https://virgool.io/feed/@SobhanGanji fa 2026-06-16 06:12:38 https://files.virgool.io/upload/users/2077070/avatar/ymGucP.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@SobhanGanji https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%AC%D9%86%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%90-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-gj5hszuxbu8c «حواست بو» آهنگ جدید سبحان گنجی در آپاراتحواست بو که وو دنیا ندی دلنمیده دل وو دنیا مرد عاقلکه ای دنیا سیه دیواره و بستو وش ری میکنی او میکشه پسالا ای دشتسون ای یار جونیالا ای نور چیش ای زور زونیچه سخته پوی تو بیدن و نبیدنچه سخته بوته فهمیدن نه دیدننفس که میکشی میفهمه لارمنمیوینم خوته دور و دیارمنمیفهمم که پاتم یا نپاتممو خو اصلا نمیفهمم کجاتممو خو شیراز بیدن بخترم بیغم هجرون کشیدن بخترم بیوو هجرون انتظار وصل بیدمگل وصل تونه پوی زور چیدمزدم وو وا زدم تا وت رسیدماما خیری وو دیدارت ندیدمچه وصلی بی که وو هجرون بتر بیچه درمونی که دردش خاشتر بیندا طولی که پوی مو قهر کردیسی مو زندی انا زهر کردینمیفهمم بهارت کی سر اومهکه توسونت خود جومه تر اومهنه خو بیدم اما نیدم بهارهخو و بیدار توسونت دیارهمو خو شیراز بیدن بخترم بیغم هجرون کشیدن بخترم بیسراسر دشتسون او نرخ خینهوو مردم تشنه‌تر راسی زمینهسیه پوی او ورش باغ بهشتهتو پیشونیش کم خواسن نوشته |فرج‌الله کمالی سبحان گنجی سبحان گنجی Fri, 08 May 2026 16:00:45 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%88%D9%84-%D8%B3%D8%B1%D9%86%DA%AF%D9%88%D9%86%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%85-qrshtkli2ihf-qrshtkli2ihf https://www.aparat.com/v/fwh0j2cآهنگ «یلدای من» واکنشی به خواهش حسین شنبه‌زاده از زندان اوین بود. بعدتر هنرمندان بیشتر و بهتری هم اجراش کردند البته واقعا شعر خیلی خوبی نوشته بود و جز یک ایراد جزئی خیلی به چشم نیا که یه کوچولو گوشه‌ی دامن ترانه رو غبارآلود کرده، حقیقتا هیچ گیر و نداره و نمیشه ایراد جدی ازش گرفت سبحان گنجی سبحان گنجی Sun, 03 May 2026 23:31:41 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%AE%D8%AA-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D9%90-%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C-i8rpruhqwtl7 عده‌ای -شاید با فرض و قصدی برابرطلبانه(!) می‌گویند عبارات «مرد، زن را می‌کند» یا «زن، به مرد می‌دهد» و جملات مشابه‌شان که در زبان شیرین‌مان بر خلاف شاید زبان‌های پرجمعیت‌تر جهان برای شرح و وصف عمل جنسی به کار می‌رود، چیزی‌ست در ادامه و راستای دستگاه عریض و طویل مردسالارانگی (حقیقتا موجود در) فرهنگ‌مان. این‌ اندک‌اندیشه‌کن‌ها احتمالا گمان کرده‌اند که کردن فعلیت دارد و دادن منفعلانه‌ است. یا خیال برشان داشته که فقط کردن می‌تواند فعلی باشد از افعال؛ برای بنده روشن نیست که چرا حتی ننشسته‌اند برای خودشان فعل دادن را به هر نحوی از انحا در اینجا یا آنجای جمله‌ها به کار ببرند اگر زحمت‌شان نمی‌شود تا دوزاری‌شان بیفتد. در ضمن حتی اگر کردن و دادن مرد و زن را فاعلی و مفعولی -که به واقع در اکثر پوزیشن‌ها وضوحی انکارناشدنی دارد- در نظر بگیریم، باز هم هیچ‌کدام از دو جنس را -دست کم- زبانا بی‌کنش در نظر نگرفته‌ایم. هرچند شاید توقع درک و توان تفکیک و تمیز دادن نمی‌بایست داشت از دهان و ذهن‌های به کار برندهٔ زبانی که در تعیین و تشخیص قوم و خویش‌های ما‌دِری-فادری خود الکن است. سبحان گنجی سبحان گنجی Sun, 03 May 2026 23:21:09 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%AE%D8%AF%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D9%85%D8%A7-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-fiqhktinvfcr https://www.aparat.com/v/cxkdk74امروزه فروشی است لبخندهم چای خریدنی‌ست هم قندیک قوطی خاویار در بُنهم‌قیمتِ شیر در سمرقندای جوجه تو حدس میزنی مرغبی تخمِ دو زرده سینه‌اش چنداز مصر رسیده‌ام به ایراناز نیل پریده‌ام به اروندتهرانِ قدیم نیست تهرانرفته‌ست اوین کنار دربندپیدات نمی‌کنیم در دودای گنبد گیتی ای دماوندشیراز کرشمه‌ای نداردشهری‌ست مشابه نهاوندمردم انگار که نه انگارهستند همه به هم همانندبی واهمه می‌کشند خود رااز راهِ نبستنِ کمربندآن موجود دو پای لجبازیا انسان نیست یا خردمندیا با تو نبسته خوب پیمانیا خوب نخورده با تو پیوندتا غایتِ علم علمِ غیب استتا هم‌سنگند گوهر و گندمحبوب شوی شدی بلاکشمزدور شدی شوی هنرمندفرزند زمانهٔ خودت باشضمنا لطفا نیار فرزنداز فروردینِ عمر، علافماندیم و گذشت تا شد اسفندگفتند که راحتی خوشی نیستراحت‌تر و خوش‌تریم بی پندانگار خدا به فکر ما نیستلابد پشه‌ها نمی‌گذارندیا هست و مشخص است یا نیستجز در سرِ شخصِ آرزومندقصه‌ست حدیث روز محشریاوه‌ست حکایت خداوندخوشبخت کسی که دیر دل دادخوشبخت‌تر آنکه زود دل کندالقصه که می‌رسد به پایانبا مرگ تمام این فراینداین کیر که می‌خوریم تا کیاین خایه بی استفاده تا چندماییم و همین به نسبت آبادماییم و همین یک میلیون و ششصد و چهل و هشت هزار و صد و نود و پنج متر مربع |سبحان گنجی سبحان گنجی سبحان گنجی Wed, 29 Apr 2026 23:30:37 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%AE%D9%88%D8%B4%D8%A7-%DA%A9%D8%A7%D9%85%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D8%B1%D8%B7-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B4-akb4bqk3otet دربارهٔ قطعهٔ «نیم» از سیاوش کامکارضمن اظهار شعف (و ابراز خرسندی و دیگر طرق مجاز برای اعلام سرور در مملکت گل و بلبلمان) از مواجهه با قطعهٔ فوق‌العادهٔ «نیم»، به چند خاطر و دلیل [ان‌شاء‌الله] موجه، مثل داشتن دو رباعی از شاعر مورد علاقهٔ کمتر قدر دیده‌ام سوزنی سمرقندی به عنوان متن،‌ عرض شود که بی‌توجهی به نیمهٔ مهجور ماندهٔ ادبِ فارسی، مطایبات (اعم از هجو و هزل و…) تنها به سبب کم‌ذوق و خایگی حضراتِ جهانِ موسیقی ایرانی نیست به نظرم، بلکه حتما به کم‌عقل و ‌مایگی تولیدکنندگان آثار شنیداری‌مان هم مربوط می‌شود.صنعت سرگرمی نزدیک‌ترین معادل امروزی مقولهٔ‌ مطایبات ‌است. در واقع بی‌توجهی به مطایبه، بی‌توجهی به موثرترین، پررونق‌ترین و انسان‌محور‌ترین امر فرهنگی-اقتصادی-هنری جهان یعنی صنعت سرگرمی است. صنعتی که در مملکت ما به احتمال قریب به یقین به علت سیاست‌های مذهب‌زدهٔ مستبدانه و ریاپرورانه و هنوز که هنوز است حتی بعد چهل و چند سال دورتر شدن از انقلاب ۵۷، پس از شل‌تر شدن افسار تمامیت‌خواهی به یمن شل شدن ارتباطات و ابزارآلات دستیابی به جهان نسبتا آزاد و… به جایگاه عادی‌ پیشینش هم نرسیده چه رسد به جایگاه جهانی‌اش.در این میان سیاوش کامکار، با خلق قطعۀ «نیم» و انتخاب متنی از سوزنی، به نوعی در برابر این جریان ایستاده و نشان داده که می‌توان با تکیه بر میراث ادبی و موسیقایی پارسی، اثری خلق کرد که هم اصیل باشد و هم نوآور. این اثر، به‌تنهایی، پاسخی‌ست به کم‌مایگی و بی خلاقیتی موجود در موزیک معاصر ایرانی منتسب به سنت.پس خوشا فعالیت موزیسینِ رباعی‌ از قرن ششم برگزیده‌مان سیاوش کامکار که برگزیده خوب هم برگزیده از مهم‌ترین شاعر هزال برگزیده از شیخ شوخ ادبیات فارسی حضرت سوزنی سمرقندی که هنوز حتی یک تصحیح کمی سالم هم از دیوانش ‌در نیاورده‌اند جنابان ادبا (و تازه هر دو تصحیح [/چاپ پر غلط] موجود هم حاصل لطف و سعی یک نفر است. یک نفر از این همه بقیه؛ بقیه‌ای که علاوه بر اکثریت موجود بودنشان، در اسگل به نظر رسیدن هم شبیه‌اند به بزرگواران بی‌فرهنگ موسیقی ایران... ایران که لابد باید مظفرالدین‌شاهی بیاید چیزهاش به هم. سبحان گنجی سبحان گنجی Tue, 13 Jan 2026 15:22:24 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/naghdeyekasheghane-uiykmrxqtrm2 تحلیلی بر شعر «یک عاشقانهٔ بلند لعنتی» اثر سبحان گنجیآبیِ روسری‌ات اقیانوسلاکِ زردت خورشیددست کن در موهاتاین یک عاشقانهٔ بلند استکه هجده سال طول کشیده تا نوشته شوددست کن در موهاتهات... هیهات... هی! هات!این یک عاشقانهٔ بلند لعنتی استکه هجده سال تمام طول کشیده تا عرض شودپس تو حق نداری به خواسته‌هایم اعتراض کنیدست کن در موهاتسردر باغ معلّق کپی از ابروهاتدست کن در موهاتراه من!ماه من! اللّهِ من! آه...آه...کم‌جنبه نباشبیشتر داشته باشدوستم؛ کوچولو!دست کم قد خودم بوبولو!این یک عاشقانهٔ پس تو حق نداری‌ستپس اگر دستم رابردارماز میان ران‌هاتو بخواهم بروی در بارانوسط اتوبانبیشتر خیس شویو کمی اخم کنیتو فقط می‌گی چشمتو که جذاب‌ترین نقطه‌ی سیارهٔ پر آب زمین ناف توئهتو که هر کی بگه خوش‌منظره منظورش اطراف توئهتو که دستت که می‌ره لای موهات حس می‌کنمحالا حالاها همین‌طور می‌مانیپیر نخواهی شدنخواهی مردمثل آن‌ها که مردندمثل ما که می‌میریممثل قلبم که تندتر می‌زندبیشتر که می‌روددستتسمت موهاتتو که سکسی‌تری از سکساز تن‌هادیدنی‌تری از آبشارهااز عکس‌ها‌تو که با دوربین باید زیر نظر بگیرمتتا هر وقت می‌خندی بخندمتا هر وقت می‌رقصی برقصمو ادبیات به آن ورم باشدو فارسی به این ورمو هر وقت دستت در موهات چرخیدنچرخیدن دست به دست مملکت از یادم برودتا بتوانم به هیأت ربات‌ِ اداراتِ دولتیدر انتخابات آتی شرکت کنمو به دست تو رای بدهمو رای‌ام رادور از سوراخ‌ِ مقوّاییِ صندوق‌هادر شکاف مخملیِ تو زمزمه کنمو اگر به دور بعد کشیدفرو |سبحان گنجیدر مواجهه با شعری مانند «یک عاشقانهٔ بلند لعنتی»، پرسش محوری لزوماً این نیست که شعر «دربارهٔ چه چیزی» است، بلکه این است که «چه کار می‌کند». چنین جابه‌جایی‌ای در پرسش، ما را از خوانش توصیفی صرف به سمت توجه به کارکرد و کنش زبان در شعر می‌برد؛ جایی که شعر نه فقط حامل معنا، بلکه خود نوعی عمل زبانی است که در نسبت با تجربهٔ زیسته و زمینهٔ اجتماعی معنا پیدا می‌کند. در این شعر، عشق صرفاً موضوع بیان نیست، بلکه به شکلی از کنش بدل می‌شود؛ کنشی که هم شخصی است و هم در نسبت با جهان پیرامون قابل خواندن است.۱. گذار از تصویر به کنششعر با تصاویر آشنای عاشقانه آغاز می‌شود: «آبیِ روسری‌ات اقیانوس / لاکِ زردت خورشید». این تصاویر، اگرچه زیباشناختی و شاعرانه‌اند، اما در امتداد سنت استعاری شعر فارسی قرار می‌گیرند. نقطهٔ تغییر، جایی است که این توصیف‌ها با یک فرمان ساده قطع می‌شوند: «دست کن در موهات». این جمله که در طول شعر تکرار می‌شود، نقش محوری دارد. اینجا زبان از توصیف به سمت کنش حرکت می‌کند. مخاطب شعر دیگر صرفاً موضوع نگاه شاعر نیست، بلکه در متن، به شکلی فعال وارد عمل می‌شود.تکرار این فرمان را می‌توان تلاشی برای تثبیت یک لحظه دانست؛ نوعی پافشاری بر اکنون، در برابر فرسایش زمان. این معنا در سطرهایی که به تعلیق پیری و مرگ اشاره دارند تقویت می‌شود. کنش سادهٔ «دست کردن در موها» به نشانه‌ای بدل می‌شود از میل به توقف زمان و مقاومت در برابر زوال.۲. عشق به‌مثابه مطالبهدر بخش‌هایی از شعر، گوینده مستقیماً دربارهٔ خودِ نوشتن شعر سخن می‌گوید: «این یک عاشقانهٔ بلند لعنتی است / که هجده سال طول کشیده تا نوشته شود». این خودارجاعی، عشق را از یک احساس خصوصی به تجربه‌ای انباشته از زمان و انتظار تبدیل می‌کند. از این منظر، عشق در شعر نه ملایم و سازش‌کار، بلکه مطالبه‌گر و گاه پرخاشگر است. همین لحن است که عنوان «لعنتی» را از یک ناسزا به نشانه‌ای از سرپیچی بدل می‌کند.در تصویرهایی که عشق را به فضای عمومی می‌کشانند—مانند رفتن «وسط اتوبان»—تنش میان امر خصوصی و نظم اجتماعی پررنگ می‌شود. اتوبان، به‌عنوان فضایی قانون‌مند و شتاب‌زده، در تقابل با بدن، باران و میل قرار می‌گیرد. این تقابل، شعر را از سطح یک عاشقانهٔ صرف فراتر می‌برد و آن را وارد گفت‌وگویی ضمنی با زیست مدرن می‌کند.۳. بدن به‌عنوان مرکز معنادر ادامه، بدن معشوق به نقطهٔ تمرکز جهان شعر بدل می‌شود: «جذاب‌ترین نقطهٔ سیاره… ناف توئه». این اغراق شاعرانه را می‌توان نوعی جابه‌جایی مرکز دانست؛ جابه‌جایی‌ای که در آن، معنا از مفاهیم کلان و انتزاعی به تجربهٔ جسمانی و فردی منتقل می‌شود. بدن، در این خوانش، نه صرفاً موضوع میل، بلکه پناهگاهی در برابر اضطراب‌های وجودی است.تأکید بر مصون‌بودن معشوق از مرگ و فرسودگی، بیش از آنکه ادعایی واقع‌گرایانه باشد، واکنشی است به آگاهی از فناپذیری. عشق در این شعر، کارکردی آرام‌بخش دارد؛ تلاشی برای ساختن جزیره‌ای موقت از معنا در برابر نیستی.۴. فاصله‌گذاری از زبان و سیاستیکی از قابل‌تأمل‌ترین بخش‌های شعر، جایی است که گوینده آگاهانه از «ادبیات» و «فارسی» فاصله می‌گیرد و آن‌ها را ناکافی می‌داند. این فاصله‌گذاری، نه نفی زبان، بلکه نارضایتی از ناتوانی ساختارهای رسمی—چه زبانی و چه سیاسی—در پاسخ‌گویی به تجربهٔ زیسته است. در اینجا، کنش عاشقانه به شرط امکان ادامهٔ زیست اجتماعی بدل می‌شود؛ نوعی فراموشی موقت برای تاب‌آوردن واقعیت.تصویر رأی‌دادن به شکلی شخصی و بدن‌مند، تقابل آیین رسمی و تجربهٔ خصوصی را برجسته می‌کند. رأی، از یک عمل بوروکراتیک به زمزمه‌ای شخصی تقلیل می‌یابد؛ حرکتی نمادین که بیش از آنکه راه‌حل ارائه دهد، وضعیت تعلیق و بی‌اعتمادی را بازتاب می‌دهد.جمع‌بندی«یک عاشقانهٔ بلند لعنتی» را می‌توان شعری دانست که عشق را نه به‌عنوان گریز از جهان، بلکه به‌مثابه شیوه‌ای برای زیستن در آن مطرح می‌کند. تمرکز شعر بر کنش‌های کوچک و تکرارشونده، در برابر ساختارهای بزرگ و فرسوده، نوعی اولویت‌بندی تجربهٔ زیسته را نشان می‌دهد. در این معنا، عشق نه قهرمانانه است و نه نجات‌بخش مطلق؛ بلکه تلاشی انسانی است برای حفظ معنا، در جهانی که مدام آن را تهدید می‌کند.شعر در نهایت پرسشی پیش می‌کشد، نه پاسخی قطعی: آیا پافشاری بر همین کنش‌های ساده و شخصی—در جهانی آکنده از مناسک تهی—می‌تواند شکلی از مقاومت باشد؟ سبحان گنجی سبحان گنجی Sun, 28 Dec 2025 16:11:31 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%A2%D9%84%D8%A8%D9%88%D9%85-%D9%85%D9%86%D9%85%D9%86%D9%87-ndiyxh3kq60w https://m.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mfpnmPqF_YtlWL2axPLZucNWx0Z9bRbKU&playnext=1&index=1 آلبوم «منمنه» از هنرمند معاصر، سبحان گنجی، در تاریخ ۲۳ شهریور ۱۴۰۱ (۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲) منتشر شد. این مینی‌آلبوم شامل چهار قطعه با اشعاری از شاعر برجسته‌ی دشتستان، فرج‌الله کمالی، است که در کتاب «دشتستونی» او به چاپ رسیده‌اند. گنجی در این آلبوم با ترکیب شعر محلی و فرم‌های مدرن موسیقی، تجربه‌ی شنیداری خاصی را ارائه داده است. با ترکیب این اشعار با موسیقی خود، اثری ماندگار و تأثیرگذار خلق کرده است.آلبوم «منمنه» با چهار قطعه به نام‌های «منمنه»، «دشتسون»، «اسپیک» و «قمرو» ارائه شده است. این قطعات با الهام از فرهنگ و موسیقی جنوب ایران، به‌ویژه منطقه‌ی بوشهر و دشتستان، ساخته شده‌اند و ترکیبی از موسیقی محلی و عناصر مدرن را به نمایش می‌گذارند. اهنگسازی و تنظیم سه قطعه‌ از آلبوم منمنه را خود گنجی انجام داده و حال‌وهوایی هیپ‌هاپی دارند. و قطعه‌ی اسپیک کاور یکی از آثار برجسته لوسیندا ویلیامز در ژانر موسیقی کانتری و وسترن است و برای اینترو و اوتروی قطعه از نی‌انبان‌های دو اثر جنوبی بهره برده شده. اسپیک به نوعی تلفیق فولکور ایرانی و امریکاییست این ادغام فرهنگی، فضای متفاوتی به قطعه بخشیده و رویکردی جدید به تلفیق و مفهوم تقریب فرهنگهای دست کم شنیداری داده.قطعه‌ی اول، «منمنه»، (به معنای مشغله‌ی فکری) تلخیص چهارپاره‌ی «درد دل» (دل مو باز چشه تو تک و دو افتاده) از فرج‌الله کمالی است و به یادآوری عشق‌های گذشته و خاطرات عاشقانه و نوستالژیک نوجوانی و جوانی پرداخته. موسیقی این قطعه فضایی نوستالژیک و احساسات عمیقی را به شنونده منتقل می‌کند.قطعه‌ی دشتستون یکی از چالش‌برانگیزترین قطعات آلبوم بر روی شعر دشتستون (دشتسون فرق سرم تا نک پام سیت بی قرار آویده بلکم بیشتر) که فرم و محتوایی نسبتا پیچیده و مصاریع طولانی دارد ساخته شده. گنجی در این قطعه، تلاش کرده است موسیقی را با فرم پیچیده‌ی شعر هماهنگ کند. در این اثر، از «ای دل» سهیلا خواجه استفاده شده که به بافت موسیقی بُعدی تازه می‌بخشد. این انتخاب، علاوه بر ارجاع به سنت‌های آوازی موسیقی ایرانی، فضایی حسی‌تر به قطعه اضافه کرده است.قطعه‌ی سوم، «اسپیک»، داستان قماربازی بدشانس را روایت می‌کند که تصمیم به تغییر زندگی خود گرفته است. فرم این قطعه به نوعی تلفیق فولکور ایرانی آمریکایی است. غزل کمالی (اسپیک خوندیم ای سفر پوی حکم دل بیدن بسه) روی موزیک یکی از آثار برجسته‌ی موسیقی کانتری‌ و وسترن هنرمند آمریکایی لوسیندا ویلیامز اجرا شده و اینترو و اوتروی قطعه از قطعات دو نسل نی‌انبان‌نواز ایرانی برداشته شده.قطعه‌ی چهارم و پایانی، «قمرو»، به عشق و دلدادگی می‌پردازد. در این قطعه، گنجی با صدای احساسی خود، عشق و شوریدگی را به تصویر می‌کشد. موسیقی این قطعه نیز ترکیبی از سازهای سنتی و مدرن است که فضایی عاشقانه و دلنشین را ایجاد می‌کند.سبحان گنجی با آلبوم «منمنه» نشان داد که موسیقی می‌تواند به‌عنوان ابزاری قدرتمند برای حفظ و ترویج فرهنگ و هنر بومی مورد استفاده قرار گیرد. او با ترکیب عناصر موسیقی سنتی و مدرن، اثری خلق کرده است که هم برای نسل‌های گذشته و هم برای نسل‌های جدید جذاب و شنیدنی است.منمنه نخستین تجربه گنجی در اجرای اشعار فرج الله کمالی شاعر توانمند جنوبی‌ست که بعدها با آثاری چون «وو نفهمیدی» در آلبوم «دور دوری» و آلبوم «مونه کشت» ادامه یافت. در نهایت، آلبوم «منمنه» را می‌توان به‌عنوان یکی از آثار برجسته‌ی موسیقی معاصر ایران معرفی کرد که با بهره‌گیری از اشعار غنی و موسیقی دلنشین، تجربه‌ای متفاوت و ماندگار را برای شنوندگان به ارمغان می‌آورد. سبحان گنجی با این آلبوم نشان داد که می‌توان با ترکیب اشعار شاعران برجسته‌ی محلی و موسیقی مدرن، آثاری ماندگار و تأثیرگذار خلق کرد. او با بهره‌گیری از فرهنگ و موسیقی بومی، توانسته است پلی میان گذشته و حال ایجاد کند و نسل جدید را با ارزش‌های فرهنگی و هنری مناطق مختلف ایران آشنا سازد.در مجموع، آلبوم «منمنه» اثری است که با ترکیب هنرمندانه‌ی شعر و موسیقی، تجربه‌ای شنیداری متفاوت و دلنشین را برای مخاطبان فراهم می‌کند. این آلبوم نشان‌دهنده‌ی توانایی و خلاقیت سبحان گنجی در عرصه‌ی موسیقی و ادبیات است و می‌تواند الهام‌بخش هنرمندان دیگر در خلق آثاری با هویت فرهنگی و هنری ایرانی باشد. سبحان گنجی سبحان گنجی Sat, 22 Feb 2025 06:03:09 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%B7%D9%88%D8%B3%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%AF%D9%87-tl2nrs3alnan آهنگ Coward Gray بازتابی هنرمندانه از احساس ناامیدی، بی‌ثباتی، و خشونتی است که در جهان پیرامون ما جاری است. این اثر با متنی عمیق و استعاری، تصویری چندلایه از وضعیت انسان مدرن را ترسیم می‌کند. در ادامه نقدی جامع بر جنبه‌های مختلف این آهنگ ارائه می‌شود:1. تحلیل متن ترانه• رنگ‌ها و استعاره‌ها:متن آهنگ بر استفاده از رنگ‌ها برای توصیف وضعیت‌های احساسی، اجتماعی، و سیاسی تکیه دارد. خاکستری به‌عنوان نمادی از بی‌حسی و رکود غالب است، درحالی‌که قرمز نماینده خشونت، خونریزی، و سرکوب است. سفیدی که معمولاً با صلح و آزادی همراه است، در اینجا به‌طور کنایی به پرچم آزادی و لباس جلاد اشاره می‌کند، که نوعی تناقض و انتقاد از امیدهای خالی است.• ساختار شعری:ترانه با چهار بند اصلی، هرکدام با رنگ خاصی متمرکز است که یک دوره احساسی و معنایی را بررسی می‌کند. این ساختار به آهنگ انسجام مفهومی و روایی می‌دهد.• انتقاد اجتماعی و سیاسی:تصاویر نمادین مانند “شاخه خشک زیتون”، “پنجره‌های زنگ‌زده”، و “دست‌های کبود” به وضوح نقدی بر وضعیت خشونت و سرکوب در جامعه هستند.2. موسیقی و تنظیم• فضای صوتی:موسیقی آهنگ با استفاده از ملودی‌های مینیمال و فضایی خلوت، حالتی از سکون و تأمل ایجاد می‌کند. این انتخاب به شدت با مضمون ترانه که بر رکود و اندوه تأکید دارد، هماهنگ است.• خوانش احساسی:صدای سبحان گنجی با اجرای پر از حس، پیام اثر را تقویت می‌کند. تکرار واژه‌ها و وزن آرام، مخاطب را به عمق احساسی ترانه می‌برد.3. مضمون کلی و تأثیرگذاری• پیام اثر:آهنگ روایتی از جهانی است که امید و شادی در آن از بین رفته‌اند. ترانه مخاطب را وادار به تأمل در بحران‌های عاطفی، اجتماعی و سیاسی می‌کند.• تأثیرگذاری شاعرانه:استفاده از تصاویر قوی و استعاره‌های بصری به اثر قدرتی شاعرانه می‌دهد که فراتر از یک قطعه موسیقی معمولی است.نتیجه‌گیریCoward Gray یکی از آثار تأثیرگذار سبحان گنجی است که با تلفیق شعر، موسیقی و اجرا، تصویری گیرا و تلخ از جهان ارائه می‌کند. این آهنگ نشان‌دهنده تعهد گنجی به خلق آثاری است که نه‌تنها از لحاظ هنری برجسته‌اند، بلکه بازتاب‌دهنده عمق مسائل انسانی نیز هستند.اگر می‌خواهید این ترک را بشنوید، می‌توانید به Amazon Music مراجعه کنید سبحان گنجی سبحان گنجی Mon, 18 Nov 2024 05:37:51 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%AA%D8%A8%D9%84%D9%88%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%DA%A9%D8%B1%D8%B1-%D8%B3%D9%88%D8%B2-u86oxi7w6dbu جستاری پیرامون آهنگ جوش شیرین از سبحان گنجی https://youtu.be/EWUEwDkM4nE?si=TN7ECZ5ltz17sa5l جوش شیرین یکی از موفق‌ترین نمونه‌های هنر موجز و مصداقی برای توضیح بهتر موسیقی مینی‌مالیستی و از آثار قابل توجه‌ موزیک تلفیقی ایران زمین تا به امروز است.آهنگ “جوش شیرین” که ۰۲/۰۲/۲۰۲۲ به عنوان بخشی از یک EP چهارقطعه‌ای منتشر شد، اثر برجسته‌ای از سبحان گنجی است که موئد ارجاعات اجتماعی و بازی‌های زبانی و در ستایش و اهمیت ایجاز است. این اثر که با همراهی رضا آذر و امیر گنجی خوانده شده تجربه‌ای چندوجهی از موسیقی را برای شنوندگان فراهم می‌آورد. در “جوش شیرین”، سبحان گنجی همزمان به طنز و اندوه می‌پردازد و از تکرار دو عبارت ظاهراً ساده استفاده می‌کند که زندگی روزمره را در تقابل با زیرمتن‌های عمیق و اسطوره‌ای قرار دهد.آهنگ با خط “نانوا به نان جوش شیرین می‌زند” آغاز می‌شود. این جمله بازی کلامی فوق‌العاده‌ای حول واژه “شیرین” ایجاد می‌کند که هم به سدیوم هیدروژن کربنات اشاره دارد که در تهیه نان به کار می‌رود و هم به شخصیت شیرین در خسرو و شیرین نظامی در ادبیات کلاسیک فارسی که با داستان عاشقانه تراژیک فرهاد که در ادامه یا کل اثر پیرامون درماندگی اوست مرتبط است. در آهنگ جوش شیرین نانوا به نان فقط یک بار (و از زبان یک اجرا کننده) جوش شیرین می‌زند در حالی که پس از آن، عبارت “بیچاره فرهاد” بارها و بارها به اشکال مختلف توسط سه اجرا کننده تکرار و اجرا می‌گردد و تراژدی و نکبت فرهاد را منتقل می‌کند.علاوه بر این، عبارت “نانوا به نان جوش شیرین می‌زند” می‌تواند کنایه‌ای به وضع موجود اجتماعی، اقتصادی و سیاسی باشد. شاید این جمله به نوعی به وضعیت‌هایی اشاره داشته باشد که افراد یا نهادها برای بهبود ظاهری یا موقتی یک مشکل از راهکارهای سطحی و سریع استفاده می‌کنند، در حالی که مسئله اصلی همچنان باقی می‌ماند. این جنبه‌های متنوع تفسیری آهنگ را به لایه‌های بیشتری از معنا و مفهوم اجتماعی پیوند می‌دهد.١. ساختار و ترکیببا مدت زمان کمی بیش از صد ثانیه، “جوش شیرین” یک ترکیب مختصر و مینیمالیستی است که بر پایه تکرار بنا شده است. کل آهنگ حول این دو خط کلیدی می‌چرخد و از طریق تکرار آن‌ها، تأثیر هیپنوتیزمی ایجاد می‌کند. این تکرار به شنوندگان اجازه می‌دهد تا در تضاد بین عملی روتین و امری افسانه‌ای غوطه‌ور شوند.۲. عناصر ملودیک و هارمونیکملودی ساده است و توجه را به تغییرات ظریف در احساسات هنگام تکرار عبارات معطوف می‌کند. از نظر هارمونیک، آهنگ ممکن است بین آکوردهای ماژور (برای بازتاب طبیعت روزمره کار نانوا) و آکوردهای مینور (برای برجسته‌کردن اندوه وضعیت فرهاد) جابجا شود. ساختار هارمونیک کم‌حجم، متن‌های مینیمالیستی را تکمیل کرده و معانی عمیق آن‌ها را برجسته می‌کند.۳. سازبندی و تولیدتنظیم خلوت قطعه به فضاسازی مدرن آهنگ کمک شایانی کرده. در حالی که پیانو کیفیت شاعرانه و گفتگویی‌ قطعه را به نمایش میگذراند، صداهای الکترونیکی و محیطی می‌توانند لایه‌ای معاصر به روایت اسطوره‌ای اضافه کنند. این ترکیب قدیم و جدید، منظره‌ای موسیقایی ایجاد می‌کند که دوگانگی موجود در متن‌ها را هم منعکس می‌کند.اجراهای صوتی سبحان گنجی در تأثیر آهنگ مرکزی هستند. بیان بی‌احساس او از “نانوا به نان جوش شیرین می‌زند” با تکرار پر احساس “بیچاره فرهاد” تضاد دارد و تعادل ظریفی بین روزمرگی و اسطوره‌ای بودن ایجاد می‌کند. دو هنرمند دیگر، رضا آذر و امیر گنجی، عمق بیشتری به این تکرار اضافه کرده و جو تراژیک را تقویت می‌کنند.۴. ریتم و تمپوتمپوی “جوش شیرین” پایین است، به طوری که شنوندگان بتوانند لایه‌های معنایی موجود در متن‌ها را بررسی کنند. ریتم ثابت و غیرمداخله‌گر باقی می‌ماند تا تمرکز بر روی کلمات و معانی عمیق‌تر آن‌ها حفظ شود. این سادگی تنوع تفکری آهنگ را افزایش می‌دهد.۵. تنش و رهاییتنش در “جوش شیرین” از دوگانگی موجود در متن‌ها ناشی می‌شود. شنونده دعوت می‌شود تا عمل روزمره نانوا در افزودن جوش شیرین را با عشق حماسی و تراژیک فرهاد آشتی دهد. رهایی احساسی زمانی رخ می‌دهد که “بیچاره فرهاد” تکرار می‌شود، احساسی ترکیبی از طنز و اندوه ایجاد کرده و همزمان به اوضاع فرهاد خندیده و همدردی می‌کند.▎نتیجه‌گیریسبحان گنجی با جوش شیرین” تجربه شنیداری چندوجهی. از طریق تولید مینیمالیستی و شعر هوشمندانه، ایجاد میکند. گنجی نشان داده یک قطعه ی کوتاه موسیقایی قادر است ما را به تأمل پیرامون موضوعات جاودانه عشق، فقدان، و لحظات روزمره‌ای که زندگی ما را مشخص می‌کند وادارد. سبحان گنجی سبحان گنجی Wed, 23 Oct 2024 20:15:43 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%82%D8%B5%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C-gxfbq1eplf4x نیم‌نگاهی به قصیده‌ی سید حامد احمدی با ردیف گردن:این قصیده با مطلع «مرا سری‌ست مسافر سوار بر گردن | بر آن سرم که نپیچد سر از سفر گردن» از شاهکارهای زبان و ادب فارسی‌ست؛ از بهترین قصیده‌های ادبیات ایران. و شادا که نه ساخته و پرداخته‌‌ی شش قرن پیش پیری صله‌جو، که سروده‌ی همین سال‌های جوانی دهه‌شصتی‌ست که با تسلط فوق‌العاده‌اش بر زبان و شیوایی کم‌نظیرش در ادب فارسی نه تنها از ترکیبات امروزی مثل بی‌بخاری و کبریت بی‌خطر بدون بر هم خوردن بافت شعرش بهره می‌برد که بر ارزش بلاغی اقوال مشهور پیشینیان نیز چیزی می‌افزاید. برای مثال با آوردن مسکین، علاوه بر موسیقایی‌تر کردن بیت خود، وضع نابسامان عدالت را درشت و شوشتر را همین‌طور که هست درست می‌کند. (در بیت معروف ضرب‌المثل، صرف نظر از ایراد قافیه، جز نام شهر دوم، حرف آخر فعل نیز از وزن بیرون افتاده)پیرامون قدرت شاعری احمدی سخن بسیار می‌توان و می‌بایست گفت منتها آنچه مرا واداشت بر چند خط ابتدایی این جستار بیفزایم، جسارت متعهدانه‌ای‌ست که سید حامد احمدی در اغلب آثارش از جمله همین اثر که آن را قطع به یقین بهترین شعر فارسی دست کم در قالب قصیده می‌دانم دارد.اجازه دهید از تمامی پدیده‌های های فرمیک این کار، از همه‌ی نمونه‌های اعلای استفاده از بدیع و معانی و بیان موجود در فرم این قصیده بگذرم و در انتها تنها نگاهی به محتوایش بیاندازم.چیستی ماجرای شعرشعر دارد چه می‌گوبد؟ نخست انواع و اقسام مرگ را برمی‌شمرد و اعلام می‌دارد که نه فقط برای رخ دادن هر یک آمادگی لازم را دارد که در صورت وقوع بسیاری‌شان، بسیاری هم کیف خواهد کرد. از اواسط قصیده می‌شود حدس زد که بناست راوی به دار آویخته یا تیرباران شود. شعر انگار روایت دست اولی از حرف‌های یک محکوم به اعدام است خطاب به…کیستی مخاطب شاعرشاعر دارد با چه کسی حرف می‌زند؟ طرف گفته‌های قصیده تا نزدیکی‌های شریطه گاهی جلادان، زمانی هم‌کیش‌ و اندیشان شاعر به نظر می‌آیند ولی کافی‌ست اندکی تامل کرده بلاغت سراینده را به یاد بیاوریم تا مطمئن شویم محال ممکن است که جز مخاطب جدی شعر و مدعی رسمی شاعری، فرد دیگری طرف صحبت این گفته‌ها قرار گرفته باشد. و حتی بدون در نظر گرفتن عبارات فقیه و شیخ و معاویه، بدون کمترین آشنایی با میشل فوکو، می‌شود به راحتی آب خوردن متوجه ارتباط فرد مذکور با قدرتِ مطلقه شد.اگر هم مخاطب شاعر برای برخی از خوانندگان و شنوندگان تا اواخر شعر در پرده مانده باشد، دیگر به وضوح درمی‌یابند که شاعر با چه کسی و به چه منطقی سخن می‌گفته. حتی می‌فهمند چرا چنین حکمی برای او صادر شده. و شگفتا که شعر/روایت با ابراز مجدد و مجدانه‌ی همان اظهارات علیه حاکم، با بیان همان مانیفست ضد قدرت حاکمه که منجر به صدور همین حکم [غیر انسانی و ناعادلانه] گشته پایان می‌گیرد. بدون گرفتن ژست مظلومانه. بی اعلام موضع ضعف. بدون گرفتن مواضع نزدیک به ضعف. تازه این بار زبان‌درازی (/هجو) هم می‌کند (/ش)شعرخوانی سید حامد احمدی را از یوتیوب نماشا کنید.متن قصیده:مرا سری‌ست مسافر سوار بر گردنبر آن سرم که نپیچد سر از سفر گردنچه گردنی که به گردون نمی‌سپارد سرعجب سری که ندارد از او خبر گردنتنم ز آتش سر آب می‌رود چون شمعرسد به پای من آخر از این شرر گردناگر که گل نکند میوه‌ی سرافرازیبریده به که درختی‌ست بی‌ثمر گردنسری که تن دهد آغوش بی‌بخاری راسرش مخوان که کدویی‌ست رسته بر گردناگر سر از غلیان چون سپند برنجهدزند کنایه به کبریت بی‌خطر گردنسرم هماره بماند وبال گردن منبه بار منت گردن نهد اگر گردنصدای پای تبر پر زد از دهان خبربسی نمانده درآرد ز شوق پر گردنبه جان مرگ قسم دم به دم قدم به قدمنشسته‌ام بغل مرگ؛ دست‌ در گردنچو دختری که ز دست پدر نپیچد سرچو مادری که نگرداند از پسر گردنبسوی مرگ چنان می‌دوم به سر که مرانمی‌رسد ز تکاپو به گرد سر گردنبه خون دشنه چنان تشنه‌ام که دشنه به خونبگو گلو کند از خون خویش تر گردنبرو که نزد تو زانو نمی‌زنم ای لات!وگر درآورد از پالهنگ سر گردناگر هر آینه سر تا به پای دار شویمقابل تو شوم پای تا به سر گردنطناب دار مدال شهادت است ایکاششود به حلقه‌ی دار تو مفتخر گردنبه دلو دار اگر از چاه تن برآرم سرمرا شود بدل از بیرق ظفر گردنبه ساز دار برقصد نهاده سر به طبقزهی هنر که ندارد جز این هنر گردنهمینکه گزمه کند عزم نیزه‌بارانمسپرده‌ام که کند سینه را سپر گردنز طول قامت این نیزه‌های سرگردانمراست یک سر و گردن بلندتر گردنعقاب سر به فلک برده‌ی مجرد راکسی ندیده برد سر به زیر پر گردنکمر مبند به تحقیر مرد فحل از جهلمن آن نی‌ام که مرا افتد از کمر گردنمن آن نی‌ام که به تاوان گردن‌افرازیشوم قفاخور خوکان مختصرگردنبراستی که ترا می‌سپارم الا سرچنانکه پیش تو خم می‌کنم مگر گردنوگر ز دست تو سر زد تبر چه سرزنشی؟به پیشواز تبر می‌دود به سر گردنبزن که داشته بر گردن سرافرازانتبر هر آینه حقی بزرگ بر گردنبه احترام تبر گردن منا برخیزبه اعتبار تبر گشته معتبر گردنوگرنه سر به دل لاک بردگان را همظهور می‌کند از غیبت تبر گردنفرو نیامدن ای قوم کار هر سر نیستچنانکه خم‌ نشدن نیست کار هر گردنسر سران نبرازد مگر به گردن منسر مرا نفرازد مگر ابرگردننهم به پیروی شیخ شهر گردن اگرکشد ز پیروی مبتدا خبر گردنبلی دهد اسدالله با معاویه دستاگر نهد به سگ ماده شیر نر گردنگرفته یک‌تنه خون‌ها ز خلق نازک‌دلفقیه سرکش گردن‌کلفت بر گردنچرا به کیفر آهنگری به بلخ‌ اندرزنم ز مسگر مسکین شوشتر گردن؟سران فتنه چو بر دوش گردن فتنه‌ستبُرید باید از این مار چندسر گردنمرا پدر ز پدر گفت آنچه را که شنفتچه گفت؟ گفت که بشکن ز بی‌پدر گردنز شیخ و شاه و شریف ای پسر ببرّ و ببراز این مثلث تزویر و زور و زر گردنبه عقل و زهد و شرف برکن و بپیچ و منهز نفس سفله دل از سیم سر به زر گردنز خیر شر و ز سودای خیر اگر گذریدرآوری ز فراسوی خیر و شر گردننترس باش که دارد برغم بیش‌اندیشمیان این همه ‌جا ریشه در جگر گردنطناب مرگ چو گردن کشد نخواهد یافتبجز تلاوت “اَینَ المَفَر” مفر گردنفغان مکن که قضا آنقدر قدر نبودکه از قضا ز قضا نشکند قدر گردنبه عشق حضرت خورشید مشعل ‌اندر دستکشد ز بستر شب دختر سحر گردنهمیشه تا که سخن گیرد از دهن فرمانهماره تا که پذیرد ز سر اثر گردنستبرسینه و ستوارپای و سنگین‌سردرازدست و قوی‌پنجه و قدرگردنهجات می‌کنم ای ماردوش گرگ‌آغوش!قفات می‌زنم ای گاوریش خرگردن!سید حامد احمدی سبحان گنجی سبحان گنجی Sat, 30 Mar 2024 10:46:30 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%AE%D8%AF%D8%A7-%D8%B1%D9%88-ks0ddekfplmc کاور ترک خدا روآهنگ «خدا رو» از سبحان گنجی، تصنیفی زنده و بانشاط است که عناصر جشن، آزادی و سرکشی را در هم می آمیزد. ضمن شنیدن آهنگ خدا رو از اینجا بیایید به این اثر نگاهی بیندازیمجشن و رهایی:شعر آهنگ «خدا رو» با تابوشکنی در فرم و محتوا با عبارت «خدا رو بپیچون» و تکرارش شروع می‌شود. با شنیدن «همین گوشه موشه یه جایی برقصیم» شنونده می‌تواند حدس بزند به علتی مذهبی (خدا رو بپیچون) امر رقص (به طور جزئی و شادی در نگاه کلی) در سرزمین راوی ممنوعیتی چیزی دارد. انگار رقصیدن (دست کم رقصیدن دوتایی) برخلاف هنجارهای رایج در مملکت راوی است با این حال ورس‌های اثر صرفا درخواست‌های مکرر راوی برای رقصیدن است و توصیف جز به جز و با جزئیات رقصی که بناست تا صورت بگیرد در کورس (قسمت تکرارشونده) اثر هم دم از نیستی خدا می‌زند و البته فراموش نمیکند که اینجا را به شیوه‌ای کمدی اجرا کند. مناظره خشک بین آتئیست و تندروهای ادیان که نیست. تمایل به شادی و میل به آزادی از دیگر تاکیدات شعر آهنگ «خدا رو» ست: "یه کم شاد باشیم... که آزاد باشیم»ریتم شاد و هیپ‌هاپی کل اثر علی‌الخصوص بخش تندتر (یا رپ) کورس به حس جشن و فضای پارتی جشن و ای بسا تم شورش‌طلبانهٔ اثر کمک می‌کند.تم شورشی:البته که این آهنگ باورها و قراردادها را با سطرهایی چون "به کی میگی خدا؟" و "به چی میگی خدا؟" و"بوخدا نی خدا بوخودا نی خدا" زیر سوال می‌برد اما بیشتر و دقیق‌تر در حال به چالش کشیدن درک سنتی از معنویت و اقتدار حاکمیت تمامیت‌خواه موجود است.ایده با هم رقصیدن می‌تواند افزون بر تقاضایی عاشقانه به یک معشوق، حاکی از دعوت به اتحاد کل مردم جامعه باشد. «خدا رو» تشویقی برای ارتباط گرفتن با همدیگر و جشن گرفتن برای نعمت زندگی‌ست.توصیف جزئی رقص که در ادبیات کلی‌گوی فارسی جالب توجه است اروتیزم اثر را تقویت می کند: "بگیر دستمو بعد پاهاتو به نوبت بذار روی پاهام"تقریبا همه آهنگ را می‌توان به شکل استعاری هم دید. "پیچوندن خدا" را نمادی از زیر سوال بردن باورهای تثبیت شده گرفت. و در تقابل با خدا قرار دادن مخاطبش را نشانه‌ای از جستجوی دیدگاهی تازه. هرچند مثل بسیاری از آثار هنری، این آهنگ نیز امکان تفسیر شخصی را فراهم می کند. شنوندگان ممکن است معانی خود را پیدا کنند و با جنبه‌هایی متفاوت (و شاید با اختلاف در هر سطحی) طنین شخصی خود را داشته باشندموسیقی اغلب از معانی تحت اللفظی فراتر می رود و احساسات و تخیل ما را تحت تأثیر قرار می دهد هرچند به طور کلی، «خدا رو» در کنار اهمیت بخشیدن به فردیت و سرپیچی، خوشبختی و خوشحالی زوج/جامعه را جشن می گیرد. سبحان گنجی سبحان گنجی Fri, 29 Mar 2024 09:53:00 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D8%A8%D9%BE%DB%8C%DA%86%D9%88%D9%86-%D8%AE%D8%AF%D8%A7-%D8%B1%D9%88-xb1nrw0hj5uf https://music.youtube.com/watch?v=XaP_Udbf2C0&si=yaYvICrUVB_uCndB «خدا رو» دعوتی‌ست به رقص و شادی فارغ از باید و نبایدهای ایدئولوژی‌ها و مذاهب. این اثر در سبک هیپ هاپ و رپ است در ادامه متن کامل ترانه «خدا رو» جدیدترین آهنگ سبحان گنجی را ببینید:خدا رو بپیچون خدا رو بپیچون دو تایی برقصیمهمین گوشه موشه یه جایی برقصیمبرقصیم برقصیم برقصیمبه کی میگی به کی میگی به کی میگی خدابه چی میگی به چی میگی به چی میگی خدابه کی میگی خدا به چی میگی خدابه خدا نی خدا به خدا نی خداکو خدا کو خدا نی خدا بوخداکو خدا کو خدا نی خدا بوخدابوخدا نی خدا بوخدا نی خدابوخدا بوخدا بوخدا نی خداخدا رو بپیچون خدا رو بپیچون دو تایی برقصیمهمین گوشه موشه یه جایی برقصیم بپیچون خدا رو یه کم شاد باشیمخدا رو بپیچون که آزاد باشیمبگیر دستمو بعد پاهاتو به نوبت بذار روی پاهامنترسی من اینجاممن اینجام و میخوام بلندت کنم تا بچرخیمیه جوری بچرخیم که انگار که چرخیمبچرخیم یه جوری که انگار یه چرخیمبچرخیم بچرخیم بچرخیمکو خدا کو خدا نی خدا بوخداکو خدا کو خدا نی خدا بوخدابوخدا بوخدا بوخدا نی خدابو خدا بوخدا بوخدا نی خداکو خدا کو خدا بوخودا نی خداکو خدا کو خدا بوخودا نی خداکو خدا کو خدا بوخدا بوخدا بوخدا نی خدانی خدا بوخدا بوخدا نی خدابه کی میگی خدا به چی میگی خدابه خدا نی خدا به خدا نی خدا سبحان گنجی سبحان گنجی Fri, 08 Mar 2024 14:24:02 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%DA%A9%D8%A7%D8%B4-%D8%AA%D9%88-%D9%87%D9%85-%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D9%85%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-xmsalqjcow2j https://vimeo.com/918215561 فیلم کوتاه I Wish You Were in My Shoes کاش تو جای من بودی یا همان‌طور که گیتا تقریبا در تمام طول فیلم می‌خواند «کاش تو هم حال مرا داشتی، اثری‌ست نیمه سمبلیک نیمه واقع‌قرایانه که در احتمالا کلاسیک‌ترین شکل ممکن، خالی از اضافات و اطناب، سعی دارد -دست کم- به دو مسئله مهم بدون نگاه (یا زاویه دید) جانبدارانه بپردازد. حرمت نفس و غنیمت شمردن دم سبحان گنجی سبحان گنجی Sat, 02 Mar 2024 13:39:22 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D9%84%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B4-%D9%82%D9%85%DB%8C%D8%B4%DB%8C-%D8%A8%DA%AF%D9%85-%D8%A8%DA%AF%D9%85-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D9%86%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B2%DB%8C-g0ehpdxpgsuc https://youtu.be/5lVdScvPRsg اولین قسمت برنامه‌ی ترانه‌بازی به بازخوانی متن ترانه‌ی فاصله آقای قمیشی پرداخته. من می‌گم منو شکستن چشم فانوسمو یستن تو میگی خدا بزرگه ماهو می‌ده به شب من من می‌گم آخه دلم بود اون که افتاده به خاکه تو می‌گی سرت سلامت آینه‌ها زلال و پاکه سبحان گنجی سبحان گنجی Wed, 17 Jan 2024 01:46:10 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%D9%87%D9%81%D8%AA-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D9%85-t4kjg453xre8 ماجرای تک تک خوان‌های هفت خوان رستم را می‌توانید در قسمت پنجم کتاب صوتی دفتر دانایی و داد نوشته‌ی دکتر میرجلال‌الدین کزازی که بازنوشت شاهنامه‌ی ابوالقاسم فردوسی‌ست گوش بدهید. ویدیوی زیر از نقطه‌ی آغاز داستان هفت خوان است: https://youtu.be/LGsglCZ4Ksc?t=868 سبحان گنجی سبحان گنجی Thu, 07 Sep 2023 21:59:44 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%DA%86%D9%86%D8%AF-%D8%BA%D8%B2%D9%84-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%A8%D8%AD%D8%A7%D9%86-%DA%AF%D9%86%D8%AC%DB%8C-dar7s9jdspay لای پای پاندا آخرین مجموعه شعر سبحان گنجی‌ که از اوایل سال نوی هزار و چهارصد و یک در هر دو کتابخانه‌ی گوگل و اپل‌بوکز به صورت رایگان قابل دریافت بوده هم‌اکنون در شکل سنتی کتاب نیز به قیمت ۱۲ دلار از (تقریبا) سراسر جهان (نسبتا آزاد) از کتابفروشی‌های آنلاین مثل آمازون قابل تهیه و خریداری‌ست.در این پست نگاهی می‌اندازیم به چند غزل از این مجموعه شعر:نسخه‌ی شنیداری غزل «اندر حکایت انبیا» را می‌توانید از اینجا گوش کنیدبه دست‌‌هات كنار عصاش عادت كردو دوست دختر موسی به تو حسادت کردمسيح، عالی؛ اصلا خر مسیح خداولی مگر کاری هم به غیر صحبت کردنداشت میل محمد به کردن اعجازفقط به نام تو و نفع خود حکومت کرداگر چه کلا بی کله بود ابراهیمولی اوامر پوچ تو را اجابت کردشنا كه ياد ندادى به يونس بدبختنهنگِ مادر مُرده از او حفاظت كردچقدر نقشه كشيدى كه كامران نشودكه آخرِ سر يوسف خودش دخالت كرد(چه شد كه اين همه بودى و بعد غیبت زد؟چطور مى‌‌شود اين قدر قرن غيبت كرد؟)دروغ کم نشنید از تو نوح پس حق داشتکه هر دو سال عبادت دو قرن لعنت کردبه ما رسيدى و يك‌‌دفعه عشق يادت رفتشهاب‌‌سنگ كجاى سرت اصابت كرد؟نسخه‌ی شنیداری غزل «نه» را می‌توانید از اینجا گوش کنیدنافِ لبت را کنده‌اند از بیخ با نهتاریخ همراه است با این ماجرا؛ نه؟می‌بینمت، می‌خواهمت، می‌بوسمت، میپرسم که آیا دوست داری باز... یا... نه؟با هم دوباره...؟ -نه! چرا؟ انگار... شایدشاید... شبیهِ... مثلِ... اصلا... خب... چرا نه؟حتی خدا را می‌شود راضی به من کردحتی خدا را می‌شود اما تو را نهباید نوارِ قلب من را دیده باشیباید نوارِ قلب من را دید تا... نهبا قلب من بازی بکن ای خوب... این قلبخیلی لری‌اش می‌شود مال شمانهدهلیز در دهلیز می‌خواهم لبت رارگ تا رگش را... قرمزی‌اش را... بیا نهرا بین دست و سینه‌ات تقسیم کن؛ منمن دوستت دارم. تو دشمن باش با نهنسخه‌ی شنیداری غزل زیر را می‌توانید از اینجا گوش کنیدبرای من که سرم کارگاه مس‌کوبی‌ستصدای تو سند سردخانه‌ای چوبی‌ستبه عکس چشم تو ساعت زدم که هر ساعتبه راه چشم تو باشم که خوب اسلوبی‌ستولی فقیه تن تازه‌ات نمی‌داندسپور پیر تنم عضو حزب خون‌روبی‌ستچه هیچ تو چه همه‌ چیز هر که غیر از توبدی تمامِ به جز تو، تمام تو خوبی‌ستصلابت کف کفشت ضمانت صلح استو شال‌گردنت آویز حکم مکتوبی‌ستکه قانعم کرده جز تو هیچ چیز جهاننمی‌تواند ثابت کند چه آشوبی‌ستکجای شب‌کده‌ی ما هواش مطلوب استکه روزنامه نوشته هوای مطلوبی‌ست؟دلم گرفته نپرس از کجا نپرس از کیدلم گرفته. همیننسخه‌ی شنیداری غزل روال از اینجا قابل شنیدن استامروز نیست بودیم فردا محال باشیمدیگر محال باشد خوش‌ بخت و حال باشیمغم در جنوب بود و ما در جنوب بودیمغم در شمال باشد ما در شمال باشیمبا ما بد است دارا با ما بد است سارااز ما نخواه یارا نیکو خصال باشیماین روزگار بیمار گرگ نر است و هر باراصرار دارد انگار ماده غزال باشیمیاسر نشد ولاکن... عمار هم که... لاکنسلمان که هیچ لیکن شاید بلال باشیمهرچند رسم دنیا لاشی‌گری‌ست با ماناچیده رُسته به تا افتاده کال باشیمیا نشئه‌ایم یا مست؛ یا حالتی از این دستتا در توان ما هست بر این روال باشیمدکلمه غزل مرسی را از اینجا گوش کنیدببر ببر ببرم. تا خودت ببر. مرسیفرو کن‌ام به خودت کلّه تا کمر. مرسیو قلّه‌های تنت را به فتح راضی کنو راضی‌ام کن از این فتح پر خطر. مرسیاز این که بی تو به جایی نمی‌رسم ممنوناز این که با تو به تو می‌کنم سفر مرسیتمام کودکی‌ات را شروع کن با مندوباره بچّه شو و بی هوا بپر. مرسیشبیه‌تر به خودم می‌شوم تو که باشیمرا شبیه خودم کن. شبیه‌تر. مرسینخواب این همه حیف است آن دو وحشی تومطیع پلک تو باشد مژه‌دمر! مرسیو وقت آینه‌ات را تلف نکن لطفاتلف نکن یعنی که نده هدر. مرسیو در پایان غزل خرما را که نخستین غزل در کتاب است از اینجا گوش کنیدبا لطف به پای ثابت غم، خرمابگذار کنار میم ِماتم خرمااین‌طور نخواه هر چه را با هر چهاین‌طور نشو که هم خدا هم خرماسوغاتی چشم تو: عسل. قم: سوهانزنجان: چاقو. نجف: کفن. بم: خرماآبانِ لبت جعبه‌ی پُر خرمالومردادِ لبم کارتنِ کم‌خرماتصویرِ درختِ لُخت، دستی عریانسردرگمیِ حضرت مریم، خرمابر خاتم انبیا محمّد صلواتبر محور چسبناک عالم... -خرما!؟مرسی. من از این میوه بدم می‌آیدمیوه نه... همین... چیز... بگو... خَـ..م؟! خرمامرحوم همیشه پایه‌ی شادی بودهرچند به پای ثابت غم، خرما...نسخه‌ی شنیداری غزل عمومی از اینجا قابل شنیدن استچشم تو شاهکار اساطیر رومی است؟یا کار دست آینه سازان بومی است؟امکان ندارد این که فقط یک خدا تو را...تعداد خالقان تن تو نجومی استاما تو بی‌سلام‌خداحافظی‌کنیپس یک خداست خالقت اما سدومی استچون عقل شرح محشری‌ات را نمی‌دهدهر عاقلی که عاشق تو شد هیومی استهر شب تن برهنه‌ات از قبل بهتر استجنس تن برهنه‌ات انگار مومی استانگشت‌های ما که حریفت نمی‌شوندبازیِ تیم دست ظریفت هجومی استاین روزها همه به تو وصلند؛ تو چطور؟ابریشمی‌ست شمع لبت یا...[هی غر نزن که لیلی و شیرین نمی‌شومعشق است؛ عشق؛ من چه کنم خب؟ عمومی است]× سبحان گنجی سبحان گنجی Tue, 04 Jul 2023 21:48:14 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/httpsvirgooliosobhanganjinovelfacebook-s3oq8nfkxzck فیس‌بوک رمانی پست‌مدرن از سبحان گنجی‌ست که در سال ١٣٨٩ نوشته شده و توسط انتشارات ناکجا منتشر شده است. فیس‌بوک شرحی چند لایه و غیر خطی‌ست از چرایی و چگونگی شکل‌گیری و پیش‌روی روابط چند شخصیت‌ که هر کدام با یک حرف از الفبای زبان فارسی نام‌گذاری شده‌اند.اگر چه حجم زیادی از اتفاقات رمان در تهران امروز می‌گذرد اما سیر وقایع رمان از دوره‌ی اسطوره تا آینده‌ی دور بشر را در بر می‌گیرد. در رمان فیس‌بوک صرفا به رخدادهایی چون طوفان نوح، حمله‌ی مغول، انقلاب ۵۷ و جنبش ۸۸ اشاره نشده است بلکه هر کدام از این رخدادها نقشی اساسی در تحول و شکل‌گیری کاراکترها داشته‌اند.کتاب فیس‌بوک سبک نگارش یکسانی را پیش نمی‌گیرد. اثر پر است از قسمت‌هایی که نثری آهنگین و مسجع و عباراتی شاعرانه و بعضا ترجمه‌ناپذیر دارند. همین طور زیادند بخش‌هایی از رمان همچون تمام دیالوگ‌ها که لحنی کاملا غیر رسمی دارند. علاوه بر تسلط نویسنده بر چند و چون قابلیت‌های زبان فارسی، آنچه موجب پیوند این دو فضای متفاوت می‌شود روایت پست‌مدرن رمان با حضور تقریبا پیوسته‌ی نویسنده در متن اثر است. فرم فیس‌بوک به نویسنده این اجازه را داده که در بستر شخصیت‌پردازی و روایت به مقولات زیادی در سطوح متفاوت بپردازد. از موضوعات روانکاوانه مانند اعتماد به نفس، وسواس‌های‌ فکری و عملی و خودشیفتگی گرفته تا مسائلی مثل کودک-همسری، چند همسری، بیکاری، مهاجرت و…صراحت لهجه در طرح و بیان مسائل فرهنگی-اجتماعی گاهی خارج از روند کلاسیک شرح‌دهی شخصیت‌های رمان با بیانی طنزآمیز، ارائه‌ی تیتروار و بسته‌بندی شده‌ی اطلاعات مربوط به بعضی کاراکتر‌ها، ترتیب الفبایی حضور شخصیت‌ها و کوتاهی فصل‌های کتاب باعث شده‌اند تا رمان فیس‌بوک یکی از تندترین ریتم‌ها را در میان تمامی آثار داستانی ادبیات ایران داشته باشد.درباره قهرمان/شخصیت اصلی رمانفیسبوک رمانی‌ست پست‌ مدرن که احتمالا منطقی‌تر آن است که نویسنده‌اش را -علی رغم داشتن خانوم آ، چند شخصیت اصلی و چندین کاراکتر فرعی- قهرمانش بدانیم. نه به این خاطر که در جای جای کتاب با طنازی و صراحت، اظهاراتی نموده (حتی به بهانه‌هایی بانمک در اوایل و اواخر کتاب ایمیل و نامش را قرار داده) بل به این دلیل که طولانی‌ترین فصل کتاب فصل‌ ک ا‌ست بین دو فصل مربوط به شخصیت ق و کاراکتر گ.به نظر می‌رسد علت نام اثر هم همین قسمت طولانی‌ترش باشد. (در جایی از کتاب روند نام‌گذاری رمان به این شکل بیان شده: اگر هر بخش از رمان را پروفابل/چهره‌ی یکی از شخصیت‌ها در نظر بگیریم، چهره‌ی کتاب «کلاغ‌ها بهتر می‌دانند» بیشترین سهم را داشته. و اگر واقعا هر یک از فصل‌های رمان بررسی پررنگ و لعاب‌تر یکی از شخصیت‌های رمان باشد، بلندترین بررسی مربوط است به یک کتاب دیگر از همان نویسنده‌ای که در خیلی جاها مستقیم و غیر مستقیم ابراز وجود کرده. در واقع این فصل هم به واکاوی یک شخصیت اختصاص یافته. شخصیتی که از قضا با نگاهی غیر کلاسیک شاید بتوان قهرمان نه چندان پنهان داستان دانستش.با دیدگاه کمّی پیشین که ادامه دهیم، سرکار خانوم آ دومین فرد دارای اهمیت است. علاوه بر حضورش در گوشه و کنار متن، علاوه بر ارتباطات بیشترش با دیگر کسان کتاب و اشارات متعدد کتاب به او (حتی نام یکی مانده به نام کنونی رمان -آ فاحشه‌ست؛ شما چطور- «گره خورده» به نام آ) علاوه بر فصل خودش (فصل نخسن رمان) فصل ع هم -در نزدیکی‌های فصل ک- به آ اختصاص یافته. یعنی بر خلاف تمامی افراد که درست به ترتیب الفبای فارسی در متن حضور دارند (حتی ترتیب حروف یک صدا و چند شکل نیز دقیقا رعایت شده. مثلا داستان شخصیت ثریا درست در سه جایگاه مربوط به حروف ث، س و ص قرار داده شده. این بانو نام/قسمت/فصل ع را هم -به نوعی خارج از قاعده- به خود اختصاص دادهدرباره‌ی نویسندهسبحان گنجی در هفدهم اسفند سال ۱۳۶۴ در تهران متولد شده است. وی شاعر، ترانه‌سرا، آهنگساز، خواننده، نویسنده و کارگردان ایرانی است. از جمله آثار دیگر او می‌توان به کتاب‌های «قوای جنسی پانصد گراز را دارم» (مجموعه شعر - ١٣٨۴) و «لای پای پاندا» (۱۴۰۱) «هیچکس تنها نیست» (داستان بلند - ۱۳۸۸) «آن دراز و چند داستان کوتاه‌تر» (مجموعه داستان - ١٣٩٠) «وتواصو» (جستارهای پیوسته - ۱۳۹۳)، آلبوم‌های «ژاکت آبیت»، «واسه اون یکی اس.جی»، «چرکنویس‌های خوشنویسی شده» و فیلم‌های کوتاهی چون «کشف استعداد یک بازنده برای مردن»، «لنگر» و «ضلع کوچک مثلث» اشاره کرد سبحان گنجی سبحان گنجی Fri, 30 Jun 2023 10:40:55 +0330 https://virgool.io/@SobhanGanji/%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%DA%A9%D9%87-%D8%A7%D8%A8%D8%B1-pq5ycmu29iur https://m.youtube.com/watch?v=6ArqMxSmnXM آهنگسازان: سعید خانی‌پور و سبحان گنجیشعر، ملودی، تنظیم و اجرا: سبحان گنجییک تکه ابردر بادکافی‌ستتا چشم‌های بی‌سرمه‌ات راسرگرم کندبی اینکهگوش‌های بی ‌گوشواره‌ات چیزی بشوندیک تکه ابردر بادکافی‌ستتا چشم‌های بی‌سرمه‌ات راسرگرم کندبی اینکهگوش‌های بی ‌گوشواره‌اتیا انگشت‌های بی انگشتراستینگذاردستتدستی که سمت من استدر جیبت حرام شود#سبحان_گنجی سبحان گنجی سبحان گنجی Tue, 17 Jan 2023 10:26:24 +0330