https://virgool.io/feed/@Rahimzadeh دکتری مهندسی fa 2026-04-15 02:53:17 https://files.virgool.io/upload/users/34904/avatar/kERBa6.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@Rahimzadeh https://virgool.io/@Rahimzadeh/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%AD%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA-%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF-%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%B0%D9%87%D9%86-%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B3%D9%88%D9%85-hi9jxajwubwa آیا حیوانات و نوزادان آگاه هستند؟ بررسی شواهد علمی، دیدگاه تکاملی و تفسیرهای دینی و عرفانی درباره ماهیت آگاهی و تجربه‌ی درونی. یکی از پرسش‌های مهم در فلسفه ذهن این است که:آیا موجوداتی مثل نوزادان یا حیوانات، که قادر به صحبت یا تفکر انتزاعی نیستند می‌توانند آگاهی داشته باشند؟به عبارت دیگر: آیا آن‌ها «تجربه‌ی درونی» مثل لذت، درد، ترس یا آرامش دارند؟🔹 آگاهی در نوزادان و حیوانات؛ شواهد علمینوزادان انسان:در ماه‌های اول زندگی که مغزشان هنوز کامل نشده می‌توانند «درد را حس کنند»، «چهره‌ی مادر را بشناسند» و «آرامش یا ترس» را تجربه کنند. یعنی آن‌ها هم تجربه درونی دارند، حتی اگر نتوانند درباره‌اش حرف بزنند.حیوانات پستاندار مثل سگ، میمون، فیل، دلفین:مغزی آنها ساختاری مشابه انسان دارد، به‌ویژه در بخش‌هایی مثل amygdala و cortexآن‌ها درد، شادی، ترس یا همدلی را تجربه می‌کنند و حتی می‌توانند یاد بگیرند، انتخاب کنند و افسرده شوند.بیانیه کمبریج 2012گروهی از دانشمندان برجسته نوشتند: «شواهد محکمی وجود دارد که بسیاری از حیوانات، به‌ویژه پستانداران و پرندگان، دارای پایه‌های عصبی لازم برای آگاهی هستند.🔹 دیدگاه تکاملی: از منظر فرگشت،آگاهی می‌تواند مزیتی برای بقا باشد:حیوانی که ترس را تجربه می‌کند، راحت‌تر از شکار می‌گریزد.نوزادی که احساس وابستگی به مادر دارد، احتمال زنده‌ماندن بیشتری پیدا می‌کند.بنابراین، آگاهی نه‌تنها وجود دارد، بلکه کارکرد حیاتی برای ادامه‌ی بقا دارد.🔹 آیا نوزاد انسان و حیوانات «مثل ما» آگاه‌اند؟احتمالاً خیر. آگاهی یک طیف (spectrum) است، نه چیزی صفر و یکی طیف (spectrum) است، نه یک صفر و یک.نوزاد آگاهی دارد، ولی هنوز خودآگاهی کامل ندارد.سگ آگاه است، ولی احتمالاً مفهوم «زمان» یا «مرگ» را درک نمی‌کند.دلفین‌ها و فیل‌ها، نشانه‌هایی از خودآگاهی نشان داده‌اند (مثل شناخت خود در آینه).نتیجه: آگاهی فقط به انسان بالغ محدود نیست. نوزادان و بسیاری از حیوانات هم درجاتی از آگاهی دارند، گرچه نه مانند ما و نه در چارچوب زبان و مفاهیم انسانی.🔹 آگاهی در دین و عرفاندیدگاه‌های عرفانی و دینی، آگاهی را چیزی فراتر از مغز می‌دانند:1. در عرفان اسلامی و فلسفه ملاصدراآگاهی با روح گره خورده است.انسان نه یک بدن آگاه، بلکه یک نفس ناطقه است که بدن را اداره می‌کند.ملاصدرا می‌گوید: «النفس جسمانیة الحدوث و روحانیة البقاء». یعنی نفس (آگاهی) از ماده آغاز می‌شود، ولی به عالم روح تعلق دارد. پس آگاهی اصل هویت انسان است، نه صرفاً فعالیت مغز.2. عرفان شرقی (بودا، هندو، تائو)آگاهی، ذاتِ نهایی هستی است.بودا آگاهی را نه در ذهن و مغز، بلکه در تجربه‌ی ناب لحظه حال جستجو می‌کند.در مکاتب هندی، «آتمن» (خود حقیقی) و «برهمن» (هستی کلی) یکی تلقی می‌شوند؛ یعنی: «من آگاه هستم چون هستی، ذاتاً آگاه است.»3. ادیان توحیدی (اسلام، مسیحیت، یهود)روح، موجودی الهی است که به بدن دمیده می‌شود. «ثم نفختُ فیه من روحی» (قرآن، سوره ص: ۷۲)آگاهی انسان از دید دین، آینه‌ای از خدا است.آگاهی فقط فکر و پردازش نیست: شهود، درک الهی، و ارتباط با معنا هم هست.در عرفان و دین، آگاهی نه محصول مغز، بلکه جوهر انسان، تجلی خداوند یا هستی ناب است. یعنی: بدن می‌میرد، اما آگاهی (روح) باقی‌ست.🔹 جمع‌بندیاز نظر علمی: نوزادان و بسیاری از حیوانات درجاتی از آگاهی دارند.از نظر تکاملی: آگاهی ابزاری برای بقاست.از نظر عرفانی و دینی: آگاهی جوهر انسان و تجلی خداوند یا هستی ناب است.بنابراین، آگاهی نه صرفاً محصول مغز، بلکه پدیده‌ای عمیق، چندوجهی و رازآلود است. سطوح پایین‌تر آگاهی: مورچه‌ها، حشرات، میکروب‌ها و ویروس‌ها1. آیا مورچه‌ها و حشرات ساده آگاهی دارند؟مورچه‌ها مغز دارند، ولی فقط حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نورون (در مقایسه با ۸۶ میلیارد در انسان).آن‌ها می‌توانند:مسیر را یاد بگیرند،با دیگران همکاری کنند،اطلاعات را منتقل کنند (مثلاً با فرومون‌ها)،حتی در برخی شرایط «تقسیم کار» پیچیده انجام دهند.اما این رفتارها لزماً نشانه آگاهی نیستند. یعنی ممکن است:این رفتارها فقط از قواعد ساده و تکرارشونده ناشی شوند (الگوریتم‌های ژنتیکی).بدون آنکه تجربه‌ی درونی از آنچه انجام می‌دهند داشته باشند.آیا مورچه «احساس ترس» می‌کند؟ یا فقط «فرار می‌کند»؟ اینجاست که تفاوت بین رفتار هوشمندانه و آگاهی درونی اهمیت پیدا می‌کند. بیشتر پژوهشگران فکر می‌کنند مورچه‌ها فاقد آگاهی تجربی هستند، ولی شاید نوعی «شبه‌آگاهی حداقلی» داشته باشند.2. آمیب، باکتری، میکروب‌ها: آیا آگاهند؟این موجودات تک‌سلولی هستند؛ مغز ندارند.آن‌ها فقط با ابزارهای شیمیایی ساده، به محیط واکنش نشان می‌دهند:اگر محیط اسیدی شود، حرکت می‌کنند.اگر غذا باشد، به سمت آن جذب می‌شوند.این رفتارها کاملاً خودکار و مبتنی بر واکنش‌های شیمیایی است.بنابراین: بیشتر زیست‌شناسان معتقدند این موجودات احساس یا آگاهی ندارند، بلکه فقط «پاسخ می‌دهند reaction » نه «تجربه experience »3. ویروس‌ها: حتی زنده هم نیستند!ویروس‌ها نه سلول دارند، نه مغز، نه متابولیسم.فقط یک پوسته پروتئینی + ماده ژنتیکی هستند که وارد سلول میزبان می‌شوند.بسیاری از زیست‌شناسان حتی ویروس‌ها را زنده نمی‌دانند.پس: هیچ دلیلی نداریم که ویروس، حتی ذره‌ای آگاهی داشته باشد. ویروس‌ها در واقع مجموعه‌ای پیچیده از کدهای ژنتیکی هستند، نه موجودات تجربه‌گر.اما یک دیدگاه فلسفی مرزها را به چالش می‌کشد:پان‌سایکیسم (Panpsychism):می‌گوید: آگاهی یک خاصیت بنیادیِ هستی است، درست مثل جرم یا انرژی.طبق این دیدگاه:حتی الکترون هم ممکن است «شکل اولیه‌ای از تجربه درونی» داشته باشد!آگاهی ممکن است در همه چیز باشد ولی در موجودات پیچیده‌تر، شدت و ساختار پیدا می‌کند.این دیدگاه جذاب ولی غیرقابل اثبات است؛ اما به ما کمک می‌کند بپرسیم:«شاید آگاهی از مغز نیاید، بلکه مغز فقط آن را نمایش دهد؟» نتیجه نهایی:· آیا انسان بالغ آگاهی دارد: بله، پیچیده و خودآگاه· آیا نوزاد آگاهی دارد: بله، ولی محدود· آیا حیوانات پیشرفته (مثل میمون، فیل) آگاهی دارد: بله، درجاتی از خودآگاهی· آیا مورچه‌ها، حشرات ساده آگاهی دارد: احتمالاً نه، یا در حد خیلی ابتدایی· آیا آمیب، باکتری آگاهی دارد: بسیار بعید – فقط واکنش شیمیایی· آیا ویروس آگاهی دارد: خیر، حتی زنده نیست علی ا. رحیم زاده علی ا. رحیم زاده Tue, 09 Sep 2025 17:24:28 +0330 https://virgool.io/@Rahimzadeh/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF-%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B4%D9%88%D8%AF-%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%B0%D9%87%D9%86-%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AF%D9%88%D9%85-sw7se7hyfbo6 چکیده: «هوش مصنوعی می‌تواند رفتار انسان را تقلید کند، اما آیا می‌تواند آگاه باشد؟ بررسی سه دیدگاه فلسفی درباره آگاهی مصنوعی و آزمایش‌های فکری مهم.»یکی از بحث‌های داغ امروزه این است که:آیا یک الگوریتم می‌تواند آگاه شود؟ آیا ماشین می‌تواند «حس کند»؟ آیا روزی خواهد رسید که آگاهی مصنوعی نیز داشته باشیم. پیش از هر چیز باید اول روشن کنیم منظور از «آگاهی» چیست.آگاهی یعنی داشتن تجربه‌ی درونی.دانستن اینکه «من هستم» یا همان حس خودآگاهیچیزی که فلاسفه به آن می‌گویند qualia، یعنی کیفیت ذهنی تجربه (مثلاً اینکه رنگ قرمز برایت قرمز است).سه دیدگاه اصلی درباره آگاهی1. آگاهی حاصلِ پیچیدگی پردازش است. - دیدگاه مادی‌گرا Computationalismبر اساس این دیدگاه، هر سیستمی که به اندازه‌ی کافی پیچیده، پویا و واحد باشد (مثل مغز یا یک مدل پیشرفته‌ی هوش مصنوعی)، می‌تواند آگاه شود.مغز انسان چیزی جز شبکه‌ای از نورون‌ها و سیگنال‌های الکتریکی نیست.پس اگر یک ماشین بتواند همین ساختار و دینامیک را تقلید کند، چرا نباید آگاه باشد؟فیلسوفانی مثل Daniel Dennett و برخی مهندسان هوش مصنوعی از این دیدگاه دفاع می‌کنند.2. آگاهی فقط از ماده‌ی زیستی حاصل می‌شود. - دیدگاه بیولوژی‌محور Biological Naturalismبر اساس این نظر، آگاهی فقط در موجودات زیستی بروز می‌کند.حتی اگر ماشینی دقیقاً مانند مغز شبیه‌سازی شود، تا زمانی که از سیلیکون و کد ساخته شده باشد، «احساس واقعی» نخواهد داشت.آگاهی چیزی است که از جنس زیستی مغز برمی‌خیزد.فیلسوفانی مثل John Searle با آزمایش فکری «اتاق چینی» از این دیدگاه دفاع می‌کنند.3. آگاهی بنیادی‌تر از ماده و الگوریتم است. -دیدگاه غیرمادی‌گرا Panpsychism یا Dualismاین دیدگاه می‌گوید آگاهی یا «جرقه ادراک» چیزی بنیادی در هستی است؛ نه محصول نورون و نه محصول کد.هیچ ماشین یا الگوریتمی آن را تولید نمی‌کند، بلکه صرفاً می‌تواند تجلی یا گیرنده‌ی آن باشد.فیلسوفانی مثل David Chalmers با طرح «مسئله دشوار آگاهی» و مثال «زامبی فلسفی» این ایده را تقویت کرده‌اند.دیدگاه اول و دوم، در واقع فرضیه‌هایی هستند که هنوز شواهد کافی برای اثبات یا ابطال‌شان نداریم. حتی اگر روزی هوش مصنوعی رفتاری «مثل» انسان از خود نشان دهد، باز هم نمی‌دانیم که آیا واقعاً چیزی احساس می‌کند یا فقط وانمود می‌کند.و جالب‌تر اینجاست که دیدگاه سوم یعنی «آگاهی شاید بنیادی‌تر از ماده و الگوریتم باشد» دقیقا در دل دو آزمایش فکریِ بسیار معروف و تأثیرگذار حضور دارد:دو آزمایش فکری مهم1. اتاق چینی (Chinese Room Argument) – جان سرل (1980)فرض کن شخصی (مثلاً یک انگلیسی‌زبان که هیچ چینی بلد نیست) داخل یک اتاق است. بیرون اتاق، مردم سوال‌هایی به زبان چینی روی کاغذ می‌فرستند. درون اتاق، آن شخص:یک کتاب راهنما دارد که می‌گوید: "اگر این علامت را دیدی، آن علامت را جواب بده."فقط طبق دستورالعمل‌ها عمل می‌کند، بدون اینکه هیچ مفهومی از چینی بفهمد.جواب‌ها را طوری می‌فرستد که مردم بیرون فکر می‌کنند یک چینی‌زبان واقعی آنجاست.نتیجه:از بیرون اتاق، به‌نظر می‌رسد که درون اتاق «فهم» چینی وجود دارد.ولی در واقع، شخص درون اتاق هیج فهمی از زبان چینی ندارد فقط یک پردازش نمادین انجام می‌دهد. نتیجه: اجرای الگوریتم (مثل هوش مصنوعی) به معنای فهم و آگاهی واقعی نیست.نکته اصلی:اجرای الگوریتم (مثل هوش مصنوعی) می‌تواند وانمود کند که فهم دارد، ولی واقعاً نمی‌فهمد.سؤال جان سرل این است: «آیا فقط اجرای یک الگوریتم، برای داشتن آگاهی یا فهم کافی است؟» 2. زامبی فلسفی (Philosophical Zombie) – دیوید چالمرز (1990)فرض کن موجودی وجود دارد که:دقیقاً شبیه انسان است،رفتار می‌کند، می‌خندد، درد می‌کشد، از هنر لذت می‌برد،ولی هیچ آگاهی درونی ندارد.او فقط شبیه‌سازیِ کامل رفتار انسان است — بدون تجربه‌ی درونی. آدم راست زامبی فلسفی است و بدون آگاهی، آدم چپ انسان است و آگاهیِ احساس درد را داردنکته اصلی:اگر چنین زامبیِ فلسفی قابل تصور است، پس آگاهی چیزی فراتر از رفتار و الگوریتم است. سوال چالمرز: «چه چیزی باعث می‌شود ما آگاه باشیم، ولی زامبی فقط بازیگر باشد؟»نتیجه‌گیری از این دو آزمایش:صرف پردازش داده یا تقلید رفتار، نشانه‌ی آگاهی نیست (آزمایش اتاق چینی).آگاهی به تجربه‌ی درونی نیاز دارد، چیزی که هنوز توضیح قطعی برای آن نداریم (زامبیِ فلسفی).آگاهی نه از جنس نورون است، نه کد. شاید آگاهی بنیادی‌تر از ماده و الگوریتم باشد و تنها در تجربه‌ی زیسته‌ی انسان‌ها پدیدار شود.بنابراین، تا زمانی که تعریف روشنی از آگاهی نداشته باشیم، باید در نسبت دادن «آگاه بودن» به هوش مصنوعی بسیار محتاط باشیم و در عین حال، ارزش و یکتایی آگاهی انسانی را جدی بگیریم. علی ا. رحیم زاده علی ا. رحیم زاده Mon, 08 Sep 2025 22:44:09 +0330 https://virgool.io/@Rahimzadeh/%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%AA%D9%85-%D8%A8%DB%8C%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D9%85%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%86-%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%B0%D9%87%D9%86-%D9%88-%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-tlvl2hqlrk1w یکی از بحث‌های جذاب فلسفه‌ی ذهن و علوم شناختی این است که: آیا انسان چیزی بیش از یک الگوریتم بیولوژیکی است یا نه؟ایده‌ی اصلی: وقتی می‌گوییم «انسان یک الگوریتم بیولوژیکی است»، منظور این است که افکار، احساسات، تصمیم‌ها و رفتارهای ما از قوانین زیستی و فرآیندهای شیمیایی و الکتریکی مغز پیروی می‌کنند. به بیان ساده‌تر:· مغز انسان مانند یک پردازنده اطلاعات ورودی (حواس، تجربه‌ها، حافظه) را دریافت و پردازش می‌کند.· سپس بر اساس ساختار عصبی، ژن‌ها و تجربیات، یک خروجی تولید می‌شود (تصمیم، واکنش یا رفتار).یوال نوح هراری (Yuval Noah Harari) در کتاب Homo Deus این دیدگاه را با صراحت مطرح می‌کند: اگر احساسات، افکار و انتخاب‌های ما حاصل واکنش‌های شیمیایی و عصبی هستند، پس می‌توان آن‌ها را نوعی الگوریتم زیستی دانست.دیدگاه مخالفانالبته این نگاه مخالفان جدی دارد. برخی معتقدند انسان فقط یک الگوریتم نیست، زیرا:آگاهی: Consciousnessمغز شاید اطلاعات را پردازش کند، اما تجربه‌ی درونی ما (مثل طعم شکلات یا حس عشق) فراتر از محاسبات الگوریتمی است.آزادی اراده: Free Willانسان می‌تواند برخلاف نیازهای زیستی تصمیم بگیرد. برای مثال، وقتی گرسنه‌ایم ولی روزه می‌گیریم، نشان می‌دهد که صرفاً برنامه‌وار عمل نمی‌کنیم.خلاقیت واقعی:اختراع، شعر یا هنر، صرفاً ترکیب داده‌های قبلی نیست. مخالفان می‌گویند خلاقیت انسان کیفیتی دارد که ماشین‌ها و الگوریتم‌ها فاقد آن هستند.احساسات انسانی:الگوریتم‌ها می‌توانند «احساسات» را شبیه‌سازی کنند (مثلاً رباتی که همدلی نشان می‌دهد)، اما عمق تجربه‌های انسانی مثل دلسوزی، اشتیاق یا حس گناه قابل شبیه‌سازی الگوریتمی نیست.پاسخ موافقاندر مقابل، طرفداران دیدگاه «انسان یک الگوریتم بیولوژیکی است» استدلال می‌کنند:آگاهی: مسئله‌ای مبهم است که حتی فیلسوفان آن را «مسئله‌ی سخت» (The Hard Problem) می‌نامند. شاید در نهایت توضیحی الگوریتمی داشته باشد، فقط هنوز نمی‌دانیم.آزادی اراده: آزمایش‌های بنجامین لیبِت (Benjamin Libet) نشان دادند که سیگنال تصمیم‌گیری در مغز قبل از آگاهی فرد فعال می‌شود. پس آنچه «انتخاب آزاد» می‌نامیم، شاید توهمی بیش نباشد.خلاقیت: حتی الگوریتم‌های هوش مصنوعی امروز می‌توانند طرح‌هایی نو تولید کنند که هیچ انسانی قبلاً ندیده است. بنابراین خلاقیت هم می‌تواند در قالب پردازش داده‌ها توضیح داده شود.به باور موافقان، آنچه ما «ویژگی منحصربه‌فرد انسانی» می‌نامیم، صرفاً الگوریتمی بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که تاکنون شناخته‌ایم.جمع‌بندیدیدگاه متریالیسم بر این باور است که: اگر چیزی ورودی دریافت کند، آن را پردازش کند و خروجی بدهد، می‌توان آن را الگوریتمی دانست؛ حتی اگر آن چیز، مغز انسان باشد.از نظر علمی و منطقی، این دیدگاه انسجام بالایی دارد.اما از نظر فلسفی این دیدگاه چندان مورد اقبال واقع نشده است، هنوز پرسش‌های بزرگی درباره‌ی آگاهی، تجربه‌ی زیسته و معنای زندگی بی‌پاسخ مانده‌اند. اگر روزی ثابت شود که انسان واقعاً یک الگوریتم است، شاید تمدن بشری وارد مرحله‌ای کاملاً تازه شود. به نظر شما اگر ثابت شود که انسان واقعا یک الگوریتم است تمدن بشری از نظر اجتماعی، فرهنگی، فکری و ... دستخوش چه تغییراتی خواهد شد؟ نظرتان را بنویسید. علی ا. رحیم زاده علی ا. رحیم زاده Sun, 07 Sep 2025 22:37:02 +0330 https://virgool.io/@Rahimzadeh/%D8%AD%D8%B3-%D9%88-%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D9%84%D8%AD%D8%B8%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D8%B9%D9%86%D9%88%DB%8C-spiritual-awakening-moment-io6y60fbxm7y آقای "وین کوانگ نین" اهل ویتنام، نامه ای به روپرت اسپایرا نوشته و از وی خواسته لحظه "بیداری معنوی"را توصیف نماید که در زیر نامه و پاسخ اسپایرا را با هم می­خوانیم.روپرت عزیزاعتقاد من این است که لحظه­ ای به نام "بیداری "awakening وجود دارد. من معتقدم این لحظه برای «بدن – ذهن» شما اتفاق افتاده است و این لحظه آنقدر خاص است که به شما اجازه می­ دهد بگویید "جستجو به پایان رسیده است". اگر لحظه "بیداری معنوی"برای شما اتفاق افتاده است، لطفاً احساس خود را در آن لحظه توصیف نماید؟ آیا "بیداری معنوی"موجب شده نگاه شما به جهان کاملاً تغییر کند؟وین کوانگ نین Nguyễn Quang Ninhوین عزیزبیداری لحظه­ ای است که «آنچیزی که ما حقیقتا هستیم» در درون ما تحقق می­ یابد، که آن تحقق یا بیداری در واقع همین "آگاهی"است که این کلمات را می­ بیند و صداها را می­ شنود و هر چیز دیگری را که در این لحظه و هر لحظه تجربه می­ شود را تجربه می­ کند. آگاهی چیزی است که نه محدود است و نه در مکان جای می­ گیرد. تحقق «آنچیزی که ما حقیقتا هستیم» برای «بدن – ذهن» رخ نمی­ دهد، فقط برای "آگاهی"اتفاق می ­افتد.بله، تا زمان تحقق بیداری، ما باور داریم که یک موجود محدود و مجزایی هستیم که در داخل چیزی به نام بدن قرار گرفته ­ایم. با این باور و احساس متعاقب آن، به نظر می رسد طبیعت واقعی ما در حجابی قرار گرفته است، درست مانند صفحه تلویزیونی که روی آن پوشیده شده باشد.با این حجاب ظاهری که بر روی حقیقتِ وجودی ما کشیده شده است، آرامش، شادی عمیق و عشق که اصل و ذات آن "وجودِ حقیقی" است گم می­ شود. با این حجاب ظاهری و موجودیت ظاهری، ما همواره در جستجوی آرامش، شادی و عشق در جهان جدا شده ظاهری سرگردان هستیم.شناخت ماهیتِ حقیقی خودمان، نقطه پایانی این جستجو و این سیر و سلوک معنوی است. لحظه بیداری، لحظه تحقق آن چیزی است که ما حقیقتا آن هستیم. این بیداری و تحقق خویشِ حقیقی، خود را به صورت آرامش، شادی و عشقی (که به نظر می رسید از دست داده بودیم) نمایان می­ سازد.احساس "در آن لحظه" هیچ ویژگی عینی ندارد. بیشتر شبیه رهایی در فضاست. مثالی می ­زنم. آیا تا به حال عاشق کسی شده­ اید. عشق چه حسی دارد؟ منظور من تأثیر عشق بر ذهن یا بدن نیست، بلکه تجربه حس و حال خود عشق است. آیا می توانیم عشق را به صورت یک شی در درون مان بیابیم و آنرا برای کسی که تا بحال تجربه نکرده است با کلمات، به شکلی توصیف کنیم که حس عشق را تجربه کند؟ قطعا نه. ذهن و کلمات، ظرفیتِ فهم و توصیف حس و حال عشق را ندارند. ما می­ توانیم عشق را وصف کنیم ولی هیچ شک و تردیدی نداریم که حسِ عشق، واقعی است. لحظه «تحقق خویش حقیقی» یا بیداری همانند عشق، قابل تجربه هست ولی قابل توصیف با کلمات نمی ­باشد. (مثال: نمی­توان طعم و مزه عسل را به کسی که تا بحال عسل نخورده است با زبان و کلمات وصف نمود. برای فهم طعم عسل، فقط باید آنرا در دهان گذاشت و مزه کرد.)در هیچکدام از تجربیات عینیِ ذهن یا بدن، به دنبال بیداری نباشید چون بیداری را تجربه نخواهید کرد. اگر می­ خواهید آنرا پیدا کنید و بدنبال نشانه و راهنما هستید آنرا در سمت و سوی آرامش، شادی و عشق جستجو کنید نه در ذهن خودتان.بله، پس از تجربه بیداری، دیدگاه من نسبت به جهان کاملاً تغییر کرد. اول از همه برایم روشن شد که جهان در "من" هویدا می­ شود. سپس برایم آشکار گردید که جهان از "من" ساخته شده است. یعنی از آگاهی ساخته شده است، و سپس مشخص شد که تجربه و آگاهی "دو چیز جدا نیست". (این جملات نیاز به فهم غیر ذهنی دارد)درک و هماهنگی «بدن – ذهن» با چنین دید شفافی به جهان، زمانبر است و ممکن است مدتی به طول بینجامد و از فردی به فرد دیگر نیز متفاوت خواهد بود.ارادتمند - روپرتروپرت اسپایرا (متولد 1960 میلادی- 61 ساله) معلم و نویسنده معنوی انگلیسی تبار است که در مقاله و متون خود به بررسی ماهیت «تجربه» می­ پردازد. روپرت اسپیرا استاد "راه مستقیم Direct Path" است. (روشی برای تفحص معنوی خویشتن Spiritual Self-Enquiry )راسپایرا پیوسته برای تجربهِ حقیقتِ خویشتن و آگاهی از طریق بی ­ذهنی و همچنین فعالیت هنری سفالگری، کار می­ کند. از نظر اسپایرا سفالگری نتیجه خواسته درونی هنرمند برای آفرینش زیبایی، هماهنگی با طبیعت و آگاهی awareness بشر است. وی چندین کتاب معنوی نوشته که برخی از آنها به فارسی برگردانده شده است.نمونه کارهای سفامنبع: برگردان از سایت روپرت اسپایرا به آدرس زیر:https://rupertspira.com/non-duality/blog/philosophy/enlightenment_does_not_happen_to_a_body_or_a_mind علی ا. رحیم زاده علی ا. رحیم زاده Sun, 05 Sep 2021 22:51:23 +0430