https://virgool.io/feed/@S.amirali fa 2026-06-16 09:46:48 https://files.virgool.io/upload/users/1315675/avatar/tTlXkL.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@S.amirali https://virgool.io/@S.amirali/%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-b4tmailuftql نانویسندهو دوست دیرینو شریک پیشین نانویسنده در روز تولد دوست دختر سابقش به خانه تنها دختری که می‌­شناخت و عاشقش نبود سر زد، یعنی بهترین دوستش.برای گیج نشدن خواننده، دوست دختر سابق را (س) و دوست فعلی را که از قضا دختر است (م) خطاب می‌­کنم.نانویسنده به محض ورود به روز تولد (س)، یعنی از ساعت 00:00 بامداد دچار حال و هوای مالیخولیایی عجیبی شد که هرسال، از وقتی عاشق شده بود، در آن روز به خصوص دچارش می­‌شد. شب را تا حدود 9 صبح بی‌­آنکه ثانیه­‌ای بخوابد از این پهلو به آن پهلو گذراند و افکار پریشانی که داشت را آن­قدر پر و بال داد که در جهان دیگر و زندگی دیگری، او و (س) صاحب یک دختر به نام هانا و پسری چند سال کوچک­تر به نام ماهان شده بودند. حدود 9 صبح از تخت برخاست، مثانه‌­اش را خالی کرد، باقی‌­مانده پنیر گچی را لای نون تافتون پیچید و خورده-نخورده، شلوار و پیراهنی به تن کرد و مسواک نزده راهی آفتاب تازه نفس شد.نمی­‌دانست کجا برود و مثل تمام مواقع این چنینی، که زیاد هم پیش می­‌آمد، بی­‌هدف چرخید و چرخید تا ناخودآگاه سر از جایی آشنا دربیاورد. این دفعه مقصد آشنای او خانه و هم‌­زمان استودیوی (م) بود. (م) را از سال­‌ها قبل می­‌شناخت، از همان روزهایی که با (س) آشنا و عاشقش شده بود. (م) تنها دختری بود که با نانویسنده ارتباط داشت و از قضا بهترین دوستش بود. نانویسنده به قدری زنگ آیفون را زد و به در کوبید که (م) با موهای فرفری به هم ریخته و صورت پف کرده خواب آلود در را به رویش باز کرد. ((بوی گند می­‌دهی!)) اولین دیالوگی که (م) به نانویسنده گفت. ((حالم خوش نیست.)) و در جواب:((کِی خوش است؟))نانویسنده و (م) به درجه‌­ای رسیده بودند که دیگر تعارفات معمول بین­‌شان جایی نداشت. فقط صداقت بود و صداقت. (م) کنار رفت تا نانویسنده وارد شود. ((چیزی خوردی؟)) ((اگر املت درست کنی رد نمی­‌کنم.)) ((چند تخم مرغ از یخچال بیاور و گوجه‌­ها را ریز ریز کن تا صورتم را بشویم.))نانویسنده دستش را برید. کار کردن با چاقو در آشپزی هیچ­‌وقت از مهارت­‌های شاخص او نبود؛ بهتر است بگویم آشپزی در کل چیزی نبود که نانویسنده در آن تبحر داشته باشد ... بیشتر که فکر می‌­کنم، آیا او در هیچ مورد به خصوصی مهارت داشت؟!حین صرف املت روی کاناپه­‌ای در گوشه استودیو، هنوز به لقمه سوم نرسیده، نانویسنده توضیح داد که دقیقا چه مرگش است. (م) دوست داشت هم­دردی خودش را ابراز کند اما املت داشت یخ می‌­کرد و او بسیار گرسنه بود؛ بنابراین مثل یک شنونده عالی، همانطور که همیشه بود، با متانت به صحبت­‌های دوست نزدیکش گوش می‌­داد. پس از پایان یافتن املت و البته صحبت­‌های نانویسنده، (م) فقط یک جواب داشت که البته بهترین جواب بود:((بگذار دو لیوان چای بریزم، حالت بهتر می‌­شود.)) و برخاست که حال دوستش را بهتر کند. نانویسنده از روی همان کاناپه سر کج کرد تا چای ریختن (م) را ببیند. برای یک لحظه به یاد سال­‌ها قبل افتاد، همان روزهایی که (س) را دیده بود و عاشقش شده بود. اگر در آن روزها عاشق (م) می­‌شد چه؟ (م) زیبا و باهوش بود و از راه­های غیرقابل تصوری خلاقیتش را بروز می‌­داد. نانویسنده هیچ­‌وقت از حرف زدن و وقت گذراندن با (م) خسته نمی‌­شد و دوست داشت همیشه در کنارش باشد. اگر با او وارد رابطه می­‌شد چه؟ شریک هم می­‌شدند؛ شریک یعنی چه؟ یعنی شراکت در غم و اندوه، شراکت در سستی و لغزش، شراکت در لحظاتی که از خودت بیزار باشی، شراکت در سکوت و شراکت در حاشیه باریک سایه کنج پیاده رو.اگر با (م) طرح عاشقی به جای رفاقت می­‌ریختند حالا کجای این نقشه بودند؟ مگر اینطور نیست که عاشقی بالاترین حد رفاقت می­‌شود؟ آیا بعد از گذر این­‌همه سال هنوز در کنار هم می‌­بودند؟ هنوز عاشق و شیدا؟ یا او هم مثل (س) می‌­رفت؟ نانویسنده لریزد. طاقت از دست دادن (م) را نداشت، آن هم پس از رفتن (س). احساس کرد باید تمام بخت و اقبالی که ممکن بود با (م) داشته باشد را جایی در عمق وجودش دفن کند مبادا روزی بهترین دوستش را از دست بدهد. هرچند همان دوستی، مثل بسیاری از دوستی‌­های دیگر، مگر ممکن نبود تمام شود؟ قطعا ممکن بود. سردرد این افکار اوقات نانویسنده را زهر کرد.(م) با چای رسید. حین داغ داغ سرکشیدن آن، نگاه­‌های زیر زیری به او انداخت. دختری زیبا بود؛ آن­قدر زیبا که بتوان به راحتی عاشقش شد. البته که با (س) فرق داشت، اما (س) هم بسیار زیبا بود. (س) اگر بهار بود (م) پائیز می­‌شد. در تقویم عشق مرگ درختان به اندازه زنده شدن­شان زیبا است.(م) بی­‌دلیل پرسید:((امروز به شهر برمی­‌گردد؟)) شاید هم بی‌­دلیل نبود. ((همیشه تولدهایش به شهر برمی­‌گردد.)) ((همان پاتوق همیشگی؟)) ((کافه پارک؟ بله.)) به ساعت دیواری نگاه کرد. ((پس احتمالا به زودی برسد.)) ((می­‌خواهی مثل یک دلقک بروم سر راهی که رد می‌­شود، با گریه ساز بزنم؟)) ((تو نواختن بلد نیستی.)) ((بلد نیستم.)) ((دلقک هم نیستی.)) ((کاش بودم.))بلند شد تا ظروف کثیف را جمع کند. ((یادت است آن سال از شما دوتا یک عکس یادگاری گرفتم؟)) ((تو عکاس نیستی.)) ((یادت است؟)) ((کدام سال؟)) ((همان سال.)) ((یادم است. چطور؟)) ((چند وقت پیش دادم روی چوب چاپش کنند.)) ((چرا؟)) ((نمی­دانم ... به نظرم کنار یکدیگر زیبا بودید.)) ((من هم همینطور فکر می­‌کردم.)) (در هرحال، آن عکس روی میز است.)) و با ظرف­‌ها به آشپزخانه رفت. ((راستی یادت باشد از داروخانه چسب زخم بگیری؛ چندش است.))نانویسنده عکس چوبی را برداشت. آمد که برود، چرخید خداحافظی کند، (م) مشغول شستن ظرف­‌ها بود. نیازی به وداع نبود، نانویسنده می‌­دانست که باز یکدیگر را می­‌بینند، زودتر از پلک بر هم زدن. اکنون مسیری برای طی کردن داشت، باید مانند یک دلقک در مسیر بازگشت معشوقه سابقش ساز می‌­زد. جایی در رویاهایش (س) در حال برگشتن بود. (پایان) سیدامیرعلی خطیبیروزی در بهار که از 8 خرداد گذشته باشد. S.amirali S.amirali Mon, 01 Jun 2026 05:00:07 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AA%D9%88-%D9%85%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%DB%8C-t24a5oazvrrm توت فرنگیسین عزیزم سلام.امیدوارم حالت خوب باشد.می‌دانی که ۸ خرداد برای من روز ویژه‌ایست چون سالروز تولد توست. این روز را دوست دارم؛ در حقیقت تمام چیزهای مربوط به تو را دوست دارم، چه خوب چه بد. بهتر است بگویم از دید من تو خوب و بد نداری و شاید به همین علت تو را همواره بی‌نقص می‌دانم. قضیه از این قرار است که همیشه یک چیز ویژه، یک‌جور انرژی یا احساس، در تمام لحظات با تو بودن داشتم و این آن لحظه را حتی اگر تلخ‌ترین بود برای من هم‌سنگ با زندگی می‌کرد ... برایم واقعی‌ترین تجربه ممکن بود و با تمام وجود دریافتش می‌کردم. این قضیه را فقط با تو تجربه کردم و برای همین حتی دعواهایمان را دوست داشتم. گمان کنم من و تو بهتر از هرکسی می‌توانیم یگدیگر را بخندانیم و به گریه بیندازیم. شاید من و تو تا ابد برای یکدیگر خاص بمانیم، آن طور که همدیگر را می‌بینیم، احساس می‌کنیم و می‌شناسیم.نمی‌دانم آیا این آخرین واژگانی‌ست که برایت می‌نویسم؟ امیدوارم اینطور نباشد.‌ امیدوارم باز هم برایت بنویسم چون برایت نوشتن را دوست دارم، برایت هرکاری کردن و هرچیزی بودن را، برایت بودن را. همچنین نمی‌دانم اگر این آخرین واژگانم برایت باشد چه باید بنویسم. خوب می‌دانی که هیچ‌وقت نمی‌دانم آخرین حرفم به تو چیست، همیشه در این موضوع شکست می‌خورم. به‌هرحال این‌بار هم تلاشم را می‌کنم.سین عزیزم، زندگی تلخی‌ها و شیرینی‌های بسیاری دارد، گاهی آدم را در چاله‌ای می‌اندازد که حتی نور خورشید به انتهای آن نمی‌رسد و گاهی بر فراز ابرهایی ... گاهی بر فراز ابرهایی و یک چیزی کم است، خوشحالیت حقیقی نیست و گاهی روی زمین قدم می‌زنی و احساس خوبی داری. اگر بخواهم روراست باشم تاکنون فرمول زندگی را کشف نکرده‌ام، سر از کار این جهان و چرخ روزگار درنیاورده‌ام و با این حال معتقدم زندگی به یک شکل نمی‌ماند، نه در کلیات و نه در جزئیات.سین عزیزم دنیا و زندگی ما نه دشمن ماست و نه دوست ما؛ بلکه کاملا بی‌طرف است. برایش فرقی نمی‌کند تو اشک بریزی یا بخندی اما برای آدم‌هایی که دوستت دارند فرق می‌کند. گریستن هیچ بد نیست، قرار است در سال‌های پیش‌روی زندگیت بسیار گریه کنی و از طرفی بسیار بخندی. شاید یک آرزوی خوب برای کسی که دوستش دارم این باشد که اشک‌هایت بیشتر اوقات از سر خوشحالی باشند و آن موارد باقی‌مانده، دردی کوچک و گذرا.سین عزیزم زندگی مسیر پرپیچ و خمی است که در نهایت باید با پاهای خودت از آن گذر کنی. متأسفم که سعی داشتم با این دید که مراقبت باشم دیوار سد راه پرواز و اوج گرفتنت شدم. ببخش که در این مسیر نبودم آن همراه خوبی که باید می‌بودم؛ سعی کردم باشم و به گمانم گاهی بودم، دلم می‌خواهد دوباره همسفر باشیم ... شاید روزی ممکن شد ...آینده هرچه که باشد، چه برای تو چه برای من، می‌خواهم قولی به تو بدهم، پیمانی از جانب خودم با تو ببندم:تو در زندگی و روح و قلب من جایگاه ویژه‌ای داشتی، داری و خواهی داشت. تو خاص‌ترینی برای من. تا همیشه، در هرزمان و هرمکان که باشی و باشم، من برای کنار تو بودن، همراه و پشتیبان تو بودن، حاضرم و تلاشی نیست که برای کمک به تو انجام ندهم و قول می‌دهم با تمام توان یاری‌ات کنم. سین عزیزم این قول و عهد من تا ابد یادت بماند چرا که تا دنیا باقی‌ست اعتبار دارد. هرموقع به حضور من نیاز داشتی، هرموقع حرف‌هایی برای گفتن داشتی یا حتی سکوت، هرموقع نیاز به کمک داشتی، نیاز به تکیه‌گاه و پشتیبان، من هستم، من برای تو همیشه هستم. تو تنها نیستی، من کنارت هستم. صدایم کن. پر سیمرغ را آتش بزن تا ببینی چطور در کمترین زمان ظاهر می‌شود و بر عهد خود پایبند است.تولدت مبارک سین عزیزم. برایت بهترین‌ها را می‌خواهم. هرچقدر که از تو دور باشم می‌دانی که بسیار دوستت دارم و به یادت هستم. وقتی بر فراز ابرها با تندرستی و خوشحالی پرواز می‌کنی، اگر نگاهت به زمین افتاد بدان اینجا یک رفیق و شریک داری، کسی که دوستت دارد، بی‌هیچ بهانه‌ای.تولدت مبارک سین عزیزم. تولدت مبارک.بهترین‌ها به همراهت.از طرف یار و دوستدار همیشگی تو، امیرعلی. S.amirali S.amirali Fri, 29 May 2026 04:00:09 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%87-%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D9%81%D8%B8%DB%8C-rp8l8fx9iwfs برف-برای مینا وقتی به مینا فکر می‌­کنم، وقتی به تو فکر می‌­کنم، تو را تنها می‌­بینم در انتظار چیزی بعید.در رویاهای دوردستی که دارم، تو را در فصل زمستان می‌­بینم. تو را در محوطه دانشگاه می‌­بینم که روی سکوی سنگی رو به روی دانشکده هنر نشسته‌­ای و پس‌­زمینه‌­ات با درختان سیاه عریان پوشیده است. تو را با بوت‌­هایت می‌­بینم، با آن موهایت و لباس‌­های خاکستری به تنت. تو را غمگین می‌­بینم، مثل زمستان. در رویاهای دوردستی که دارم تو را می‌­بینم، جایی گیر افتاده بین قلب و افکارم. تو را احساس می‌­کنم و دلتنگت می‌­شوم و از دلتنگی تو دلگیر می­‌مانم.اگر به رودخانه‌­ای با کف‌­پوش سنگ برسم، یاد این خواهم افتاد که می­‌خواستی یکی از آن قلوه سنگ­‌ها باشی، در آغوش جنگل. یاد این می‌­افتم که می‌­توانستی پری دندان باشی. یاد عروسک‌­هایی که ساختی می‌­افتم، فرزندانت. با رسیدن به زمستان یاد تو می­‌افتم مینا؛ یاد اینکه دوستت داشتم، اگر بشود چنین تعبیرش کرد. یاد تمام این چیزها می‌­افتم و در حالی که از تو و زمستان دور می‌­شوم دلتنگت خواهم شد.هنوز هم برای من، تو روی سکوی سنگی محوطه دانشگاه نشسته­‌ای و انتظار چیزی بعید را می‌­کشی. هنوز هم می‌خواهم کنار تو روی آن سکو بنشینم و بخار نفس‌­هایم را با تو ببینم اما یک زمستان بین تو و من فاصله انداخته است. -از طرف امیرعلی (4/3/1405) S.amirali S.amirali Mon, 25 May 2026 15:30:10 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D9%84%D9%87-zwtmdg78mmde در باب تبدیل به دیگریبند اول:آیا باید دیگری بود؟ چگونه می‌توان دیگری شد؟ هم‌اکنون خود هستیم یا دیگری؟ دیگری چیست یا کیست؟ چگونه محال و ناممکن، ممکن و بود می‌شود؟بند دوم:عشق یا تنفر. در باب عشق چنین می‌توان گفت که عشق به دیگری سبب نزدیکی با دیگری و گاه تبدیل به دیگری می‌شود. به چه معنا؟ سلایق و علایق دیگری رسوخ کرده از علایق و سلایق فعلی سلایق و علایق دیگری می‌سازد. دیگری، خواسته یا ناخواسته، خود را دیگری می‌کند. گاه در طلب عشق خود نقاب دیگری می‌زند چرا که طالب عشق به تنهایی دلیل بر بودگی دیگر نیست؛ زمان نیاز است و نزدیکی. دو روح در برخورد با یکدیگر یکی می‌شوند، آیا روح فعلی صرف جمع دو روح است یا روحی تازه؟ که در نهایت خلق کودک را شامل می‌شود.بند سوم:در باب تنفر. آیا تنفر صرف از دیگری، همراه با همراهی زمان، از خود خودِ دیگری می‌سازد که در ضدیت با آن دیگری نخست ساخته و پرداخته شده است؟ و آیا تنفر دیگری از خود، آن دیگری که شامل بند دوم باشد، منجر به از خود بیگانگی گشته و دیگری را خودی و خودی را دیگری و به تعبیری ناممکن را ممکن می‌کند؟بند چهارم:گرگور سامسا یک روز از خواب برمی‌خیزد در حالی که بدل به حشره‌ای غول‌پیکر شده است. آیا حشره غول‌پیکر گرگور سابق است؟ یا گرگور دیگری؟بند پنجم:راز آینه چیست؟ چرا گاه از دیدن تصویر خود در آن اجتناب می‌کنیم و گاه مدتی طولانی به آن خیره می‌شویم؟ آیا چهره‌ای آشنا می‌بینیم یا یک غریبه؟ یک دیگری.بند ششم:ملاقات امروزمان با به فرض ده سال گذشته چطور خواهد بود؟ یک خاطره بازی فرح بخش یا کابوسی هولناک چرا که دیگر خودمان را نمی‌شناسیم، دیگری مقابل ماست و ما نیز برای او دیگری خواهیم بود. در رویارویی این دو بیگانه چه خواهد شد؟متن و طرح: سیدامیرعلی خطیبیتاریخ: شنبه ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ S.amirali S.amirali Sat, 25 Apr 2026 02:30:09 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%87%D9%85-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D9%84%D8%A7%D9%8A%D9%84-%D8%AE%D9%84%D9%82%D8%AA-kynw0nzbnohg ‌اگر من آفریننده همه‌چیز بودمتو برای خلق این جهان کافی‌ترین دلیل بودیاگر من نابودکننده همه‌چیز بودمتو برای نجات این جهان کافی‌ترین دلیل بودی*اگر من در لحظات آخر زندگی‌ام باشمدو متن پایانی خواهم نوشتیکی برای تو، مخصوصیکی برای دیگر آدم‌های عزیز و همه کسانی که نوشته‌هایم را خواهند خواند*در انجمن شاعران مردهگمانممعلم چنین چیزی گفت:((زن‌ها مثل عبادتگاه می‌مانند، هروقت توانستی یکی را برای عبادت کردن انتخاب کن.))من برای راز و نیازهای شبانه‌امو برای تمام وعده‌های نماز روزانه‌امتو را در تو پرستیدماز امیرعلی برای سینبه تاریخ ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ S.amirali S.amirali Sat, 18 Apr 2026 11:25:46 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D9%85%D8%AC%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82-ydzkgdtft1r1 خداوند در روز ششم خلقت، درخت را آفرید.دانه را در رحم خاک جا داد و باران بارید و خورشید تابید و دانه با بلعیدن خاک جوانه زد.خاک با وجود درد شدیدی که در جان و تن داشت، بردباری پیشه کرد و اجازه داده جوانه در وجودش رشد کند.سرانجام پوست خاک ترک خورد و نهال پا به جهان گذاشت.چنار، سرو، کاج، صنوبر و دیگر درختان یکی یکی از خاک بیرون زدند و بر ریشه‌هایشان سایه انداختند.خاک سرتاسر رنج بود اما سکوت می‌کرد.درختان بی‌توجه به محبتی که از خاک گرفته بودند، همگی شاخه‌هایشان را رو به آسمان بالا بردند و مشغول ستایش پروردگار شدند.دل خاک از بی‌مهری درختان شکست.*آخرین درختی که سر از خاک برآورد با خواهر و برادرانش یک تفاوت اساسی داشت؛ او ندای عشق خاک را می‌شنید و موجودیت خود را از آن می‌دانست.این درخت شاخه‌ها و برگ‌هایش را نه برای ستایش خداوند رو به آسمان، که برای پاسخ به محبت و رنج خاک رو به زمین رشد داد. سر به زیر و فروتن.گرچه نتوانست هیچ‌وقت زمین را لمس کند و همین دور بودن با وجود نزدیکی، از عشق او و خاک اسطوره ساخت.نام این درخت بید مجنون بود.طرح و داستان: سیدامیرعلی خطیبیتاریخ: شنبه ۲۲ فروردین ۱۴۰۵ S.amirali S.amirali Wed, 15 Apr 2026 16:21:57 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%B5%D8%AF-%D9%88-%DB%8C%DA%A9-%D8%B3%DA%AF-%D8%AE%D8%A7%D9%84%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%88-tbjumwogcs2a سین عزیزم سلامنمی‌دانم این نامه را خواهی خواند یا نه، دست‌کم بعید است به این زودی بخوانی. با این حال برایت می‌نویسم و امید دارم که به دستت برسد.اگر جوابی برای این نامه نوشتی پیش از هرچیز از حال و روزت برایم بگو، از اینکه اوقاتت را چگونه می‌گذرانی، از اینکه حالت از یک تا ده چه مقدار خوش است و آیا آن دلتنگی لعنتی به سراغ تو هم آمده است یا خیر؟ کاش نیامده باشد اما اگر آنجاست می‌توانی مثل همیشه روی بودن من در کنارت حساب کنی، بیست و چهار ساعت هرروز هفته و هرروز ماه و هرروز سال.سین عزیز من بگذار از احوالات خودم برایت بنویسم.در حقيقت حالم چندان خوش نیست، گمانم حال هیچکس خوش نباشد. بین زمین و هوا معلق مانده‌ایم.دوست دارم به نحوی سر خودم را گرم کنم تا این روزهای سخت بگذرند اما توان کافی را اکثر اوقات ندارم.هنوز که هنوز است بهترین لحظات این روزها گاهی بین رویاها و خواب‌هایم رقم می‌خورند و از این بابت غمگینم. راستی! چند شب قبل در خواب‌هایم چقدر قشنگ می‌رقصیدی.گمانم روزی نباشد که به تو فکر نکنم و دلتنگت نباشم. به موهایت فکر می‌کنم که چقدر لطیف هستند و به عطرت، عطر خدادادیت. به صدای خاص و به چشمان عمیقت.به این فکر می‌کنم که چقدر حرف زدن با تو برایم دلچسب بود، اینکه می‌توانستم همانی باشم که واقعا هستم.افکار پراکنده مرا ببخش. می‌دانی که دلم می‌خواهد از زمین و زمان برایت بگویم و بنویسم اما نمی‌خواهم این نامه بلند باشد.دلتنگت هستم و می‌دانم بهترین هدیه برای این روزهایم صحبت کردن با توست. این هدیه شاید بتواند به شب بیداری‌ها و خوابیدن‌های کش‌دار روزانه‌ام کمی معنا بدهد. چرا که مثل اکثر دوستانم من هم می‌خواهم بیشتر بخوابم تا گذر این ایام را کمتر حس کنم.اخیرا به این فکر کردم که هرجا که باشی، کیلومترها از تو دورم و گرچه تو بارها روی این فاصله تاکید کردی اما من تازه دارم آن را حس می‌کنم و سختی زندگی را برایم بیش از پیش می‌کند.امیدوارم سلامت باشی و حالت خوب و خوش باشد. می‌خواستم برای عکس این پست طرح یک بابونه بکشم اما نتیجه اصلا خوب نبود! پس به این لبخند نسبتا ترسناک بسنده کن.اگر توانستی پاسخی به این نامه بده، می‌دانی که خیلی خوشحال می‌شوم‌‌.مراقب خودت باش چرا که از زیبایی‌های حقیقی این دنیای آشفته‌ای.از دور در آغوشت می‌گیرم.دوستدار تو امیرعلی۲۵اُم فروردین ۱۴۰۵ S.amirali S.amirali Wed, 15 Apr 2026 15:44:36 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84-dhhib2imxwwp دقیقا همین روز در سال ۱۴۰۰ خورشیدی من اولین پُست خودم رو منتشر کردم؛ حالا بعد از گذشت چهارسال در ۲۵ دی ۱۴۰۴ می‌خوام دوباره به ریشه‌های فعالیتم برگردم در صدمین پُستی که اینجا می‌ذارم.(قرار نیست توجهی به زبان ادبی و فرم هنری و این چیزا داشته باشم، این فقط یه قدم زدن معمولی کنار توئه در حالی که تو رو سمت سایه نگه می‌دارم تا آفتاب چشماتو اذیت نکنه و فقط راه میریم و من گهگاه زیر چشمی نگاهت می‌کنم وقتی حواست نیست و درباره هرچیزی حرف می‌زنیم، مهم نیست چی، چرا که مهم حرف زدن با توئه و خدا می‌دونه که چقدر کیف میده ... همین حرف زدن‌های ساده‌مون.)چهارسال پیش تو دلیل زدن اکانت ویرگولم بودی، تو دلیل نوشتن اولین پُست‌ام بودی و هنوزم تو دلیل تغییر رویه‌ای هستی که اینجا دارم، دقیقا مثل همین پُست. فعالیت توی اینجا یکی از بی‌شمار کارهای خوبیه که باعثش شدی. قبلا هم بهت گفته‌ام بارها، تو باعث شدی آدم بهتری باشم و حتی هنوزم این تأثیر رو مداوم داری. این از اون چیزاییه که واقعا نمی‌تونم بابتش ازت تشکر کنم ... تو از مثبت‌ترین آدما و اتفاقات زندگیم بودی و هستی سین عزیزم و برای همین می‌دونم توی ذهنم و توی قلبم تا ابد خونه داری، زمین‌هایی هست که مال توئه و حتی اگه دیگه هیچ‌وقت کنارت قدم نزنم، صداتو نشنوم یا صورتت رو از یه قدمی نبینم بازم مال تو می‌مونن.می‌دونم شاید این حرفا نگرانت کنه، شاید نگرانم شی ولی نشو. زندگی قشنگی‌هاشو داره و برای من یکی از قشنگی‌هاش تویی و خاطرت هرچقدر دور باشی گرامیه.جالبه که این چند وقت کلی به حرفایی که قرار بود الان بنویسم فکر کردم و احساس می‌کنم حالا هیچکدوم از اونا رو نمیگم و طوری نیست، برام مهمه چیزایی که توی این لحظه می‌خوام بخونی رو بنویسم و حرفای دیگه باشه برای وقت دیگه، اگه فرصت شد.(این پُست قرار نیست به جای خاصی برسه و حتی نمی‌دونم چقدر دیگه تموم میشه! پس راحت بشین حالا حالاها کار داریم.)نمی‌دونم آینده چی میشه، به خصوص با توجه به اوضاع قمر در عقرب این روزها، حتی شاید خودخواهی باشه که الان دارم این حرفا رو می‌نویسم اما چطور قراره دنیا و زندگی‌ای آزاد داشته باشیم اگه این آزادی رو به فکر و احساسات خودمون ندیم؟ همونطور که گفتم نمی‌دونم آینده چی میشه، نمی‌دونم دَه سال دیگه اگه عکس منو ببینی بلافاصله جرقه می‌زنه و من و تمام ماجراجویی‌هات با من پیش چشمات جون می‌گیره یا میشم فقط یه شبح محو از گذشته ...دوست ندارم اذیت شی، به خصوص اگه دلیلش من باشم ... پس اگه خاطرم صدمه زننده بود اشکالی نداره فراموشم کنی ... خیلی سخته گفتن چنین چیزی :) خیلی سخته بخوای فراموش بشی اونم توسط کسی که ... خودت بهتر می‌دونی. با این وجود می‌خوام زندگیت درخشان باشه، سرشار از خوبی و حال خوب و سلامتی و موفقیت و هرچیز مثبتی که می‌خوای، پس اگه من عامل منفی بودم همون بهتر که نباشم.تو باید بری بری بری اون بالا بالا بالاها سین عزیزم.می‌دونی جالبی ماجرا کجاست؟ تو همیشه و همواره برای من احساسات برانگیزی، گاهی این احساسات سمت خوشحالی دارن گاهی ناراحتی اما مسئله اینه که هیچ‌وقت نیست که تعاملی باهات داشته باشم و توی ذهنم جون بگیری و احساسی در من ایجاد نکنی. این بنظرم خیلی خوبه، تو احساسات منو زنده نگه می‌داری اونم توی روزایی که بیشتر از همیشه تحت خطرن.تو منو زنده نگه می‌داری، بهتر بگم تو منو توی زندگی نگه می‌داری و عزیزدلم، چیزای زیادی نیستن که بتونن برای مدت طولانی اینکارو برام انجام بدن ولی تو خاصی، واقعا برام خاصی و می‌دونی که طرفدار شماره یکت منم. تو یکی از مهم‌ترين فاکتورهایی هستی که منو انسان می‌کنی و من بهت یک عالم عشق دارم، توی همه ابعاد و سطوح، از خصوصی‌ترین تا عشق جهانی. عشق عامل انسانیته و تو سبب ایجاد عشق در من میشی و به همین خاطر من به واسطه تو انسانم.امیدوارم از این فلسفیدن‌ها خوشت بیاد، به نظر خودم که خیلی تاثیر گذار بود :) منم که دیوونه‌ی تحت تأثیر قرار دادن تو ...شاید باید اشاره کنم که تو تنها بابونه دنیایی که ازت کاملیا به دنیا اومده پس خاص بودنت رو می‌تونیم به زیست شناسی گیاهان هم تعمیم بدیم :) تازه هنوز به گل صدتومنی اشاره نکردم!می‌بینی؟ منو به حرف میاری، منو به وجد میاری ... دلم می‌خواد راجع به همه چیزای دنیا باهات حرف بزنم ولی حوصلت سر میره یا خوابت می‌گیره، البته شکایتی ندارم و مطمئن باش مثل همیشه حواسم هست و مراقبتم اگه خواب برد تو رو.ای سین قشنگ، سین واندرفول.می‌دونی زندگی خیلی عجیبه، گاهی از شدت دلتنگی آدم رو خفه می‌کنه، انگار هیچ اکسیژنی باقی نمونده باشه و گاهی همون دلتنگی میشه یه لبخند نرم روی لب آدم و احساس پرواز. شاید برای همین چیزا باشه که نمیشه از زندگی دل کَند. نمیشه از تو هم دل کَند. تو قسمتِ قشنگ و لبخندآور زندگی هستی.و این چیزا، همه این چیزا، همه چیزای تو خوبن، خیلی خوبن. تو خوبی، یه انسان خوب و حتی فراتر. و من جوری که دوستت دارم رو دوست دارم، بنظرم این بهترین جوریه که هستم.از الف برای سینتاریخ: پنجشنبه ۲۵ دی ۱۴۰۴ - صبح هنگام (یک صبح زیبا چرا که به تو فکر می‌کنم و از تو و برای تو می‌نویسم. مرسی بابت همه‌ی این چیزای قشنگ قشنگ. قلب قلب قلب قرمز و تپنده)پی‌نوشت اول: ببخشید، می‌دونم احتمالا با چنین حرکتی موافق نبودی و موافق نباشی اما می‌دونی که من چه مدلیم و می‌دونی چه مدلی دوستت دارم سین عزیزم، این مورد هم بذار توی صف چیزهای که باید از من و بر من ببخشی می‌دونم این صف خیلی طولانیه اما امیدوارم یه روز خیلی نزدیک، این صف خالی باشه و دلت باهام صاف صاف بشه مثل اقیانوس چشمات که از پاکی و صافی تا آخر عمقش پیداست یا مثل خنده‌هات که من جونمم براشون میدم و ... دیگه خودت بهتر می‌دونی :)پی‌نوشت دوم: احتمالا سوتی توی این متن زیاد باشه چون یک نفس و بی‌توقف نوشتمش و ویرایش نکردم با این وجود ویرایش نکنم بهتره فکر کنم، چون مزه‌اش توی همین طوری بودنشه، مثل صحبت‌های شیرین نیمه شب با تو که تهش به یه خواب آروم ختم میشه با یه احساس فوق‌العاده که نمیشه توصیفش کرد سین جانم. (یک عدد شیر پسته!)پی‌نوشت سوم: فکر کنم این اولین پُست ویرگولم باشه که عکس براش نمی‌ذارم؛ این موضوع چندتا دلیل داره ولی قشنگ‌ترین دلیلش اینه که می‌تونی این جای خالی رو با تصویر خودت پُر کنی از زاویه دید من که محو تماشات شدم.پی‌نوشت چهارم: (قول میدم آخریش باشه!) تو هنوزم ژانر و سبک ادبی مورد علاقه من هستی. S.amirali S.amirali Thu, 15 Jan 2026 10:06:55 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%A2%D9%86-%D8%B5%D8%AF-%D9%88-%DA%86%D9%87%D9%84-%D9%88-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D8%A8%D8%A7%D9%82%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-mjrbu8ehdypu مطب تب دارد. فوج مردم که جلوی شیشه نازک و میز کوچک منشی جمع و پخش و جمع می­‌شوند. برق طبق هرروز رفته است و موتور برق کم­‌جان با نهایت توان فقط سیستم منشی را بالا می‌­آورد و چراغ کوچکی کنار دست پزشک که از روشنایی دومی درحال حاضر سهمی به ما نمی­‌رسد تا نوبت­‌مان شود. به لطف همان سیستم و نوری که می­‌اندازد در صورت منشی دقیق می‌­شوم؛ تنها کاری است که در این تاریکی و گرما می­‌توان انجام داد.گمانم فامیلی‌­اش مَلِکی یا مُلکی یا مالکی یا مَلَکوتی یا چنین چیزی بود؛ اهمیتی ندارد. نام کوچکش را نمی­‌دانم اما دلم می­‌خواهد شهرآشوب باشد. کنایه نیست که منشی بی‌­شیله پیله و به ظاهر عبوس مطب دکتر را شهرآشوب بنامم فقط حدس می­‌زنم او مثل گُلدانی‌­ست که اگر در جای مناسب باشد می­‌تواند تمام این شهر غم‌­زده از حال رفته را به جنب و جوش بیندازد. شهرآشوب احتمالا بین بیست و پنج تا بیست و هشت سال دارد، بیشتر نیست هرچند اگر دقیق نبود ممکن است به اشتباه سن او را تا سی سال تخمین زد. اما من به خوبی می­‌دانم که این غبار، خستگی کار است. او گُلی است که میان تَرَک آسفالت رشد می­‌کند و بالا می‌­آید.شهرآشوب قد متوسطی دارد، کمی بلندتر از عمده دختران متوسط. به ظاهر تن محکمی دارد یا شاید به خاطر پوشش کار چنین به نظر می‌­رسد. مدام سرپاست و بین تلفنی که بی­‌وقفه زنگ می‌­خورد و بیماران و همراهانی که چپ و راستش را دوره کرده‌­اند، یک تنه جا به جا می‌­شود. حتی فکر کردن به چنین وضعی مرا کلافه و نگران می‌­کند. حداقل دو دقیقه روی صندلی بنشین، مگر پاهایت چقدر طاقت دارند؟ این وضعیت سه روز در هفته و هرروز به مدت هشت ساعت برقرار است؛ این را براساس تجربه سه ماهه اخیرم می­‌گویم که هرهفته دست کم یک­ بار و گاهی تا سه بار به این پزشک و مطب و منشی مراجعه کرده‌­ام. اگر ساعات کار دشوار منشی برای دکتر الف.الف که پزشک معروفی در تخصص خود در سطح شهر هست را جمع ببندیم می­‌شود بیست و چهار ساعت که معادل یک روز کامل است. شهرآشوب یک روز کامل را هرهفته در این وضعیت می­‌گذراند. حقوق؟ مصوبه وزارت کار. بیمه؟ بیمه پایه. مزایا؟ تقریبا هیچ. مرخصی؟ سه روز کار در هفته مرخصی نمی­‌خواهد. سرویس؟ کارخانه که نیست! یک مطب کوچک در مرکز شهر که به هرجایی نزدیک است. اگر صاحب شغلی بودم، هرشغلی، شهرآشوب را استخدام می­‌کردم حتی اگر تمام درآمدم پای حقوق او می‌­رفت.ولی از این موارد که بگذرم اکنون زاویه سر و صورت شهرآشوب تغییر کرده و نور و سایه اشکال جدیدی تشکیل می­‌دهند، من نیز به جنبه دیگری از او فکر می­‌کنم. حساب می­‌کنم که هرهفته صد و شصت و هشت ساعت دارد، حال اگر بیست و چهار ساعتی که او در مطب می­‌گذراند را از آن کم کنیم صد و چهل و چهار ساعت باقی می­‌ماند. شهرآشوب در این صد و چهل و چهار ساعت چیکار می‌­کند؟قطعا با چنین کار سنگینی به خواب نیاز دارد، خواب کافی و عمیق در آرامش. با این وجود لایه­‌های خستگی روی صورتش باعث می­‌شود زمان استراحت این بانوی جوان را بیشتر از شش ساعت در روز ندانم؛ از صمیم قلب می‌­خواهم که این ساعت بیشتر باشد. هفت ضرب در شش می‌­دهد چهل و دو. صد و دو ساعت هنوز دارد. باید کمی فکر کنم ...روزهای زوج که به مطب دکتر الف.الف می‌­گذرد اما این حقوق کفاف زندگی را نمی‌­دهد پس باید یکشنبه و سه­‌شنبه و حتی پنجشنبه را جای دیگری مشغول باشد. در چشمان درشت و همیشه متعجب او دقیق می­‌شوم که نور سرد مانیتور را بازتاب می­‌دهد. از آن چشم­‌ها چه می­‌توان خواند؟ آیا هرگز رویایی داشته است؟ هرگز عشق را تجربه کرده است؟ کاش داشته باشد، کاش کار در این مطب توقف موقتی برای پرتاب به آن رویا باشد و اما عشق ... من بخشی از عشقم را به او می‌­دهم، تمامش را نمی­‌توانم آخر چند جایی بدهکارم اما این تحفه ناچیز شاید جرقه‌­ای زد در قلب سردی که که مدت­‌ها تاریک مانده است ... فهمیدم! او صندوق­دار یک فروشگاه پوشاک شلوغ و همیشه پُرمشتری است. به لطف تجربه کار در این مطب به خوبی در آنجا تیشرت­‌ها و شلوارهای جین را حساب و کتاب می‌­کند و مو لای درز صندوقش نمی­‌رود. البته فروشگاه باید در محله‌­ای به کل دور از اینجا باشد و آن­قدر شلوغ و درهم و برهم که اتفاقی با بیماران مطب برخورد نکند. اگر هم کرد با خودش تکرار کند:((کار که عار نیست.)) و این­‌گونه آشوب درونش را اندکی آرام کند.اگر در آن سه روزِ فرد روزی هشت ساعت هم پای صندوق بایستد، که شیفت معمول و عرف در همه جا چنین است، بیست و چهار ساعت دیگر کم می‌­شود و تنها هفتاد و هشت ساعت برای شهرآشوب می‌­ماند. در این ساعات مانده نه خواب است نه کار. این ساعات برای خودش است، برای خودِ هوشیارش. البته هشت ساعتی برای غذا و استفاده از سرویس بهداشتی می‌­رود، چاره­‌ای نیست.درست هفتاد ساعت می‌­ماند، هفتاد ساعت از زندگی شهرآشوب که کمتر کسی در جریان آن است. به نظرم اهل کتاب خواندن است. رمان دست می­‌گیرد و می‌­خواند. جین آستین را ورق می­‌زند و در فاصله بین خطوط دنبال شاهزاده سوار بر اسبی به همان سفیدی می­‌گردد. شاید هم داستایوفسکی بخواند و هم­سنگ تلخی زندگی روزمره خودش را در سرمای روسیه پیدا کند. نمی­‌دانم از کدام دسته است، به هردو می‌­خورد، اما می­‌دانم که هرچه بخواند زیاد می­‌خواند، گاهی از خواب و خوراکش می‌­زند که فصل یا بخشی را به سرانجام برساند. همین کار هم گلایه خانواده را به دنبال دارد. خانواده ... تا این حد سخت کار کردن، احتمالا پدر در قید حیات نیست و مادر کسب و کار خانگی کوچکی دارد که اغلب ضرر است تا سود اما چون سر مادر را گرم می­‌کند ایرادی بر آن وارد نیست. یک برادر کوچک هم باید در ماجرا باشد، یک­‌دنده و لجباز که روزی چهار ساعت در لوازم التحریری محله شاگردی می‌­کند تا خرج تفریحات پسرانه­‌اش دربیاید و در درس چندان تعریفی نیست، علی­‌رغم اصراری که شهرآشوب به ساختن آینده با درس دارد.باید یک دوست صمیمی هم داشته باشد، فقط یکی اما بسیار صمیمی جوری که از جیک و پوک یکدیگر باخبر باشند و هفته‌­ای دست کم یک ­بار، به طول چند ساعت، همدیگر را ببینند و هفته را مرور کنند؛ بدی صاحب کارهای بی‌­انصاف را بگویند و پسرهای جذابی که برخورد داشتند را مرور کنند. زمانی هم در کنار مادر می­‌گذرد، کمک به کسب و کار خانگی و درد و دل مادر دختری. مادر گهگاه حرف ازدواج را پیش می‌­کشد و شهرآشوب لابد به این فکر می­‌کند:((کدام پسری برای خواستگاری من می‌­آید؟ تا وقتی این­‌همه زیبای رنگارنگ در خیابان ریخته است!)) اینطور فکر نکن شهرآشوب، من ارزش تو را می­‌دانم، زیبایی تو را می‌­بینم ... به راستی که زیبایی.یادم رفت ... شهرآشوب علاقه ویژه­‌ای به کوآلا و به خصوص بچه کوآلا دارد و هروقت خسته و کوفته از کار در راه یا روی مبل راحتی پیش از خواب در شبکه­‌های اجتماعی چرخ می‌­زند، هرکدام سرگرم کننده­‌تر باشد، تصاویر و ویدئوهای مربوط به کوآلا و بچه کوآلا سبب درخشش خاصی در چشمان و لبخند محوی روی لب­‌هایش می­‌شود. حیف که باغ وحش­‌های این شهر کوآلا ندارند.صدایم می­‌کند، نوبتم رسیده است. قبل از ورود به اتاق دکتر، می­‌چرخم سمت او و می­‌گویم:((ممنونم از محبت‌­تان.)) درست است که شهرآشوب محبت خاصی بهم نکرده است اما من پشت ظاهر خسته و جدی او، پشت آن پوشش بلند خاکستری و نور آبی سردی که به صورتش می‌­تابد، محبت زیادی برای صد و شصت و هشت ساعت هفته می­‌بینم که او را در نظرم بسیار بیشتر از یک منشی مطب ساده می‌­کند، من شهرآشوب را می­‌شناسم و شهرآشوبی که من می­‌شناسم بامحبت و دوست داشتنی است.سیدامیرعلی خطیبی S.amirali S.amirali Wed, 01 Oct 2025 13:29:02 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%B9%D9%85%D9%84-%D9%82%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%AA%DA%A9%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%84-%DA%A9%D8%A7%D8%BA%D8%B0%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D9%88-%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%D9%BE%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%DB%8C%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D8%A8-g2w1dovfygry دیگر برایش جای هیچ شک و تردیدی نمانده؛ این یک تکه کوچک دستمال کاغذی است که روی سرخی لوزی شکل فرش افتاده. اول فکر کرد اشتباه دیده است؛ فکر کرد این هم یکی از آن چیزهایی است که برای لحظات یا نیم‌لحظاتی می‌­بیند و بعد ناپدید می­‌شود، یکی از همان توهمات ریز صوتی بصری بی‌­آزار و زود گذر. اما سفیدی قناس که ترکیبی از مثلث و ذوزنقه بود همچنان روی فرش و در تاریک-روشنای ته مانده نوری که از آشپزخانه می­‌رسید، خودنمایی می­‌کرد. بیشتر فکر کرد. با وجود اینکه زمان اهمیت حیاتی داشت و باد کولر که حالا روی بیست و یک تنظیم شده بود او بدون هیچ پتو یا بالاپوش اضافی را واقعا می‌­لرزاند و چیرگی خواب هرلحظه بیشتر می­‌شد، بیشتر فکر کرد. شاید تکه­‌ای از دست­نویس­‌هایی بود که بعد از ظهر پاره کرده بود ... نه، چنین چیزی امکان نداشت. با دقت و وسواس او در پاره کردن و دور ریختن دست­نویس­‌های کهنه‌­اش، مبادا چشمان دیگری بر کلامی از آن­ها بیفتد، ممکن نبود تکه‌­ای به این بزرگی جا بماند. در حد نیم ناخن کوتاه شده شست دست شاید ولی این اندازه بزرگ، به قدر دو بند انگشت و نصفی، هرگز! حاضر نبود خم شود تا با لمسی مختصر غائله را ختم کند؛ دستشویی­‌هایش را رفته و دست­‌هایش را با مرطوب کننده که بوی مطبوع پرتقال می­‌داد چرب کرده بود. دست زدن به چیزی ناشناخته روی زمین شستن مجدد دست و چرب کردن دوباره آن را در پی داشت و اینجور مواقع می‌­شد به نفوذ و قدرت تربیت مادر به خصوص در زمینه بهداشت پی برد. شست زمخت پای چپ را به نرمی هدایت کرد و گرچه قدرت لامسه پاهایش به مراتب از دست­‌هایش، و دست­‌هایش از نوک دماغش، کمتر بود اما مشخص شد که با دستمال کاغذی یا به قول بعضی کلینکس سر و کار دارد.حالا باید فکر کند که این دستمال از کجا آمده است. زور باد کولر به نظرش بیشتر شده اما تحقیقات همچنان ادامه دارد. گرچه خودش همیشه دستمال کاغذی حمل می‌­کند، حداقل یکی در جیب راست، اما با توجه و بررسی مداومی که روی آن دارد بعید است تکه‌­ای با این ابعاد از دستمالش جدا شود و به زمین بیفتد و خودش متوجه نشود! به خاطر آورد از حوالی ظهر پدر به اصطلاح فِر فِر می­‌کرد و احتمالا دستمال از او باشد. پس قطعا چه بهتر که دستانش هیچ تماسی با دستمال نداشت وگرنه شستن و چرب کردن مجدد ... اما نمی­‌شود از آن چشم­‌پوشی کرد. دستمال آن­جا افتاده و باید کاری کرد. باد با نهایت توان طوفان به راه انداخته است و خواب در باد می­‌دمد. باید برود؟ پتوی گرم، بالش نرم ... صدای جارو برقی که صبح برادرش کشیده بود در گوشش طنین می‌­اندازد. نه، نمی‌­شود از آن گذشت. دستمال باید برود و از هیچ دستی نمی‌­توان استفاده کرد. حتی راهکار استفاده از دو اتصال بند انگشت اول_دوم انگشت‌­های اول-دوم یکی از دستان برای آلوده نشدن نوک انگشتان منتفی است چرا که اگر واقعا دستمال برای پدر باشد با یک پلیدی آلوده جدی رو به رو است.تنها چاره باقی‌­مانده، که امید چندانی هم به عملی شدنش نیست، استفاده از انگشتان پا است. انگشتان پا برای از پائین به بالا بردن یا مسافت­‌های کوتاه کارساز است اما سه پله­‌ای که اتاق نشیمن را به راهرو وصل می‌­کنند، تک پله کوتاه آشپزخانه و سه راه طولانی پخش شده بین دو اختلاف سطح یاد شده از این کار مأموریتی غیرممکن می­‌سازد. این­‌بار پای راست را جلو می­‌کشد. درست مثل دستانش قدرت در سمت چپ و ظرافت در راست ماجرا قرار دارد و برای برداشتن دستمال در وهله اول، به ظرافت بیشتر از قدرت نیاز است. برخلاف انتظارش در نخستین تلاش موفق می­‌شود دستمال را بین شست و انگشت دوم پای راست نگه دارد و پا را روی پاشنه بیاورد تا به محموله کمی ارتفاع بدهد. شگفت زده از نتیجه، شروع به پیش­روی مثل یک دزد دریایی تک پا، تک چوب-پا، می­‌کند و سعی دارد همیشه پای راست را به اندازه عرض شانه جلوتر از خودش نگه دارد تا به مقصد نزدیک­‌تر باشد. نگران سقوط دستمال است اما به سلامت به پله­‌ها می‌­رسد. سنگ سرد پله اول می­‌ترساندش. دست چپ روی نرده خود را روی سمت چپ می‌­اندازد و با فشاری که روی استیل مات و مچ نازکش می­‌آید این­‌بار مثل دزد دریایی بدون تک پای چوبی پیش می­‌رود و همواره بین لِی لِی کردن­‌هایش سعی دارد پای راست را بالا و در ارتفاع معینی از پله­‌ها نگه دارد. راهرو. آسان به ورودی آشپزخانه می‌­رسد. دو دست دو طرف ورودی روی سکوهای سنگی، حالا انگار دزد دریایی هر دو پا را خوراک کوسه کرده باشد. جهشی بلند و سخت و اکنون آشپزخانه. نفس نفسی می­‌زند؛ همین­‌قدر کوتاه. ادامه می­‌دهد.بالاخره کابینت را می‌­بیند، دستگیره آن را لمس می‌­کند و شکلی که لبه سطل زباله به سیاهی کیسه پلاستیکی سیاه خود داده است هویدا می‌­شود. بلندترین ارتفاعی است که باید پایش را بلند کند و به پوشش پائین تنه فکر می­‌کند که بهترین برای این کار نیست. با این حال کل مسیر را در یک نفس آمده است و حیف می‌­شود وقتی کار به سرانجام نزدیک است تسلیم شود. باز به جارو برقی زدن برادر فکر می­‌کند، به زحمت و خم و راستی که شد تا فرش­‌های چند ساله خانه حداقل برای مدت کوتاهی قبل از اینکه زیاد پا بخورند بدرخشند. سطل زیر سینک جا دارد و لبه سینک لب کابینتی است که سخت اما به اندازه یک کف دست فضا می­‌دهد. دست چپ روی لب کابینت، استفاده از نیروی ذاتی سمت چپ بدنش تا اهرمی باشد برای بالا آوردن پای راست تا منتهی الیه خودش. دستمال سطح سطل را رد می­‌کند و کمی فشار تا پا جلوتر برود و انگشتان شست و کناری از انقباض در بیایند.به پشت سکندری می­‌خورد و نزدیک است که بیفتد اما دست چپی که هنوز لب کابینت را گرفته می­‌گیردش تا نیفتد. کابینت را می­‌بندد و خوشحال است. خوشحال است که دستمال را به سطل رساند و فرش را تمیز، حداقل به ابعاد یک تکه دستمال که دو بند و نیم انگشت می‌­شد، نگه داشت و می‌­داند که برادر هنوز بیدار است و خوشحال از اینکه این عمل قهرمانانه را هرگز قرار نیست به او بگوید و او هم هرگز قرار نیست آن را بداند و فقط خودش است که لبخند محوی بر لب دارد، دست کم تا وقتی خوابش ببرد چرا که صبح که بیدار شود خودش نیز دستمال و این کار سخت را فراموش کرده است.سیدامیرعلی خطیبی / تقدیم به امیرسام S.amirali S.amirali Thu, 25 Sep 2025 12:47:08 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D9%84%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%82%D9%84%D8%A8-%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-rfqoxypeydyj آقای فلانی مرد خسیسی نبود، بیشتر می­‌شود این­طور گفت که قلب مهربانی داشت و به راحتی دل از چیزی نمی‌­کَند. مثلا یک روز ساعت شش صبح که طبق معمول بین خواب و بیداری به مستراح رفت، احساس کرد سوز سرما از لای درز کاشی‌­ها و پوسیدگی در بر عرق پیشانی­‌اش نشست، آخر خواب بدی دیده بود، و همین مخاط بینی را به کار انداخت و رطوبت نامطلوبی را از سوراخ راست و کمی بعد از سمت چپی روانه ساخت. آقای فلانی به اصرار عیال دستمال لوله‌­ای قطور و خوش طرح نرمی را در مستراح نصب کرده بود و گرچه این مدل کاربردهای دیگری دارد، معمولا، اما در چنین موقعیت حساسی آقای فلانی با عجله و حین تخلیه مثانه دو برگ از آن را یک‌­جا کَند و تا زد و به موقع، پیش از رسیدن آبریزش به نوک بینی و چکه کردن آن، جلوی فاجعه را گرفت و به سرعت عمل خود آفرین گفت.تا این لحظه همه چیز عالی پیش رفت اما مسئله جدیدی مطرح شد، باید با دستمال در آن شرایط به خصوص چه کند؟ چند راهکار به نظرش رسید، اول اینکه دستمال را هم مثل مثانه به راه روان بسپرد، که احتمال گرفتگی دهانه تنگ چاه وجود داشت و از آن مهم­‌تر دستمالی که دو لکه رطوبت بیشتر روی آن نبود، حیف می‌­شد. راه دوم این بود که دستمال را به درون روشویی پرتاب کند تا پس از استعمال شلنگ و برخاستن و پیش از شستن دست­‌ها آن را درون سطل کوچک پلاستیکی کنار روشویی، که باز به اصرار عیال خریداری شده بود، بیندازد. مشکل اینجا بود که دقت در هدف­‌گیری از نقاط قوت آقای فلانی نبود و باز هم دستمال تلف می­‌شد. پس به این نتیجه رسید که دستمال را نزد خود نگه دارد.حالا پرسش جدید این بود که چطور آن را نگه دارد؟ دست­‌ها هنوز به شلنگ نخورده‌­اند و از آلودگی مبری، دستمال در دست راست و دست چپ مراقب نجس نشدن اطراف. اگر برخورد دست چپ با مردانگی را آلاینده بدانیم مسئله پیچیده‌­تر هم می­‌شود. پیژامه آقای فلانی تا زیر زانو جمع شده و حتی اگر جیب داشت، که شوربختانه این یکی با خط­‌های خاکستری کم­رنگ ندارد، باز هم مشکل می­‌شد دستمال را در جیب گذاشت. برای استفاده از شلنگ دو دست را لازم داشت تا با یکی آن را بگیرد و با دیگری مقدار آب و سردی و گرمی‌­اش را، که در این سوز سرما بسیار حیاتی بود، تنظیم کند. آقای فلانی مستاصل شده بود.ناگهان دستی از عالم غیب رسید و ذهن خلاق آقای فلانی جرقه زد، نقطه­‌ای امین و تمیز که توانایی نگهداری از دستمال را داشت و دست­‌های او را از بند تقدیر آزاد می­‌کرد، ناحیه‌­ای لطیف و بسیار حساس. حد فاصل زیر چانه تا ترقوه که به آن گلو می­‌گویند. آقای فلانی، که پاهایش به گِز گِز افتاده بود، دست به کار شد و تای دیگری به دستمال زد تا رطوبت دماغش را حس نکند، آن را به دقت در محدوده مذکور جاسازی کرد و از تمام توان انعطافی گردنش استفاده کرد تا احتمال خطایی نباشد. دست روی شلنگ رفت، شلنگ دست به دست شد، دست روی شیر آب رفت، شیر به طرف گرما چرخید و آب باز شد، میزان آب تنظیم شد، عملیات به پایان رسید بدون اینکه آقای فلانی خم به ابرو بیاورد. مرحله بعدی برخاستن بود، یک تغییر موقعیت فیزیکی سخت که در آن شرایط باید به آرامی تمام انجام می­‌شد. اتفاق وحشتناکی افتاد! کمر آقای فلانی که پس از ساعت‌­ها خواب و عرق دقایق زیادی در معرض سرما خمیده مانده، گرفته و رها نمی‌­شد. چه مصیبت بزرگی.آقای فلانی بین زمین و هوا و نشستن و ایستادن مانده بود. باید می­‌توانست، دیگر برای تسلیم شدن و برگشتن خیلی دیر بود. آقای فلانی به دستمال فکر کرد، به تمام گل و برگ­‌های روی آن، به لطافت نوازش و پاکی اکثر نقاطش. بی­‌دلیل نیست که افراد خوش قلب همیشه در عشق پیروز هستند. اراده‌­اش را جمع کرد و زانوهایش را، با تلاشی جانانه، به حرکت وا داشت تا کمرش با صدای شکستن بلندی صاف شود اما این مرد بزرگ و دلاور، از این درد عظیم دم نزد؛ نه به خاطر اهل و عیال بلکه ترس افتادن دستمال. چه مرد شریفی.بخش سخت کار گذشته بود. باید زانوهایش را پرانتزی نگه می‌­داشت تا تنبان از کف نرود و همانطور نصفه نیمه بماند. کاری نبود که آقای فلانی از پس آن برنیاید چرا که از کودکی این پرانتز را داشت، لابد لاستیکی­‌اش را سفت می‌­بستند، قدیمی­‌ها که اینطور می­‌گفتند. به هرحال شستن دست برای مرد دلسوزی که دوست ندارد زحمت تولیدکنندگان صابون مایع را زیاد کند، فرایند کوتاهی است. اما حوله مخملی که در گذر زمان حصیری شده بود دور به نظر می­‌رسید و توان گردن­‌گیری آقای فلانی رو به اتمام بود. چاره‌­ای نبود، خداوند چهل سال نماز و روزه این مرد شریف را فراموش نمی­‌کرد اگر با دست خیس پیژامه­‌اش را بالا می­‌کشید و به زندگی ادامه می‌­داد.دستمال دوباره به دستان پُرمهر آقای فلانی بازگشت و در کش کمری تنبان جا گرفت. این دستمال وفادار لحظات سخت بسیاری را کنار آقای فلانی ماند و در آخر به خاطر خون­ریزی بینی ناشی از خشکی هوا با تنی خون­‌آلود و در یک خداحافظی تلخ و سوزناک توسط آقای فلانی با اشک و آه فراوان، به علت خُرد کردن پیاز در آن حوالی، به آغوش سطل سپرده شد. حتی کیسه زباله هم عزادار و سیاهپوش بود، البته به اصرار عیال که آقای فلانی جای کیسه معمولی از آن­‌ها تهیه می­‌کرد. هرچه باشد آقای فلانی که مرد خسیسی نبود.سیدامیرعلی خطیبی S.amirali S.amirali Fri, 12 Sep 2025 19:19:19 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%DA%A9%D9%85-%D9%86%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-qihvbe858jch ■ تاریکی بد است، ترس و وحشت می‌آورد، خواه تخیلات کودکانه برای اشباح پنهان شده پشت درهای نیمه باز در ساعات نیمه شب باشد خواه تاریکی پشت سیمای انسانی باشد، به راستی که چه هراسی دارد ظلمت روح!■ با این‌حال تاریکی به وجود کم جان نور شرف دارد، دست کم قطعیتی در آن است، تکلیف آدمی را با خودش مشخص می‌کند، تاریکی مرگ است، مرگ نور، می‌گوید نوری نیست و با چشم چیزی را نمی‌توان دید، مسیر را برایت مشخص می‌کند، اما نور باشد و کم باشد ...■ وقتی روشنایی اندک باشد همه چیز مبهم است، تصویری که لحظه‌ای قبل عادی بود ترسناک جلوه می‌کند و لحظه‌ای بعد ناپدید می‌شود، انگار در جهان شاید‌ها به سر ببریم.■ در نیمه روشن آدم‌ها ترسناک دیده می‌شوند، نه به صراحت نور و نه به عدم تاریکی، چشم‌ها در گودال و خطوط صورت عمیق، به نحوی که کودک پیر به نظر می‌رسد و مهربان خشمگین.■ در این روزهای تابستانی که برق و به کل انرژی مدام در رفت و آمد است، ما با چراغ قوه‌های ضعیف و شمع‌های سالخورده سروکار داریم، با کم‌نوری و در آینه‌ها و شیشه‌ها و چیزهایی که امکان بازتاب ما و نور را دارند، تصاویری می‌بینیم که بی‌شباهت به دیدن یک کابوس، همان‌قدر مبهم، از پشت شیشه کثیف و غبار گرفته یک آکواریوم متروک نیست.■ انتظار بازگشت نور کافی به همان اندازه است که منتظر خاموش شدن همین نور اندک و تاریکی مطلق هستیم چرا که این وضعیت بلاتکلیفی آدم را خسته و کلافه می‌کند، همانطور که گفتم تاریکی شرف دارد به کم‌نوری.○ عکس و متن از سیدامیرعلی خطیبیپی‌نوشت:مدتی بود که در ویرگول جز داستان دنباله‌دار و یادداشت‌های سینمایی و گهگاه چند داستانک مستقل، چیزی شبیه به این متن ننوشته بودم، چیزی در مایه‌های جستاری مختصر، یادداشتی شخصی، دلنوشته‌ای هوسانه یا دیگر عناوین. از بازگشت و قلم زدن در این وادی خرسندم. S.amirali S.amirali Fri, 15 Aug 2025 20:59:36 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%81%D8%B3%D8%AA-001-ifmfmr6t3v8l بسیار دیده شده و شنیده شده پس از انتشار یک اثر، فیلم سینمایی، کتاب، قطعه موسیقی و ... گروهی از مخاطبین که جزئی از یک اجتماع کوچک نسبت به جامعه بزرگ یک کشور یا مردم جهان بوده­اند، مثلا جزئی از یک گروه شغلی، پیروان یک مذهب، اهالی یک جغرافیا، یک گروه جنسیتی و ... دست به اعتراض زده­اند که چرا اثر وفاداری به واقعیت مورد قبول آنان و آنچه گذشته است و آنچه هست ندارد یا چرا این گروه را مستقیم یا غیرمستقیم مورد اهانت و توهین قرار داده است. خواه اثر تاریخی باشد خواه کمدی یا هرنوع دیگری.این موضوع از هرجهت قابل پاسخگویی و رفع است. نخست در پاسخ به مدافعان حقیقت تاریخی که مثلا به یک فیلم ایراد می­گیرند که چرا مطابق و مو به موی تاریخ نیست؟ باید گفت فیلم یا هراثر دیگری موظف نیست چنین باشد و عمده آثار چنین ادعایی ندارند که از نظر تاریخی دقیق باشند. حتی آثاری که با جمله ((براساس یک داستان واقعی)) کار خود را آغاز می­کنند واقعیت رخ داده را به تمام بخش­های کار تعمیم نمی­دهند و فقط پایه و اساس و شاید روند کلی رویداد را مبنای خود قرار می­دهند؛ می­توانند بیشتر از این هم عمل کنند اما رسالتی ندارند. وقتی با یک اثر تاریخی براساس زندگی فلان شخصیت یا فلان اتفاق مهمی که افتاده روبرو می­شویم نخست از دیدگاه ارزش هنری بررسی کنیم سپس از زوایای دیگر. اینکه در زمان زندگانی مسیح اینترنت وجود داشته باشد یک ایراد هنری نیست و قرار هم نیست ایراد تاریخی این چنینی، مهم قلمداد شود مگر اینکه خود اثر ادعا داشته باشد که کاملا براساس حقایق تاریخی ساخته شده است. ما حتی در یک مستند کاملا با واقعیت اتفاق افتاده روبرو نیستیم چرا که دراصل واقعیت کاملی وجود ندارد؛ یک ماجرا می­تواند به بیست روش تعریف شود و همگی درست باشند اما هیچکدام یکسان نباشند؛ در مستند نیز ما با شکاف­هایی روبرو هستیم که نگاه خلاق هنرمندان سازنده اثر آن­ها را پُر می­کند.سخنان گفته شده درخصوص آثاری که در زمان حال می­گذرند و از جانب عده­ای مورد اعتراض غیرهنری قرار می­گیرند نیز صادق است. اینکه اهالی یک شهر و دیار در یک اثر خسیس، احمق یا تنبل به تصویر کشیده شوند نشان دهنده حقیقت مردم آن جغرافیا نیست و قرار هم نیست باشد باز مگر اینکه خود اثر ادعا کند تمام مردم آن حوالی مطابق شخصیت­های این اثر هستند. اگر هم مخاطبی براساس موارد نشان داده شده در آن اثر دست به قضاوت و پیش داوری درباره مردم آن منطقه کند، فاقد درک و شعور کافی است و تفاوت یک اثر مثلا سریال تلویزیونی و واقعیت موجود را نمی­فهمد و نظرش از اعتبار ساقط است. این بحث و پاسخی که به آن داده شد را می­توان به اعتراض مشغولان به یک شغل، مثلا پزشکان، یا کسانی که آثاری با محوریت طلاق، خیانت، روابط خارج از عرف جامعه و مواردی از این دست را مسبب تضعیف بنیان خانواده در یک جامعه می­دانند نیز تعمیم داد تا شاید منجر به گشودگی و رفع این خطا شود که در بسیاری از موارد منجر به محدود شدن آزادی هنر و هنرمندان شده است.در مجموع می­توان گفت یک اثر تمام حقیقت و واقعیت موجود نیست، بلکه تنها دیدگاه و ذهنیت هنرمند یا هنرمندان خالق آن است و هرجزئی که از واقعیات موجود در آن اثر استفاده شود از صافی ذهن و قلب هنرمند می­گذرد و نشان دهنده یک جمع بندی کامل و نهایی درباره چیزی یا کسی نیست؛ درست مثل تمام این متن که نظر شخصی من بوده و اعتبارش نیز در همین حد است. یک اثر هنری باید از نظر هنری بررسی شود، یعنی از همان زاویه­ای که توقعش می­رود و هرگاه ادعای حقیقت محض را داشت و نظری که پیرامون موضوعی یا افرادی مطرح کرده را جامع دانست چنین نقد کردنی صحیح است و لاغیر.سیدامیرعلی خطیبیفاوست 1926 S.amirali S.amirali Fri, 11 Jul 2025 14:13:29 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%BE%D8%B1%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84-%DA%A9%D9%88%DA%A9%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-1984-ksnalkh6mz4l دست یاری نرسان!استنلی کوبریک مقابل جورج اورولیادداشت تطبیقی ((فیلم پرتقال کوکی در برابر کتاب هزار و نهصد و هشتاد و چهار))نوشته سیدامیرعلی خطیبی*** ***نمی­دانم در خصوص مطلبی که می­نویسم چقدر گفته شده و نوشته شده است، از طرفی تجربه من از خواندن کتاب 1984 و دیدن فیلم پرتقال کوکی به چند سال قبل برمی­گردد و اخیرا به بازخوانی و بازبینی آن­ها نپرداخته ­ام چرا که مواجه شدن با این دو اثر توان زیادی می­خواهد و از طرف دیگر سراغ خلاصه اینترنتی از هیچکدام نرفته ­ام تا درگیر جزئیات نباشم و براساس حافظه به کلیتی بپردازم که قصد بیانش را دارم. هر کم و کاست یا ایرادی بود به مرتبه دانش و معرفت خودتان مرا عفو کنید.اورول و کوبریک آثار مذکورشان را قبل از تاریخ 1984 میلادی منتشر ساختند؛ کتاب در تاریخ 1949 منتشر شد و فیلم سال 1971. فیلم خود براساس یک کتاب دیگر ساخته شده است. اما چه چیزی این دو اثر را به هم مرتبط می­کند و روبروی هم قرار می­دهد؟ پرتقال کوکی به مثابه آینه در مقابل هزار و نهصد و هشتاد و چهار می­ ایستد و آن را نه تنها نشان می­دهد بلکه به نوعی معکوس می­کند. اما چگونه؟در کتاب 1984 ما با جامعه­ ای روبرو هستیم که منظم و پیشرفته است و شکی در آن نیست، اما این نظم انسان ­ها را همانند بردگان تحت کنترل خود گرفته و همه چیز آن­ها را، حتی افکارشان را، کنترل می­کند. جامعه در اینجا آنتاگونیستی است در مقابل شخصیت اصلی، مثبت و پروتاگونیست. شخصیت اصلی قصد دور زدن این چهارچوب را دارد، تلاش دارد تا دست کم دنیای خودش را متحول کند، از طریق آشنایی و رابطه با یک زن، و در ادامه گام­ های بیشتری برمی­دارد. مخاطب اینجا همراه با شخصیت اصلی است و در مقابل جامعه قرار می­گیرد. از عشق و شور آن­ها به وجد می­ آید و از اسارت و شکنجه آن­ها آسیب می­بیند. مخاطب بدون شک طرف شخصیت اصلی را می­گیرد در مقابل این جامعه خشن، بی­ روح و بی­رحم که چشمان تیزی دارد.در فیلم پرتقال کوکی اما خلاف این رخ می­دهد. شخصیت اصلی فیلم دشمن جامعه و همچنین دشمن مخاطب است. او و همراهانش از ابتدای فیلم در محیطی که جایگاه زن در نگاه آن­ها را مشخص می­کند قرار دارند. در ادامه ما با تجاوزها، زورگویی به فقرا، دعواها و ضرب و شتم ­ها مواجه می­شویم که همگی توسط شخصیت اصلی پرتقال کوکی و همراهانش انجام می­شود. او حتی مقابل یاران خودش می ­ایستد و آنان را مجروح می­کند.مخاطب قطعا از جامعه درون این فیلم عصبانی است اما نه به خاطر استبداد شدید و کنترل انسان ­ها، که در ادامه حتی در آزمایش این مورد هم شکست می­خورد، بلکه به خاطر سستی و ناتوانی جامعه در کنترل و نابودی شرارت و حفاظت از شهروندان بی­گناه.گرچه در هردو فیلم به واسطه روایت اول شخص نزدیکی با افکار و جهان بینی شخصیت­ های اصلی و همدلی با آنان میسر می­شود اما در کتاب 1984 ما با موفقیت­ های قهرمان­مان خوشحال می­شویم و در نهایت از شکست و خودباختگی او سرشکسته و غمگین و حتی عصبانی می­شویم، که چرا در آخر داستان یک بازنده است. ولی در فیلم پرتقال کوکی ما با هر عمل شخصیت اصلی میزان تنفرمان از او بیشتر شده و حتی پس از برنامه بازپروری او به سختی می­توانیم برایش دلسوزی کنیم؛ چه بسی خواهان انتقام گیری دشمنان دیرینه ­اش باشیم.در پایان بندی هر دو اثر برای کارکترهای اصلی تحولی رخ می­دهد: در پایان کتاب جامعه پیروز شده و شخصیت اصلی از تمام عقاید شخصی­ اش دست کشیده و به راستی هم­رنگ جماعت می­شود. در پایان فیلم شخصیت اصلی به خاطر رسوایی دولت به جایگاه خوبی می­رسد اما مسئله اینجاست که برنامه بازپروری او کاملا شکست خورده و او درست مثل ابتدای فیلم می­شود و از این پیروزی خوشحال است، پایانی که گویا با پایان کتاب مرجع فیلم متفاوت است و این خود اختلافی دیگر بین دو اثر با فضای آینده­ نگر و شخصیت­ هایی خلاف عرف جامعه خویش است. شکست تمام عیار شخصیت اصلی در 1984 که حتی منجر به از دست رفتن افکار انقلابی و حس او نسبت به شریک سابقش می­شود، در پایان پرتقال کوکی سینمایی یک پیروزی کامل برای کارکتر اول است که به دستاورد مالی خوبی ختم شده و مجدد توانایی پاسخگویی به شهوت­ هایش را دارد.در هرصورت در پایان این دو اثر مخاطب بازنده است، چرا که در هزار و نهصد و هشتاد و چهار تمام رویاهایش بر باد می­ رود و در پرتقال کوکی سرانجام شیطان پیروز می­شود، با این تفاوت که بر خلاف اثر اورول شیطان جامعه و حکومت آن نیست بلکه یکی از شهروندانی است که در آن زندگی می­کند و گرچه در ظاهر تفاوتی با دیگران ندارد، اما پشت آن پوسته خالی هیولایی است که منتظر شکار بعدی خود نشسته است. اگر 1984 به این می­پردازد که چطور یک سیستم می­تواند به ما جهت بدهد تا آن طور که می­خواهد زندگی، احساس و فکر کنیم، پرتقال کوکی نشان می­دهد که اگر جایی از این سیستم یک نقطه کور ایجاد شود و یک سلول معیوب و مخرب سرطانی رشد کند، چطور می­تواند به آسانی قربانی بگیرد و یک فاجعه مرگبار اما متفاوت از فاجعه قبلی را ایجاد کند.پایان S.amirali S.amirali Sat, 05 Jul 2025 12:17:56 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/beetlejuice-beetlejuice-2024-tim-burton-xic3v6qn50r0 تیم برتون«مرگ در سینمای تیم برتون، به بهانه بیتل ­جوس بیتل ­جوس»در این یادداشت تحلیلی ابتدا و انتهای سخن را به بیتل ­جوس بیتل ­جوس اختصاص می­دهیم و در این بین به مقوله مرگ در سینمای تیم برتون، کارگردان صاحب سبک، می­پردازیم.در سال میلادی گذشته جدیدترین فیلم تیم برتون پس از دامبو و پس از پنج سال منتشر شد. برتون با ساختن دنباله برای فیلمی که خود قسمت اول آن را ساخته بیگانه نیست (بازگشت بتمن)؛ در ضمن شایعات پیرامون ساختن دنباله بیتل­ جوس سال­ها بود که به گوش می­رسید.بار اولی که بیتل­ جوس بیتل­ جوس (2024) را دیدم، با فاصله کمی پس از بازبینی و مرور بیتل­ جوس نخست بود. همان­قدر که از بیتل­ جوس اول به عنوان یک کمدی درجه یک که گذر سالیان چیزی از قدرت طنز و خاص بودن آن کم نمی­کند، لذت بردم، به همان میزان از بیتل­ جوس دوم ناامید شدم. قرار بود این فیلم بازگشت شکوهمندانه تیم برتون به دنیایی باشد که به خوبی با آن آشنایی دارد و قرار بود داستان نسنجیده، شخصیت­ های پرداخته نشده، تدوین آشفته و از همه مهم­تر پایان بندی سهل انگارانه سایه ­های تاریک (2012)، خانه دوشیزه پرگرین (2016) و دامبو (2019) را جبران کند اما خود نیز دنبال کننده همان مسیر بود. به من ثابت شد تیم برتون حوصله و دقت سابق را ندارد.با این حال بار دوم که دومین قسمت از بیتل ­جوس را دیدم، شرایط تغییر کرد. البته فیلم هنوز مشکلاتی دارد، مثلا با تعداد زیادی کات و شات بی ­دلیل مواجهیم، شخصیت­ های جدید به پختگی کافی نرسیده ­اند و به نحوی همان مسیر سریال ونزدی را دنبال می­کنند (نویسندگان هردو یکسان هستند!) و موسیقی دنی الفمن که در قسمت اول مثل یکی از کارکترهای داستان، زنده و پویا بود در این قسمت یک تقلید ضعیف از قسمت قبلی است؛ البته قطعاتی که از هنرمندان دیگر به کار رفته به خوبی در اثر جا گرفته­ اند. قاب­ های فیلم تماشایی و رنگارنگ است (اگر کات­ های مزاحم و اضافی بگذارند!) ولی به دیگر آثار درخشان برتون در زمینه فیلم­برداری نظیر اد وود، اسلیپی هالو و ماهی بزرگ نمی­ رسد. هرچند تیم برتون در این قسمت شیرین کاری­ های به خصوصی در آستین دارد؛ یک نمونه عالی گذشته بیتل ­جوس و دلورس است یا یک نمونه عالی دیگر کارکتر ویلیام دفو که حتی از بانوی مسئول پرونده در قسمت قبل پیشی می­گیرد.در مجموع با فیلم خنده­ دار و عجیب و غریبی طرف هستیم که برتون هرچه در ذهن داشته در آن پیاده کرده و موفق بوده است؛ فروش بیش از چهار برابر بودجه آن هم در زمانی که بعضی از آثار عظیم و بیگ پروداکشن به راحتی زمین می­خورند، نشان دهنده همین موضوع است با یک تفاوت . . .این بار با شاهکار ماندگاری همانند قسمت قبل طرف نیستیم.تیم برتون شصت و شش ساله در بیستمین فیلم سینمایی بلند خود به سراغ یکی از موضوعات محبوبش (اگر محبوب ­ترین نباشد!) یعنی مرگ و دنیای پس از آن رفته است. از نخستین کار کوتاه کاملی که از وی منتشر شد، یعنی انیمیشن وینسنت (1982) تا کتابی که خود نویسندگی و تصویرگری آن را بر عهده داشت، مرگ غم ­انگیز پسر صدفی، همچنین اکثر فیلم ­های بلند این کارگردان به نحو مخصوصی به مرگ می­پردازند.*در ادامه چیزهایی لو می­روند.در وینسنت ما با کودک افسرده حال و خیال پردازی به همین نام طرف هستیم که اشعار آلن پو می­خواند و در فانتزی ­های تیره و تار ذهن خویش زندگی می­کند. در تخیلات او همسر محبوبش مرده است و او نیز در پایان اسیر مرگی تیره و تار می­شود. علی رغم سیاهی فضای این اثر کوتاه خوش ساخت، در نظر گرفتن اینکه یک پسر هفت ساله چنین به مرگ و مسائل پیرامونش می­ اندیشد خود منجر به ایجاد یک پارودی براساس مرگ و آثاری که مورد ارجاع قرار می­گیرند (مثلا فرانکنشتاین) می­شود.این قضیه در اثر بعدی او مشخص ­تر می­شود. فرانکن وینی (1984) که در سال 2012 تیم برتون براساس آن یک استاپ موشن بلند عالی ساخت، الهام گرفته از فرانکنشتاین مری شلی است. در این فیلم کوتاه (و انیمیشن بلند) ما می ­بینیم که چطور یک کودک نابغه سگ خودش را دو بار از مرگ برمی­گرداند و حتی نحوه به تصویر کشیدن تاثیرات مرگ بر کالبد این سگ را به زبان طنز می ­بینیم. گویی در دنیای تیم برتون مرگ نه امری قطعی است و نه جدی؛ مرگ مثل یک تکه ابر در آسمان پدیده ­ای عادی و پذیرفته شده است.در بیتل­ جوس پدر (1988) که اشاره ­هایی به آن داشتیم، علاوه بر سادگی خود مرگ، این­ بار با دنیای پس از مرگ روبرو می­ شویم. دنیای پس از مرگ دنیایی رنگارنگ است که همه در آن به نوعی بیخیال هستند. یک سیستم اداری پیچیده دارد (همین قضیه به تنهایی خنده­ دار است!) و پر از کارمندهای تنبل، صف­ های طولانی، قوانین پیچیده و غیرقابل فهم و در مجموع در تقابل با زندگی بی ­تکلف افراد و حتی مرگ آن­ ها قرار می­گیرد. خانواده میتلند تا وقتی زنده هستند زندگی ساده و روزمرگی آرام و دور از هیجانی دارند، در اصل منفعل هستند. مرگ آن­ها ساده و بدون جزئیات است و پس از مدتی راحت مورد پذیرش قرار می­گیرد. این دنیای پس از مرگ و ماجراهایش است که از آن­ها انسان­ هایی (ارواحی) کنش­گر و قهرمان می­سازد.در ادوارد دست قیچی (1990) مرگ مخترع مهربان توسط ادوارد درک نمی­شود. شاید بتوان این عدم درک پیچیدگی و وحشت مرگ را به دیگر شخصیت­ های اصلی تیم برتون و حتی خود او تعمیم داد.در اد وود (1994) بلا لوگوسی در آغاز مشغول امتحان کردن راحتی تابوت­ های مختلف است و اد وود در پایان از طریق فیلمی که می­سازد او را به زندگی برمی­گرداند. شاید به توان به صورت استعاری اینطور برداشت کرد که علی رغم عدم درک مرگ، می­توان با هنر (در اینجا سینما) آن را به نحوی باطل کرد و جلوی آن را گرفت. باز شاید بتوان این امر را به خود تیم برتون نیز مربوط کرد.در اسلیپی هالو (1999) همانند سوئینی تاد (2007) با شخصیت­های انتقام­ جویی طرف هستیم که دریای خون راه می­ اندازند و تعداد زیادی قتل به شیوه­ های خشن مرتکب می­شوند. این خشم از جانب کارکترهای قاتل این دو فیلم قابل درک است اما بحث در اتفاق افتادن این قتل­ هاست. باز هم با مرگ­ های ساده­ ای طرف هستیم، سر افراد همچون توپ فوتبال پس از یک شوت بلند به هوا پرتاب می­شود و از حرکت تیغه­ های نقره آبشار خون بیرون می­جهد؛ انگار در یک نوشابه با فشار داخلی به بیرون شلیک شود یا یک لوله آب نشتی پیدا کند. مرگ حتی به دلیل قتل نیز به راحتی می ­آید و می­ رود و در کمال سادگی و مهم نبودن همه چیز برگزار می­شود.البته این در نقطه مقابل ماهی بزرگ (2003) قرار می­گیرد که از مرگ یک قصه جذاب، همانند قصه­ های دیگری که در دل این فیلم روایت می­شوند، می­سازد اما اشتراک هردو در غم­ انگیز نبودن مرگ است. زندگی سرشار از ماجراست پس چرا باید به خود رویداد مرگ بها داد؟ به ویژه وقتی دنیای پس از مرگ می­تواند جذاب ­تر از دنیای فعلی باشد. این چیزی است که انیمیشن عروس مرده (2005) در نشان دادن آن استاد است. فضای شاد و رنگارنگی که برتون از دنیای پس از مرگ در عروس مرده می­سازد در تضاد واضحی با عالم زندگان قرار می­گیرد. در آن­جاست که ویکتور افسرده اعتماد به نفس و شادکامی که به آن نیاز دارد را پیدا می­کند تا قهرمان داستان باشد.از طرفی به نظر چیزی که به راستی موجب ترس برتون و خون آشام قصه او در سایه­ های تاریک (2012) می­شود، نه مرگ، که با میل خود برای همراهی با معشوق افسون شده ­اش درون آن سقوط می­کند، که صدها سال زندگی در فضایی بسته و دور از هیچ­گونه اتفاق است. گویی روزمرگی برای تیم برتون از هر مرگی ترسناک­ تر است. شاید به دلیل همین روحیه پویا، برتون یک هنرمند است (نه فقط فیلمساز) و زندگی خود را در راه هنر می­گذراند.به هر نحو مرگ پایان و اتمام کار برای تیم برتون نیست و خانه دوشیزه پرگرین برای بچه ­های عجیب (2016) خود گواهی بر این ادعاست. یک چرخه که پیش از مرگ تمام کارکترهای غریب فیلم، همه­ چیز را به آغاز روز بازمی­گرداند و پسرکی که بعد از مرگ هنوز توسط اعضای خانواده نگهداری می­شود و پدربزرگی که با مرگ خود سرآغاز داستان نوه ساکت و خجالتی­ اش را رقم می­زند تا از او یک مرد شجاع بسازد. پیدا کردن ارتباط این موارد با ذهن و عمق آرزوهای تیم برتون کار چندان دشواری نیست.و در آخر باز هم بیتل­ جوس بیتل­ جوس را داریم که در دنیای مردگان خود جمعیتی خوشحال و رقصان را در فضایی رنگارنگ به استقبال اشخاص تازه فوت شده می­فرستد تا در قطار بی ­بازگشت به آخرت جا بگیرند و با آرامش و خوشحالی به فراسوی مرگ و تاریکی­ ها بروند. به راستی که پشت آن همه سیاهی آثار تیم برتون نگاه بسیار زیبایی قرار دارد.سیدامیرعلی خطیبینمایی از فیلملینک کانال تلگرامیم که یادداشت‌ها و مطالب مربوطه رو داخلش میذارم: https://t.me/cinemaandamirali S.amirali S.amirali Sun, 29 Jun 2025 19:52:19 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/maborosi-1995-k4b1p7dnfkb9 یادداشتی بر فیلم Maborosi 1995:در Maborosi به کارگردانی هیروکازو کورئیدا قاب دوربین و نگاه کارگردان که تبدیل به نگاه تماشاگر می‌شود، چیزی جز حقیقت نشان نمی‌دهد.ما با توهم و کابوس و رویا و مواردی فراتر از طبیعت و ماده سر و کار نداریم و حتی خوابِ کارکتر اصلی در ابتدای فیلم بیشتر یک خاطره است تا خواب، خاطره‌ای که سال‌ها قبل به همین شکلی که تصویر می‌شود اتفاق افتاده و حالا از آن نتیجه‌گیری فرامادی می‌شود.ما در زمان به عقب نمی‌رویم و همه چیز سیر طبیعی دارد، زمان به جلو حرکت می‌کند و گاهی اوقات ما یک روز را با جزئیات تمام می‌بينيم و گاهی چند سال در زمان به جلو جهش می‌کنیم که این یک سیر طبیعی و متداول در روایت آثار مختلف است.اما همانطور که بالاتر گفتم در Maborosi چیزی جز حقیقت نشان داده نمی‌شود.تفاوتی ندارد که یک کوچه (بخوانید تونل) کم نور و خلوت باشد که بسیار شبیه به بازارهای ایران است، یا کوچه پس‌کوچه‌های محله‌ای در پائین یک شهر شلوغ و صنعتی، یا حتی چشم‌انداز شگفت انگیز یک شهر ساحلی، در این فیلم علاوه بر پوسته ظاهری و مادی همه چیز، روح آن‌ها هم به تصویر کشیده می‌شود.به همین دلیل این فیلم به دنبال تصویر کشیدن حقیقت است نه واقعیت، واقعیت را فقط چشم دریافت می‌کند اما حقیقت بخش‌های دارد که دیدنی نیست، بخش‌هایی که احساس می‌شود و حتی توضیح خاصی برایشان وجود ندارد. مثلا هاله‌ای که به دور نورهای شهر در شب وجود دارد و مالیخولیایی که به تصویر فیلم می‌افزاید یا دویدن و بازی کردن دو کودک کنار برکه‌ای که تصویر آن‌ها را منعکس می‌کند و مشابه همین اتفاق برای زن و شوهری می‌افتد که هنگام غروب دریا از جسدی که می‌سوزد و به آسمان می‌رود دور و دورتر می‌شوند.حتی دیالوگ‌های (نسبتا کم تعداد فیلم) جلوه‌ای از جادو و معنویت به آدم‌ها و مکان‌های فیلم می‌دهند.مادربزرگ می‌رود، دیگر برنمی‌گردد، سال‌ها بعد مردی که شوهر زن است از مسیری مشابه همان مسیری که مادربزرگ رفت برمی‌گردد و زن خوابی می‌بیند که سعی در توضیح ارتباط این دو دارد.عنوان فیلم که گویا ترجمه آن می‌شود جادوی نور، فریب نور (حتی شاید نور خیالی) تمام قاب‌های فیلم، احساسات کارکترها و دیالوگ‌هایی که بین‌شان می‌گذرد را تکمیل می‌کند.دوربین ثابت فیلم (به جز چند پلان انگشت شمار که حرکتی در دوربین آن هست) گاهی با نور و جلوه غیرمادی‌اش و گاهی با دریا و ماهیت اثیری‌اش (دریا همیشه به عنوان پل میان جهان‌های گوناگون به تصویر کشیده شده و از جاذبه یگانه‌ای برخوردار است.) به ما کمک می‌کند در پس دیوارها و نورها و حرکات روزانه آدم‌ها، به دنبال جادویی بگردیم که افراد را شیدا کرده از زندگی عادی جدا می‌کند تا در افقی مبهم، بدون مقصدی مشخص پیش بروند و ناپدید شوند.سیدامیرعلی خطیبیلینک کانال تلگرامیم که یادداشت‌ها و مطالب مربوطه رو داخلش میذارم:https://t.me/cinemaandamiraliMABOROSI S.amirali S.amirali Thu, 26 Jun 2025 18:57:38 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%A2%D9%87%D9%88-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D8%A8%DB%8C-am9mdvfxqamm ‌ ((یه دقیقه هیچی نگو بشنوم چی میگه! آقاجون واسه چی اومدی اینجا؟ گم شدی؟)) -نمی‌خواید به من دستبند بزنید؟ ((چرا بهت دستبند بزنیم؟ چیکار کردی؟)) -چه خاکی به سرم شد ... دومادم، دوماد و دخترم ... ((دوماد و دخترت چی شدن پدر جان؟)) -زیارت رفتنت چی بود؟ گفتم پیر شدم آخر عمری هیچی نمی‌خوام جز پابوسی امام رضا. اون‌ها هم هیچ اعتقادی به این حرف‌ها نداشتن اما به خاطر من راضی شدن ... ((گمشون کردی؟ شماره دوماد یا دخترت رو داری ما بهشون زنگ بزنیم بیان دنبالت؟)) -زیارت رفتنت چی بود حاج احمد، زیارت رفتنت چی بود؟ ((رنگ به رو نداره، برو یه آب قندی چیزی درست کن بیار تا پَس نیفتاده!)) -وسط جاده نم بارون می‌زد، لیز بود، یهو یه نیسان پیچید جلومون، گفتم یا ضامن آهو. چشم وا کردم درمونگاه دیدم سُر و مُر و گُنده‌ام. خط نیفتاده بهم. ((دوماد و دخترت ...)) -چی؟ ((دوماد و دخترت؟)) -نمی‌شنوم! ((پرسیدم دوماد و دخترت چی شدن؟!)) -جا به جا مُردن، وسط جاده. ((یا خدا ...)) -خدایا من غلط کردم اومدم اینجا دست‌بوسی نظر کردت، غلط کردم گفتم یا ضامن آهو، این چه کاری بود کردم؟ من باید جای اونا می‌رفتم، دخترم پَر پَر شد، دومادم پَر پَر شد ... ببخشید خیلی ببخشید من نباید زنده می‌موندم، بهم دستبند بزنید، من نباید اینجا باشم!عکس و داستان از سیدامیرعلی خطیبی S.amirali S.amirali Mon, 21 Apr 2025 19:59:21 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%A7%D8%B4%DA%A9-%D9%88-%DA%AF%D9%84%D9%88%D9%84%D9%87-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DB%B2%DB%B3-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B5%D9%84-%DB%B1-rabcttpn7fix "میثم"شب. تگرگ. سرما. در دو روزی که اینجا بودیم، ترانه به راحتی خسته می‌شد و ساعت‌های زیادی را در خواب می‌گذراند. با دیدن بُهت و کم رویی نازنین، دودل شده بودم که نکند ما را پناه ندهد؛ ولی داد. هرچند زیاد اهل خنده و گل گفتن و گل شنیدن با من نبود و بیشتر دغدغه آن را داشت که همه چیز برایمان فراهم باشد. ماهور و پردیس باهم می‌چرخیدند و علاوه بر تماس با خانواده پردیس و آسوده شدن خیالشان، چند ساعتی را به گشتن در روستا به همراه یکی از آشنایان نازنین اختصاص دادند. گهگاهی می‌شنیدم مخفیانه درباره قدرتِ فرابشری من و نجات پرهیجان‌شان، حرف می‌زدند. امشب اما جز صدای تگرگ، این خانه قدیمی و فرسوده حسابی ساکت است. از عصر، وقتی ناهار دیرهنگام را خوردیم، ترانه پلک‌هایش سنگین شد و به خواب رفت. ماهور و پردیس هم روز پُر تحرکی داشتند و گوشه‌ای از این خانه، زیر لحاف گرم و کنار بخاری سوزان، به خواب رفتند. نمی‌دانم چرا با وجود کم خوابی دیشب و ماجراهای قبلش، امشب نمی‌توانم پلک روی هم بگذارم و به ناچار عین روح سرگردان داخل راهرو و اتاق‌ها قدم می‌زنم. نازنین تا این ساعت شب مشغول تمیزکاری و جمع و جور کردن وسایل آرایشگاهی است که قسمت غربی خانه‌اش قرار دارد. وقتی به رگبار تگرگ در آسمان خیره‌ام، کارش تمام می‌شود و قسمت غربی خانه پشتِ تاریکی و دانه‌های منجمد محو می‌شود. رد چراغ قوه دستش را دنبال می‌کنم تا به اتاق نشیمن می‌رسد. سپس روشنایی تلویزیونِ کم صدا که جای نور خفیف چراغ قوه را می‌گیرد. اتاق نشیمن. نازنین از خستگی روی کاناپه پهن شده است. از گنجه پتوی گلبافی می‌آورم و روی او را می‌پوشانم. پلک‌های نیمه باز و بی‌جانش سمت من می‌چرخد و بی‌حال و کش‌دار می‌گوید:((ازت متنفرم میثم.))***امشب را با اشک به صبح می‌رسانم. چقدر در این چند ساله گریه کرده‌ام. مانیا، آن دختری که درون گرگینه‌ای از جنس فولاد، خشم و نفرت پنهان شده بود، به دست من ضربان قلبش به پایان رسید. اولین قتل. وقتی مانیا را کشتم، گریه کردم. وقتی از نازنین و دیگر دوستان مؤسسه جدا شدم، گریه کردم. وقتی جسد فرشته را با مغز متلاشی شده و خون روان روی آسفالت دیدم، گریه کردم. وقتی شمس دستگاه را به آتش کشید و تنهایم گذاشت، گریه کردم. وقتی الناز را کشتند، گریه کردم. وقتی ترانه به خاطر تصادف در کما فرو رفت، گریه کردم. وقتی نیکی را کشتند، گریه کردم. حالا بعد از پنج سال نازنین را می‌بینم و می‌گوید از من تنفر دارد، باز هم گریه می‌کنم. همه چیز را از دست دادم و جز اشک جوابی برای آتش و گلوله ندارم. با طلوع خورشید، اشک‌های من هم تمام می‌شود. می‌خواهم برای اولین و شاید آخرین بار شهامت نشان بدهم و با تسلیم کردن خودم، سلامت و امنیت عزیزانی که برایم باقی مانده‌اند را تأمین کنم. این آخرین ماجراجویی من است. بعید می‌دانم زنده بیرون بیایم ولی مهم نیست. مهم این است که لبخند به صورت‌های ترانه، نازنین، ماهور و پردیس برگردد و این شاید بهترین کاری باشد که در این بیست سال زندگی می‌خواهم انجام بدهم.***یادداشت مختصری کنار تخت هرکدام از عزیزانم می‌گذارم و با برداشتن ماشین به سمت جاده، آفتاب کم جان و سوزِ مرگ راهی می‌شوم.*پایان فصل نخست داستان دنباله‌دار اشک و گلوله*سیدامیرعلی خطیبی S.amirali S.amirali Fri, 11 Apr 2025 21:38:17 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%A7%D8%B4%DA%A9-%D9%88-%DA%AF%D9%84%D9%88%D9%84%D9%87-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DB%B2%DB%B2-fwloe1id8pl3 #پنج سال قبل#"میثم"چند ساعتی طول کشید تا زخمی‌ها را پانسمان، آن‌هایی که کشته شده بودند را دفن و چند نفر باقی مانده از کادر مؤسسه را با یک اعدام دسته جمعی و باشکوه از دره به پائین پرت کردیم. آفتاب حالا وسط آسمان بود و پرندگان روی شاخه‌های سوخته می‌نشستند و آواز می‌خواندند. من، شمس و نازنین روی تپه‌های شنی زمینِ بازی، سعی می‌کردیم فراسوی جنگل را ببینیم و سخت در فکر بودیم. درست است که هیچ‌کدام از ما توانایی مدیریت و رهبر بودن را نداشتیم و حتی در خواب نمی‌دیدیم که تصمیم گیرنده یک جماعت بزرگ باشیم اما پس از مغلوب شدن گرگینه به دست ما سه نفر، بقیه بچه‌های مؤسسه ما را رهبران خودشان می‌دانستند. به همین دلیل احساس مسئولیت و اضطراب شدیدی داشتیم و کوچک‌ترین ایده‌ای در ذهن‌مان نبود که چه تصمیمی بگیریم. هرقدر طی سال‌های آینده به اتفاقی که آن روز افتاد فکر کردم، بیشتر اطمینان پیدا کردم که تنها راه ممکن همان بود که رخ داد ...***من: آب و غذا اونقدری هست که بشه تا آخر تابستون همینجا موند ... نازنین: و بعدش فصل پائیز و سرما شروع میشه و اگه حرکت کنیم توی جنگل تلف می‌شیم، اگه بمونیم هم از گرسنگی می‌میریم. شمس: نازنین درست میگه، الان فصل بهاره و هنوز به گرما نخوردیم، اگه آذوقه و وسایل لازم رو برداریم و راه بیفتیم ... من: بعدش می‌خوایم کجا بریم؟ هان؟؟ ما اینجا یه خونه و پایگاه امن داریم. نازنین: تو به جایی که توش به زور بزرگ شدی و مدام تحت آموزش و شکنجه‌های سخت بودی، میگی خونه؟! شمس: ببین نازنین، هیچکس اندازه من تنبیه و شکنجه نشده و روزهای عمرش رو توی سلول انفرادی اینجا نگذرونده، پس اگه به این مسائل باشه من بهتر از هرکسی درک می‌کنم ... ولی میثم بد نمیگه! ما این‌همه بچه‌ایم که تقریبا تمام زندگی‌مون بین این درختای کاج گذشته و همه‌مون قابلیت‌های عجیبی داریم، کجا پاشیم بریم؟؟ کجا ما رو قبول می‌کنن و کجا می‌تونیم زندگی کنیم؟ اینا چیزاییه که باید بهش فکر کرد ... من: نازنین جان، دوست من، ببین اونایی که هر ماه برامون غذا و تجهیزات میارن خبر ندارن شیلا و کادر مؤسسه مردن؛ می‌تونیم با چندتا ترفند راضی‌شون کنیم روند قبل رو ادامه بدن و برامون غذا بیارن ... از نظر آب و برق و اینا هم مؤسسه با پنل‌ها و سیستم‌هایی که داره خودکفاست. شمس: چندسال آینده رو همینجا می‌مونیم تا بزرگتر شیم و تسلط و شناختمون از قدرت‌ها و توانایی‌هایی که داریم بیشتر بشه؛ بعدش می‌تونیم نقشه جدیدی بریزیم و از اینجا بریم. من: آره نازنین، ایده خیلی خوبیه ... بیا بمونیم ... شمس: اصرار نکن، خودش باید تصمیم رو بگیره ... ما حرف‌هامون رو زدیم.***نازنین نیم ساعتی در جنگل قدم زد؛ به تنهایی. بعد که برگشت فکر جدیدی در سرش بود. برای ما تعریف کرد چطور حدود پنج سال قبل از روستایی در جنوب همین جنگل، او را از پدر و مادرش به زور جدا کردند تا به این مؤسسه بیاورند. او معتقد بود اگر جنگل را رد کنند و به روستا برسند جایشان امن خواهد بود و میتوانند نزد مردمان مهمان‌نواز روستا تا هروقت بخواهند بمانند و سپس هرکسی هرراهی که خواست را برود. نازنین به هیچ وجه نمی‌خواست در مؤسسه بماند و تمام بچه‌ها، حتی ترسوترین‌هایشان با او هم نظر بودند. من و شمس می‌دانستیم به راه انداختن یک کاروان پر از بچه و نوجوان در دل این جنگل بی سر و ته و ترک کردن تنها جایی که داشتیم یک اشتباه بزرگ است اما نازنین و بچه‌ها تصمیم‌شان را گرفته بودند.***نازنین: تو و شمس می‌خواید بمونید اینجا تنهایی چیکار کنید؟ من: اون دستگاهی که روش کار می‌کنیم ... خب می‌دونی الان وسیله‌ای نداریم تا جابه‌جاش کنیم و من و شمس این‌همه سال روش زحمت کشیدیم و حیف می‌شه بذاریم اینجا بمونه. یه مدت می‌مونیم تا تکمیلش کنیم و صبر می‌کنیم تا وسیله‌ای از یه جایی جور بشه و ببریمش. نازنین: ممکنه همدیگه رو بعدا ببینیم؟ من: آره خب شاید وقتی تکمیل شد و وسیله نقلیه پیدا کردیم، بیایم سمت روستای شما. نازنین: قدمتون روی چشم، شما دوتا تنها دوست‌های من هستید و همیشه از دیدن‌تون خوشحال میشم. من: نازنین ... ببخشید یکم احساساتی شدم ... شمس: خودت رو جمع کن خرس گنده! خب نازنین، مواظب خودتون باشید و امیدوارم سالم به مقصد برسید ... درضمن، سعی کن همیشه همین‌قدر گوگولی و بامزه بمونی. نازنین: باشه شمسِ کچل! من: حقت بود. شمس: هممون کچلیم! نازنین: خب حالا قهر نکن ... میثم تو اولین دوست من بودی و توی اون زمان تنها رفیقم. ازت به خاطر همه چی ممنونم، تو پسر خیلی خوبی هستی. من: مطمئن باش به اندازه تو دوستِ نازنین و آدمِ خوبی نیستم ... شمس: بسه دیگه! فقط کم مونده همدیگه رو ماچ کنید ... اَه!***سه دوست در آغوش يکديگر. نازنین و بقیه بچه‌های مؤسسه رفتند و من و شمس ماندیم و یک عمارت بزرگ و خالی. آن روز غروب برای اولین بار فرشته را دیدیم و زندگی، ما را به سمت مسیر تازه و ناشناخته‌ای پرتاب کرد.***#زمان حال#نازنین:((کیه؟! چخبرته؟ آروم‌تر ... انگار طلب داره که درِ یه آرایشگاه زنونه رو این‌جوری می‌زنه! ببین اگه از اونایی هستی که میگن نباید توی دهات آرایشگاه و سالن زیبایی بانوان زد، قبل اینکه چشمم بهت بیفته گورت رو گم کن ... هوی آقا، کجا رو نگاه می‌کنی؟ در اینجا رو داشتی می‌شکستی بعد روت رو کردی اون طرف؟)) می‌چرخم سمت یک صورت آفتاب سوخته و عصبانی‌. +ببخشید خانوم، من با یه دوست قدیمی کار داشتم. چشمان زیبا و درشت نازنین گرد می‌شوند و با صدایی از انتهای چاه:((میثم ...)) +خیلی دل تنگت بودم دوست عزیزم ... پنج سال گذشته، چقدر عوض شدی. نازنین:((تو هم همینطور میثم ... تو هم همینطور.)) می‌خندم و به چشمان متعجبش خیره می‌مانم.سیدامیرعلی خطیبی S.amirali S.amirali Thu, 10 Apr 2025 19:06:20 +0330 https://virgool.io/@S.amirali/%D8%A7%D8%B4%DA%A9-%D9%88-%DA%AF%D9%84%D9%88%D9%84%D9%87-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DB%B2%DB%B1-xcnenkrwmzlu "شمس"سرم داغ است و حس می‌کنم هر آن ممکن است شیشه سردی که تکیه‌گاهم شده را بشکند. جای زخم گلوله روی کتف چپ حسابی می‌سوزد و از این همه درماندگی کم مانده اشکم سرازیر شود ... اما نباید گریه کنم، اشک چاره کار نیست و فقط گلوله می‌تواند به من تسکین بدهد.***جلوی شرکت چند دقیقه‌ای توقف می‌کنیم. رعنا، مضطرب، در حالی که سعی دارد کاپشن را دور خودش بپیچد و کیف زنانه و پوشه دستش را از سقوط نجات بدهد، مسافت کوتاهِ ورودی شرکت تا ماشین را می‌دود. صورتش از سوز و سرمای ناگهانی مچاله شده است. دانه‌های ریز برف که چند دقیقه است از راه رسیده روی سیاهی کاپشنِ رعنا مرا به خاطرات دوری می‌بَرَد ... شب‌های پُرستاره در مؤسسه ... آن زمان‌هایی که میثم و من پشت پنجره‌های بی‌نهایت بلند می‌نشستیم و بی‌هیچ حرف و صدایی، ناظرِ خاموشِ ستارگان بودیم. به خودم می‌آیم، رعنا دو دقیقه‌ای می‌شود که با من حرف می‌زند؛ هیچ چیز از صحبت‌هایش نمی‌فهمم ... انگار مسائل مالی شرکت، قضیه ترانه در بیمارستان، کم کاری حراست و عروسی برادرش را به هم پیوند داده و برایم تعریف می‌کند. چقدر در این لحظات دلم می‌خواهد آن هرزه موتورسوار سرم را هدف می‌گرفت! تغییر لحن و جیغ خفیف رعنا مرا برای بار دوم از تخیل بیرون می‌کشد. رعنا با دستی که جلوی دهان گرفته و صدایی نگران: ((آقای شمس ... زخم‌تون ... منظورم اینه پانسمان داره خون پس میده!)) لبه سمت چپ کت که روی شانه‌ام انداخته بودند را جلوتر می‌کشم تا زخمم بیش از این خودنمایی نکند. -چیزی نیست ... کارمون که تموم شد، توی همون بیمارستان میگم یه بخیه و پانسمان درست و حسابی به این زخم بزنن ... راستی، ترانه کدوم بیمارستان بستریه؟***چنین منظره‌ای: من به حالتی شبیه به پدرخوانده، روی صندلی فلزی اتاق انتظار با بادیگاردهایی که دو طرفم ایستاده‌اند. قطعا برای پرستاران و بیماران قابل توجه است. رعنا پس از یک ربع برمی‌گردد. رعنا:((از مدارک جعلی برای نقش بازی کردن استفاده کردم. اول که سیستم‌شون رو چک کرد گفت انگار همین امروز ترخیص شده ولی برای خودش هم عجیب بود چون یادش نمیومد چنین کسی رو تسویه کرده باشن ... به هرحال دفتر ترخیصی‌های امروز رو که دید، گفت مرخص نشده و احتمالا سیستم باگ داده. خلاصه ما همراهش رفتیم طبقه سوم، دم اتاق ترانه ... ولی انگار آب شده و رفته زیرِ زمین! انتظامات رو خبر کرد که کل بیمارستان رو بگردن و به ما گفت منتظر بمونیم ...)) -فایده نداره، گیرش نمیارن ... اون رفته. رعنا:((حالا باید چیکار کنیم؟))*** ***"میثم"با تماسِ پردیس، مسیر را از بیمارستان سمتِ خیابان پائین آن کج می‌کنم. نبش یکی از کوچه‌های تنگ و تاریک و خلوت، ترانه و پردیس ایستاده‌اند. پردیس نفس نفس می‌زند و ترانه صورتش تکیده و آشفته است. زیر ژاکت دستبافِ سرمه‌ای و شال بافتنی قرمزش، هنوز لباس بیمارستان را به تن دارد. خسته به نظر می‌رسد. سوار می شوند. ماهور می‌چرخد سمت عقب تا پردیس را بغل کند. من چشم به ترانه دوخته‌ام. صدا و لحنش مانند کسی است که تازه از خواب بیدار شده و هنوز گیج و منگ می‌زند. ترانه:((منتظر چی هستی؟ زودباش راه بیفت.))***درختان برهنه به جای برگ با برف پوشیده شده‌اند. چقدر جاده خروج از این شهر کثیف و پر از خطر، زیباست. +چطور تونستید از بیمارستان فرار کنید؟ ترانه:((ول کن میثم، الان حوصله قصه تعریف کردن ندارم. همین که از دست شمس حروم‌زاده و ارتشی که داره فرار کردیم خودش کافیه ... کاری به بقیه‌اش نداشته باش!)) اگر بگویم دلم شکست اغراق نکرده‌ام. بعد از حدود سه ماه، دوست عزیز و دوست داشتنی‌ام از کما بیرون آمده و جوری رفتار می‌کند که انگار من قصد کشتنش را داشتم ... البته شاید حق دارد! تمام این دردسرها به خاطر من ایجاد شد و اگر دوست و هم‌خانه دیگری داشت، هرگز دچار این مشکلات نمی‌شد. ماهور کنارم نشسته و می‌بیند اندوهگین، در افکار غرق شده‌ام. برای عوض کردن حال من و جو ماشین و روشن شدن قضیه، از پردیس جریان را می‌پرسد.***پردیس: ((وقتی به مسئول بیمارستان گفتم دخترخاله‌اش هستم، بهم شک کرد اما با نشون دادن دسته گلی که سر راه خریده بودم و تئاتری که پشت تلفن با خاله خیالیم بازی کردم، قبول کرد. وقتی رسیدم بالای سر ترانه، دو-سه ساعتی می‌شد که به هوش اومده بود. هنوز توی راه رفتن یا به جا آوردن یسری چیزها مشکل داشت ولی شرایط رو که براش توضیح دادم سریع گوشی موبایلم رو گرفت تا باهاش سیستم بیمارستان رو هک کنه. اول توی سیستم خودش رو ترخیص و تمام بدهی‌هاش رو تسویه کرد. بعد نقشه بیمارستان رو درآورد تا بتونیم از اونجا خارج بشیم و درهمین حین، به من گفته بود وسایلش رو جمع کنم. واقعیت اصلا فکر نمی‌کردم حتی طبقه سوم رو بتونیم ترک کنیم چه برسه به فرار از بیمارستان! اما اونقدر همه چیز سریع پیش رفت که حس کردم من و ترانه شبح هستیم. در قدم بعدی، ترانه ازم خواست برم توی راهرو و یکی از کارت‌های پرسنل بیمارستان رو بدزدم. خیلی استرس داشتم ولی به لطف چندبار جیب‌بُری توی مدرسه و مترو، با این کار غریبه نبودم؛ رفتم توی راهروی بلند، سفید و دلگیر بیمارستان و درست همون موقع یه پرستار پیرِ اخمو داشت رد می‌شد. سوسکی پیچیدم کنارش و آروم از جیب مبارک کارت رو کش رفتم. کارتش انگار قدیمی بود چون عکس نداشت. ترانه دسترسی طبقه منفی یک رو برای کارت باز کرد و خزیدیم توی آسانسور. طبقه منفی یک هم پارکینگ دکتر و کادر بیمارستان بود، هم جایی که پرسنل از در پشتی میومدن توی کوچه و از طریق یه کانال بزرگ و کم ارتفاع لباس‌های کثیف و استفاده شده بیماران رو توی یه سطل خیلی بزرگ، شبیه سطل زباله‌های شهرداری، می‌ریختن. بالا رفتن از کانالی که زیرش کلی لباس چرک و بدبو ریخته، واقعا کار چندش‌آور و سختی بود به خصوص برای ترانه که هنوز گاهی برای حرکت کردن به من تکیه می‌داد. من رفتم بالا و داشتم ترانه رو می‌کشیدم که فهمیدیم یه نگهبان سوت زنان داره به سمت‌مون میاد. ترانه یکی از دست‌های من رو ول کرد تا با موبایل یه کاری بکنه. دزدگیر چندتا از ماشین‌های پشت سر نگهبان شروع کرد به سروصدا و این‌جوری حواسش پرت شد. اون موقع بود که فهمیدم چرا ترانه چند دقیقه رو با چرخیدن دور و بر ماشین‌ها حروم کرد. خلاصه از کانال اومدیم بیرون و از کوچه-پس‌کوچه انداختیم تا رسیدیم اونجایی که به میثم زنگ زدم و اومد دنبالمون.))***ماهور:((چه ماجرایی رو از سر گذروندید. من که از شنیدنش هیجان زده شدم، تو چی؟)) +آره آره، من هم مو به تنم سیخ شد. ولی خب دیگه نگران نباشید، تعقیب و گریز تموم شد و الان به سمت خونه یه دوست قدیمی میریم که پیش اون جای ما امنه. مطمئنم از دیدمون شگفت‌زده میشه!سیدامیرعلی خطیبی S.amirali S.amirali Wed, 09 Apr 2025 12:21:55 +0330