https://virgool.io/feed/@ShaghayeghAzami مترجم ادبی | فعال و ریسرچر حوزه کریپتو | علاقه‌مند به هنر و ادبیات fa 2026-04-15 06:05:38 https://files.virgool.io/upload/users/198419/avatar/iaAG03.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami https://virgool.io/farhang-andishe/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%8C-%D8%B2%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B4%D8%A8%DB%8C%D9%87-%D8%AE%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%88%D8%AF-gev8wlwxbsl4 از اینجایی که من وایسادم تا جنون اون شخصیت داستانی در کتاب «بی‌پناه» چقدر فاصله‌ست؟ چقدر مونده که من به اون نقطه برسم؟از اینجا و این تاریخی که وایسادم و دارم به گذشته و وضعیت فعلی جایی که توش زندگی می‌کنم نگاه می‌ندازم، یعنی ایران، در مقایسه با داستان «بی‌پناه» خودم رو این روزها تو همین وضعیت شکننده‌ای می‌بینم که شخصیت اصلی داستان توش قرار گرفته.داستان بی‌پناه، داستان زنیه که خیلی وقته از زندگی دست کشیده. خونواده‌ای داره با دو تا بچه‌ی کوچیک که به توجه و مراقبت و عشق اون نیاز دارن، با همسری که بخاطر شرایط اقتصادی و فشاری که داره تحمل می‌کنه انگار خودش رو فراموش کرده و وقف کار شده و در تلاشه تا کیفیت زندگی توی اون شهر کوچیک رو برای خودش و خانواده‌ی کوچیکش قابل تحمل‌تر و بهتر کنه. اون هم انگار از این توجه و نگاه همسرش به بیرون پنجره، به جایی دورتر از این خونه، ناامیده و نگرانه.هرجای داستان که بین حر‌ف‌ها و توصیفات دقیق زن غرق می‌شدم و به رفتارش فکر می‌کردم، یاد خودم می‌افتادم و خیلی‌های دیگه که انگار دیگه حس آدم بودن، ارزشمند بودن، مفید بودن از وجودمون رفته. انگار یه جایی تصمیم گرفته باشیم همه با هم وایسیم کنار اون زن و ما هم فقط به بیرون پنجره و روایت آدم‌های دیگه نگاه کنیم و از خودمون غافل بشیم.پناهجوها: اینها همون کسایی هستن که اون داره بهشون نگاه می‌کنه. شاید فکر می‌کنه می‌تونه نجاتشون بده، مخصوصا اونجا که هرچی لباس و پتو و وسیله‌ی به‌دردبخور تو خونه‌ش داره، بارِ ماشین می‌کنه و میره سمتشون و بین پناهجوها تقسیمشون می‌کنه.هرجا از خنده و نگاه‌های معصومانه‌ی پسر و دخترش حرف می‌زنه، از حسرت و دلتنگی هم می‌گه. کنارشونه و دلتنگشون شده، شاید بخاطر این افسردگی لعنتی که وقتی دچارش می‌شی بین تو و آدم‌های نزدیکت هم کیلومترها فاصله می‌ندازه. این افسردگی همون امیدیه که از دلت رفته، دلخوشی‌ای که دست نیافتنی به نظر می‌رسه و آدم‌هایی که فکر می‌کنی حتی اگه تلاش کنی و دست و پا بزنی، باز هم نمی‌تونی بهشون برگردی. شاید که نه… این حتما خود افسردگیه. افسردگی بعد از بارها و بارها از دست دادن، رنج کشیدن، دویدن و نرسیدن، احساس بی‌ارزشی، احساس پوچی…تمام احساسات یه آدم شکست‌خورده‌ی محکوم به فراموشی!مهاجرهای توی شهر نقطه‌ی آخر اتصال این زن به احساساتش، به خودش، به زندگیه. حداقل من که اینجوری فکر می‌کنم. خودم رو می‌ذارم جای اون و به تمام رفته‌ها و کشته‌شده‌ها فکر می‌کنم که احتمالا به اندازه‌ی مایی که موندیم، آزادی رو دور از دسترس و دور از تصور نمی‌دیدن. شاید حتی اگه تو جیب‌هاشون رو بگردیم، مشت‌هاشون رو باز کنیم، جایی بین انگشت‌ها و کف دست‌هاشون آزادی رو پیدا کنیم و معنی رنجی رو که هرروز با خودمون به دوش می‌کشیم بفهمیم. شاید اونجاست که این «معنا»یی که تراپیست‌ها ازش حرف می‌زنن پیدا می‌شه…نمی‌دونم.شخصیت زن داستان، یه جایی توی اون شهر خودش رو جا گذاشته و باور کرده دیگه برگشتی در کار نیست. تمام امیدش رو بسته به مهاجرها که حتی اگه یکیشون رو با ته‌مونده‌ی پول توی حساب مشترکش نجات بده، بتونه دوباره احساس زنده بودن و ارزشمند بودن رو تجربه کنه؛ تا دوباره فکر کنه آدمه، حق زندگی داره، و می‌تونه حقی رو از کسی بگیره و به کسی ببخشه.«بی‌پناه» رو اگه هر وقت دیگه‌ای به جز روزهای خاموشی ایران می‌خوندم، اینقدر دوست نداشتم.۱۴ بهمن ۱۴۰۴ ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Wed, 04 Feb 2026 04:30:01 +0330 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami/%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D8%AF%D9%84%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D9%87%D8%A7-we1lkriqrlda شاید الان که به یه جای نسبتا مشخصی از زندگیم رسیدم و تکلیفم با خودم از هر زمانی در گذشته روشن‌تره، با اطمینان بتونم بگم بخش مهمی از کار و زندگی من با نوشتن گره خورده.وقتی برمی‌گردم و به گذشته نگاه می‌کنم، الان می‌تونم مسئولیت انتخاب‌هام رو با اعتماد به نفس بیشتری قبول کنم و بگم اونا هم در مسیر هدفی بودن که یه جاهایی بهش آگاه بودم و یه جاهایی حکم دکمه و کت رو برام داشته.فکر می‌کنم نوشتن همیشه برام شبیه یه تسک نبود؛ قبلنا دلایل دیگه‌ای براش داشتم!داستان از اینجا شروع شد که داشتم روی محتوای دوستی کار می‌کردم و سعی می‌کردم از زبان اون بنویسم و برای کاراکتری که می‌خواد برای خودش بسازه، چارچوب بهتری دربیارم.هرچی جلوتر رفتم، بیشتر از اون، خودم رو بین سطرهای متن می‌دیدم که داره گذشته رو مرور می‌کنه و چراغ‌ها براش یکی‌یکی روشن می‌شن.دیدنِ دیگری همیشه من رو یه قدم به خودم نزدیک‌تر کرده و الان فکر می‌کنم الکی نیست که می‌گن نوشتن تراپیه؛ حتی اگه برای یکی دیگه باشه.من خودم رو مدام «در آینه‌ی دیگری» می‌بینم و بازتعریف می‌کنم و همین انگار فرصت بهتری برای سنجیدن همه چیز بهم‌ میده که اینم خودش موهبته.شعاریش اینه که برم دست به دامان جی‌پی‌تی بشم و بهم یه سری رفرنس‌ بده که از علم روانشناسی براتون نقل‌قول‌کنم تا حرفام براتون باورپذیرتر بشه، ولی راستش الان دیگه با اطمینان بیشتری می‌تونم کلماتم رو عصای تنِ نحیفم‌ کنم و بهش تکیه بدم و بدون منبع، از تجربه و مشاهده‌ی خودم بنویسم.اینجا دیگه منبع منم و این مسیری که پشتم جا گذاشتم و یه جاهایی هم کشون‌کشون خودم رو به یه تابلوی ایست یا استراحتگاه رسوندم.من یه زمانی می‌نوشتم چون کسی نبود باهاش بلند بلند و زیاد زیاد حرف بزنم.بعدتر می‌نوشتم چون شده بود تمرین؛ دفترها و سالنامه‌هایی که هدیه می‌گرفتم، زمین تمرینم بودن.اون سال‌ها، دوچرخه رو داشتم که انگیزه و اشتیاق بزرگی بود برای نوشتن. وقتی عباس تربن، مسئول تیم شعر دوچرخه و شیوا حریری، سردبیر، نوشته‌هام رو تایید می‌کردن، و وقتی شعرهام چاپ می‌شد و کنار اسمم می‌نوشتن: «شقایق اعظمی، خبرنگار افتخاری از کرج»، خوشحال‌ترین آدم بودم و نوشتن تمام اون چیزی شده بود که می‌خواستم.اون وسطا البته نوشتن همیشه مرهم بود برای زخم‌هایی که نمی‌شد جلوی بقیه روشون رو باز کنی و نشونشون بدی! منم که، یادتونه، تن نحیف و این داستانا… تند تند زخم می‌شد، می‌گفتن «زیادی» حساسی، کلمه‌ها زودتر از بقیه منو زخمی می‌کردن و من زخم‌هام رو هم می‌نوشتم.اما از چند سال قبل به این ور، دیگه نوشتن نه زمین تمرین بود و نه دیگه جایی برای خالی کردن خودم و نه گوش شنوا!تسک بود! تسکی که ددلاین داشت و مریضی و افسردگی و دلتنگی برای خونه و مامان سرش نمی‌شد!«اینو تا شنبه می‌خوام!»«ددلاینش رو بذارم سه‌شنبه خوبه؟»«تا پنج‌شنبه می‌رسونی؟»اینجاست که معمولا با یه کلمه‌ جواب می‌دم: «چشم»! طبیعیه که هیچ‌وقت درباره‌ی اضطراب پشت اون «چشم» گفتن‌ها و ترسی که تجربه می‌کنم حرف نمی‌زنم، مخصوصا با کارفرماها :))…راستش من دنبال بهانه برای نوشتن بودم و همین فکرها رو نوشتم که به خودم یادآوری کنم هنوز یه چیزهایی بلدم. نوشتن توی هر پلتفرمی هنوز برام تبدیل به تسک نشده و شاید همین‌جوری بهتر باشه.اینارو نوشتم که بگم من هنوزم دارم تمرین می‌کنم، ولی نوشتن شاید قشنگ‌ترین کاریه که از دستم برمیاد. ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Sat, 20 Dec 2025 20:32:25 +0330 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami/%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%86%D8%AA-%D9%84%D9%88%D8%A6%DB%8C%D8%B3-%D8%AA%D8%A7-%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7-wwsfpdzmgvoq نه که به این موضوع فکر نکرده باشم، ولی از زمانی که کارم رو در بخش محتوای‌ تیم «دامان» شروع کردم و دارم به سهم خودم کمک می‌کنم تا یه کتاب‌خونه‌‌ی عمومی کوچیک توی دل بافت قدیم شهر شیراز شکل بگیره، این فکر بیشتر ذهنم رو مشغول کرده که واقعا یه کتاب‌خونه چقدر می‌تونه تاثیرگذار باشه؟سراغ خاطرات بچگی خودم رفتم، می‌خواستم بدونم کتاب‌خونه‌ای بوده که توی محله یا شهری که توش بزرگ شدم همچین تاثیری روی من گذاشته باشه؟! راستش به نتیجه نرسیدم و فقط یه مکان با ظاهر شلخته و کتاب‌های محدود تو ذهنم اومد که یادم نمیاد کتابی توش پیدا کرده باشم که توجهم رو جلب کرده باشه.کتاب‌خونه‌ی عمومی مدرسه‌هایی رو هم که توشون درس خوندم تو ذهنم آوردم که پررنگ‌ترین خاطره‌م از اونها، کتاب «سینوهه، پزشک مخصوص فرعون» با ترجمه‌ی ذبیح‌الله منصوری بود. یادمه اینقدر طرفدار داشت که آخرش هم نتونستم از کتاب‌خونه امانت بگیرم و بخونمش! سال‌های دبیرستان، به جز چند تا مجموعه شعر، چیز دیگه‌ای عایدم نشد.مرور این خاطره‌ها من رو به این سوال برگردوند که واقعا کتاب‌خونه‌ای داریم که بتونه تو ذهن آدم‌ها بمونه و حرکت تاثیرگذاری انجام بده؟! یه مقاله از سایت 1000libraries جواب این سوالم رو داد.یک کودک چهارساله چطور ۱۰۰۰ جلد کتاب خونده؟اگه این سوال شما هم هست، باید بگم که چند روز پیش داستان جالب کودک چهار ساله‌ای به اسم جرد (Jared) رو توی یه مقاله خوندم که تا حالا بیشتر از ۱۰۰۰ جلد کتاب مطالعه کرده. جرد توی سن پایین شروع به خوندن کتاب کرده و حالا به عدد ۱۰۰۰ رسیده؛ رکوردی که برای یه بچه توی این سن فوق‌العاده‌ست!خیلی از بچه‌های کوچیک توی سن کم ممکنه دیوانه‌وار عاشق کتاب بشن و هر کتاب یا مجله‌ای رو که به دستشون برسه با اشتیاق می‌خونن. ولی به نظر میاد داستان جرد فرق داره. برای جرد کتاب خوندن تبدیل شد به یه سرگرمی روزانه و از هر موقعیتی که پیش می‌اومد استفاده می‌کرد تا برای خانواده و معلم‌ها و دور و بری‌هاش بلند بلند کتاب بخونه.اون زمانی متوجه شد رکورد زده که به کتاب Sabrina Sue Loves The City رسید—یه داستان محبوب از نویسنده‌ی کودکان به اسم پریسیلا بوریس (Priscilla Burris)، درباره‌ی مرغ بامزه‌ای که توی یه شهر بزرگ ماجراجویی می‌کنه. اینجا بود که فهمید هزارمین کتابش رو تموم کرده بود. (همین کتابی که توی تصویر به دست گرفته.) با یه حساب سرانگشتی می‌شه فهمید که جرد، که حالا پنج سالشه، احتمالا هر دو روز یک کتاب رو تموم کرده تا به این هدف برسه.جرد و دوستان کتاب‌خوان او تیم کتاب‌خونه‌ی Rock Road Branch داستان موفقیت شگفت‌انگیز جرد رو به گوش همه رسوندن و اینجوری شد که همه باخبر شدن جرد چه رکورد بزرگی زده. اما اون تنها بچه‌ی کتاب‌خون این شهر نبود؛ بچه‌های دیگه‌ای هم توی همون شهر بودن که به عدد ۱۰۰۰ رسیدن. البته همه‌ی اونها مثل جرد تا قبل از ۵ سالگی به ۱۰۰۰ تا کتاب نرسیدن ولی همین داستان بهشون انگیزه داده بود که کتاب‌های بیشتری بخونن.بِن و هنک هم که توی این تصویر می‌بینیدشون، جزو همین دوست‌های کتاب‌خوان هستن که به رکورد ۱۰۰۰ تا کتاب رسیدن. اما نکته‌ی مهم و جالب داستان جریانیه که پشت این اتفاقه، تحت عنوان «پویش ۱۰۰۰ کتاب تا مهدکودک» که از طرف این کتاب‌خونه‌ در سال ۲۰۲۰ راه افتاد. تا سال ۲۰۲۴ طبق آمار، ۲۲۱ کودک به این هدف رسیدن و تعداد کل کتاب‌هایی که توسط بچه‌ها خونده شد، ۴۰۷ هزار جلد بود. عدد بزرگ و تاثیرگذاریه، قبول دارین؟ از سنت‌لوئیس تا شیرازحالا بذارید یه کم برگردم عقب؛ به همون سوالی که بالاتر از خودم پرسیده بودم: «واقعا کتاب‌خونه‌ای داریم که بتونه تو ذهن آدم‌ها بمونه و حرکت تاثیرگذاری انجام بده؟!» نمی‌خوام داستان رو خیلی سانتی‌مانتال تموم کنم اما اینجا و با این داستان جرد و کتاب‌خونه‌ی Rock Road Branch بود که اون چراغ توی ذهنم روشن شد و روشن موند. دوباره به دامان فکر کردم و به آدم‌هایی که قراره بیان و برن و چراغ کتاب‌خونه‌ی دامان رو روشن کنن…به بچه‌هایی فکر کردم که قراره همراهمون باشن و شاید هم یه روزی بینشون کسایی پیدا بشن که رکوردهای شگفت‌انگیزتری بزنن! اون موقع ما می‌تونیم داستانشون رو برای بقیه تعریف کنیم و به همه بگیم دامان خیلی‌ها رو به آرزوهاشون رسوند. تهش هم به این فکر کردم که دلم می‌خواد اون روز من هم باشم و عکس رکورددارمون رو با لبخند روی صورتش بگیرم و داستانش رو به گوش همه برسونم. راستی، اگه این داستان رو خوندی و دوست داشتی در روند ساختن دامان و توسعه‌ی این کتاب‌خونه‌ی جذاب بهمون کمک کنی و کنارمون باشی، خبرم کن. ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Tue, 11 Nov 2025 02:32:22 +0330 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%85-b3cclubhdnnh جمعه را گذاشتم برای خودکشی - پیمان هوشمندزادهدرست مثل یک جمعه‌ی کسل‌کننده، به رنگ زرد کم‌عمق و کدری ته شیشه‌ی خیارشوری که دیگر خیارشوری هم توش نیست.کتاب «جمعه را گذاشتم برای خودکشی» نوشته‌ی پیمان هوشمندزاده را خواندم و توی خیلی از روایت‌ها خودم را دیدم، شاید ده سال پیرتر، در شمایل مردی میانسال که فقط غرولند می‌کند و نه زندگی حوصله‌ی او را دارد و نه او نای چانه‌زدن با زندگی را…شاید هم داشتم روایت کوتاه و تندی از لحظه‌های زندگیِ داییِ عاشق‌پیشه و «تَرکِ خانواده»کرده‌ام را می‌خواندم که توی روزمرگی و بی‌حوصلگی گیر کرده. نویسنده زیاد دنبال قصه‌پردازی و ماجراهای پیچیده نیست؛ بیشتر می‌خواسته حس و حال یک آدم خسته و دلزده از دنیا را نشان بدهد. انگار بخواهد سناریوی ماجرای زندگی خودش را بنویسد و وقت زیادی هم بهش نداده باشند… با عجله نوشته و از مشاهدات پررنگش گفته….اما خیلی چیزها را جا انداخته.یک جاهایی انگار وسط حرف خودش می‌پرید. می‌توانستم بفهمم انبوه فکرها و تصویرها موقع نگارش این کتاب چطور دست از سرش برنداشته و بهش هجوم آورده بودند که انگار وقت نکرده بود همه چیز را سر جای درستش قرار بدهد، کلمات را مزه‌مزه کند، موقع جویدن خوب بشمارد و آرام قورت بدهد. یک جاهایی رودل کردم از قدرت توصیف‌ها و یک جاهایی نفهمیدم چه شد که رسیدم به آخر روایتش. برای من همان تصویری بود که می‌شود از یک داییِ مجرد عاشق‌پیشه داشت! کسی که سال‌ها پیش دل به کسی باخته و جایی قلبش را جا گذاشته و دیگر نتوانسته برگردد و محتویات قلبش را از کف آسفالت جمع کند. کلماتش هم یک جاهایی مثل قلبش، لِه و لورده، کف آسفالت رها شده بودند. زبان کتاب ساده و روان است. جمله‌ها ضربتی‌اند و پر از طنز تلخ. همین باعث می‌شود خواندنش راحت باشد، ولی در عین حال یک حس سنگینی و پوچی زیر متن در جریان بود. برای من جذابیت روایت‌ها همین توصیف‌های دقیق و کوتاه و به‌جا بود؛ جوری که انگار داری صحنه‌ها را جلوی چشم خودت می‌بینی.از نظر فرم، کتاب بیشتر شبیه به یک مجموعه یادداشت به نظر می‌آید. خبری از شخصیت‌های ساخته و پرداخته‌شده برای داستان نیست و راوی را می‌بینیم وسط داستان‌های بریده‌بریده و بی‌ربط به هم. همین ویژگی می‌تواند برای بعضی‌ها جذاب باشد، چون سریع و بی‌وقفه جلو می‌رود، و برای بعضی دیگر خسته‌کننده، چون قصه‌ی مشخص و شخصیت‌پردازی عمیقی ندارد. اما خب این سؤال هم مطرح است که آیا جستار باید همینطور باشد یا نه. با این حال، با ظرافت و رک و بی‌پرده، حال‌وهوای آدمی را نشان می‌دهد که بین فرسودگی و بی‌معنایی دست‌وپا می‌زند… آدمی که شبیهش را اطرافمان پیدا می‌کنیم. هیچ چیزی را بَزَک نمی‌کند، احتمالا به بازخوانی هم اعتقادی نداشته یا شاید حوصله‌اش را ندارد…همه چیز را همانطوری جلوی چشم خواننده می‌گذارد.«جمعه را گذاشتم برای خودکشی» بیشتر از اینکه بخواهد قصه تعریف کند، حس رکود و بیهودگی را با چاشنی طنز تلخ اختصاصی نویسنده به خوردمان می‌دهد. اما یک ویژگی جذاب دارد که نباید فراموش کرد؛ فقط یک عکاس ریزبین می‌توانست اینقدر دقیق آدم‌ها و اتفاق‌ها را ببیند و برایمان توصیف کند. ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Sun, 05 Oct 2025 03:32:49 +0330 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami/%D8%B2%D9%86-%DA%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-kmgbzfnuvdhx زن گریان - اثر پابلو پیکاسودلم می‌خواست زمان متوقف می‌شد و یه مدت طولانی—که حتی دلم نمی‌خواد تعیین کنم چقدر باشه—تو همون حالت لبخند به لب و حماقت می‌موندم که فکر می‌کردم همه چیز تحت کنترله و در امانه و آدم‌ها همونی هستن که می‌گن و واقعیت چیزی جز حرف‌هاشون و لبخندهاشون نیست.دلم می‌خواست اون لبخند احمقانه‌ی به پهنای صورتم رو با خودم داشتم و زمان همون‌جا وای‌می‌ساد و فقط من و اون تصویر محبوبم تکون می‌خوردیم و نیازی نبود حتی برای بلند کردن فنجون قهوه‌ی توی خیالاتم از جام بلند شم و چیزی رو تو این تصویر خیالی جابه‌جا کنم.راستش چند وقته تو گوشم صدای سوت قطار بلند شده و دوباره بی‌خوابی اومده سراغم و صدای فکرهای توی سرم بلند شده….آدم اینجور وقتا دلش می‌خواد تو بی‌خبری و حماقت بمونه اینقدر که واقعیت سیاه و تلخه.پیش خودم می‌گم بیام بیرون از این تصویر که چی بشه؟! منم و این حجم از کثافتی که باید جلوی دماغم تحملش کنم و دروغ‌ها و حقه‌هایی که دیگه اینقدر زیاد شدن نمی‌تونم دلیل و منطق پشتشون رو بفهمم.اینارو می‌گم و هم‌زمان به همون اون سناریوهای احتمالی فکر می‌کنم که توش اینقدر مثل فلک‌زده‌ها دنبال جواب نبودم و همه چیز توش همونجوری بود که آدم‌ها می‌گفتن.به اتفاقاتی فکر می‌کنم که می‌تونست نیفته و حرف‌هایی که می‌تونستم نشنوم اینقدر که بی‌رحمانه بودن.حالا نه که فکر کنی دیگه اثری از بی‌خوابی نیست و با اینا آروم شدم، نه‌خیر!اینا فقط یه گوشه از هزارتا فکر و خیالیه که داره تو سرم می‌چرخه و هربار یه جاش می‌زنه بیرون و یه جوری کلافه‌م می‌کنه.هر بار هم فکر می‌کنم پس کی قراره آروم بشم، کارما رو ولش کن، کی قراره آروم بگیرم و کمتر فکر کنم به گذشته، که می‌بینم اشک‌هام سُر خوردن و ازم جلو زدن و دیگه کار از کار گذشته.گذشته سرجاش مونده، زمان متوقف نشده، حتی صبر نمی‌کنه اشک‌هام رو پاک کنم.باز منم و یه عالمه فکر!🎈 «وسط یادداشت‌هام برای خودم از ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۴» 😶‍🌫️📍پی‌نوشت: عنوان نوشته براساس عنوان اثر هنری‌ای که تصویرش رو سردر این متن مشاهده می‌کنید، انتخاب شده. ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Fri, 06 Jun 2025 01:29:58 +0330 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami/%D9%88%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7-%D8%A2%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86-u1jpwic7wjfl ویشگا آسایش بودندر حالی که ویشگا آسایش دارد طناب می‌زند و به نظر می‌آید از خوشگلی و زندگی خوب و خانواده خوب و افق‌هایی که هنوز از پس آنها خورشیدی این طرف و آن طرف می‌رود، لبریز است، من دارم ته‌مانده آب توی‌ گوش چپم را به صدای دریایی تشبیه می‌کنم که خیلی وقت است دلم می‌کشد کنار ساحلش قدم بزنم.دلم می‌خواست کسی دستم را می‌گرفت و می‌برد و زمان را متوقف می‌کرد و برایم املتی می‌زد که توش‌ پیازچه دارد و این را هم می‌دانست که من چقدر عاشق پیازچه هستم.دلم می‌خواست نهار را مهمان رستورانی ‌ساحلی می‌شدم و با جامه بلندی به تن، که همه یکی یه دانه از آن در کمدشان برای سفر به جنوب دارند، به یکی از دغدغه‌های انسان امروزی، یعنی معجزه زیاد خوردن و چاق نشدن، فکر می‌کردم.بعد دستبندهای ورشوی دور مچم را تکان می‌دادم و در حالی که رد آفتاب غروب لب دریا در موهایم گم می‌شد، عینک آفتابی جدیدم را می‌زدم.توی این قصه چشمانم ضعیف نیست و دغدغه‌هایم در حد استوری جدیدم است که مطمئن شوم به همه اعلام کرده که من هم به جنوب سفر کرده‌ام.صدای صدف‌ها و ساحل و نسیم کنار دریا از گوشم دور می‌شود.سرم خشک شده…بهتر است بروم بخوابم.*ایده عنوان نوشته‌م رو از عنوان فیلم Being John Molkovich برداشتم. ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Fri, 09 May 2025 02:11:02 +0330 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami/bleach-monster-ho729aiwsrjp هیچکس دوست نداره یه روز از خواب بیدار بشه و دیگه ردی ازش نباشه.نیویورک هوا بارونیه، از ویدیوهای MetGala تو اینستاگرام فهمیدم، درحالی‌که با جورابی که سرش سوراخ شده و اون یکی لنگه‌ش هم مارلی (اسم سگمه) به دهن گرفته، نشستم دارم به لباس‌هاشون امتیاز می‌دم. داشتم فکر می‌کردم تو روز شیراز اگه شیراز بارون می‌زد خیلی کیف می‌داد.از چتی که با چهارتا دوستم داشتم به این رسیدم که غصه‌ی من رو قبلا چند بار هرکدومشون جداگانه تجربه کردن و حالا می‌تونن برای لحظاتی هم‌سنگر من بشن و یه دستی رو شونه‌م بزنن و خاک روی زانوهام رو بتکونن و بگن یه روز هم تو اینو تعریف می‌کنی برای دوست دیگه‌ای و پشتش ایموجی خنده می‌ذاری که یادت باشه زمان خیلی چیزها رو محو می‌کنه؛ همونطوری که تصویر و خاطره‌ای از تو نمی‌مونه.عاطفه گفت همه‌مون وایتکسی می‌شیم.«وایتکسی شدن یعنی یکی با زور و جبر گرفته جای ردپاهات رو توی غار و جاهایی که چراغ انداختی و یه شمعی قبلا روشن کردی، پاک کرده.»حالا خیلی دنبال ارتباط وایتکس و غار نباشید، بحثم سر اینه که یه چیزی سر جاش بوده و یکی اومده برش داشته؛ یه چیزی که مال من بوده. این مالکیت و انحصار و ارتباط عاطفی هم چیز غریبیه که من رو از چند صفحه‌ای که یکی تصمیم گرفته پاک کنه، می‌رسونه به گریه.مهدی گفت ردش رو می‌شه گرفت، خیلی غصه‌شو نخور.صباح نتونست یادآوری تلخ خودش رو پشت ایموجی‌های خنده قایم کنه و یهو رفت تو یه خاطره دور.با همون جوراب سوراخ داشتم به وایتکسی شدن فکر می‌کردم. به اینکه تهش چند سال دیگه چیز خاصی نمی‌مونه ازم جز یه سری خاطره که اونم با اومدن آدمای جدید، برای بقیه جاگیر می‌شه. پس احتمالا سرنوشت همه‌مون اینه که یه جایی بالاخره خواسته یا ناخواسته یکی وایتکس رو رومون خالی می‌کنه و میره.هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم با وایتکس اینقدر اشکی بشم.می‌گن اگه گلوتون رو سوزوند شیر بخورید.حالا شما محض احتیاط یه پاکت شیر داشته باشید، ببینید چاره‌ش رو می‌کنه یا نه.۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Tue, 06 May 2025 16:51:20 +0330 https://virgool.io/@ShaghayeghAzami/%DA%86%D8%B7%D9%88%D8%B1-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%85-h2vmipvdx1bg معمولاً توی پروسهٔ آموزش و یادگیری، چه در محیط مدرسه و آموزشگاه و چه در فضای مجازی و بین صفحه‌های آموزش زبان در اینستاگرام، بیشتر توجه روی اینه که معلم باید چه ویژگی‌هایی داشته باشه، یا کدوم آموزشگاه از بقیه بهتره.البته شاید پذیرفتن این واقعیت که مسئولیت یادگیری ما به‌عنوان زبان‌آموز روی دوش خودمونه و باید حداقل نیمی از راه رو خودمون بریم خیلی راحت نیست.با فرض اینکه پذیرفتیم، باید چکار کنیم که زبان‌آموز بهتری باشیم؟ بیاید تا از تجربهٔ زبان‌آموزی خودم بهتون بگم.هدف‌گذاریآدم‌ها می‌تونن برای اهداف مختلف یادگیری یه زبان جدید رو شروع کنن. مثلاً هدف اولیهٔ من اصلاً هدف بزرگی نبود؛ همین که می‌تونستم از آهنگ‌هایی که گوش می‌دم و فیلم‌هایی که می‌بینم سردربیارم، برام کافی بود. اما به مرور هدفم تغییر کرد و چیزی فراتر از اون می‌خواستم.نکتهٔ مهم در هدف‌گذاری اینه که هرازگاهی وسط راه بایستیم و به این فکر کنیم که برای چی از این راه اومدیم؟ می‌خوایم ادامه بدیم یا مسیرمون اشتباهه؟! شاید یه جاهایی نیاز به مشورت با افراد متخصص پیدا کنیم و باید اونقدر این موضوع برامون اهمیت داشته باشه که بریم سراغ مشاور و کمک بگیریم.برنامه‌ریزی و تعهدبرنامه‌ریزی شاید به‌نظر کار ساده‌ای بیاد که همه‌مون تصور می‌کنیم بلدیم، اما واقعیت اینه که خیلی‌وقت‌ها برنامه‌ای که درنظر گرفتیم اغراق‌شده‌ست و اصلاً توانایی‌هامون رو توش درنظر نگرفتیم.یا مثلاً باوجود مشغله و کارهای دیگه‌ای که داریم، کلاس یا دوره‌ای رو شروع می‌کنیم اما بعد از یه مدت کوتاه از ادامهٔ دوره‌مون منصرف می‌شیم و تصور می‌کنیم اشکال از اون کلاس یا دوره بوده و به‌همین راحتی از خودمون سلب مسئولیت می‌کنیم.حالا باید چکار کنیم؟ باید توانایی‌هامون رو بشناسیم، زمان خالی برای برنامهٔ دوره یا کلاسمون درنظر بگیریم، و نسبت به اون کلاس/دوره تعهد داشته باشیم. هیچ معجزه‌ای هم درکار نیست. شاید لازم باشه بعضی روزها حتی برای از‌خواب بیدار‌شدن هم جنگید!زبان‌آموزی به سبک امروزیچه بخوایم چه نخوایم، شرایط تغییر کرده و ما هم باید تا جای ممکن خودمون رو باهاش وفق بدیم. مثلاً به‌خاطر شیوع کرونا، کلاس‌های حضوری جای خودشون رو به کلاس‌ها و دوره‌های آنلاین دادن.تطبیق‌دادن خودمون با این شرایط کار راحتی نیست اما نمی‌تونیم یادگیری و آموزش رو متوقف کنیم. بنابراین بهتره که از این فرصت به بهترین شکل استفاده کنیم و ما هم شیوهٔ مطالعه‌مون رو همراه با آموزشگاه‌ها و معلم‌ها تغییر بدیم. البته این شیوه مزایا و معایبی داره که خودش یه بحث دیگه‌ست ولی درنهایت به‌نظر می‌رسه که کفهٔ ترازو به‌نفع مزایای این روش سنگین‌تره.موضوع دیگه بهره‌بردن از وسایل و امکاناتیه که می‌تونن توی مسیر به‌روز‌شدن بهمون کمک کنن. هرچی باشه، برای ایجاد این تغییرات نیاز داریم که اسبابش رو فراهم کنیم.مثلاً اگه می‌خوایم زبان‌آموز به‌روزی باشیم، باید هرازگاهی وقت بذاریم و مهارت سرچمون رو قوی کنیم. یاد بگیریم که از امکانات موتورهای جستجو استفاده کنیم، یا سایت‌های مرتبط با نیازمون رو شناسایی کنیم و از منابع نامحدودی که توی اینترنت دراختیارمونه استفاده کنیم. یا مثلاً گوشی همراهمون دیگه فقط یه وسیله برای تماس‌های ضروری یا فعالیت (بهتره بگم فعالیت منفعلانه) در فضاهای مجازی نباشه و بتونیم ازش به‌عنوان وسیله‌ای برای ارتباط با افرادی که می‌تونن چیزی بهمون آموزش بدن استفاده کنیم. یا از اپلیکیشن‌هایی که می‌تونن به برنامه‌ها و وظایفمون نظم بدن کمک بگیریم و از تجربهٔ چیزهای جدید نترسیم.حرف آخر؛ از شکست نترسیم!می‌دونم این جمله خیلی کلیشه‌ای و تکراریه اما به‌نظر من مهمه که همین جملهٔ ساده رو به خودمون یادآوری کنیم.توی دوران نوجوانی، زمانی که من توی کلاس‌های کانون زبان شرکت می‌کردم و هم‌زمان مدرسه هم می‌رفتم، گاهی شرایط جوری بود که نمی‌تونستم اون‌جوری که باید درس بخونم و هرچی جلو می‌رفتم این شرایط سخت‌تر می‌شد. توی شرایط مشابه خیلی از دوستانم بی‌خیال زبان و کلاس می‌شدن ولی من و اون تعداد محدودی که می‌موندیم، هربار قوی‌تر ادامه می‌دادیم.من فکر می‌کنم باید رویکردمون رو به شکست عوض کنیم تا مدام اشتباهاتمون رو تکرار نکنیم. ‌‌Shaghayegh Azami ‌‌Shaghayegh Azami Wed, 14 Apr 2021 18:53:42 +0430