https://virgool.io/feed/@Ree fa 2026-07-06 18:56:59 https://files.virgool.io/upload/users/61012/avatar/VHmtLc.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@Ree https://virgool.io/@Ree/hope-pip4ayhjgcc8 Loving someone makes you miserable, it makes you feel a joyful kind of pain, makes you hurt.But it dresses like,and it smells like,and if you’re lucky to get close enough you can see it for yourselfthat it tastes like HOPE.Hope that makes you ask for more, makes you want to try, to breathe….to bear the unbearable weight of it all…A dangerous thing, they say it is.But I think we’re all desperate enough to be wanting it BAD. Ree Ree Sun, 22 Aug 2021 19:46:51 +0430 https://virgool.io/@Ree/a-girl-who-got-ran-over-lafprhboi2bs A girl was to praise feelings;One day, she felt really sad, so she clung to the sorrow and got drunk on every drop, on each tear.She didn’t speak it, didn’t eat it, didn’t run it or live it through a movie screen.She just lived it and simply was it.She feared losing the feeling and so she adored it,appreciated it and overdosed on it,Because she figured it would be much better than hollow of nothingness, much better than feeling nothing at all, she thought.And so she became it.That was the story of a girl who got ran over by a feeling… Ree Ree Sun, 22 Aug 2021 19:38:32 +0430 https://virgool.io/@Ree/%D8%B5%D9%85%DB%8C%D9%85%DB%8C-wgagx7qhwjku صمیمیت از راه انجامانجام فعالیت مشترک و یا یک انجام ندادن مشترکبدون وساطت کلامانجام سکوتتقسیم بار سکوتضرب لذتشسکوت را زیستنلحن سکوتسکوتی از جنس توسکوتی حاصل بودن مشترک او و تواین سازه پویای مشترک که در هر لحظه متولد می شودو میمیردو در قاب عکس متوفیات جنس نوستالژی به خود میگیردسکوت های نزیسته بوی اجبار میدهنداجبار برای شدن و نه بودنپلاستیکی به نظر می‌رسند و در لمس از جنس ترسی فرّار هستندجبر زیست نکردن سکوت وزایشِ کلامی ناکافی، از جنس تلاشدر قالب ابدی عادتو البته هنر زیستن این دو در کنار هم. Ree Ree Sun, 28 Jun 2020 15:07:15 +0430 https://virgool.io/@Ree/%D8%B5%D9%88%D9%8E%D8%B1-%D8%A8%DB%8C%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%DB%8C-djfcurvbdxoe ابروهایی که با هم زاویه حاده می سازندچشم هایی که دودو می زننپاهایی که مثل پاندول جلو و عقب میرندندان هایی که به لب‌ها کشیده می شوندحرکات متناوب تکرار شوندهمثل تناوب تکرار شونده بین اپلیکیشن‌هایی که انتظار برآورده کردن نیازها درشون وجود دارهمثه تناوب بین نگاه به اشیا و آدما و زوایای مختلفمثل کندن لاک های نصفه نیمه ناخنمثل رفت و آمدهای تقریبا بی هدفمثل مدام خوردن و چیزی رو نچشیدنمثل شنیدن و چیزی رو گوش نکردنمثل تناوب بین خوندن و شنیدن و نوشتن و دیدن در عین نفی هر یکمثل شروع کردن و تمام نکردنمثل فاعل فعلی ناخواسته بودنمثل بودن اما نزیستنمثل خودایمنیو قیام بر خود Ree Ree Sun, 28 Jun 2020 15:01:30 +0430 https://virgool.io/@Ree/%D9%85%DB%8C%D9%84-jek307blufqq میل به فروپاشی دارممیل به فرار از فکر و حسمیل به واگذاری خودواگذاری در زمان و مکانو تحمیلی با پوسته‌‌ای از بی‌مسئولیتی رهاگونهتحمیل زمان و مکان و جسم و بودنخودِ واماندهگاهی دم می‌زندسَرَک می‌کشدجرعه‌ای از هوا می‌جویداما من به سویِ دیگرمبه سوی ریزشو نه سازششبه سوی در خودواماندگیبا فرار از خودو یک فراریبه دنبال پناه هستو پناهی نیستپناه توییامن توییهمان که واگذاشتی‌اش. Ree Ree Thu, 18 Jun 2020 17:55:07 +0430 https://virgool.io/@Ree/%D8%B5%D9%8E%D8%B1%D9%81%D9%90-%D8%A2%D9%88%DB%8C%D8%AE%D8%AA%D9%86-n2k152cx4mlp من بر گردن او [چنگ] می‌آویختم و او بر من.به خود آمدیمو دیدیم که دیر زمانیست که نفسمان بریده و خودی باقی نمانده.فاصله می‌گیریم که نفس کشیدن را تمرین کنیم این تنها راهی است که می‌دانیم. دانستیم، اما توانستن چه؟به چه بهایی؟خفه ماندن در عین خفتگی‌ست.یک جور زندگی نباتی خودخواسته.و یا شاید این زندگی نباتی عارضه‌ی جانبی یک مکانیسم دفاعی بوده که در بازه‌ای از زمان پاسخگو و یا حتی لازمه‌ی بقا بودهلکن هم‌اکنون تهدید کننده آن است...و ما که شانه به شانه پای تعارضاتمان جان می‌دهیم،بین جبهه‌های فرضی و مرزبندی‌های مستاصلانه‌مان می‌فرساییمباشد که دمی بیاساییمکه اگر بیاساییم... Ree Ree Fri, 21 Feb 2020 15:00:47 +0330 https://virgool.io/@Ree/to-yearn-for-luc0al8gtwxc Oh and how we yearn for the non-existent originality...like missing the first brick, and wondering what you’re doing in this hovering building in the middle of nowhere!Not knowing that you were not to make that frist brick, it’s been always there while you were begging for a forge.It’s actually surprising how other-driven we can be, and yes we do exist in relation to other people, but we tend to confuse our level of dependence... Ree Ree Thu, 23 Jan 2020 11:38:25 +0330 https://virgool.io/@Ree/effortlessness-rhg2oketptvu I think it’s ironic the way we “try” to be ourselves, while this should be one of the easiest forms of being...Cause to be one’s self has nothing to do with trying. In fact, it’s the other way around, it should be effortless.Because when it comes to trying, usually there is something to achieve or something you’re afraid you might lose. So the “trying” becomes an arrow itself. An arrow pointing towards different stuff; stuff which are not usually “you”; or do not include you!So that’s how we —goal-oriented beings— develop multiple coping mechanisms to not be in touch with ourselves, to mask the flaws, to build a flawless one. To achive and to not lose...Not knowing that the key is to lose more and more, to be willing to lose more and more...But it misses the very fact that these so called “goals” which are pointed by the arrow of our efforts, are what fill the empty holes in us.Those flaws we try so hard to mask, are the main core that govern our goals, our needs, our efforts, what we invest our being on and simply us.That’s when we come to realize that we meet the very thing that we’re trying to run away from. Ree Ree Wed, 22 Jan 2020 20:28:58 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-aefaupmzrwno یکم از زندگیم که واسش گفتم، که چی شد و چه گذشت، حرفمو قطع کرد و گفت:«جالبه، تو منو یاد حرف یه نفر میندازی که می‌گفت در میان نابینایان، بینایی بیماری است. در شهر نادانان، دانایی بیماری‌ست.»اما من احساس می‌کنم که بیمارم، یه جور بیماری که فقط خودم می‌تونم درمانش کنم. با پناه به خودم، از خودم.یه جوری که انگار که هیچ‌ کدوم از معیارهای سلامت و بیماری مهم نباشند، که همه‌شون نسبی‌اند. Ree Ree Wed, 01 Jan 2020 10:29:23 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86-q0ofiqcgrvbt برای مننفس کشیدن، بیرون آوردن کلمات فراموش‌شده از حبس استاگر که پیدا شوند...که مرزهای حبس من وسیع‌تر از وَجَب کردن‌هایم بودباید بیرون‌ زد بیشکه نفس بیش شودمن اگر چنگ زدم، رنج شدمو اگر نه، تعلیق شدمو ندانستمکه مرز بین خواستنی که ذهنیت را به عینیت تبدیل می‌کند و خراشی که عارضه‌ی جانبی چنگ‌زدن است کجاست؟مرزمرزها را از ما بگیرند چه می‌شود؟آیا مرز خاصیتی هویت‌بخش دارد؟مرز برای رد شدن است؟مرز برای سلطه است؟ برای رام کردن؟این همه تلاش ما برای قرار گرفتن در این مرز های خود ساخته فقط برای این‌که روزی خطشان بزنیم و نفی شان کنیم و از آن‌ها بگذریم.پس به چه آویزیم؟به چه چشم دوزیم؟چه‌چیز تکیه‌دادنی‌ست؟تکیه نکنیم چه می‌شود؟فرو می‌پاشیم؟و آه بر ما فروپاشندگان محکوم به بقاکه ماییم که محکوم به حکمیم و حاکم کیست؟ Ree Ree Tue, 31 Dec 2019 21:00:27 +0330 https://virgool.io/@Ree/the-ease-bugwp19nxrjq I’m really trynig not to interpret each and every second, to not seek them, or interrogate them as I am addicted to it (that shit really messes everything up)But at the same time, I’m afraid to not feel it all.To run away from itAnd move onAnd later on, when something unknown is buzzing in my head or when a rotten smell gets out,I turn my back to see a tangled mass of postponed issues!Today I really felt it with my bones;The feeling that I got to know that person, so that we could become strangers again;With a totally different point of view, of course.But it ached my heart a bit.The circularity of indifferenceOr the continuity of it.It gets easier thoughAnd I’m not sure if that’s supposed to make me feel better cuz I don’t know what‘s causing the ease...the induced numbness or the maturity of passage. Ree Ree Thu, 19 Dec 2019 16:15:40 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B4%D8%A7-ublk0m1w96cw تماشاچی که باشی،خیلی چیزها را نیستی و شاید برخی را هم باشی، مثلا منتقد را، مثلا منفعل را.تماشاچیِ بیرون از گود، مظلوم انگاشته می‌شود و نه محکوم. به هنگام احضار در دادگاه‌‌، پشت میز شاهد قرار می‌گیرد و نه مشهود.تماشاچی با انتخاب تماشای صرف، طیفی از بودن را از خود ساقط می‌کند و در مقامِ نبودن مسئولیتی به او تعلق نمی‌گیرد.هیچ‌وقت یک عدم را به پشت میز محاکمه ننشانده‌اند، هیچ‌کس نتوانسته عدم را بازخواست کند و یا او را معدوم.وقتی در روابطی که تو سهمی از آن هستی، با حذف برخی از ویژگی‌های بودن، تماشاچی را انتخاب می‌کنی و به نظاره می‌نشینی، یک احساس عدم تعلق کامل به لحظه و فعلی که در حال شکل‌گرفتن است پیدا می‌کنی. فعلی که تو هم ملزومِ آفرینش آن هستی.این تعلیق باعث می‌شود که به وضوح ندانی که کیستی و کجایی و ماهیت فعل و نقش تو چیست!و این تعلیق و عدم تعلق فقط محدود به لحظه نیست که امتداد دارد. بعدتر که لحظه به شکل گذشته درآمد، نحوه‌ی دریافت و تفسیر تو از آن هم متبوع آن موضع خودخواسته‌ی تماشاچی‌ست.پس تو که از ابتدا بخشی از بودن را از خودآگاه خود ربودی، اکنون نمی‌توانی سهم و نقش و قصور خود را ببینی؛ و تو می‌پنداری که از بیرون نظاره‌کرده‌ای اما تو هم در خلق “آن‌چه هست“ و بعدتر ”آن‌چه بود”، نقش داشته‌ای.عدم درک این نقش در موضع تماشاچی باعث می‌شود که تو نتوانی به دادگاه محاکمه‌ی درونی خود حاضر شوی، و اگر هم که شدی تو آن شاهدی و نه فاعل.پس چه می‌شود چارچوب و نظام فکری و ارزشی؟کجا می‌رود آن‌چه وجدان می‌خوانندش؟ وقتی که تو با به چند فاز درآوردن یک کل، که “خود” است، تمامیت لازم برای حیات وجدان—چه در عذاب و چه در عیش— را دریغ کرده‌ای.پس دِیْن ما به لحظه چه می‌شود؟و ما با طفره از ادای کامل هر “لحظه” که ظرف بودن ماست، ظلم کرده‌ایم.اما توی تماشاچی، ظلم را می‌بینی و ظلم را نقد می‌کنی، اما نمی‌دانی که ظالم هم تویی و ظلم هم معطوف به توست. Ree Ree Mon, 02 Dec 2019 15:48:28 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D9%87%D8%B1-bpnmigqcttfw باید تمرکزم را روی «هر»ها بگذارم.هر روز، هر لحظه، هر وعده، هر حس، هر فکر.این‌طوری کم‌تر دچار انباشتگی می‌شوم. این‌طوری من با یک «هرِ» ساده مواجه‌ام که از پس‌برآمدنی است، و نه یک توده‌ی پیچیده و شاید به ظاهر جذاب.پیچیدگی‌ها برایم جذابند. پیچیدگی‌ها جاذب من‌اند، اما نه هر پیچیدگی‌ای. Ree Ree Fri, 29 Nov 2019 10:55:30 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D9%85%D8%AD%D8%B5%D9%88%D9%84-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%88%D9%85%D8%AA-hgqiu2emoheb فکر کنم عصر یه دوشنبه‌ از آبان بود که بالاخره به مقاومت خودم برخوردم.من از مقاومت بالایی برخوردارم و خب به تبع‌ش جریانی کم.گاردهای متعدد محصول این مقاومت‌اند، گاردهایی که البته بیشتر بوی ناامنی می‌دهند! هرچه باشد گارد برای حفاظت است دیگر.و من از طرفی به «حفاظت از نهاد خود» فکر می‌کنم که ستودنی‌ست. اما جنس این گاردها با آن گاردها فرق دارد. حصاری که پس از تجربه و از روی دانستن بالا می‌رود، تو را محدود نمی‌کند، بلکه به سمت راه خودت هدایتت می‌کند. و اگر هم محدودیتی در کار باشد، از آن‌جا که خود خواسته و خوددانسته است، پس خودت مسئولش هستی. اما گاردی که ندیده و ندانسته و نخوانده و نچشیده بالا می‌رود، احتمالا پایه‌هایی از جنس ترس دارد.و خب البته که این عمر ظرف‌شده در پیاله‌های “سال” برای تجربه‌ی تجربه‌نشده‌ها کافی نیست.حتی اگر همه را نخواهی و فقط برخی را! Ree Ree Fri, 29 Nov 2019 10:42:33 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87%DB%8C-%D9%81%D8%B9%D9%84-a4rrxjuckevg آیا خواستْ(خواهش)، محرک کافی برای رسیدن به آستانه‌ی عمل در آن راستا است؟یا این‌که احساس امنیت نسبت به چیزی که خواستن معطوف به آن است، تو را به انفعال می‌رساند؟یعنی نه اینکه دیگر خواستنی در کار نباشد... آرامش خاطر از بودنش، آن را چند رتبه در لیست الویت‌ها پایین می‌آورد. و تو واحدهای بیست‌و‌چهار ساعته و ظرف‌های انرژی خود را صرف به اصطلاح الویت‌های دیگر می‌کنی.کجاست این آستانه‌ی لازم جهت فاعل بودن؟ محرکش چیست؟من فعلی را که محرکش، احساس ناامنی و از دست‌دادن و بی‌اعتمادی باشد، نمی‌پسندم. هرچند که در نهایت، فعلی صورت گرفته و خب خوب است و در معادلات بده بستانی می‌گنجد. و من هیچوقت با این معادلات میانه‌ی خوبی نداشته‌ام!آن که در امنیت و اطمینان از موجود بودن مورد خواهش، دست به فعل می‌زند... این فعل در نظام ارزشی من جایی دیگر دارد. Ree Ree Fri, 15 Nov 2019 15:16:45 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D9%81%D8%B9%D9%87-%D8%AC%D8%B2%D8%A1-%DB%8C%D8%A7-%DA%A9%D9%84-rdnu0koagrcx من یک جریان یا کار را در کل نفی نمی‌‌کنم.کُل‌ها معمولا ساده‌سازی شده‌اند تا بتوانند کل بمانند و به همین سبب ظاهر نمایشی‌ و شعاری به خود می‌گیرند.من معمولاً با کل ها میانه‌ی خوبی نداشته‌ام؛ کل برای حیات خود به قیدهای مطلق وابسته است، به صفات “ترین”دار.من در جزء خرده می‌گیرم اما...جزءهای بی‌زرق و برق که توجه عام را نمی‌خرند، که شاید خیلی لایق پردازش به‌نظر نرسند، اما موجودیت “کل” بدون آن‌ها منتفی است.این جزءها هستند که ما را درگیر می‌کنند، که مانع از دیدن تصویر کلی می‌شوند، که وقتی با فاکتور زمان مخلوط شوند تاثیرات شگرف می‌گذارند.و ما به جز این اجزا چه چیز را داریم که به آن آویزیم؟به جزئیات لحظه چنگ می‌زنیم تا بعدتر که امواج کل منحدممان کرد، اندکی کمتر غافل‌گیر شویم.وقتی که کُل، ساده و بی‌تلاش و البته دور ما را نظاره می‌کند که به اندک‌های جزئی خود می‌آویزیم.و البته گمان می‌کنم روال همین آمد و شد میان این دو باشدکه هیچ چیز آویختنی نیست... Ree Ree Fri, 08 Nov 2019 21:44:04 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D9%8E%D8%B3-ki72cvjyq2u6 دمِ دستی‌ترین چیزی رو که می‌شد باهاش نوشت و دم دستی‌ترین چیزی رو که می‌شد روش نوشت پیدا کردمو با هجوم به توده‌های کلمه و سعی در ایجاد یک توالی،قرار گرفتمو نفس کشیدمکه حبس شده بود... Ree Ree Mon, 04 Nov 2019 23:21:50 +0330 https://virgool.io/@Ree/%D9%BE%D9%88%D8%B4%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%A8%D8%B1-%D8%AA%D9%86-aw5r9zbzj0dd پوشیدن خود بر تن،اندازه بودن پوششویژگی‌های منسوب به پوشیدنبیرون زدن از تنلباس دیگری را به خود پوشاندنتن را بریدنتن را قربانی کردن، تن را گناه‌کار دانستنگناه تن چیست؟آیا تن به خودی خود می‌تواند گناه کند و یا این ”خود” است که تن را به گناه می‌آلاید؟آیا کار تن فقط نوعی وساطت است؟ واسطه‌ی بین خود و بیرون؟ نمودی از خود؟خواهش تن، خواهش گاه و بی‌گاه تن.تن را چه کنیم؟ چگونه آن را به خود بیالاییم؟ آیا این کار ماست؟ و یا بر عکس خارج از توان و یا اراده‌ی خودخواسته‌ی ما؟آیا این ماییم که این دو را بازی می‌دهیم؟ما چیستیم؟ Ree Ree Mon, 28 Oct 2019 03:18:06 +0330