» واژه‌ای ژاپنی به معنای «دور» است که از موسیقی‌ای به همین نام از گروه «مونو» الهام گرفته‌ام و برای نامگذاری این مجموعه از آن استفاده کرده‌ام.حالا که به پایان بخش اول این مجموعه رسیده‌ام، دوست داشتم چند نکته را با شما در میان بگذارم. این مجموعه در سه پلتفرم تلگرام، اینستاگرام و ویرگول منتشر شده است و از شما پوزش می‌طلبم اگر نوشته‌ها در فرمت استوری اینستاگرام کمی ناخوانا یا نامناسب بوده‌اند. از اینکه وقت گذاشتید و این سری داستان‌ها را مطالعه کردید، بسیار سپاسگزارم و به‌ویژه از تمام نظراتی که برایم ارسال کردید، بی‌نهایت قدردانی می‌کنم. سعی کرده‌ام در بخش اول مفاهیمی چون امید، تغییر، خوشبختی موقت، یکنواختی، کینه، بخشش و باخت را بیان کنم. در این راه، از شخصیت‌های واقعی زندگی خودم الهام گرفتم و تا حد ممکن از اشاره مستقیم به آن‌ها خودداری کردم.حقیقت این است که گلدان آقای آرچیبالد با کد مورس منحصر به فردش تا ابد در مغازه فراموش شد. ناتان، مرغ دریایی طرد شده و مهربان، هیچ‌گاه به مقصد نرسید و در دنیای پرندگان محو شد. التانین، ستاره منحصر به فرد سیوا، خاموش ماند. آقای «هـ» بدون اینکه هم‌صحبتی برای شنیدن حرف‌هایش پیدا کند، چشم از جهان بست. ایشو، با وجود بخشش یهودا، هرگز گوسفند وحشی را نیافت. در نهایت، کندال، به سرنوشت هملت شکسپیر دچار شد.اما شاید همین بی‌پایانی و ناتمام ماندن‌ها، ذات زندگی و داستان‌های ما باشد. شاید حقیقت همیشه در مسیر تکامل نهفته است و هیچ‌گاه در یک نقطه متوقف نمی‌شود. آقای آرچیبالد، ناتان، التانین، آقای «هـ»، ایشو و کندال، هر کدام قصه‌ای ناگفته در دل خود دارند که تنها به خاطرات و تصورات ما محدود است. شاید همین جست‌وجوهای بی‌پایان و مواجهه با شکست‌هاست که به زندگی رنگ و معنا می‌بخشد.و شاید، در پایان، همانطور که کاناتا به معنای «دور» است، تمام این داستان‌ها در دوردست‌های ذهن و زمان برای همیشه ادامه خواهند داشت. دور، اما همیشه نزدیک. ممل اینجاست ممل اینجاست Wed, 14 May 2025 18:12:54 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D8%B4%D9%85-%D9%85%D8%BA%D8%A7%D8%B2%D9%87-%DA%A9%D9%81%D8%B4-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C-r5sgz4gfv7w0 کاناتای ششمدر شهر ساحلی هلسینور تنها یک مغازه کفش‌فروشی وجود دارد. کسب‌وکاری که سال‌هاست در اختیار خانواده‌ی «روی» است. نسل به نسل چرم و کفش دست‌به‌دست شده تا اینکه برایان، پیرمردی خشن و عبوس، همه چیز را در اختیار گرفت. مردی که نه تنها با مردم شهر، بلکه با خانواده‌اش نیز به زبان خوش حرف نمی‌زد. مشتریان مغازه مجبور بودند بداخلاقی‌اش را تحمل کنند، چون انتخاب دیگری نداشتند.زمستانی سخت آمد و برایان دیگر از خواب بیدار نشد. کسی گریه نکرد. حتی همسرش، که سال‌ها پیش از خانه رفته بود و تنها نامی در شناسنامه‌اش مانده بود.کندال، پسر بزرگ‌تر، بالاخره به آن‌چه فکر می‌کرد میراثش است، رسید. مغازه را باز کرد، دیوارها را تمیز کرد، چرم‌های قدیمی را کنار گذاشت و لبخند را به کفش‌فروشی آورد. مشتریان با حیرت به او نگاه می‌کردند. انگار نه انگار که او پسر همان برایان بود.کندال با دقت و حوصله مغازه را بازسازی کرده بود. بوی تازه‌ی چرم و رنگ‌های شاد کفش‌ها، به‌طور معجزه‌آسا به آن فضای سرد و بی‌روح زندگی می‌بخشید. اما خیلی زود او متوجه شد که هر تصمیمی بهای خاص خود را دارد. روزی یکی از مشتریان قدیمی که از دوران حضور پدرش در مغازه مشتری ثابت بود، با تحقیر و نارضایتی وارد شد و از کندال خواست که دوباره به سبک پدرش عمل کند. مرد که دستانش از شصت سال خرید از مغازه‌ی برایان هنوز به‌خوبی یادآوری می‌شد، با صدای بلند گفت: «این مغازه دیگه نمی‌تونه خاطرات قدیم رو زنده کنه، این لبخندها هیچ وقت جای آن خشونت‌ها و سختی‌های قدیم رو نمی‌گیره.»کندال با بغض، اما همچنان لبخند بر لب، جواب داد: «ما باید تغییر کنیم، درست مثل شهر. باید بپذیریم که دنیا همیشه در حال تغییر است.»اما هرچه تلاش می‌کرد تا گذشته را از ذهن مردم پاک کند، دردی عمیق در دل خود حس می‌کرد. بسیاری از مشتریان قدیمی دیگر به مغازه نمی‌آمدند و هیچ‌کس دیگر به او نه به‌عنوان پسر برایان، بلکه به‌عنوان یک کفش‌فروش جدید نگاه می‌کرد. روزها به هفته‌ها و هفته‌ها به ماه‌ها تبدیل شد و مغازه که زمانی در اوج بود، حالا به یک نقطه خاموش و بی‌روح در دل شهر تبدیل شده بود.کندال برای چند ماه تلاش کرد، اما ورشکستگی دیگر غیرقابل اجتناب بود. به‌زودی، پول‌هایش تمام شد و او توان پرداخت اجاره مغازه را نداشت. در آخرین روزهایی که مغازه باز بود، مشتریان تنها از جلوی پنجره‌ها رد می‌شدند و دیگر از آن لبخندها و امیدها خبری نبود.کندال، که تمام امیدش به تغییر و بازسازی بود، بی‌صدا مغازه را ترک کرد. در دل شب، قدم به‌قدم از خیابان ساحلی فاصله گرفت، حالا تنها یک خاطره از او در ذهن شهر باقی مانده بود. مغازه‌ی کفش‌فروشی که زمانی با نوید تغییر پر شده بود، به یک خرابه تبدیل شد، و در دل آن، لبخندهای یک مرد به نام کندال، به یادگار ماند.در پایان، «بودن یا نبودن، مسأله این است.»پ.ن: با الهام از موسیقی Andante Espressivo-String Orchestra-Number One Boy اثری از Nicholas Britell. ممل اینجاست ممل اینجاست Sun, 11 May 2025 10:48:30 +0330 https://virgool.io/@Mamal_injast/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%D8%A7-lohhelbd4jea کاناتای پنجمساعت یازده شب بود و چیزی به آغاز ششمین روزِ آگوست نمانده بود که ناگهان تلفنش زنگ خورد. صورتش تقریباً بی‌تغییر ماند. فقط با چند کلمه‌ی کوتاه — «خب»، «باشه»، «میام» — تماس را تمام کرد.پرسیدم:ـ کی بود؟ چی شده؟بعد از مکثی کوتاه، فقط گفت:ـ یهودا مرده.در تمام سال‌هایی که می‌شناختمش، حتی یک‌بار هم اسم این آدم را نشنیده بودم. در هیچ‌کدام از خاطراتش، در هیچ جمعی از دوستانش، هیچ نشانی از کسی به نام یهودا نبود.اما آن‌طور که نگاهش را از من دزدید، فهمیدم که خبر، برایش ساده نیست. تصمیم گرفتم همراهش بروم. مراسم فردا صبح، در واترلو برگزار می‌شد. فاصله‌مان تا آن‌جا چهار ساعت بود و باید پیش از طلوع راه می‌افتادیم.از همان اول می‌دانستم این سفر، سفری معمولی نخواهد بود. اما انتظار نداشتم که در تمام مسیر، حتی یک کلمه حرف نزند و فقط به آداجیوی ساموئل باربر گوش بدهد. چند بار خواستم موسیقی را عوض کنم، اما نگاهش مرا منصرف کرد.چهار ساعت خاموشی و سنگینی گذشت تا به گورستان واترلو رسیدیم.جمعیت زیادی آن‌جا بود. جالب‌تر از همه اینکه خیلی‌ها او را با نامی قدیمی صدا می‌زدند؛ اسمی که سال‌ها بود نشنیده بودم. آن‌جا بود که فهمیدم وارد یکی از تاریک‌ترین بخش‌های زندگی‌اش شده‌ام.در طول مراسم، پاسخ همه‌ی ابراز احساسات را فقط با یک لبخند می‌داد. هرگز او را این‌قدر غریب ندیده بودم. سکوتش مثل مهی غلیظ، تمام وجودم را گرفته بود. در آن لحظات، تنها کاری که از دستم برمی‌آمد، فشردن محکم دستانش بود. شاید این غریبگی کمی رنگ می‌باخت.بعد از مراسم، جمعیت کم‌کم پراکنده شد. خورشید به زحمت از پشت ابرها خودش را نشان داد، اما هیچ نوری روی صورتش نمی‌افتاد. هنوز دستم در دستش بود، اما کم‌کم حس می‌کردم سرد شده.کنار مزار ایستاد و به سنگ خاکستری‌ای که نام «یهودا» رویش حک شده بود، خیره شد. آن شب، بعد از بازگشت، دیگر هیچ نگفت. فقط کنار پنجره نشست و به تاریکی بیرون زل زد.صبح، با بوی تلخ قهوه بیدار شدم، اما خبری از او نبود. روی میز فقط یک برگ یادداشت مانده بود:«یه‌جایی، میان روزهای نیامده و گذشته‌های مرده، خودم را گم کردم.ببخش که پیدایم نمی‌کنی.باید گوسفند را هرچه زودتر پیدا کنم.ممنون که تا اینجا همراهم بودی.»پ.ن: با الهام از موسیقی Adagio for Strings اثری از Samuel Barber. ممل اینجاست ممل اینجاست Sun, 11 May 2025 09:45:20 +0330