https://virgool.io/feed/@Tmsaghar رنگ، طعم، و کلام؛ سه تارِ زندگی من. نقاش، قناد، و درک‌کننده‌ی ظرافت‌های ارتباط. روحِ هنرمند، در تکاپویِ درکِ انسان‌ها. دانشجو روابط عمومی | هنرمند | قناد fa 2026-06-16 00:36:04 https://files.virgool.io/upload/users/4850442/avatar/D9UmYq.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Tmsaghar https://virgool.io/@Tmsaghar/%D8%A2%DB%8C%DB%8C%D9%86%D9%90-%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%90-%D8%B3%D9%BE%D9%86%D8%AC-jqpoyj1mi6zl سپنج دود کردن؛ از یک رسم قدیمی تا یک عادتِ آشنا بعضی بوها هستند که فقط بو نیستند .یک‌جور حافظه‌اند. بوی دودِ سپنج هم دقیقاً از همان جنس است.هر وقت در خانه می‌پیچد، انگار یک گوشه از کودکی، مادربزرگ، حیاط‌های قدیمی، سینی مسی و صدای آرامِ «بسم‌الله» دوباره زنده می‌شود. شاید برای خیلی‌ها، سپنج دود کردن فقط یک رسم ساده باشد؛یه مشت دانه‌ی ریز که روی آتش می‌ریزند و دودش را توی خانه می‌چرخانند.اما اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم پشت همین کار ساده، کلی تاریخ، باور، و حسِ مشترک خوابیده.سپنج از کجا آمده؟اگر بخواهیم ریشه‌ی سپنج دود کردن را پیدا کنیم، باید خیلی برگردیم عقب؛به روزگاری که آتش فقط یک وسیله برای گرم شدن نبود، بلکه نشانه‌ی پاکی، روشنایی و حضور مقدس به حساب می‌آمد.در فرهنگ ایران باستان، مخصوصاً در آیین زرتشت، پاکی و دوری از آلودگی اهمیت خیلی زیادی داشت.ایرانیان قدیم باور داشتند که جهان فقط از چیزهای دیده‌شده ساخته نشده؛در کنار جسم، نیروهای ناپیدا هم در زندگی انسان اثر می‌گذارند. برای همین، آیین‌هایی داشتند که کمک می‌کرد فضا، خانه و انسان از آلودگی‌های جسمی و معنوی دور بمانند. یکی از همین آیین‌ها، دود کردن سپنج بود.واژه‌ی «سپنج» در زبان مردم، همان چیزی‌ست که خیلی‌ها آن را به اسم اسفند هم می‌شناسند.این رسم، از خیلی وقت پیش بین ایرانی‌ها بوده؛ آن‌قدر قدیمی که معلوم است فقط یک عادت روزمره نبوده، بلکه بخشی از باور فرهنگی مردم بوده است.قدیمی‌ها اعتقاد داشتند دود سپنج می‌تواند فضا را پاک کند، چشم‌زخم را دور کند و یک جور آرامش به خانه برگرداند.برای همین، در مهمانی‌ها، بعد از آمدن مهمان، یا وقت‌هایی که احساس می‌کردند خانه «سنگین» شده، سپنج دود می‌کردند.چرا دودش این‌قدر مهم بوده؟اگر از زاویه‌ی باورهای قدیمی نگاه کنیم، دود سپنج فقط دود نبود؛نوعی دفعِ انرژی بد محسوب می‌شد. مادربزرگ‌ها خیلی وقت‌ها بدون اینکه وارد توضیح‌های پیچیده بشن، فقط می‌گفتن:«سپنج دود کن، دلِ خانه سبک می‌شه.»و راستش، همین جمله خودش یک دنیا معنی دارد.چون خیلی وقت‌ها آدم فقط به تمیزی ظاهری نیاز ندارد؛دلش می‌خواهد فضا عوض شود، هوا عوض شود، حال‌وهوا عوض شود.سپنج برای همین سال‌ها زنده مانده؛ چون فقط یک رسم نبوده، یک حس خوبِ جمعی بوده.ریشه‌ی این رسم از کجاست؟این رسم به باورهای کهن ایرانی برمی‌گردد. در فرهنگ قدیم، خیلی از گیاهان و دانه‌ها را فقط برای خوردن یا سوزاندن نمی‌شناختند؛برای آن‌ها قداست و خاصیت نمادین هم قائل بودند.سپنج هم از همین جنس است.در بعضی روایت‌ها، این دود کردن با باور به پاک‌کنندگی، محافظت از خانه و دور کردن چشم‌زخم گره خورده.یعنی مردم فکر می‌کردند با دود کردن سپنج، فقط یک بو در فضا پخش نمی‌کنند؛بلکه دارند یک جور حفاظ نامرئی دور خانه می‌کشند.چرا هنوز هم از بین نرفته؟چون رسم‌هایی که به احساس آدم‌ها وصل باشند، راحت از بین نمی‌روند.سپنج هم همین‌طور است.حتی امروز که خیلی چیزها عوض شده، هنوز هم خیلی‌ها وقتی مهمان می‌آید یا وقتی دل‌شان یک آرامش قدیمی می‌خواهد، سراغ سپنج می‌روند.شاید چون این کار فقط یک آیین نیست؛یک جور یادآوری است. یادآوریِ خانه‌های قدیمی، دست‌های مهربان، باورهای ساده و زندگی‌های بی‌تکلف.قدیمی‌ها چرا این‌قدر به سپنج اعتقاد داشتند؟چون برای آن‌ها خانه فقط جای خواب و غذا نبود.خانه یک فضای زنده بود که باید از نظر جسمی و معنوی محافظت می‌شد.وقتی مهمان می‌آمد، وقتی نوزادی به دنیا می‌آمد، وقتی کسی مریض می‌شد یا وقتی حس می‌کردند فضا گرفته است، سپنج دود می‌کردند.این کار فقط برای خوشبو کردن خانه نبود؛نوعی آیین آرامش‌بخش و محافظتی بود.در نگاه مردم قدیم، دود سپنج مثل یک سد نامرئی عمل می‌کرد.چیزی که بدی‌ها را دور می‌کرد و به خانه حس امنیت می‌داد. Saghar Saghar Tue, 09 Jun 2026 09:00:26 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/%D9%85%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D9%87macbook-air-m4-%D9%88-asus-zenbook-14-m7cyrmhkvi8e کدام لپ‌تاپ برای دانشجویان و کاربران حرفه‌ای مناسب‌تر است؟نمایی از دو لپ‌تاپ محبوب سال ۲۰۲۶؛ MacBook Air M4 و ASUS Zenbook 14در سال‌های اخیر، لپ‌تاپ‌ها به یکی از مهم‌ترین ابزارهای کاری، آموزشی و تولید محتوا تبدیل شده‌اند. انتخاب یک لپ‌تاپ مناسب می‌تواند تأثیر زیادی بر کیفیت کار و تجربه کاربری داشته باشد. در میان مدل‌های موجود در بازار، MacBook Air M4 از شرکت اپل و ASUS Zenbook 14 از شرکت ایسوس جزو محبوب‌ترین گزینه‌ها محسوب می‌شوند. هر دو دستگاه طراحی مدرن، سخت‌افزار قدرتمند و امکانات متنوعی دارند؛ اما تفاوت‌هایی نیز میان آن‌ها دیده می‌شود. در این مقاله، این دو لپ‌تاپ را از نظر طراحی، نمایشگر، عملکرد، باتری و ارزش خرید بررسی و مقایسه می‌کنیم.1.طراحی و کیفیت ساختMacBook Air M4 از بدنه آلومینیومی یکپارچه بهره می‌برد و وزن کم آن باعث شده حمل‌ونقل دستگاه بسیار آسان باشد. از سوی دیگر، ASUS Zenbook 14 نیز طراحی باریک و سبکی دارد و با ظاهر مدرن خود توجه بسیاری از کاربران را جلب می‌کند.هر دو لپ‌تاپ کیفیت ساخت بالایی دارند؛ اما طراحی مینیمال و یکپارچه مک‌بوک همچنان یکی از نقاط قوت اصلی آن محسوب می‌شود.نمایی از کیفیت ساخت و طراحی بدنه دو لپ‌تاپ2.نمایشگرنمایشگر یکی از مهم‌ترین معیارهای انتخاب لپ‌تاپ است. MacBook Air M4 از نمایشگری با دقت رنگ بسیار بالا استفاده می‌کند که برای طراحی، تدوین و تولید محتوا مناسب است.در مقابل، ASUS Zenbook 14 نیز با پنل OLED تصاویر بسیار شفاف و رنگ‌های زنده‌ای ارائه می‌دهد. این ویژگی باعث شده تجربه تماشای فیلم و کارهای گرافیکی در آن بسیار لذت‌بخش باشد.در بخش نمایشگر، رقابت بسیار نزدیک است؛ اما Zenbook 14 به دلیل استفاده از فناوری OLED امتیاز بیشتری دریافت می‌کند.مقایسه کیفیت نمایشگر و دقت رنگ3.عملکرد و پردازنده:پردازنده M4 اپل عملکرد بسیار خوبی در اجرای نرم‌افزارهای تخصصی، ویرایش ویدئو و مدیریت مصرف انرژی ارائه می‌دهد. در مقابل، ASUS Zenbook 14 با پردازنده‌های نسل جدید اینتل یا AMD نیز توان پردازشی بالایی دارد و برای انجام چندین کار به‌صورت هم‌زمان مناسب است.برای کاربران اکوسیستم اپل، MacBook Air M4 انتخاب بهتری خواهد بود؛ اما کاربران ویندوز انعطاف بیشتری در Zenbook 14 خواهند داشت4.باتری و شارژدهییکی از مهم‌ترین مزایای MacBook Air M4 شارژدهی طولانی آن است. این لپ‌تاپ می‌تواند یک روز کاری کامل را بدون نیاز به شارژ مجدد پشت سر بگذارد.Zenbook 14 نیز عملکرد قابل قبولی در این زمینه دارد، اما در استفاده طولانی‌مدت معمولاً کمی ضعیف‌تر از مک‌بوک عمل می‌کند.دو گزینه مناسب برای کار، تحصیل و تولیدجمع‌بندیMacBook Air M4 و ASUS Zenbook 14 هر دو از بهترین لپ‌تاپ‌های حال حاضر بازار محسوب می‌شوند و می‌توانند نیازهای طیف گسترده‌ای از کاربران را برآورده کنند. با این حال، هر کدام نقاط قوت خاص خود را دارند.MacBook Air M4 با طراحی مینیمال، کیفیت ساخت بالا، عملکرد بهینه و شارژدهی طولانی، گزینه‌ای مناسب برای افرادی است که در اکوسیستم اپل فعالیت می‌کنند یا به دنبال یک لپ‌تاپ سبک و قدرتمند برای کارهای روزمره و تولید محتوا هستند.قیمت نهایی حدود ۲۲۴,۹۳۰,۰۰۰ تومان میباشد .در مقابل، ASUS Zenbook 14 با نمایشگر OLED، تنوع سخت‌افزاری، سیستم‌عامل ویندوز و ارزش خرید مناسب، انتخابی ایده‌آل برای کاربرانی است که انعطاف‌پذیری بیشتری در استفاده از نرم‌افزارها و امکانات دستگاه می‌خواهند.قیمت نهایی ۲۵۸,۰۰۰,۰۰۰ تومان میباشد .در نهایت، انتخاب میان این دو لپ‌تاپ به نیازها، بودجه و نوع استفاده کاربر بستگی دارد. اگر شارژدهی، سادگی و هماهنگی نرم‌افزاری برای شما اهمیت بیشتری دارد، MacBook Air M4 انتخاب مناسبی خواهد بود. اما اگر نمایشگر پیشرفته‌تر، آزادی عمل بیشتر و قیمت رقابتی‌تر را ترجیح می‌دهید، ASUS Zenbook 14 می‌تواند گزینه بهتری باشد. Saghar Saghar Thu, 04 Jun 2026 13:21:43 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/%D8%B3%D9%81%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B1%D8%B4%D8%AA-tffpihjy5ggs بالاخره روزش رسید و راهیِ رشت شدیم. از همان لحظه‌ای که حرکت کردیم، انگار حال و هوای سفر توی دلم نشست. هوا هم از همان اول معلوم بود که قرار نیست معمولی باشد؛ ابرهای خاکستری کم‌کم آسمان را گرفته بودند و بارانِ ریز و نم‌نم، آرام آرام روی شیشه ماشین می‌نشست و منظره‌ی جاده را دل‌نشین‌تر می‌کرد. راستش همین بارونی بودن هوا خودش به سفرمان یک حس خاص داده بود؛ انگار رشت می‌خواست از همان اول با همان حال‌وهوای معروفش خودش را نشان بدهد. وقتی وارد شهر شدیم، اولین چیزی که توجه مرا جلب کرد، طراوت هوا و آن حس زنده و پرجنب‌وجوشی بود که توی خیابان‌ها جریان داشت. رشت از همان اول با بقیه‌ی شهرها فرق داشت؛ هم شلوغ بود، هم صمیمی، هم یک جور دلنشینی خاصی داشت که نمی‌شد راحت از کنارش گذشت. ما هم که از راه رسیده بودیم و کمی خسته شده بودیم، تصمیم گرفتیم اول برای رفع خستگی جایی بنشینیم و نفسی تازه کنیم.برای همین رفتیم کافه ترنج، یک کافه سنتی در رشت که هم اسمش به دل می‌نشست و هم فضای خودش. از همان لحظه‌ای که وارد شدیم، معلوم بود با یک جای معمولی طرف نیستیم. محیط کافه خیلی زیبا و دل‌نشین بود؛ ترکیبی از حال‌وهوای سنتی و آرامش‌بخش که آدم را از شلوغی بیرون جدا می‌کرد و می‌برد توی یک فضای گرم و صمیمی. دکوراسیونش حس خوبی داشت و انگار همه‌چیز با دقت انتخاب شده بود تا مشتری واقعاً احساس راحتی کند.از طرف دیگر، پرسنل‌ها خیلی خوش‌اخلاق و محترم بودند. برخوردشان صمیمی بود و همین باعث می‌شد آدم حس کند واقعاً مهمان است، نه فقط یک مشتری معمولی. قیمت‌ها هم نسبت به کیفیت و فضایی که ارائه می‌دادند، منصفانه و نسبتاً خوب بود؛ چیزی که باعث می‌شد تجربه‌ی کافه‌نشینی‌مان حتی دل‌پذیرتر هم بشود.کافه ترنجچند دقیقه‌ای را همان‌جا نشستیم، خستگی راه را در کردیم و از فضای آرام کافه لذت بردیم. بعد از آن، کم‌کم تصمیم گرفتیم از کافه بیرون بزنیم و ادامه‌ی گشت‌وگذارمان را شروع کنیم. هوا هنوز بارانی بود، اما نه آن‌قدر که آدم را از بیرون رفتن منصرف کند؛ برعکس، همان بارانِ ملایم باعث شده بود خیابان‌ها بوی تازگی بگیرند و همه‌چیز یک حس شاعرانه‌ی خاص داشته باشد.بعد از کمی استراحت، راهیِ بازار رشت شدیم. راستش همین که از کافه بیرون آمدیم، انگار دوباره وارد بخش پرهیاهوی سفر شدیم. بازار با آن شلوغی دوست‌داشتنی‌اش، صداهای درهم‌تنیده، رنگ‌های زنده و بوی محصولات تازه، یک‌جور انرژی خاص به آدم می‌داد. هر طرف را نگاه می‌کردی، چیزی برای دیدن بود؛ از سبزیجات تازه و خوش‌رنگ گرفته تا میوه‌هایی که با رنگ‌های وسوسه‌کننده‌شان چشم را می‌گرفتند.باران هم هنوز گاهی آرام می‌زد و همین باعث می‌شد سقف‌های بازار، صدای چکه‌های آب و رفت‌وآمد مردم، همه با هم یک صحنه‌ی زنده و واقعی بسازند. من که عاشق دیدن جزئیات این‌جور جاها هستم، مدام نگاهم بین مغازه‌ها و بساط‌ها می‌چرخید. انگار هر غرفه یک داستان جدا داشت. یکی سبزی‌های تازه آورده بود، یکی میوه‌های محلی، یکی هم خوراکی‌هایی که بویشان آدم را وسوسه می‌کرد.چیزی که در بازار بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، ترکیب رنگ‌ها و بوها بود. انارهای سرخ و براق، گوجه‌های سبز نوبرانه، سیرهای تازه با آن عطر تند و خاص، ذرت‌های شیرین و آبدار، و کلی چیزهای دیگر که هرکدام به‌نوعی وسوسه‌برانگیز بودند.بازار محلی رشتاین تنوع آن‌قدر زیاد بود که آدم دلش می‌خواست از هر چیزی کمی امتحان کند. من هم همان‌طور که قدم می‌زدم، مدام به طعم‌ها فکر می‌کردم؛ به این‌که چطور می‌شود از این همه مواد تازه، غذاها و خوراکی‌های خوشمزه درست کرد.بعد از گشت‌وگذار در بازار، دوباره مسیرمان را ادامه دادیم و به میدان شهرداری رفتیم. آن‌جا فضا کاملاً با بازار فرق داشت. اگر بازار شلوغ، پرانرژی و پر از صدا و رنگ بود، میدان شهرداری آرام‌تر، باشکوه‌تر و کمی جدی‌تر به نظر می‌رسید. باران هم انگار حال‌وهوای میدان را قشنگ‌تر کرده بود؛ سنگ فرش‌های خیس، نور چراغ‌ها و انعکاس ساختمان‌های اطراف روی زمین، صحنه‌ای می‌ساخت که نمی‌شد به‌راحتی از کنارش رد شد.ساختمان‌های قدیمی اطراف میدان، با معماری خاص و ظاهر باشکوهشان، حس تاریخ و اصالت را به آدم منتقل می‌کردند.میدان شهرداری رشتدر نهایت، تضاد میان شلوغی و سرزندگیِ بازار رشت با آرامش و وقار میدان شهرداری، برای من به‌یادماندنی‌ترین بخش این سفر شد؛ تضادی که باعث شد رشت نه فقط به‌عنوان یک مقصد، بلکه به‌عنوان یک تجربه‌ی حسی و ماندگار در ذهنم بماند. Saghar Saghar Mon, 01 Jun 2026 22:03:33 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/10-%D8%AB%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AF%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%AE%D8%B1-eimgfoatodvv-eimgfoatodvv-eimgfoatodvv-eimgfoatodvv موسیقی برای تمرکز و مطالعه🌱https://dl.sevilmusics.com/cdn/music/srvrg/Study%20Music%2001%20%5BSevilMusic%5D.mp3مریم بر بلندترین قله‌ی ذهن خودش ایستاده دیگه خبری از اون سنگینیِ آشنا نیست نه اضطرابی نه دلهره‌ای تنها آرامشِ زلالِ آگاهی در وجودش جاریه اون دیگه در لابه‌لایِ خاطراتِ مبهم و باورهایِ کهنه گم نشده بلکه به معنایِ واقعی کلمه ((ابرانسانی)) شده که به ذهنِ خودش فرمان میداد ((حس ششم)) اون که زمانی ناشناخته بود الان چراغِ راهنماش شده و با هربار استفاده از اون مسیرِ درست رو روشن‌تر میبینهاون درک کرده که هر فکرِ تکراری بذری برایِ باورهایِ مخربه همون افکاری که روزگاری او را در چرخه‌ی ((تو همیشه کافی نیستی)) گرفتار کرده بود اما این بار ((حس ششم)) اون (که در واقع مجموعه‌ای پیچیده از سنسورهایِ بدنی و سیگنال‌هایِ عصبیه تونست این افکارِ سمی را شناسایی کنه و این احساسِ بد دیگه یک علامتِ گُنگ نبود بلکه یک هشدارِ حیاتی بود که به اون می‌گفت مسیرِ اشتباهی را طی می‌کنه و باید مسیر را اصلاح کنه .سفرِ مریم برایِ رسیدن به خودِ واقعیش با پنج هدفِ کلیدی امکان پذیر شد1. حس کردنِ دقیقِ حالِ خوب یا بد: اولین گامه آگاهیِ کامل از وضعیتِ درونی .2. تشخیصِ منبعِ حس: درک اینکه این حس از کجا نشأت می‌گیره یعنی ریشه در افکارِ درونی داره یا شرایطِ بیرونی؟3. ریشه‌یابیِ باورِ مخرب: شناساییِ دقیقِ اون فکرِ بنیادینی که باعثِ ایجادِ احساسِ منفی میشه4. ترمیم و تمرینِ مداوم:جایگزینیِ آگاهانه‌ی باورهایِ مخرب با باورهایِ سازنده و تمرینِ مستمرِ اون ها5. تجسمِ نتیجه‌ی مطلوب همراه با احساسِ خوب: قدرتمندترین ابزار یعنی ((قانونِ جذب)) که با شبیه‌سازیِ حسِ رسیدن به هدف آن را به واقعیت تبدیل می‌کنه .مریم فهمیده که «حالِ خوب»، هدیه‌ای از جانبِ تقدیر نیست بلکه شاهکاریه که با دستانِ خودش می‌سازده هر انتخابِ آگاهانه هر قدمِ استوار دیوارهایِ باورهایِ سازنده‌اش رو بلندتر می‌کنه اون دیگه اسیرِ سرنوشت نیست بلکه ((ابرانسانِ)) واقعی شده که با علم به قوانینِ جهانِ درون و بیرون معمارِ آینده‌ی خودش و داستانِ زندگیش رو به سویِ روشناییِ بی‌کران هدایت می‌کنه .﴿پارت آخر ﴾ Saghar Saghar Sat, 23 May 2026 11:30:22 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/10-%D8%AB%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AF%D9%86-3-qtfhizwpxyhi وقتی ذهن خودمون زندانمون میشه "شب بود و هوا تاریک مریم تو اتاقش نشسته بود و یه سکوتِ سنگینی دور و برش رو گرفته بود. ولی این سکوت آرامش نداشت. انگار همه‌ی اون فکرای قدیمی مریم هی تو سرش می‌پیچید و اذیتش می‌کرد. چند روزی بود که داشت سعی می‌کرد وقتی هوس می‌کنه یه چیزی بخوره یه لحظه ترمز کنه ولی امشب فرق داشت امشب این ترمز کردن مریم رو به یه جای خیلی عمیق‌تر برد جایی که خودش هم فکرشو نمی‌کرد. یهو مریم به خودش گفت: «وایسا ببینم! یعنی اون فکری که همش تو سرم می‌گفت (تو نمی‌تونی) دیگه فقط یه فکرِ ساده نبود؟ رفته رفته تبدیل شده بود به یه قانونِ سفت و سخت برای خودم؟با همین فکر یهو انگار یه پرده از جلوی چشمش افتاد همه چی براش یه جور دیگه شد دیگه فقط مریم و اون هوسِ غذاش نبودن انگار یه نیرویِ پنهان داشت کار خودش رو می‌کرد نیرویی که سال‌ها تو سایه‌ی ذهنش قایم شده بود و داشت فرمانروایی می‌کردمثل یه برنامه‌ی کامپیوتری که رو ذهنم نصب شده مریم باورش نمی‌شد یعنی ناخودآگاهم همینجوری داره اجراش می‌کنه چون براش آشناست؟ چون فکر می‌کنه اینجوری بهتره؟تصور کن! تصویرِ خودش اومد جلو چشمش مریمِ ناامید مریمِ خسته مریمِ همش بازنده این‌ها دیگه فقط کلماتی نبودن این‌ها نقشه‌هایی بودن که ناخودآگاهش براش کشیده بود تا بتونه تو همین وضعیت بمونهباورهای مخرب مریم صداش لرزید این‌ها مثل زهر بودن که رفته تو رگ و پیِ زندگیم دارن همه‌چی رو خراب می‌کنن هم سلامتیم رو هم خوشبختیم رو این دیگه مثل حرفای یه وبلاگ انگیزشی نبود که فقط بخونی و رد بشی این واقعیتِ تلخِ خودِ مریم بود انگار خودش شده بود زندانبانِ خودش یه زندانبانِ قدیمی که با قفلِ باورهای اشتباه درِ آزادی رو بسته بود. یهو ترسید اگر این باورها اینقدر قوی هستن چطور می‌شه از این زندان فرار کرد؟ چطور می‌شه اون نقشه‌های قدیمی رو پاک کرد و نقشه‌های جدید کشید؟صبح روز بعد مریم چشم باز کرد خسته بود ولی یه اراده‌ی جدید تو چشماش بودددیگه نمی‌خواست قربانیِ این باورهای قدیمی بشه می‌خواست رئیسِ ذهنِ خودش باشه!اولین کار؟ همون «ترمز» همیشگی ولی این بار ترمز فقط برای جلویِ غذا خوردن نبود ترمز بود برای جلویِ فکرِ اشتباه!من همیشه باید یه چیزی بخورم تا حالم خوب بشه داشت بازم همون جمله رو تکرار می‌کرد که یهو ایستاد یه حسِ عجیبی تو بدنش پیچید صبر کن ببینم با خودش گفت واقعاً همیشه؟ یا اینو خودم یادِ خودم دادم؟ اینو از کی یاد گرفتم؟این سؤال مثل یه نورِافکن بود که رو یه پرونده‌ی قدیمیِ مهم تابیده شد داشت تو ذهنش دنبالِ ریشه‌ی اون فکر می‌گشت این فکر از کجا اومد؟ چند بار به خودم گفتم؟ اصلاً این فکر داره کمکم می‌کنه یا داره گیرم میندازه؟این‌ها سؤالاتی بود که خودش داشت از ذهنِ زندانبانش می‌پرسید مریم فهمید که قدرتِ واقعی تو جنگیدن نیست تو شناختنِ دشمنه دشمنِ اصلی اون هوسِ غذا نبود دشمنِ اصلی اون باورهای اشتباهی بودن که مثل ویروس تو ذهنش پخش شده بودن رفت جلو آینه دیگه اون مریمِ قبلی نبود یه برقِ تازه تو چشماش بود برقِ آگاهی و ارادهشاید من سال‌ها باور کرده بودم که نمی‌تونم عوض بشم با خودش زمزمه کرد ولی حالا می‌دونم هر باوری فقط یه فکرِ تکرار شده‌ست و هر فکری می‌تونه عوض بشه این جمله دیگه فقط یه حرفِ عادی نبود شعارِ جنگِ جدیدِ مریم بود﴿پایان پارت 3‌﴾﴿پایان پار3﴾ Saghar Saghar Mon, 18 May 2026 16:40:45 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/10-%D8%AB%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AF%D9%86-2-hblvdbzcgfnh مریم دستش رو روی سینه گذاشت و نفس کشید آهسته. عمیقبعد با خودش گفت: اگه قرارِ ذهنم واقعیت بسازه… من هم واقعیت رو عوض می‌کنم.همون لحظه یه تصویر توی ذهنش بلند شد: مریم یک ماه بعد با بدن سبک‌تر نگاه محکم‌تر و یهو یک انرژی‌ خاصتی توی چشم‌هاش برق زد. چون این یک رویا قشنگِ بی‌پایه‌ نبود یک هدف با فرکانس مشخص بود .مریم خندید افکارش شروع کرد به گفتن جملاته قدیمی ((تو جدی‌ای؟)) ((من فقط می‌خوام بخورم))((بعداً… همیشه بعداً…))ولی این بار، صندلیِ ناخودآگاهش خالی نبود. مریم روی یکی از صندلی‌ها خودش نشسته بود. روی صندلیِ دیگر هم خود شکمویش اما شکم دیگه “صاحبِ مطلق” نبود شکم شده بود یک صدا. یک میل. نه یک فرمان.صبح روز بعد، اولین تست واقعی شروع شد.صبحانه اون لحظه‌ای که معمولاً مغزش مثل تلویزیونِ بی‌صدا فقط می‌گفت “فست‌فود؟” و زندگی هم همون مسیر تکراری رو می‌رفت مریم ۱۰ ثانیه مکث کرد.نه با تلاشِ عصبی و نه با جنگیدن بلکه با آگاهی.افکارش دوباره شروع کرد همون حرفای همیشگی((می‌تونی؟)) ((نمی‌تونی.)) ((معلومه که نه)) مریم لبخند زد و آرام گفت: من اختیار دارم. فقط نمی‌دونم اختیارم رو چطور استفاده کنم… ولی دارم یاد می‌گیرم بعد تغییر عجیب و شگفتی اصلی خودشو نشون دادبه جای اینکه فقط (نه) بگه ذهنش( آره ) رو جایگزین کرد.به جای فکرِ نمی‌تونم رژیم بگیرم فکر کرد: بدن من الآن تصمیمِ درست می‌گیره و همون تصمیم درست یه صبحانه سالم‌تر بود یک انتخاب کوچک که انگار درِ یک اتاق بزرگ رو باز کرد.ظهر که رسید، وسوسه دوباره حمله کرد.یه پیام از دوستش اومد: بیا یه غذای آماده بخوریم، امروز خسته‌ام معمولاً مریم این جمله‌ها رو مثل مجوز می‌دید خسته‌ام یعنی حق دارم امروز یه استثناست فردا جبران می‌کنم اما این بار… مریم ۱۰ ثانیه ترمز زد.و توی اون ۱۰ ثانیه، یک حقیقت تلخ و شیرین با هم نشست کنار هم: مریم فهمیده بود (خستگی)همیشه دلیل نیست.گاهی (خستگی)فقط نقابِ ذهن برای فرار از تغییره. پس جواب داد: باشه ولی امروز من سبک‌تر می‌خورم. بعدش یه قدم می‌زنیم؟ نه قهر بود نه غرور فقط مرز.و همین مرز، یعنی ترمز. یعنی کنترل.شب مریم روی تخت افتاده بود و گوشی توی دستش بود.و دوباره همون جمله قدیمی می‌خواست برگرده:((و بازهم شکست خوردی… دیدی نشد)) اما مریم از قبل آماده بود. از همون سیستمِ (ترمز) با خودش گفت:اگر شکست بود… پس چرا من هنوز اینجا هستم؟ چرا من دارم آگاه‌تر می‌شم؟ چرا اینقدر بیشتر از قبل می‌فهمم چی توی ذهنم داره می‌گذره؟ بعد سکوت و سکوت یه اتفاق مهم بود.چون توی سکوت، “ذهن نجواگر” کمتر شجاعت داشت داد بزنه مریم بلند شد چراغ رو کم کرد، و شروع کرد به یک تمرین کوتاه فقط برای امشب با چشم‌های نیمه بسته گفت:من بدن سالم می‌خوام من انرژی مثبت می‌خواممن با هر انتخابِ درست نزدیک‌تر می‌شم و بعد آروم زمزمه کرد:من هر بار که ترمز می‌کنم دارم آینده رو می‌سازم همون لحظه بود که مریم فهمید آدم‌ها فقط با برنامه غذایی لاغر نمیشن نه با تمرینِ سختِ تک‌بعدی ادم‌ها با کنترل فکری که قبل از عمل میاد تغییر می‌کنن و این تازه بخش اولش بود اوایلش فقط “ترمز” بود بعدش می‌رسه به مرحله‌ی بعد:صندلی پردازش فکر جایی که ذهن دیگه فقط فرمان نمیده فکرها رو می‌سنجه جایگزین می‌سازه و اجازه نمیده افکار منفی مثل ویروس پخش بشن مریم آرام لبخند زد((پایان پارت ۲ و تا قسمت بعدی…)) من می‌خوام یاد بگیرم چطوری افکارم رو از هم جدا کنم چطوری انتخاب کنم چی وارد بدنم می‌شه… و چی وارد ذهنم میشه و برای اولین بار، این فکر نه ترس داشت، نه تردید.که در پشتش قدرت خوابیده بود. Saghar Saghar Thu, 14 May 2026 15:51:27 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/10-%D8%AB%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%A8%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AF%D9%86-x4fzbvsqggav ۱۰ ثانیه تا ابرانسان🧠💡🚕((بازم دیر رسیدم)) صدای نفس‌نفس زدن مریم تو اتاق پیچید. ساندویچ نصفه ی روی میز یادگار تلاشش برایِ لاغر شدن. هر بار همین بودیه تصمیم خوب' بعد کلی فکر ((نمیشه))((نمیتونم)) انگار یه صندلی توی ذهنش بود که یه طرفش شکمویِ ناخودآگاهش می‌نشست یه طرفش هم مریمِ خسته. معمولاً هم شکموعه زودتر از مریم می‌رسید به صندلی.((ولش کن بابا چاق که هستی برو یه دل سیر فست‌فود بخور!)) این همون صدای آشنای ناخودآگاه بود که هی تکرار می‌شد و شده بود باور((من چاقم لاغر نمیشم)) و دنیا هم انگار می‌گفت: اوکی چَشمو بیشتر ساندویچ و فکرای چربی‌دار و حس ناتوانی می‌فرستاد سمتش. یه روز تو ترافیک سنگین یه ماشین با بی‌ملاحظگی جلوی مریم پیچید فوران خشم مریم مثلِ گلوله برفیِ آماده بود این کیه دیگه؟ باید لهش کنم ! اما یهو یه صدای آشنا تو ذهنش پیچید:((ترمز کن مریم! فقط ۱۰ ثانیه))مریم باورش نمیشد فقط ۱۰ ثانیه؟ لبخندی زد و گفت دوست عزیز حتماً عجله داری یهو همون گلوله ی خشم یخ زد راننده هم که گیج شده بود رفت پی کارشولی برای مریم... ۱۰ ثانیه مکث دنیا رو عوض کرد نه تنها دعوا نشد بلکه حس قدرت کرد. (قدرت کنترل ذهنش)همون شب موقع درست کردن یه شام سالم یاد روزش افتاد روزایی که اگه اون ۱۰ ثانیه رو مکث نمی‌کرد می‌افتاد تو یه چرخه باخت. از دعوای رانندگی گرفته تا وسوسه فست‌فود همه‌شون اگه اولش جلوشون گرفته نمیشد یه بهمن غم و بیماری رو سرش خراب می‌کرد.حالا مریم فهمیده بود سلامتی و شادی ارث باباش نیست نتیجه مستقیم کنترل ذهنه. هر ۱۰ ثانیه مکث هر انتخاب درست هر فکر مثبت که جایگزین فکرای منفی میشه نه تنها از تاریکی نجاتش میده بلکه سلول‌هاشو با انرژی مثبت تنظیم می‌کنه. کم‌کم داشت ((ابرانسانی))میشد که خودش تعریفش می‌کردکسی که ذهنشو تو هر شرایطی کنترل می‌کنه.و می‌دونست که این تازه اول راهه. قراره تو قسمتای بعدی یاد بگیره چطوری با همین سیستم یه ((بهمن حال خوب و انرژی مثبت)) راه بندازه تو زندگیش چون تهش زندگی چیزی جز تلاش برای رسیدن به شادی و سلامتی نیست و این تلاش از همون ۱۰ ثانیه قدرتمندِ ((ترمز)) شروع میشه. Saghar Saghar Tue, 12 May 2026 15:51:17 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%A7%D8%AE%D9%84-%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D9%85%D8%AF-%D8%A8%DB%8C%D8%B1%D9%88%D9%86-%F0%9F%98%B0-upnlw60p6tdl با اون چیزی که از دیوار اومد بیرون صدام گرفته بود از ترس دستام یخ زده بودن نفس نمی‌تونستم بکشم یه لحظه فکر کردم دارم خواب می‌بینم ولی اون صدای نفس نه اون صدا واقعی بود درست پشتِ دیواره توی اون تاریکی مغزم شروع کرد به بازی درآوردن هر لبخند شیطانی هر صدای خش‌خش تبدیل شده بود به کابوس زنده یه قدم از دیوار عقب رفتم ولی هر قدمی که من می‌رفتم عقب صدای نفس هم هم‌زمان میومد جلوتر تا جایی که دیگه حس کردم پشت گردنم گرمای نفسش رو حس می‌کنم گوشیو با دست لرزون آوردم بالا فلش رو روشن کردم و به سمت دیوار گرفتم درست همون لحظه یه دست سرد و رنگ‌پریده از تو سوراخه بیرون اومد ناخناش بلند و سیاه پوستش انگار از جسد یه نفر کنده شده بود جیغ نزدم چون صدام درنمیومد فقط قلبم داشت مثل دریل از قفسه سینه‌م می‌زد بیرون دستم خورد به فنجون قهوه و قهوه ریخت رو میز و بوی تلخ قهوه با بوی نم دیوار قاطی شد همون‌جا بود که یه چیز تو مغزم قفل کرد یه لحظه از وحشت خندم گرفت از شدت شوک! اون دست شروع کرد به بیرون اومدن تا آرنج و بعد شونه و ناگهان صدای بلند و خش‌دار گفت:آقاااااا اینترنت قطع شده ! هنوز خوابی؟نور برگشت برق اومده بود از سوراخ دیوار یه کابل LAN(کابل بین دوتا کامپیوتر )آویزون بود و از پشتش برادرم با موهای به‌هم‌ریخته اومد بیرون در حالی که از اون طرف دیوار وای‌فای رو تنظیم می‌کرد من مات مونده بودم وسط اتاق با ضربان قلبی در حد تشنج اون فقط گفت: یعنی برا یه سوراخ اینترنت که می‌خواستم کابل رد کنم این‌جوری چشمات گرد شده؟!اون لحظه فقط تونستم بخندم اونم از ته دل چون تازه فهمیدم ترسناک‌ترین چیز دنیا، روح و جن نیست قطع شدن وای‌فای وسط شبِ کاره! 😭📶Part 2 (پایان) Saghar Saghar Tue, 05 May 2026 14:00:57 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D9%86%D9%81%D8%B3-%DA%A9%D8%B4%DB%8C%D8%AF%F0%9F%98%B0-iyjvebq21nz9 اون شب از اون شبایی بود که عجیب بی‌حوصله و یه‌جورایی خالی بودم اتاقم تاریک بود فقط نور آبیِ سردِ مانیتور می‌خورد به صورتم حتی اونم حس می‌کردم درد داره انگار چشمام خسته‌تر از اونی بودن که بتونن دنیا رو تحمل کننیه موزیک آروم پخش می‌شد قهوه‌م نیمه‌سرد بود و من نمی‌دونم یه خلأ عجیبی تو دلم بود یه چیزی شبیه تنهایی از اون نوعی که بی‌صدا میاد و میچسبه به استخون بدنتداشتم تایپ می‌کردم که برق یه لحظه سوسو زد همین یک لحظه کافی بود تا حس کنم یه موجِ سرد از ستونِ فقراتم رد شد نمی‌دونم چرا ولی اون لحظه یه حسی مثل قراره یه چیزی اتفاق بیفته تمام بدنمو گرفت انگار اتاق یه نفس عمیق کشید و نگه داشت بعدش صدا شروع شد یه ((تق‌تق)) خیلی آرومِ ریز ولی دقیق نه از بیرون نه از طبقهٔ بالا درست از روبه‌رواز دیواری که همیشه ساکت بود اول سعی کردم بی‌خیالش شم ولی بدن آدم بعضی وقتا زودتر از مغزش چیزی رو می‌فهمه دلم هُرّی ریخت پایین انگار یه مشتِ نامرئی از تو خالیم کرد چراغ گوشی رو روشن کردم و رفتم سمت دیوار پُوسترم که یک جنگل قهوه‌ای تاریک بود از یه گوشه کمی باد کرده بود انگار یه دستی از پشتش فشار داده باشه وقتی نزدیکش شدم یه حسِ عجیب اومد سراغم یه جور احساس دیده شدن از اون نگاه‌هایی که از پشت سرت می‌خوره بهت بدون اینکه حتی لازم باشه برگردی با نوک انگشت پوستر رو بلند کردم یهو یه بوی نمِ سرد خورد تو صورتم یه سوراخ کوچیک تو دیوار بود سوراخی که مطمئن بودم دیشب اینجا نبود نور گوشیمو انداختم داخلش تا نور رسید داخل یه چیزی اون تو حرکت کرد موهام سیخ شد انگشتام خشک شد نفس تو سینم گیر کرد دیدمش دیدمش چی؟ یه چشمِ زنده خیس باز شده بود دقیقاً به چشم‌های من خیره شده بود همون لحظه حس کردم زمین زیر پام خالی شد نه جیغ زدم نه تکون خوردم فقط یه حس سنگین وحشت مثل وزنه روی قفسه سینه‌ ام نشست چون اون چشم داشت می‌خندید و درست وقتی خواستم یک قدم عقب برم از تو تاریکیِ سوراخ یه صدای خیلی آروم خیلی نزدیک زمزمه کرد: ((تو هم تنهایی))Part 1# Saghar Saghar Tue, 05 May 2026 12:41:06 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/%D9%85%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%AA-%D8%BA%DB%8C%D8%B1-%D9%85%D9%85%DA%A9%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%86%D8%B2%D9%84-rnpnkjkrg07k-rnpnkjkrg07k-rnpnkjkrg07k همینطور که داشتم فکر می‌کردم چی کار کنم یهو چشمم افتاد به سایه‌ای که پشت مبل تکون خورد قلبم ریخت! گفتم “ای داد! حتماً دزده! یا شایدم جن! دیگه نمی‌تونستم فقط اونجا بایستم یه نفس عمیق کشیدم، مثل قهرمانای فیلم هندی و با تمام سرعتم دویدم سمت در خروجی دستگیره در رو چنگ زدم و با یه حرکت نمایشی بازش کردم و خودم رو پرت کردم بیرون البته یه خورده هم روی زمین غلتیدم که مثلاً صحنه اکشن‌تری بشه همینطور که می‌دویدم و نفس‌نفس می‌زدم برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم هیچی نبود! فقط یه گربه سیاه بود که با قیافه حق به جانب داشت منو نگاه می‌کرد انگار که می‌گفت: “خیلی خب بابا ترسیدی؟نترس تقصیر من چیه که اینجوری می‌دویی؟!” مونده بودم که واقعا یکی اونجا بود یا همه‌ش کار این پیشی فضول بود.{پارت اخر} Saghar Saghar Wed, 29 Apr 2026 20:00:57 +0330 https://virgool.io/@Tmsaghar/%D9%85%D8%A3%D9%85%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%AA-%D8%BA%DB%8C%D8%B1%D9%85%D9%85%DA%A9%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-nc1js0mg1klt هوا تاریک شده بود و من تازه از سر کار برگشتم خسته بودم و تنها چیزی که می‌خواستم این بود که روی مبل لم بدم و یکم استراحت کنم همانطور که چراغ‌ها رو روشن می‌کردم ناگهان متوجه شدم که انگار کسی داخل خونست قلبم شروع به تپیدن کرد یعنی توهم زده بودم؟ یا واقعاً کسی اونجا بود؟ در اون لحظه تمام هستی من روی این ترس متمرکز شده بود که چه کسی ممکنه داخل خونه ی من باشهیهو یه صدای خش‌خش آروم از پذیرایی شنیدم نفسم بند اومد با احتیاط یواش یواش رفتم سمت اتاق سعی کردم هیچ صدایی در نیاد هر سایه‌ای توی اتاق منو می‌ترسوند دم در وایستادم و خیره شدم به داخلنورِ کم‌رنگِ خیابون از پنجره می‌افتاد داخل و چیز های مبهمی از اتاق معلوم بود چیکار کنم؟ داد بزنم؟ یا قایم شم؟ تو اون لحظه اصلا نمی‌دونستم چی کار کنم فقط حس بقا بهم می‌گفت باید یه کاری کنم.(پارت 1) Saghar Saghar Mon, 27 Apr 2026 23:21:21 +0330