نوشته های محسن سنگ سفیدی

پانتومیم🎭

محسن سنگ سفیدی — Thu, 20 Jun 2024 17:54:51 +0330

پانتومیمپانتومیم نوعی تولید صحنه‌ای کمدی موزیکال می‌باشد که برای سرگرمی‌ افراد طراحی شده‌است و بسیار کارساز است. این سبک نمایش ابتدا در انگلستان توسعه یافته‌است و بعد در سراسر بریتانیا، ایرلند و (به میزان کمتر) در سایر کشورهای انگلیسی زبان، به ویژه در فصل کریسمس و سال نو اجرا می‌شود و طرفداران زیادی را به خود جذب می‌کند. پانتومیم مدرن شامل ترانه‌ها، شیرین‌کاری‌ها، بزن‌بکوب کمدی و رقص می‌باشد. خاستگاه این هنر در بریتانیا می‌باشد.پانتومیم در فرهنگ غربی سابقه طولانی تئاتری دارد که ریشه در تئاتر کلاسیک دارد. این تا حدی از سنت کمدیا دلآرته قرن شانزدهم ایتالیا و دیگر سنت‌های صحنه اروپایی و بریتانیایی، همانند ماسک‌های قرن هفدهم میلادی و میوزیک هال توسعه یافت. بخش مهمی از پانتومیم، تا اواخر قرن ۱۹ میلادی، هارلکیناد بود.در خارج از بریتانیا، کلمهٔ «پانتومیم» اغلب به معنای تقلید درک می‌شود، نه شکل تئاتری که در اینجا توضیح داده شده‌است.شروع پانتومیم را باید از رم باستان و نمایش‌های آکروباتیک که توسط رقصنده‌ای ماسک دار به نام «پانتو میموس» مشهور بود، دانست. نامدارترین هنرمند معاصر این رشته، هنرپیشه مشهور نمایش فرانسه «مارسل مورسو» است که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷ میلادی، درگذشت.بازیگر پانتومیم باید نشانه‌ها و کدهایی را با نشانه‌گذاری استفاده کند که تماشاگر آن را کامل درک کند و هیچ جای ابهامی در دریافت داستان برای مخاطب به وجود نیاورد.پانتومیم به پنج دسته تقسیم می‌شود. 1. میم فیگوراتیو 2. میم تشریحی 3. میم کاربردی 4. میم عروسکی به دو دسته تقسیم می‌شود: الف: عروسک کوکی ب: خیمه شب بازی 5. میم ماشینی یا ربوتیک اجرای پانتومیم در تمام جنبه‌های آن در یک‌کلام خلاصه می‌شود و آن کنترل است:•کنترل حس•کنترل بدن•کنترل کلامکه بازی با هرکدام از این موارد خروجی خاص خود را به ارمغان خواهد داشت.

تئاتر تاریخی🎭

محسن سنگ سفیدی — Wed, 19 Jun 2024 16:02:15 +0330

تئاتر تاریخی چیست؟!شاید در ساده ترین توضیح به توان گفت که به نمایش هایی گفته می‌شود که مضمون و محوریت‌ش واقعه یا اشخاص تاریخی بودن ،این نمایش ها در قرن ۱۵ و ۱۶ انگلستان در دوران رنسانس پدید آمد.نمایش تاریخی در دوران الیزابتن به دست شکسپیر بسیار شهرت یافت.تئاتر انگلستان در دوره "رنسانس" به "تئاتر الیزابتن" شهرت دارد.در دوره الیزابتن گروه های نمایشی مهمی چون "لرد چمبرلین" است.تماشاخانه های "گلوب" و "فورچون" مربوط به دوره الیزابتن هستند.پلان تماشاخانه های این دوره صحنه سه سویه است.تماشاخانه گلوب مشهورترین تماشاخانه عصر "الیزابت" است. صحنه هلالی(سه سویه) : این نوع صحنه از سه طرف دید دارد و تماشاچی از سه طرف صحنه مینشیند یادگاری از دوران الیزابتن انگلستان است. نمایشنامه نویسان برجسته سبک تاریخی کریستوفررمالر.کریستوفر مارلو نمایشنامه نویس انگلیسی (1594_1564 م) و از هم عصران شکسپیر بود. در دانشگاه کمبریج تحصیلات خود را به پایان رساند، در نمایشنامه نویسی نوآور و خلاق بود و چه بسا اگر عمری طولانی تر داشت (مارلو کمتر از 30 سال زندگی کرد) آثاری خلق می کرد که در نوع خود بسیار جالب و ارزشمند بود. آثار مارلو عبارتند از: تیمور لنگ: که در آن ماجرای کشورگشایی های تیمور لنگ گورکانی را بازگو می کند.و آخرین اثر مارلو نمایشنامه ی ادوارد دوم، که اثری تاریخی است. ویلیام شکسپیر. ویلیام شکسپیر(قرن 16و 17م): مشهورترین نمایش نامه نویس دوران رنسانس است. شکسپیر، وحدت های سه گانه ارسطویی را نادیده گرفت.آثارش را با الهام از "سنه کا" در پنج پرده خلق کرد.در آثار شکسپیر وجود شخصیت محرم راز،تگ گویی،صحنه قتل و خشونت وجود دارد که به تراژدی های رومی شباهت دارد.در نمایشنامه های تاریخی به خوبی مهارت او را در به کار گرفتن مسائل تاریخی برای صحنه شاهد هستیم؛ مانند:هانری پنجم، ریچارد سوم، ژولیوس سزار، کریولانوس، هانری ششم، ریچارد دوم و هانری چهارم.باید در تئاتر تاریخی:نمایش نامه باید در مورد یک اتفاق یا اشخاص تاریخی باشد

تئاتر ابزورد🎭

محسن سنگ سفیدی — Wed, 19 Jun 2024 01:37:57 +0330

تئاتر ابزورد چیست؟؟عنوان تئاتر ابزورد را اولین بار منتقد ادبی،مارتین اسلین،درکتابی به همین نام ثبت کرد.نوعی از تئاتر که به بازه وسیعی از اثار نمایشنامه نویسان اواخر دهه پنجاه و در طول دهه شصت از جمله ساموئل بکت،اوژن یونسکو،ارتورادامف و دهه های متعاقب ان از جملهتام استپارد و هارولد پینتر گفته میشود.تئاتر ابزورد از لحاظ مفهومی در لایه های مختلف ،ارتباط تنگاتنگی با هیچ انگاری که پس از جنگ جهانی در آثاربزرگانی چون سارتر و کامو به اوج خود رسید دارد.ارتباط چند بعدی ای که بازی های زبانی،کلیشه های اغراق امیز،تکرار و ترکیبات بی ربط یا حتی عبارات ابتکاری را به دنبال خود دارد و از زبان شخصیت هایی بیان میشود که معمولا در یک تراژدی_کمدی اسیر شرایط جبری و فشار های ناخوشایند ناخوداگاهند.ازه شیوه های روایی کلاسیک عبور می کند و بعدتر ان را به سخره میگیرد. و طبعا همیشه لااقل ته مایه ای از فضا سازی های سورئالرا تداعی میکند.مسخرگی تلخی که لایه های قابل توجه تراژدی را از وادی روایت های واریته تا شوخی ها و بداهه پردازی های کمدیا دل آرته با خود میکشاند.

تئاتر مدرن🎭

محسن سنگ سفیدی — Mon, 17 Jun 2024 17:59:34 +0330

تئاتر مدرن ، معنی گسترده ای است که وقوع آن دست کم زمانی نزدیک به یک قرن را در خود نهفته دارد . مدرن بودن در تئاتر صور مختلفی را در بر می گیرد و هر روشنفکری که در امر تئاتر تجربه ای را به انجام رسانده ، وجهه نظر خاصی را ارائه کرده است که در نوع خود تاثیر گذار بوده است …گاهی در نزد آنان همه چیز در قدرت بازیگران شکل می گرفت ، زمانی سخن و دیالوگ تئاتری سلطه داشت ، نور و دکور یکباره و در مقطعی اهمیت تعیین کننده یافت و یا آموزش به جنسی از تئاتر پیوند خورد …استانیسلاوسکی، گریک، میرهولد، راینهارت، آپیا، پیسکاتور، آرتو، گروتوفکی، برشت و … بانیان چنین تحولاتی بودند . در این میان آراء فلسفی و اجتماعی آرتو، برشت و گروتوفکی با توجه به اهمیت تاثیر شگرف در تئاتر دهه های ۵۰ و ۶۰ مورد ملاقه است ، تا زمینه بررسی جنبش های هنری و تئاتری فراگیر این دو دهه مانند بیتینک ها، بیتل ها، هیپی ها و در نهایت انواع مکاتبی همچون Living theatre ، Happening ، Open theqtre ، Performance به دست آید . نقطه مرکزی آثار پیتر شومان مخاطب هوشمندی است که خود در نهایت بازیگر است ، این نگرش وجه تشابه تمامی آنان است که به نوعی مدافع تئاتر نو بوده اند یا از طریق تجربه خود در این راه کوشیده اند . گریز از صحنه کلاسیک به معنی فراگیر آن و رسیدن به مکانی که در آن مخاطب تاثیر عمل گرایانه تری در حضور در تئاتر بیابد مراد و مقصود تئاتر های مدرن بوده و هست ؛ آگوست بوال چنین می گوید : ((فکر ندانستن ، آگاه نبودن بر این که کسی در حضور بازیگر است که دارد عملی را بازی می کند همیشه مرا واداشته تا بکوشم دیگری در تئاتر را پیدا کنم که در آنها تماشاگر ، ‌(( تماشا – بازیگر ))ما نه فقط تماشاگری که از صحنه می گیرد ، بلکه کسی که محتملا شرکت و مداخله می کند . آن وقت بود که به شکل دیگری از تئاتر بنام تئاتر مناظره ای رسیدم که در آن تماشاگر مستقیما مداخله می کند و می داند که مداخله او بر عمل تاثیر تغییر دهنده ای دارد .برشت به عنوان نقطه عطف تئاتر مدرن و در نوع اپیک یک استثناء است.

تئاتر پست مدرن 🎭

محسن سنگ سفیدی — Thu, 13 Jun 2024 20:35:09 +0330

تئاتر پست مدرن🎭. پست مدرنیسم بر خلاف مدرنیسم که خود را در قالب‌ها و تعاریف محدود می‌کرد از هر نوع مرزبندی و تعریف گریزان است. بنابراین مرز بین زشت و زیبا را از میان برمی‌دارد و به ستیز با نخبه گرایی برمی‌خیزد.تئاتر پست مدرن متاثر از اندیشه‌ها و نظریات آنتونن آرتو و دو سبک فوتوریسم و دادائیسم می‌باشد. در این دوره کلام و متن محوری که توسط آنتونن آرتو نکوهش شده بود، جایگاه سابق خود را از دست می‌دهد. در حقیقت زبان از کارکرد اصلی خود که پیام رسانی است، دور می‌شود و بیشتر برای فضاسازی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این دوره عناصری چون نور، صدا، رنگ، طراحی صحنه، لباس و موسیقی برجسته و دارای اهمیت ویژ ه‌ای می‌شوند. تماشاگران منفعل دوره مدرنیسم در این دوره دارای نقشی فعال و موثر در پیشبرد اجرا هستند. طرح داستانی در دوره پست مدرن کمرنگ می‌شود. کاراکتر و شخصیت‌پردازی نیز نفی می‌گردد. پرفورمنس و تئاتر محیطی از زیر مجموعه‌‌های تئاتر پست مدرن هستند. در پرفورمنس تاکید اصلی بر بدن اجرا گر است و تئاتر محیطی رویکردی آیینی به تئاتر دارد و هر دو پیشتاز در امر ساختار شکنی وکسب تجربه‌های نو و خلاق می‌باشند.دنیای پست مدرن بسیار گسترده و نامحدود است و ترکیبی است از جریان‌های متفاوت هنری، فرهنگی، فلسفی و.... به دلیل همین گستردگی هنوز تعریفی جامع از آن به دست نیامده است.پست مدرنیسم اساساً از تعریف گریزان است و خواهان شالوده شکنی و سلیقه گرایی است. به خاطر همین ویژگی، در تئاتر نیز بسیار متنوع و گهگاه متناقض جلوه کرده است. در حقیقت، هر گروهی که در وادی پست مدرن، دست به اجرا می‌زند؛ اجرایی کاملاً منحصر به فرد و با ویژگی‌های خاص ارائه می‌دهد که ممکن است با اجرای گروه‌های نمایشی پست مدرن دیگر، کاملاً متفاوت باشد و این موضوع، تأکیدی است بر کثرت‌گرایی در دنیای تئاتر امروزی.پست مدرنیسم، هنوز در مرحله آزمون و خطا قرار دارد و هنوز در حال تجربه کردن است. لذا، تعاریف و توضیحاتی که در ادامه در خصوص تئاتر پست مدرن می‌آید، جامع و کامل نخواهد بود و تنها براساس شواهدی است که از گروه‌های اجرایی در این شیوه به دست آمده است و هیچ کدام قطعی و ثابت شده نیستند. ویژگی‌های آن‌ها متنوع و گهگاه متضاد است.در این مقاله، ابتدا ریشه‌های تئاتر پست مدرن و نظریات آرتو، برشت و نیز تاثیر سبک‌های دادائیسم و فوتوریسم بر تئاتر پست مدرن مورد بررسی قرار می‌گیرد. سپس در ادامه به نحوه اقتباس از متون کلاسیک توسط کارگردانان پست مدرن و ویژ گی‌های متون نمایشی پست مدرن، پرداخته می‌شود. تماشاگر از جمله عناصری است که در تئاتر پست مدرن، دوباره توسط نمایشگران و کارگردانان عرصه تئاتر پست مدرن، کشف شده است.ضمن اشاره به ویژگی‌های عناصر دیداری و شنیداری در تئاتر پست مدرن، چون نور، صدا، رنگ، صحنه، لباس و... بحث‌هایی نیز درخصوص تئاتر محیطی و پرفورمنس آرت که از زیر مجموعه‌های تئاتر پست مدرن هستند؛ صورت می‌گیردنسبتاً مساوی برخوردارند.«آنتونن آرتو» را پدر، بنیانگذار و خالق نظریه پست مدرنیسم در تئاتر می‌دانند.«آنتونن آرتو»، در پی اقتدار زدایی از تئاتر متکی بر متن بود. او کلیه قواعد و چارچوب‌های سنت تئاتر غربی، از زمان «آشیل» تا «برشت» را نابود کرد. «آرتو» معتقد است که تئاتر گذشته، آن قدر ثابت و لایتغیر و آن چنان با شکل‌های سنتی پوشیده شده است که دیگر قابل رؤیت نیست.«آرتو به تئاتری که می‌شناخت سه نقص اساسی وارد کرد: 1- کارها بیش از حد وقف شاهکارهای گذشته بود. 2- به دلیل سطحی بودن، قادر نبود مردم را به عمق مسائل بکشاند.

تئاتر فانتزی🎭

محسن سنگ سفیدی — Wed, 12 Jun 2024 14:29:03 +0330

تئاتر فانتزی (Fantasy Theatre)تئاتر فانتزی یکی از جذاب‌ترین و خلاقانه‌ترین سبک‌های تئاتر است که به بیان داستان‌ها و موقعیت‌های غیرواقعی و خیالی می‌پردازد. در این سبک، دنیایی متفاوت از واقعیت روزمره خلق می‌شود که می‌تواند شامل عناصر جادویی، افسانه‌ای، موجودات خیالی و رویدادهای خارق‌العاده باشد. تئاتر فانتزی اغلب از تکنیک‌های بصری و جلوه‌های ویژه برای ایجاد فضای خیالی بهره می‌گیرد.ویژگی‌های تئاتر فانتزی: 1. جهان‌های خیالی: ایجاد مکان‌ها و دنیاهایی که در واقعیت وجود ندارند و اغلب شامل سرزمین‌های افسانه‌ای، پادشاهی‌های جادویی و یا کهکشان‌های دوردست هستند. 2. شخصیت‌های غیرمعمول: حضور شخصیت‌هایی مانند جادوگران، پری‌ها، هیولاها و قهرمانان خارق‌العاده که در دنیای واقعی نمی‌بینیم. 3. روایت‌های حماسی و افسانه‌ای: داستان‌هایی که اغلب شامل مبارزات خیر و شر، ماجراجویی‌های بزرگ و جستجوهای قهرمانانه هستند. 4. استفاده از جلوه‌های ویژه: به‌کارگیری جلوه‌های ویژه و تکنیک‌های صحنه‌ای پیشرفته برای ایجاد صحنه‌های جادویی و تاثیرگذار.نمونه‌های برجسته:از نمونه‌های معروف تئاتر فانتزی می‌توان به نمایش‌های برگرفته از آثار جی.آر.آر. تالکین مانند «ارباب حلقه‌ها» و یا اقتباس‌های تئاتری از داستان‌های هری پاتر اشاره کرد. همچنین نمایش‌های مبتنی بر افسانه‌ها و داستان‌های اساطیری مانند «شیر، جادوگر و کمد» از سری داستان‌های نارنیا توسط سی. اس. لوئیس نیز نمونه‌های خوبی از تئاتر فانتزی هستند.تئاتر فانتزی با استفاده از قدرت تخیل و خلاقیت، تماشاگران را به دنیایی فراتر از واقعیت می‌برد و تجربه‌ای بی‌نظیر و فراموش‌نشدنی برای آنان فراهم می‌کند. این سبک تئاتر نه تنها برای کودکان بلکه برای بزرگسالان نیز بسیار جذاب و سرگرم‌کننده است.تئاتر فانتزی به دلیل ویژگی‌های جذاب و خلاقانه‌اش در بسیاری از کشورها محبوب است، اما برخی کشورها به‌خصوص در این سبک قوی‌تر و شناخته‌شده‌تر هستند. از میان این کشورها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:### 1. بریتانیابریتانیا به‌ویژه با توجه به میراث ادبی غنی خود، یکی از مراکز اصلی تئاتر فانتزی است. آثار ادبی کلاسیکی مانند آثار جی.آر.آر. تالکین (ارباب حلقه‌ها) و سی.اس. لوئیس (نارنیا) الهام‌بخش بسیاری از تولیدات تئاتری فانتزی در این کشور بوده‌اند. لندن، به‌عنوان یکی از مراکز مهم تئاتر جهان، میزبان بسیاری از نمایش‌های فانتزی بزرگ و پرهزینه است.### 2. ایالات متحده آمریکادر آمریکا، به‌ویژه در برادوی نیویورک، نمایش‌های فانتزی متعددی به اجرا درمی‌آیند. تولیدات پرهزینه‌ای مانند «هری پاتر و کودک نفرین‌شده» و «شرور (Wicked)» نمونه‌هایی از نمایش‌های موفق فانتزی در این کشور هستند. برادوی به‌عنوان یکی از مراکز اصلی تئاتر جهان، همواره میزبان تولیدات بزرگ و خلاقانه بوده است.### 3. ژاپنژاپن با فرهنگ غنی و گسترده‌ای که در زمینه انیمه و مانگا دارد، نیز در تئاتر فانتزی نقش مهمی ایفا می‌کند. تئاتر کابوکی و تئاتر نوه نیز، که شامل عناصر فانتزی و اساطیری هستند، از نمونه‌های قدیمی‌تر تئاتر فانتزی در ژاپن محسوب می‌شوند. همچنین، تولیدات تئاتری مبتنی بر انیمه‌های معروف نیز بسیار محبوب هستند.### 4. آلمانآلمان با داشتن تئاترهای متعدد و فستیوال‌های بزرگ تئاتری، میزبان بسیاری از نمایش‌های فانتزی است. جشنواره تئاتر نورنبرگ و جشنواره تئاتر برلین از جمله رویدادهایی هستند که نمایش‌های فانتزی در آن‌ها به اجرا درمی‌آیند.### 5. فرانسهفرانسه نیز با تئاترهای مشهور خود در پاریس و دیگر شهرها، به‌خصوص در استفاده از جلوه‌های بصری و تکنولوژی‌های نوین در تئاتر، یکی از مراکز مهم تئاتر فانتزی به‌شمار می‌آید. تئاترهای بزرگ پاریس مانند «تئاتر دو شاتله» و «تئاتر دو موندور» اغلب میزبان نمایش‌های فانتزی هستند.هر یک از این کشورها با توجه به تاریخ، فرهنگ و زیرساخت‌های خود توانسته‌اند در سبک تئاتر فانتزی به موفقیت‌های چشمگیری دست یابند و مخاطبان زیادی را جذب کنند.تئاتر فانتزی با استفاده از تکنیک‌ها و جلوه‌های ویژه منحصر به فردی که به ایجاد دنیایی خیالی و جادویی کمک می‌کنند، تماشاگران را به دنیایی فراتر از واقعیت روزمره می‌برد. در اینجا برخی از تکنیک‌های رایج مورد استفاده در تئاتر فانتزی آورده شده است:### 1. طراحی صحنه و دکورطراحی صحنه در تئاتر فانتزی بسیار مهم است و از دکورهای پیچیده و خلاقانه برای خلق جهان‌های خیالی استفاده می‌شود. استفاده از اجزای متحرک، نورپردازی‌های خاص و جلوه‌های ویژه برای ایجاد مناظر جادویی و فراطبیعی متداول است.### 2. نورپردازی خلاقانهنورپردازی در تئاتر فانتزی نقش کلیدی دارد. از نورهای رنگارنگ، افکت‌های نورپردازی متحرک و سایه‌سازی برای ایجاد فضای خیالی و اسرارآمیز استفاده می‌شود.نورپردازی می‌تواند تغییرات سریع محیط را نشان دهد و حالت‌های مختلف داستانی را تقویت کند.### 3. پروژکشن و جلوه‌های بصریاستفاده از پروژکشن و جلوه‌های بصری برای ایجاد تصاویر متحرک و صحنه‌های جادویی یکی از تکنیک‌های رایج در تئاتر فانتزی است. از این تکنیک‌ها برای نمایش جادو، تغییرات ناگهانی در محیط و موجودات خیالی استفاده می‌شود.### 4. موسیقی و صداموسیقی و افکت‌های صوتی می‌توانند به تقویت فضای فانتزی و ایجاد حالت‌های مختلف داستانی کمک کنند. موسیقی‌های حماسی، صداهای جادویی و افکت‌های صوتی فراطبیعی برای ایجاد احساسات و واکنش‌های قوی در تماشاگران به کار می‌روند.### 5. طراحی لباس و گریملباس‌ها و گریم‌های پیچیده و خلاقانه برای خلق شخصیت‌های خیالی و فراطبیعی بسیار مهم هستند. استفاده از لباس‌های جادویی، زره‌ها، ماسک‌ها و گریم‌های منحصر به فرد به ایجاد شخصیت‌های باورپذیر در دنیای فانتزی کمک می‌کند.### 6. حرکات و رقصتکنیک‌های حرکتی و رقص می‌توانند برای ایجاد جلوه‌های بصری خاص و نشان دادن صحنه‌های جادویی و فراطبیعی استفاده شوند. حرکات آکروباتیک، رقص‌های نمایشی و تکنیک‌های بدنی پیشرفته می‌توانند به خلق صحنه‌های خارق‌العاده کمک کنند.### 7. تکنیک‌های عروسکیاستفاده از عروسک‌ها و موجودات مکانیکی برای نمایش شخصیت‌های خیالی و جادویی رایج است. این تکنیک به خصوص در نمایش‌های کودکانه و داستان‌های افسانه‌ای بسیار موثر است.### 8. دیجیتال و تکنولوژی‌های نوینتکنولوژی‌های نوین مانند واقعیت افزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) نیز در برخی تولیدات تئاتر فانتزی به کار گرفته می‌شوند تا تجربه‌ای تعاملی و فراگیر برای تماشاگران ایجاد کنند.### 9. ایجاد جلوه‌های ویژه فیزیکیاستفاده از جلوه‌های ویژه فیزیکی مانند دود، آتش، باد و آب برای ایجاد صحنه‌های جادویی و فانتزی به کار می‌رود. این تکنیک‌ها به ایجاد حس واقعیت در دنیای خیالی کمک می‌کنند.با ترکیب این تکنیک‌ها، تئاتر فانتزی می‌تواند جهان‌های خیالی و جادویی را به شیوه‌ای باورپذیر و تاثیرگذار به نمایش بگذارد و تماشاگران را به دنیایی فراتر از واقعیت روزمره بکشاند.

کمدی مهارت🎭

محسن سنگ سفیدی — Tue, 11 Jun 2024 12:58:35 +0330

📌کمدی مهارت یا کمدیا دلارته (به ایتالیایی: Commedia dell'arte) نوعی از نمایش‌های مبتنی بر تئاتر بداهه‌سازی است که در سده ۱۶ در ایتالیا شکل گرفت. نام کامل این نمایش به ایتالیایی «commedia dell’arte all’improvviso» است به معنی «کمدی مهارت بداهه‌پردازی.» آن کمدی هنرمندان یا کمدی ماسک هم می‌گفتند.📌کمدی دل آرته ترکیبی بود از لطیفه‌گویی، حاضر جوابی، شعبده بازی، حرکات آکروبات، رقص و موسیقی، مونولوگ و دیالوگ های خنده‌دار و تقلید. چون این تئاتر در مقابل تماشاگرانی اجرا می‌شد که زبان ایتالیایی نمی‌دانستند، بازیگران در حرکات و حالات بدنی اغراق می‌کردند تا تماشاگران از زبان بدن آنها منظورشان را در‌یابند📌این شکل از شادی‌نامه بیشتر توسط هنرمندان چیره‌دستی که به "پانتومیم" و بداهه‌پردازی آشنا بودند و توانایی فراوانی برای انجام حرکات آکروباتیک داشتند، توسط این بازیگران دوره گرد، از شهری به شهری دیگر اجرا می‌شد.کمدی مهارت عمده توجه خود را به خلق تیپ‌های نمایشی مبذول می‌ساخت و معمولاً ۱۰ بازیگر تیپ‌های مختلف را به نمایش می‌گذاشتند. دلیل فراگیرشدن این شکل از نمایش امکان سفر گروه هنرمندان به نقاط مختلف و سبک بودن وسایل لازم صحنه بود، که شامل لباس بازیگران، ماسک‌ها و شمشیرهای چوبی بود. پویایی و ریتم سریع اجراها و امکان بداهه‌سازی بازیگران با توجه به محل و شرایط اجرا گسترش آن را در ایتالیا، فرانسه، انگلیس و روسیه و آلمان فراهم کرد. کمدیادلارته با نمایش "تخت حوضی" ایرانی شباهت بسیاری دارد.📌در واقع هم شخصیت های اغراق آمیز در این نوع کمدی وجود داشت و هم‌ شخصیت های پیچیده. همچنین از ماسک(صورتک) هم در این نمایش استفاده می‌شد.از ویژگی های دیگر آن استفاده از زبان عامیانه(محاوره) و لهجه ها و گویش های مختلف و گاهاً نادرست در طول نمایش بود.📌شکسپیر نمایشنامه "کمدی اشتباهات" را تحت تاثیز کمدیا دلآرته نوشت.📌در کمدی مهارت تیپ‌های مختلفی وجود داشت که عمده‌ترین آن‌ها عبارت بودند ازآرلِکینو: لوده که خدمتکاری زرنگ و چابک و ماهر است. این شخصیت، صورتکی به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز می‌زند؛ با ابروهای متعجب و بالارفته، چشم‌های گربه‌ای، بینی کوتاه، گوشه‌های لب تا روی گونه و خال گوشتی بزرگ. او لباس‌هایی می‌پوشد که پر از تکه‌‌پارچه‌های رنگارنگ وصله‌شده است.۲- زانی‌ها: دو خدمتکار (مرد و زن) مسن، بی‌ادب و بدجنس. صورتک‌های آن‌ها به رنگ قهوه‌ای تیره است؛ با پیشانی بلند و برجسته و چشمانی ریز.۳- پانتالونه: پیرمردی ثروتمند با لهجه ونیزی که اغلب با خدمتکارش زانی وارد ماجراهای عاشقانه می‌شود. صورتک او به رنگ کرم روشن یا قهوه‌ای است با بینی قوزدار و ابروها و چشمانی رو به پایین و افتاده. این شخصیت، لباسی قرمز می‌پوشد با کتی تنگ و اغلب حیله‌گر، خسیس و عاشق تجمل است.۴- ایل‌دوتوره: دکتر در طب یا حقوق با لهجه بولونی. طبل توخالی است و فقط ادعای فضل دارد. لغات لاتین را اشتباه به کار می‌برد. ساده‌لوح است و معمولا گول می‌خورد. رنگ صورتک او بنفش تیره است و بینی بزرگی دارد. لباس سرتاپا سیاه می‌پوشد با یقه و سرآستین‌های سفید و یک دستمال سفید هم از کمربند چرمی‌اش آویخته است.۵- ایل‌کاپیتانو: کاریکاتوری از شجاعت! جسور کاذب. اغلب از رشادت‌هایش در جنگ‌های گذشته می‌گوید و دروغ‌پرداز است. صورتک او به رنگ کرم روشن یا قهوه‌ای است. صورتک او ظاهری تهدیدآمیز دارد با یک بینی بزرگ و سبیل‌های مجعد.۶- پولچینِلا: خدمتکاری مسن اهل ناپل. صورتک او بینی عقابی بزرگی دارد با ابروهای افتاده و چشم‌های گرد. خال‌های زیاد و برجسته‌ای هم روی بینی، گونه و پیشانی دارد.۷- بریگِلا: خدمتکاری مسن، حیله‌گر و مردم‌آزار. رنگ صورتک او متمایل به سیاه است و بینی پهن و مویی زیر لب پایینی دارد.📌شخصیت‌های دیگر عبارتند از: گراتسیانو، ایناموراتو، پانتالون

ملودرام 🎭

محسن سنگ سفیدی — Tue, 11 Jun 2024 01:33:58 +0330

ملودرام🎭واژه Melodrama از یك واژه فرانسوی قرن نوزدهم به نام mélodrame نشات گرفته است. این واژه، خود از دو بخش مشتق شده. واژه یونانی melos μέλος به معنی آواز یا عضو. (مقایسه كنید با واژه ملودی melody كه از واژه یونانی μελωδία melōdia به معنای آواز خواندن نشات گرفته است). بخش دوم drame، نشات گرفته از زبان لاتین پس از دوره كلاسیك است (كه درنهایت آن هم به یك واژه یونانی كلاسیك drama δράμα برمی‌گردد و به معنای طرح نمایشی است.)‌ لفظ ملودرام از سده پنجم پیش از میلاد مسیح كاربرد پیدا كرده ‌است.ملودرام یك ژانر فرعی از ژانر اصلی درام محسوب می‌شود. مشخصه فیلم‌های ملودرام، طرح آن‌ها برای جذب كردن و بالا بردن عواطف مخاطبان است. آن‌ها به طور كلی به گسترش كاراكترهای كلیشه‌ای، تعاملات و تم‌های بسیار احساسی وابسته هستند. فیلم‌های ملودراماتیك تمایل به استفاده از طرح‌هایی دارند كه اغلب با بحران‌های احساسات انسانی، رابطه عاشقانه یا دوستانه شكست خورده، مشكلات خانوادگی ادامه‌دار، تراژدی، بیماری، اختلال روانی یا دشواری‌های فیزیكی و احساسی سروكار دارند. قربانیان، زوج‌ها، شخصیت‌های پرهیزگار، قهرمانان و سردمداران رنج‌كشیده (كه معمولاً قهرمانان زن هستند) در ملودرام‌ها ارائه و معرفی می‌شوند این افراد معمولاً تحت فشارهای اجتماعی، تهدید، سركوب، ترس‌ها، حوادث غیرمحتمل و یا مشكلات با دوستان، جامعه، كار، عشق، یا خانواده هستند. قالب ملودراماتیك به شخصیت اجازه می‌دهد تا با وجود مشكلات خود كار و تلاش كند و با استقامت مداوم، اعمال فداكارانه و شجاعت ثابت‌قدم بر مشكلات فائق آید.

کلاسیک🎭

محسن سنگ سفیدی — Tue, 11 Jun 2024 01:22:17 +0330

سبک ها و مکاتب🔶کلاسیک کلمه کلاسیک صفتی است که ریشه آن واژه لاتینی کلاسیکوس (classicus) و به معنی درجه اول است. به تدریج این واژه برای سخن گفتن از نویسندگان درجه اول جامعه استفاده شد، یعنی کسانی که نوشته‌های آن‌ها در کلاس‌های درس تدریس می‌شد. وقتی این کلمه را به‌طور دقیق استعمال کنند و از آن اراده اصطلاح ادبی خاصی را نکرده باشند به معنی اثری است که به عنوان نمونه و مظهر کامل مورد قبول همگان باشد و وقتی نویسندگان کلاسیک یا هنر کلاسیک گفته می‌شود، مقصود نویسندگان یا هنری است که تمام ادوار آن‌ها را پسندیده و نمونه شناخته‌اند.به‌طور کلی نیمهٔ دوم قرن شانزدهم، دوره‌ای بود که در آن برای نخستین بار آیین ادبی جامعی برای خلق آثار ادبی به وجود آمد. این آیین و قواعد که دارای اصولی بودند که حتی تا پایان قرن هجدهم نیز ارزش و اعتبار خود را از دست نداد، در آغاز قرن هفدهم مایهٔ ایجاد مکتب کلاسیسیسم گردید.صفت کلاسیک برای اولین بار در دورهٔ رنسانس برای تعیین نویسندگان درجه اول به کار برده شد، ولی در واقع این رمانتیکها بودند که با مشخص کردن حدود و ویژگی‌های جنبش هنری-فرهنگی‌شان، معنای امروزی واژهٔ کلاسیک را به آن بخشیدند.کلاسیسیسم با شروع رنسانس در ایتالیا ظهور کرد. پس از مدتی شهرهای مختلف ایتالیا به خصوص شهر فلورانس به مهدهایی برای گردهم‌آیی هنرمندانی اومانیست چون میکل آنژ، رافائل و برونِلِسکی به منظور تحقیق، جمع‌آوری و تقلید از آثار یونانیان و رومیان باستان گشت. این سبک به تدریج میان هنرمندان و نویسندگان متداول شد به طوری که در نیمهٔ دوم قرن هفدهم به یک جنبش بزرگ تبدیل شد که در فرانسه در دورهٔ سلطنت لویی چهاردهم و با پشتیبانی ریشولیو به اوج خود رسید و در مقابل جنبش باروک قرار گرفت.*ویژگی‌ها*کلاسیسیسم را می‌توان مکتب سنت‌گرایی در ادبیات و هنر به ویژه تقلید از نویسندگان یونان و روم باستان دانست. از دیدگاه کلاسیک‌ها، هنر اصلی شاعر و نویسنده این است که اصول و قواعدی را که پیشینیان در آثار خود آورده‌اند، به‌طور کامل رعایت کند تا اثر او بتواند صفت زیبا به خود بگیرد.کلاسیسیسم در درجهٔ اول به دنبال آفرینش ایده آل و کمال زیبایی و دلنوازی با الهام از هنر باستانیان است. در واقع کلاسیسیک‌ها به دنبال ایجاد ایده آل تعادل، توازن، تقارن، هم‌آهنگی و هارمونی، ظرافت و رعنایی، منطق، روشنی، واقع‌گرایی و نزاکت در آثار خود هستند. باید توجه داشت که کلاسیسیسم بر خلاف سبک هم‌عصر خود، باروک و بعدها رمانتیسیسم که مبتنی بر احساسات و خیالات هستند، بر پایهٔ عقل و منطق استوار است. هم‌چنین کلاسیسیسم به زنده کردن عادات و رسوم باستانیان و تطابق دادن آن‌ها با عقاید مسیحی و قوانین کلیسا می‌پردازد.کلاسیک‌ها، با دیدی وحدت‌گرا به دنبال نظم و سادگی هستند که در واقع به اثر لیاقت ادبی یا هنری می‌بخشند. کلاسیسیسم استقرار، ثبات، ژرفی و عمومیت را برتری می‌دهد و می‌کوشد حقایق عمومی را که منتظره هستند و باعث غافل‌گیری مردم نمی‌شوند بنماید؛ بنابراین به جلوهٔ ایده آل حقیقت و زیبایی می‌پردازد. همچنین به دنبال ایجاد وحدت و یک‌دستی در اثر است.روشنی و گویایی آثار کلاسیک از ویژگی‌های مهم آن‌هاست، به طوری که خطوط، سبک و ویژگی‌های ظاهری اثر باید به گونه‌ای باشند که به تنهایی توجه بیننده را به خود جلب نکنند و او بتواند به عمق اثر دست یابد؛ بنابراین دکور و آراستگی تنها وسیله‌ای برای دل‌انگیز و زیبا ساختن فضا است، و اهمیت عمق به مراتب بیش‌تر می‌باشد.هنرمند کلاسیک معتقد است که همه چیز گفته شده‌است ولی هیچ چیز کاملاً درک نشده‌است، بنابراین، حقایق باید در هر دوره تکرار شوند؛ بنابراین کلاسیک‌ها تقلید از هنرمندان پیشین یونان و روم را عار نمی‌دانند و آثار آنان را در خور تعمق و تفکر می‌دانند و معتقدند که این آثار چیزهای تازه‌ای برای خوانندگان خود دارند.ارسطو، فیلسوف یونانی در کتاب بوطیقا، هنر را تقلید از طبیعت می‌داند و معتقد است که تفاوت هنرها در نوع تقلید است. همچنین گتشد نقاد آلمانی می‌گوید: «طبیعت انسان و قدرت ذهن او همان است که دو هزار سال پیش بوده است، بنابراین راه التذاذ شعری هم باید همان باشد که باستانیان به درستی انتخاب کرده‌ اند.»تئاتر کلاسیک در قرن هفدهم در فرانسه متحول شد و به اوج شکوفایی خود رسید. نمایش‌نامه‌نویسان فرانسوی با رجوع و الهام از قوانین یونانیان و رومیان به تعیین قوانین تئاتر کلاسیک پرداختند.*قوانین تئاتر کلاسیک* 🔸قوانین وحدت کنشی باید رعایت شوند. 🔸قوانین مربوط به نزاکت باید رعایت شوند، به طوری بینندگان دچار شوک نشوند. به‌طور مثال نمایش خشونت یا رابطهٔ فیزیکی در صحنه مجاز نیست، و درصورت لزوم باید در بین پرده‌ها انجام گیرد. البته چند استثنای مشهور چون مرگ دون ژوآنِ مولیر، فدر، و اورست در آندروماکِ راسین نیز وجود دارد.🔸نمایش‌نامه باید سازنده و آموزنده باشد.🔸تأثیرات در این مکتب باید موافق با اصول عقلی باشد.🔸 قهرمانان و نشانه‌ها باید دارای صفات نیکو باشند.🔸 نمایش‌نامه باید در عین تقلید از پیشینیان تازگی داشته باشد و در بینندگان تأثیر کند.البته اهمیت این قوانین در تراژدی بسیار بیش‌تر بود، به طوری که در صورت عدم رعایت این قوانین، به خصوص دو قانون اول صفت کلاسیک به اثر تعلق نمی‌گرفت. به این ترتیب، شکسپیر که این قوانین را دائماً زیر پا می‌گذاشت کلاسیک محسوب نمی‌شود، در حالی که مولیر اغلب یک نمایش‌نامه‌نویس کلاسیک شمرده می‌شود، هرچند کمدیهای او به شدت تحت تأثیر باروک قرار دارد.از بزرگ‌ترین نمایش‌نامه‌نویسان کلاسیک می‌توان ژان راسین و سپس پییر کورنی را نام برد. ویکتور هوگو از اولین نمایش‌نامه‌نویسان فرانسوی بود که این اصول را شکست.موضوعات تراژدی های کلاسیک افسانه ای یا اسطوره ای یا تاریخی و شخصیت‌های آن‌ها قهرمان هستند. این شخصیت‌ها همگی انسان‌های عالی‌مقام، همچون پادشاه و درباریان و نجبای بلندمرتبه هستند.تراژدی‌های کلاسیک دارای سبکی سنگین هستند و به نظم نوشته می‌شوند و وزن آن‌ها ۱۲تایی می‌باشد.با وجود این که اغلب تراژدی‌ها به تلخی به پایان می‌رسند، ولی پایان غمگین از ویژگی‌های اصلی تراژدی نیست و برخی از تراژدی‌ها همچون سید کورنی پایانی خوش دارند. طبق قوانین ارسطو تراژدی‌ها باید در بینندگان هراس و حس ترحم ایجاد کنند.*کمدی*از آن‌جا که در دورهٔ کلاسیک کمدی گونه‌ای فرعی محسوب می‌شد، قوانین مشخصی برای آن تعیین نشد. مولیر برای بخشیدن حالتی نجیب و باوقار به کمدی اغلب قوانین تراژدی را بر روی نمایش‌نامه‌هایش اعمال کرد و به همین علت کلاسیک‌ترین کمدی‌نویس این دوره محسوب می‌شود.برخلاف تراژدی که کشمکش‌های درونی شخصیت‌های عالی‌مقام و نجبا را به تصویر می‌کشد، کمدی به توصیف ماجراهایی که در طبقات اجتماعی متوسط یا پایین (تاجران، بورژوازی، پیشخدمتان،...) رخ می‌دهد می‌پردازد و هدف اصلی آن نمایاندن نقص‌های جامعه است. به این منظور کمدی‌نویسان دورهٔ کلاسیک از سبکی عامیانه استفاده می‌کردند. کمدی براساس خنده و به منظور سرگرمی اجرا می‌شود و معمولاً با پایانی خوش همراه است. با این وجود استثناهایی چون دون ژوآن مولیر دارای پایانی تلخ هستند.*رمان*با وجود این که نوشتن رمان در قرن هفدهم رواج زیادی نداشت و اغلب رمان‌ها توسط نویسنده‌هایی ناشناس منتشر می‌شدند، نوآوری‌های جدیدی در این زمینه دیده می‌شود. رمان‌های کلاسیک، اغلب تحت تأثیر جریان‌های پرسیوزیته نیز در این عصر تحولات زیادی می‌کند. از رمان‌های کلاسیک معروف می‌توان آثار مادام دو لافایت (به فرانسوی: Madame de La Fayette) به‌ویژه دوشیزهٔ کلِو (به فرانسوی: La Princesse de Clèves) را نام برد.🔸پس در جمعبندی برای مختصری از تئاتر کلاسیک :تئاتر کلاسیک به اثری اطلاق می شود که از هر حیث سرمشق باشد و الهامی از داستان های اساطیری ملل،افسانه های یونانی و غیره باشد. در حقیقت تئاتر کلاسیک آثاری است که از یونان قدیم برای دنیای معاصر به ارث رسیده و نمایشنامه هایی چون : ” زن فنیقی ” و ” ایرانیان ” اثر آشیلوس و ” هلن ” اثر اوری پید” الکترا ” و ” زنان تراخیس ” و ” آنتیگون ” اثر سوفوکل را باید جزو نمایشنامه های کلاسیک شمرد. در قرن هفدهم میلادی در اروپا نویسندگانی بودند که به سبک قدما، پیس می نوشتند ولی طرز اجرای آنها با هم فرق می کرد. مهمترین این نمایشنامه نویسان عبارت بودند از : راسین،کرنی و مولیر که از مکتب یونان تقلید می کردند و نمایشنامه هایی را به وجود آوردند که تماماً در زمره ی آثار کلاسیک تئاتر جهان است. در نمایشنامه های کلاسیک همیشه صفات برازنده و عالی بشر از قبیل : شجاعت،بخشش،مهربانی،نجابت و نیکوکاری بر رقبای خود که جهل و نادانی و پستی باشد،پیروز می شدند.

تراژدی 🎭

محسن سنگ سفیدی — Tue, 11 Jun 2024 01:08:48 +0330

تراژدی🎭تراژدی (terazedi)، نوعی نوشته یا نمایشی است که موضوعی غم‌انگیز دارد و غالباً بدبختی‌ها، شکنجه‌های جسمی و روحی و خیانت را نشان می‌دهد، تراژدی ریشه در آداب مذهبی یونان باستان دارد و به وسیله تسپیسِ ایکاریایی معرفی شد و نام خود را از تروگوس یعنی بز، و اویدیا یعنی سرود گرفته‌است. تراژدی بر عکس کمدی نزاع بین خدا و یا شاهان و شاهزادگان است. تم چیره در این طور نمایشی تقدیر و ناتوانی انسان در برابر ارادهٔ خدایان است؛ پایان تراژدی کلاسیک به مرگ قهرمان یا پایان ناخوشایند دیگری پایان می پذیرد.🔹و به زبان ساده‌تر و عامیانه تراژدی واقعه‌ای است که پایانش پیشامد دشوار و حادثه غمباری اتفاق می‌افتد🔹پیدایش و تاریخچه تراژدی:تراژدی نخست به وسیلۀ مردم یونان و پس از حماسه‌سرایی و اشعار غنایی به وجود آمد. اصولاً تراژدی از مراسم مذهبی دیونیسوس ناشی گشت؛ زیرا نیایش و پرستش خدا در این مذهب چنان بود که مطالب و شیوه‌های تازه و جالبی در اشعار غنایی وارد می‌شد که از آن جمله: ستایش و تهییج احساسات و تناوب در ناله‌ها و آوازهای سرورانگیز است؛ مانور و زوم تراژدی از اول شروعش روی مسائل عشقی و جنگی بوده است که بیشتر دارای نتایج دردناکی میشود، و در چنین همایش‌هایی صحنه های داستان به صورتی طراحی می شود که انعکاس بدبختی ها و رنج های آن روح خواننده را به شدت منقلب سازد.اجزای تراژدی:🔸افسانه مضمون / میتوس (هسته داستان یا پلات/ طرح - ترتیب اتفاقات و اعمال)🔸سیرت / اتوس (شخصیت قهرمان یا کاراکتر)🔸گفتار / لکسیس ( کلام یا اثر کلام در تراژدی)🔸اندیشه / دیانویا ( حرف یا نتایج اعمال قهرمان)🔸منظر نمایش / اوپسیس (صحنه و دکور صحنه)🔸آواز / ملوس ( آواز کر یا دسته‌جمعی)اگر برای تراژدی بخواهیم معادلی امروزی در نظر بگیریم، نه واژه‌ی تئاتر یا نمایش، بلکه واژه‌ی اپرا مناسب ترین واژه است. زیرا گردآورنده‌ی هنرهای گوناگونی چون آواز - رقص - نمایش و شعر است.ویژگی بارز تراژدی:یکی از مختصات تراژدی این است که مانند حماسه‌ها همیشه همراه با پیش‌گویی و پیش‌بینی است،به عنوان مثال در داستان رستم و اسفندیار پیش‌گویی بر عهدۀ جاماسب است و اوست که مرگ اسفندیار را به دست رستم پیش‌گویی می‌کند.بخواند آن زمان شاه جاماسب را 🔹 همان فال گویان لهراسب را

سبک ها و مکاتب

محسن سنگ سفیدی — Mon, 10 Jun 2024 20:40:10 +0330

گروتسک؛گروتسک در لغت به معنی تناقض‌دار،عجیب وغریب،بی تناسب می‌باشد.گروتسک، در اصل به شیوهٔ آرایش دیوار و سقف سردابه (گرُتو)های پیدا شده در ویرانه‌های رم باستان گفته می‌شد. در این تزئینات، شکل‌های خیالی آدمیان، جانوران، گل‌ها و گیاهان در طرحی متقارن، به‌ هم بافته شده‌اند. این اصطلاح در سده‌ی شانزدهم میلادی رواج پیدا کرد و در مورد شکل‌های کژنما و اغراق‌آمیز، ترسناک یا مضحک-به خصوص در مجسمه‌سازی- به‌کار برده شد. محمّد سیاه‌قلم از معدود نگارگران ایران قدیم است که طرح‌هایی در این شیوه دارد.عناصری که در یک اثر گروتسک قابل تشخیص است :الف) ناهماهنگی ب) خنده آوری و خوفناکی ج) افراط و اغراقد) نابهنجاریتوضیح نسبی و مختصر:الف) ناهماهنگی :بارزترین خصیصۀ گروتسک ، عنصر ناهماهنگی است . این ناهماهنگی میتواند از کشمکش ، برخورد ، آمیختگی ناهمگونها یا از تلفیق ناجورها ناشی شده باشدب) خنده آوری و خوفناکی :همۀ کسانی که در خصوص گروتسک نوشته اند ، آن را با مضحکه و هراس درآمیخته اند . عده ای که گروتسک را نوعی کمدی می دانند ، آن را در ردۀ بورلسک ( نوعی تقلید در ادبیات انگلستان که به منظور سرگرمی و تفریح ، عیبی را با استفاده از کلماتی پرمعنا و سنگین بزرگنمایی میکنند ) و انواع دیگر مضحکۀ عامیانه طبقه بندی کرده اند .دیگرانی که بر کیفیت خوفناک گروتسک تکیه دارند ، آن را مرز دنیای رازها و خارق العاده ها دانسته و به دنیای ماوراءالطبیعه سوق میدهند . متن گروتسک نباید به گونه ای باشد که در سرانجام ، اثری مضحک و تفریحی از کار درآید یا مخاطب بپندارد که با مضحکه روبروست و نفس اثر را که وحشت و نفرت مجسم است جدی نگیرد . البته باید دقت نمود تنها در اثر کشمکش عنصرهای متضاد است که تاثیر ویژۀ گروتسک حاصل میشود .ج) افراط و اغراق :گروتسک دارای طبعی افراطی است و عنصر اغراق و زیاده روی از خصایص بارز آن است ، بدین جهت اغلب از روی اشتباه با فانتزی و خیال پردازی همردیف شمرده میشود . دنیای گروتسک با تمام عجایب آفرینی ، همان دنیای آشنای ماست و از خیال پردازی بسیار دور است . دنیای گروتسک حقیقی ، مستقیم و بی پرده است و همین است که آن را قدرتمند میسازد . اگر اثر در دنیایی خیالی و بدون اشاره به دنیای واقعی خلق شود ، دیگر گروتسکی وجود نخواهد داشت .د) نابهنجاری :نابهنجاری ، منشاء مضحکه و وحشت و انزجار است . واکنشهای معمول که نسبت به گروتسک نشان داده میشود ( احساس نشاط و انزجار ، خنده و ترس ، جاذبه و دافعۀ همزمان ) ، حاصل مواجهه با نابهنجاری شدید است . شاید بخاطر همین ماهیت نابهنجار گروتسک و نحوۀ عرضۀ مستقیم و افراطی این نابهنجاری است که آن را به عنوان مطلبی عذاب دهنده و نفرت انگیز ، توهین به عفاف و طغیانی علیه حقیقت و هنجار محکوم میکنند .<توضیح دقیق تر در ادامه>#تئاتر#گروتسک #خون‌مردگی #گروه_تئاتر_چهارم