<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های محمد طبیب زاده</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@Tabibzade</link>
        <description>دانشجوی مهندسی صنایع. بلاگ اصلی: mtabibzadeh.ir</description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-06-17 05:56:41</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/1101/avatar/MMcs3n.jpeg?height=120&amp;width=120</url>
            <title>محمد طبیب زاده</title>
            <link>https://virgool.io/@Tabibzade</link>
        </image>

                    <item>
                <title>۹۸ برای همه پر از تلاشه</title>
                <link>https://virgool.io/@Tabibzade/%DB%B9%DB%B8-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%D9%87-%D9%BE%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%84%D8%A7%D8%B4%D9%87-m8bhodwfnlun</link>
                <description>میخوام سال پیش رو رو به ۳ بخش تقسیم کنم: بهار، تابستان و آخرین ۶ ماه مدرسه رفتن! من هیچ‌جا معرفی کاملی از خودم نداشتم اما معرفی مختصری که در وبلاگم نوشتم به این صورته:محمد طبیب‌ زاده متولد و ساکن کرمان هستم. دانش آموز سال یازدهم ریاضی که در دانشگاه معلوم نیست چی بخوانم اما میدونم مربوط به کامپیوتره. هنوز هم کاری که میخوام بکنم دقیق نیست اما میدونم مرتبط به حوزه فناوری اطلاعاته. از سریال‌های رمزآلود هم خیلی خوشم میاد چون سر و تهشون هم نمیفهمی چی شد و فقط چند دقیقه‌ای سرگرم شدی. البته southpark و family guy هم خیلی خوبن. به موسیقی هم علاقه دارم و نه خیلی شدید. دو بار موسیقی را از نو شروع کردم و دوباره آن را ول کردم. ولاگ هم یه زمانی به انگلیسی توی یوتوب داشتم که بعدا آپدیتش نکردم چون به نظرم کار جالبی نمی‌اومد!توضیح جالبی نیست ولی خودم تونستم تمام چیزهایی که بهشون اهمیت ‌می‌دم رو بنویسم. این پست مثل کوله پشتی نیست که تجربه‌هام رو بگم. اینجا برنامه‌هام رو میگم و کنار اون تمرین نویسندگی هم هست. چون معلوم نیست زندگی یک سال آینده من برای چند نفر از خوانندگان جالب باشه. همونطور که خوندید، فهمیدید سال ۹۹ کنگور دارم و از مهر سال آینده وارد آخرین سال از ۱۲ سال مدرسه میشم. مدرسه پر از خاطره‌هایی که هیچوقت از یاد آدم نمیره خوشحالم که قراره از یک زندگی فانتزی به زندگی کمی واقعی‌تر یعنی توی دانشگاه و جامعه‌ بزرگتر وارد بشم. اما از طرفیم ناراحتم که مدرسه با تمام خوشی‌هاش تموم میشه. ۱۲ سال درس در مدرسه پایان خواهد یافت. برای پیشرفت خودم قراره که یک دانشگاه خوب برم. برای اینکه میتونم شبکه‌ آدمای حرفه‌ای‌تری بسازم. بهتر کار کنم. ذهن متفاوتی از بقیه داشته باشم و دانشگاه‌های خوب هم در شهرهای بهتر از کرمان هستن. مثل تهران، شیراز، اصفهان، مشهد. نمیدونم شاید خیلی از شما با من مخالف باشید اما کسایی که خودشون توی دانشگاه‌های برتر بودن هیچوقت با من مخالف نبودن و من رو به دانشگاه خوب رفتن تشویق کردن. مهم‌ترین هدف سال ۹۸ من هم درس خوندن و پیشرفت توی اونه. من یه زمانی خیلی افت کردم که خدا رو شکر دارم جبرانش میکنم. یکی دیگه از هدفام کنار گذاشتن (نه به طور کامل) شبکه‌های اجتماعی و موزیک گوش دادنه. چون واقعا تمرکز و وقت آدم رو میگیرن و در اوقات فراغتم به جای اینکه وقتم رو روی اون‌ها تلف کنم، روی مهارت‌آموزی مثل برنامه‌نویسی و بلاگ‌نویسی وقت می‌‌ذارم. همونطور که دیدین ۹۸ سالی پر از تلاش و برنامه‌ریزی برای منه. در این اوضاع اقتصادی هم همه‌‌ی ما باید دست به دست هم بدیم تا بتونیم که این کشور رو از سالهای قبل رو به راه‌تر کنیم.خوشحال میشم که شما هم برنامه‌های سال ۹۸تون رو برام کامنت بذارین یا یک پست مجزا برای اون اختصاص بدین. :)</description>
                <category>محمد طبیب زاده</category>
                <author>محمد طبیب زاده</author>
                <pubDate>Fri, 29 Apr 2022 20:05:46 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>یه چیزایی رو باید از اولش گفت، این بار «کنکور»</title>
                <link>https://virgool.io/@Tabibzade/4to14-gns349knuhve</link>
                <description>    یه معلم چهارم دبستان داشتم که واقعاً چیز خاصی نمی‌گفت و خود من هم می‌تونستم تمام چیزهایی رو که میگه خودم بخونم. اما یه استرس طولانی مدت رو توی من انداخت که دقیقاً ۱ هفته دیگه تموم میشه. (البته اینکه برادرم هم اون موقع دقیقا کنکور داشت بی‌تأثیر نیست). استرس انداختنش این بود که از همون موقع سؤال چهارگزینه‌ای یا به بیان بهتر تست باهامون کار می‌کرد. همیشه دوست داشتم بدون معلم یاد بگیرم. الان هم که یوتوب و گوگل هستن خیلی بهتر هم میشه یاد گرفت. اما بالأخره می‌دونین آدم باید توی یه سری محیط‌ها بره و با آدما معاشرت کنه و حتی به زور پدر و مادر هم باید این دوازده سال مدرسه رو بگذرونه. اما بعد از این دوازده سال به نظرم با توجه به اینکه طرف داره به استقلال کامل می‌رسه، بقیش رو می‌تونه خودش انتخاب کنه. حالا دوباره خیلی‌ از افراد به زور والدین‌شون یا تحت تاثیر محیط دبیرستان از فیلتر کنکور رد می‌شن و باید دانشگاه رو هم بگذرونن. در همین بازه بعضی‌ها میبینن که واقعا دانشگاه بهشون کمک نکرد و انصراف میدن، بعضی‌ها دست و پا شکسته تا تهش ادامه می‌دن و بی‌سواد میان بیرون و بعضی‌ها که درصد خیلی کمی هم هست، مطابق با رشته‌ای که خوندن، کار پیدا می‌کنن و توی همون کارشون هم موفق هستن!     من هم خیلی دوست دارم جزء دسته آخر باشم ولی بالأخره کدومش مهمه، دانشگاه خوب؟ رشته؟  مهارت داشتن بدون در نظر گرفتن دانشگاه و غیره؟ من دقیقا نمیدونم ولی یه نمونه خاص و با توجه به چیزایی که بابام دیده و بالاخره تجربه بیشتری داره میگه گزینه آخر! نمیدونم این رو برای کم کردن استرس من در مورد کنکور گفته یا نه.      این یه هفته آینده هم می‌گذره و خیلی برای بعضی‌ها مهمه که درس بخونن ولی من دیگه تحملش رو ندارم. هشت سال کم و بیش داشتم استرسش رو میکشیدم ولی این ۱ سال و نیم آخری خیلی سخت گذشت!    سه سال پیش که داشتم وارد دبیرستان می‌شدم، میگفتم دیگه چون مدرسه خاصه و من درسم نسبت به خیلیا خراب‌تره دیگه باید فقط همین امسال رو توی مدرسه خاص باشم و بقیش رو باید به زور اخراج توی یه مدرسه غیرانتفاعی بگذرونم. اما الان دارم به فکر اون موقعم میخندم!     سال دهم هم گذشت و هیچ اتفاقی جز استرس گرفتن از معلم‌های بی‌سواد نیفتاد. من هم توی اون مدرسه که الان هم چون کارنامه بدی داشت منحل شده، موندم. تابستون سال دهم به یازدهم بود که خیلی یهویی من رفتم یه Summercamp و اونجا واقعا بهم فشار اومد که تنهایی سه هفته زندگی با فرهنگ‌های مختلف زندگی کردم و همین باعث افت تحصیلی شدید من توی سال یازدهم شد.  اما نزدیکای عید سال ۹۸ بود که گفتم بسه، باید فقط به یه چیز فکر کنی و اونم کنکوره که این فیلتر رو هم باید به خوبی رد کنی. یه مشاور مسخره توی مدرسمون بود که با تبلیغ از پانسیونش کرد، من رو هم ترغیب کرد که برم اونجا درس بخونم، واقعا اونجا خوب خوندم، یکم خودم رو کشیدم بالا ولی هنوز هم اون موقع افت رو نتونستم جبران کنم. سه یا چهار ماهی اونجا با پستی و بلندی خوندم و دوباره تابستون هم نسبتا خوب خوندم اما وقتی که پاییز شد و شب زود شروع می‌شد و شروع اصلی مدارس بود من دیگه کاملا نتونستم خودم رو بکشم بالا، واقعا سخت گذشت. از بهمن رفتم یه کتابخونه با اینکه نزدیک خونمون نبود ولی اتمسفرش واقعا خوب بود. تا اینکه یه ماه اونجا رفتم ولی دیگه کرونا شروع شد. توی اسفند که مدرسه‌ها تعطیل شد، نبودن و وقت نگذروندن با همکلاسی‌ها یکم منو اذیت کرد. توی عید با دو تا از کسایی که میشناختم، رفتیم یه مهمونسرا، ولی بازدهی خیلی پایین بود و اونجا رو کنسل کردم و بعد رفتم یه پانسیون نزدیک خونمون اونجا هم پستی بلندی داشت که الان توی پستی‌ش هستم و سه هفته‌ای میشه تقریباً کتابامو آوردم خونه و کم و بیش میخونم. از همیشه جمع‌ گریزتر شدم و استرس داره اسیرم میکنه!     البته اگر تجربی بودم واقعا برام سخت بود که چرا اینقدر من افت داشتم، ولی ریاضی بودن یکم تسکین میده که دستم بازتره. چون هنوز کنکور ندادم هیچی مشخص نیست که رتبه‌ام چند میشه، سر کنکور حالم چطوریه و ... . ولی امیدوارم که بتونم بالاخره به چیزی که توی ذهنم هست برسم!پاره شدم ولی ارزشش رو داشت. :) هنرجوی مکتب فهم هستم فعلا.</description>
                <category>محمد طبیب زاده</category>
                <author>محمد طبیب زاده</author>
                <pubDate>Fri, 29 Apr 2022 20:04:49 +0430</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>