https://virgool.io/feed/@Redox مهملترین زنده ای، تا وقتی ک بمیرم Bullshit fa 2026-04-15 09:53:08 https://files.virgool.io/upload/users/157169/avatar/VlTt35.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@Redox https://virgool.io/@Redox/%D8%B9%D8%B4%D9%82-rtc1198we5wb مدتی کوتاه سکوت بین آن سه برقرار شد. اولی عاشق دومی بود ولی دومی عاشق کسی بود که عاشق اولی است...اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من / دل من داند و من دانم و دل داند و من - مولانا شاهــــ...ــین شاهــــ...ــین Mon, 30 Mar 2020 10:59:13 +0430 https://virgool.io/@Redox/%D8%AA%D8%B4%DA%A9%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%86-ecvtiem5appp خواستم تشکری کنم از این مهمان عزیز که در چند وقت حضورشان ، باعث شدند 2 کتاب نیمه تمام بخوانم سه سریال کامل نتفلیکسی و تعداد قابل توجهی فیلم فرنگی ببینم و از دیگر فوایدشان فرار از شلوغی مترو، ترافیک، تاکسی و صف نان ... معذالک بدی هایی دارند ایشان، هم نوع کشته که باعث دلخوری شده است. امیدوارم دفعه بعد که آمد با مردم مهربانتر باشد. یکشنبه دهم فروردین هزار و سیصد و نود و نه شاهــــ...ــین شاهــــ...ــین Sun, 29 Mar 2020 16:41:54 +0430 https://virgool.io/@Redox/%D9%81%D8%B1%D8%AF%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%AF-molcztve5g0t سطح صورتش که به رنگ قهوه‌ای مایل به سرخ رنگ‌آمیزی شده بود، شرمسار از نامه ای که به دختر کوچه پشتی داده، فردا حتما از کوچه بالایی می رود."متن نوشته حداقل باید 300 کاراکتر باشد." (نوشته بالا انتشار پیدا نکرد) در صورتی با کمتر از 300 کارکتر قلب شخصی شکست. شاهــــ...ــین شاهــــ...ــین Sun, 29 Mar 2020 11:35:22 +0430 https://virgool.io/@Redox/%D8%B5%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%D8%AD%D8%AA%D9%85%D8%A7-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%86%D9%88%D9%85-swenqplbchgb مطمئنم مگسی شب که خواب بودم وارد مغزم شده است. صدایش را حتما میشنوم که هر روز با صدای وز وز ش از خواب بیدار میشوم . او به من میگوید چه کاری بهتراست تا من مجبور شوم هر روز انجامش دهم، اوست که میگوید چه کار کنم - من تسلطی بر زندگی خویش ندارم . روزمرگی مگس وار من زندگی را دشوار کرده است... شاهــــ...ــین شاهــــ...ــین Fri, 27 Mar 2020 11:09:27 +0430 https://virgool.io/@Redox/%D8%AC%D9%88%D8%AC%D9%87-%DA%A9%D8%A8%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%B3%D8%B1%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D9%88%D8%BA-%DA%AF%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D8%A7%D8%B1-gttfhffdpyct حدودا سه شنبه یا چهار شنبه شب بود، فکر میکنم یک ربعی شده که از سرکار برگشته ام و روی کاناپه ی سبز البته طول عمرش، رنگش را بیشتر یشمی کرده! دراز کشیده بودم و سردرد امانم را بریده بود و سابقه نداشت این سر درد، در مغزم صدای سوت لوکوموتیو شنیده میشد و از بینی ام بخار خارج میشد، پس سیگار را خاموش کردم و پیش خودم گفتم در همین حالت بمانم از ریل خارج میشوم، بعد باید مدیر فلان جایی خدایی نکرده استعفا دهد که این هم از غیر ممکن های روزگارست. جوجه کبابی سر کوچه ما که اسمش را نمی دانم غذایش ارزان و البته سیخی فلان قدر، ارزشش را داشت تا امشب تخم مرغ نپزم و البته بیست و شش یا هفتم ماه بود و خوشبختانه هنوز مقداری پول بود تا غذایی بخورم چون خیلی گرسنه بودم از صبح هیچ چیز نخورده بودم، خیلی خسته بودم انگشتانم تا سرحد مرگ ذوق ذوق میکردند، عزم جزم کردم راه بیوفتم که صدای در آمد - پیرمرد طبقه بالایی بود، اسمش را نمیدانم، از من خواست برایش خرید کنم، پیرمرد پارکینسون دارد، دست و پایش لرزش شدیدی دارند ، به هر حال سه تا نان میخواست یک بسته پنیر سفید یک شانه تخم مرغ و یک کیلو و نیم سیب زمینی .سوز شدیدی میامد و سردرد ول کن من نبود، زیپ کاپشن را بالا کشیدم ساعت نمیدانم چند بود، ولی حدودا باید هشت و خرده ای شب باشد، کوچه خلوت بود. فقط تیر چراغ برق ته کوچه روشن بود - به این فکر میکردم اول نان پیرمرد و بعد سر راه سوپر مارکت دیدم بقیه وسایلشو بخرم ، بعد بروم غذا بخورم به اینها فکر میکردم یا نه مطمئن نیستم ولی اینو مطمئنم که صدایی شنیدم با ترس و لرز بعد چند ثانیه برگشتم عقب را نگاه کردم سایه ایی که از من عقب تر ایستاده بود رو به من گفت :- امشب ساعت هشت و بیست دو دقیقه تو میمیریانگار که کل دنیا در آن لحظه ساکت شده باشد هیچ صدایی نمی شنیدم و عرق سرد تمام وجودم را گرفت. زبانم بند آمده بود در مغزم لوکوموتیو با صدای بلندتر سوت می کشید، نفسم بالا نمی آمد، سایه برگشته بود و من نگاهش می کردم تا در تاریکی شب ناپدید شود.حتی نتوانستم صدایش کنم و بپرسم به چه دلیل و مدرکی این حرف را زده است. با این حال بعد چند دقیقه خودم را جمع جور کردم و یک سیگار از جیب کاپشن درآوردم و روشن کردم و به راهم ادامه دادم.از کوچه بیرون آمده بودم و وارد خیابانی شلوغ با صدای گوش خراش راننده تاکسی ها که بر کل فضا حاکم شده به سختی راه می رفتم، آخر شب بود و همه در تلاش بودن سریع به زندگی روتین، خالی از هر عشق و خوشی، تاریک و سرد خودشان برسند. و من به حرفهای سایه داخل کوچه فکر میکردم ، پیش خودم میگفتم که اولین نفر را که دیدی ساعت را بپرس، اولین نفری را که دیدی ساعت را بپرس...مدام تکرار میکردم- به جهنم که قرار است بمیرم- همه چی یه روزی از بین می‌رودبا این حرفها خودم را دلداری میدادم و نان خریدم و حواسم به سوپر مارکت بود، از آن رد نشوم.خرامان خرامان به سوپرمارکت رسیدم و خرید را انجام دادم و در حال کلنجار رفتن با خودم بودم تا به رستوران بروم یا نروم و این سردرد هم برای یک دقیقه آرام نمی شد، البته این درد سابقه نداشته و داشتم کم کم به این هم مشکوک می شدم از بعدازظهری امانم را بریده بود. تا اینکه خودم را جلوی جوجه کبابی دیدم - حدودا سه یا چهار تا صندلی دارد، و دو نفر کنار هم نشسته بودند، غذا میخوردند.هنوز دودل بودم، بروم داخل یا نه، به هر حال وارد شدم و سفارش دو سیخ جوجه با نان و دوغ گازدار دادم. این دو نفر میز بغل از تصادف کردن یک نفر حرف میزدند . اخبار ساعت بیست و یک شبانگاهی در فضای جوجه کبابی پیچید." زمین پس از آخرین جنگ هسته‌ای مرده بود، هیچ چیز رشد نمی‌کرد و هیچ چیز زنده نبود. آخرین مرد به تنهایی در اتاقش نشست. چند ضربه به در نواخته شد... فردریک براون " شاهــــ...ــین شاهــــ...ــین Thu, 26 Mar 2020 16:43:20 +0430