<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های پسرک ریشدار</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@Pesarakrishdar</link>
        <description>کودکی که مردمش را دوست دارد</description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-06-18 01:02:28</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/4574097/avatar/N4RLaU.jpg?height=120&amp;width=120</url>
            <title>پسرک ریشدار</title>
            <link>https://virgool.io/@Pesarakrishdar</link>
        </image>

                    <item>
                <title>نکند برایتان عادی شود؟</title>
                <link>https://virgool.io/@Pesarakrishdar/%D9%86%DA%A9%D9%86%D8%AF-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-fuwlgn0wllh6</link>
                <description>نکند چند صباحی بگذرد و..دیدن این خون هایی که بر روی آسفالت جاری بود، برایتان عادی شود؟نکند دیدن این ظلم و نا حقی برایتان عادی شود؟نکند پر پر شدن این غنچه ها برایتان عادی شود؟نکند این ذلت و خواری برایتان عادی شود؟نکند..نکند جان های شیرینشان را فراموش کنید؟نکند که بوی خون هایشان که کل شهر را گرفته را فراموش کنید..💔</description>
                <category>پسرک ریشدار</category>
                <author>پسرک ریشدار</author>
                <pubDate>Tue, 03 Feb 2026 21:15:31 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>دوپامین های سیاه</title>
                <link>https://virgool.io/@Pesarakrishdar/%D8%AF%D9%88%D9%BE%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87-icagawkx0gzf</link>
                <description>چیز های زیادی هستند که برای ما جذابیت دارند،گاهی چیز های خوب و اغلب چیز های بد!اصلا شاید انگار اکثر چیز های بد جذاب ترند!و باید باور کنید که بیشتر وقت ها انقدر جذابیت دارند که با اینکه می‌دانیم کارمان اشتباه است اما انجامش می‌دهیم؛اما برای چه؟مگر چه چیزی پشتش است؟یه احساس کوتاه و کوچک ناشی از یه هورمون؟دوپامین، هورمونی عجیب و دوست داشتنی که اگر حواسمان به زندگیمان نباشد شاید زود از کنترل ما خارج شود.دوپامین یک هورمون مفید و شادی بخش است که برای مغز جذابیت زیادی دارد.نمیخواهم برایش مثال بزنم که مثلا فلان کار را انجام بدهیم دوپامین ترشح میکنیمو مثلا اگر فلان کار اشتباه را انجام بدهیم به دوپامین سیاهی میرسیم؛یا اینکه اگر حتی در دوپامین های سالم و سفید هم زیاده روی کنیم ممکن است معتادش شویم و سفیدش را سیاه کنیم.مثال نمی آورم چون از ذهن خلاقتان مطمئن هستم که هزاران مثال برایتان می آورد.ولی دوپامین های سیاه خیلی خطرناکند، اما چرا؟باورش شاید سخت باشد، اما آدم هایی را دیدم کهبسیار پشیمان از کار اشتباهشان بودند،می پرسید چه زمانی؟متعجب می‌شوید که بگویم: ن فقط بعد اشتباه، بلکه در حین اشتباه و حتی قبل از اشتباه هم پشیمان و نادم بودند!اما واقعا چه چیزی انقدر قدرتمند است که با همه ی اینها ما را مجاب به انجام آن میکند؟درست هست که دوپامین قدرمند است و دوپامین های سیاه قدرتمند تر هستند،اما شاید نکند این ما هستیم که ضعیف شده ایم؟یعنی انگار دیگر روانمان تاب مقابله با دوپامین های سیاه را ندارد؛یا شاید دیگر انقدر همه چیز در این جغرافیا و زمان، سیاه است که تیرگی این دوپامین ها دیده نمی شود!؟هر چه که باشد من می‌دانم ما قوی تر از آنی هستیم که خودمان فکر می‌کنیم،و این یعنی می‌توانیم قید هر چیز سیاه حتی دوپامین های جذاب سیاه را بزنیم و کاری را که می‌دانیم اشتباه است را انجام ندهیم.میتوانیم خودمان را درگیر توسعه ی خودمان کنیم،که به بهترینِ خودمان تبدیل شویم،اینطوری هم از دوپامین های خوب لذت سالم را می بریم و هم به موفقیت و سروتونین می رسیم.</description>
                <category>پسرک ریشدار</category>
                <author>پسرک ریشدار</author>
                <pubDate>Tue, 27 Jan 2026 11:10:03 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>شاید ما مرده ایم و اینجا جهنم باشد..</title>
                <link>https://virgool.io/@Pesarakrishdar/%D8%B4%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D9%85%D8%A7-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D9%85-%D9%88-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7-%D8%AC%D9%87%D9%86%D9%85-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AF-tkft8lvy7ghe</link>
                <description>حال و روز نخواستنی ترین مردم جهان، چقدر سخت و غم‌انگیز شده؛نخواستنی از آن جهت که در خانه ی خودمان غریبه های اضافی هستیم!چی بد تر از این که در وطنت، در خانه ات، در تنها پناهگاه زندگی ات، هیچ جایگاه و اهمیتی نداشته باشی..؟چی غمگین تر از این هست که در سرزمینی که عاشقش هستی، یک غریبه باشی؟پس عجیب نیست که غم و درد در تک تک اجزای وجودمان ذوب شده..ما خیلی وقته که تنهایی و طرد شدگی در روح و جانمان ریشه کرده..شاید ما در تناسخ قبلی، گناهی نابخشودنی کردیم..یا شاید ما مرده ایم و اینجا جهنم باشد..؟اما ای وطنمهر چقدر مرا فراموش کنی و نادیده بگیری،هر چقدر هم که بر ما سخت بگذرد،من فراموش نمیکنم که عاشقت هستم،هر طوری هم باشی من عاشقت خواهم ماندتا روزی که برای تو بمـیرم.</description>
                <category>پسرک ریشدار</category>
                <author>پسرک ریشدار</author>
                <pubDate>Wed, 21 Jan 2026 14:31:06 +0330</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>