https://virgool.io/feed/@Zendegi_ba_aghahi یادداشت های زنی که سکوت را زندگی میکند ، روایت گر درسهای زندگیم fa 2026-07-07 14:48:29 https://files.virgool.io/upload/users/4114799/avatar/rIqx7W.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%B3-%DA%86%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%80%D9%80%D9%80%D9%80%D9%80%DB%8C-s5pmsdo5yzm5 آنچه آدمی را در سختی ها و مسیرهای دشوار زندگی ، از پا می‌اندازد، همیشه سختی مسیر نیست ....نیچه می گوید :«کسی که چرایی برای زندگی‌کردن دارد، از عهدهٔ چگونگی آن برخواهد آمد.»«چرایـــــی »همان نیروی آرام اما قدرتمندی‌ست که:پدری را تا نیمه‌های شب سر کار نگه می‌دارد؛چون چند جفت چشم کوچک در خانه، منتظر بازگشت اویند.مادری را وادار می‌کند جانانه با سرطان بجنگد؛چون کودکی شیرخوار هنوز جهان را در آغوش او می‌شناسد.و دختری را می‌کشاند به پاره کردن بندهای یک رابطهٔ سمی؛چون روزی می‌فهمد نجات روحش از عادت به رنج، ارزشمندتر است.آدمی که چرایی‌اش را یافته، حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها قدم برمی‌دارد؛چون می‌داند مقصدش، ارزش زخمی شدن را دارد.ما دیر یا زود، در نقطه‌ای از زندگی می‌رسیم که باید صادقانه از خود بپرسیم:آیا دردهایی که تحمل می‌کنیم، معنا دارند یا فقط تکرارند؟آیا مسیرمان را می‌رویم، یا صرفاً از ترس ایستادن، جلو می‌رویم؟حالا تو بگو…در دل این‌همه شلوغی،چرایی تو برای ادامه دادن چیست؟ سایه سایه Fri, 03 Jul 2026 13:50:35 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%D8%BA%D8%A7%D8%B1-%D8%A2%D8%A8%DB%8C-eh1w7fccnvny هوا گرگ‌ومیش بود. نور تلویزیون، اتاق را به غاری سرد و آبی‌رنگ تبدیل کرده بود. رضا روی کاناپه ولو شده بود و مثل ذهنی که به هیچ تصویری دل نمی‌بندد ، کانال‌ها را بالا و پایین می‌کرد.بالاخره کنترل را کنار گذاشت و تصمیم گرفت برای آشنایی با کسی، جستجو کند. گوشی را برداشت و وارد اپلیکیشن شد. صورت‌ها یکی‌یکی از مقابل چشم‌هایش رد می‌شدند؛ زیر هر عکس، سن و مشخصات افراد ثبت شده بود.عکسی توجهش را جلب کرد. کمی زوم کرد، بادقت نگاه کرد، مشخصات زن را خواند و نوشت :«سلام»دقایقی گذشت و تیک دوم خوردزن نوشت: «سلام»لبخندی گوشه‌ی لبش نشست. تایپ کرد: «خوبید؟»زن: «خوبم»مرد: «عکستون رو دیدم و حس خوبی ازتون گرفتم»زن: «ممنونم»مرد: «مایلید بیشتر آشنا بشیم؟»سکوت…به کلمات آبی‌رنگ خیره ماند. پاسخی نیامد. زن آنلاین شد، پیام دیده شد، اما جوابی نرسیدپنج دقیقه، ده دقیقه ...آیا با کس دیگری در حال چت بود؟ یا شاید پیشنهادهای جذاب‌تری داشت؟نوشت: «بد موقع پیام دادم؟»چند دقیقه بعد سرد و بی‌روح آمد: «فکر کنم به‌هم نخوریم، موفق باشید»لحظه‌ای به صفحه خیره ماند. جمله‌ای نوشت: «مگه اصلاً ما رو شناختی که بدونی ...اما قبل از ارسال، پاکش کرد.برای تغییر حالش به گالری رفت. از بین عکس‌ها، عکس آتلیه‌ای با کت رسمی را انتخاب کرد و جای سلفی پروفایل گذاشت. در بایو هم واژه‌ی «مهندس» را اضافه کرد. دوباره جستجو را شروع کرد. عکس‌ها با ژست‌های مختلف از مقابل چشمش می‌گذشتند. زیر لب گفت: «الان دیگه همه از همین‌جاها با هم آشنا می‌شن.»این‌بار عکس زن دیگری را لمس کرد. مشخصاتش را خواند: «ندا، ۳۲ ساله». با خودش گفت: «حداقل امتحان می‌کنم.»نوشت: «سلام، حس خوبی از عکستون گرفتم…» اما پاک کرد. بار دیگر نوشت: «سلام، آشنا بشیم؟»لحظاتی بعد تیک دوم خورد. زن پاسخ داد: «سلام، بله حتماً.»مرد: «رضا هستم، ۳۶ ساله. خوشبختم.»زن: «من ندا هستم، ۳۲ ساله.»مرد پرسید: «مجرد هستید؟»زن: «بله.»با خودش گفت: سن و قیافه‌اش مورد قبول بود… اما اگر اندامش خوب نباشد چه؟ تایپ کرد: «ممکنه یک عکس یهویی و یک عکس قدی برام بفرستید؟»سکوت… جوابی نیامد.هول شد و سریع نوشت: «من عکس‌ها رو پاک می‌کنم، نگران نباشید.» برای جلب اعتماد، یک عکس تار و بدون ژست از خودش فرستاد.زن نوشت: «چرا عکس قدی بفرستم؟»مرد: «مهم نیست، اگه دوست نداری نفرست.» و بلافاصله پرسید: «شاغل هستید؟»زن: «بله.»مرد: «شغلتون چیه؟»زن: «معلمم.»مرد: «نمی‌خوای چیزی راجع به من بپرسی؟»زن: «نه، با سؤال‌هایی که می‌کنی دارم می‌شناسمت.»سکوت... امیدوار بود هنوز بتواند ادامه بدهد. نوشت: «موافقید یک قرار بذاریم همو ببینیم؟»و… دیگر پاسخی نیامد.مدتی به صفحه خیره ماند. اما باز هم جوابی نرسید. در آخر، صفحه‌ی گوشی تاریک شد و انعکاس صورتش روی آن افتاد. به تصویر خود نگاه کرد. نور آبی تلویزیون هنوز روی دیوار می‌لرزید. کنترل را برداشت و دوباره به جستجوی کانال‌ها ادامه داد سایه سایه Tue, 30 Jun 2026 13:47:43 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%85%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%84%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%A7%DA%98-f1d4uw13kfup شیشه آن‌قدر تمیز بود که انگار مرزی میان او و راهروی پاساژ وجود نداشت.روی صندلی چرمی نشسته بود. شانه‌هایش افتاده بود. دست‌هایش میان زانوهایش پنهان بودند و به بیرون نگاه می‌کرد.صدای قدم‌ها و همهمه مردم می‌آمد. رهگذرها رد می‌شدند و گاهی نگاهی کوتاه به ویترین می‌انداختند.نگاهش هنوز روی شیشه بود که زنی وارد شد. صاف نشست.گفت: «بفرمایید.»زن قفسه‌ها را نگاه کرد و بی‌حرف بیرون رفت.برخاست ،چند جعبه را جابه‌جا کرد. از دور به قفسه‌ها نگاه انداخت. بعد به پشت مغازه رفت و با فنجانی قهوه برگشت.همسایه روبه‌رو هنگام عبور گفت: «داداش، بازار باشه.»لبخند کم‌رنگی زد.گفت: «ممنون. بفرما قهوه.»مرد در حالی که می‌رفت گفت: «مرسی، میام پیشت.»دقایقی بعد دو دختر جوان وارد شدند.یکی پرسید: «آقا، ونس مشکیِ پشت ویترین چنده؟»مرد قیمت را گفت.دختر آهسته در گوش دوستش چیزی گفت. هر دو تشکر کردند و بیرون رفتند.بلند شد. از پشت شیشه به ونس مشکی خاک‌گرفته نگاه کرد؛ چند جفت از همان مدل خریده بود. گرد و خاکش را گرفت، جلوتر گذاشت و قیمتش را پایین آورد.بعد دوباره پشت میز نشست.همان دو دختر وارد مغازه روبه‌رو شدند.چند لحظه بعد با دو کیسه، خندان بیرون آمدند.فنجان را بالا آورد تا جرعه‌ای بنوشد که تلفن زنگ خورد.گوشی را برداشت.صدایی ضخیم گفت:«داداش، از تولیدی تماس می‌گیرم. چک خرید کفش‌ها یادت نره، فردا اول وقت پاس شه»مرد گفت: «حواسم هست. نگران نباش.»تماس قطع شد.چشمش دوباره به مغازه روبه‌رو افتاد. زن و مرد جوانی وارد شدند و با کیسه‌ای در دست بیرون آمدند.از مغازه بیرون رفت و مقابل ویترین همسایه ایستاد. مدل‌ها را نگاه کرد. چند لحظه بعد برگشت.زنی وارد شد.گفت: «این ونس سایز ۳۹ دارید؟»کفش را آورد. زن چند قدمی راه رفتگفت: «خیلی راحته… اما ارزونه. می‌ترسم جنسش خوب نباشه»کفش را درآورد و رفت.همسایه بغلی سر زد.گفت: «امروز خیلی شلوغ بود، خسته شدیم. قهوه داری؟»برای او هم فنجانی ریخت. مرد با عجله قهوه را گرفت و بیرون رفت.ساعت از یازده گذشت. چراغ‌های پاساژ یکی‌یکی خاموش شد. صدای یکنواخت کولردر راهرو پیچید.کسی نزدیک شد. سریع از جا بلند شد.گفت: «بفرمایید.»مردی سرش را داخل مغازه آورد و گفت:«داداش، می‌خوام پاساژ رو ببندم. تعطیل نمی‌کنی؟»فنجان قهوه سرد شده بود.مرد بلند شد.ونس مشکی را از ویترین برداشت. لحظه‌ای در دست نگه داشت.بعد دوباره همان‌جا گذاشت.چراغ‌ها را خاموش کرد و درِ مغازه را بست.چراغ‌ها را خاموش کرد و در مغازه را بست سایه سایه Mon, 22 Jun 2026 17:23:50 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%DA%A9%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%A7%DA%AF%D8%B1-qh6ydmcyav3h قبل از خواب، فنجان قهوه‌ام را به آشپزخانه بردم.آب روی شیشه فنجان می‌لغزید و کف‌های سفید آرام پایین می‌آمدند. زیر انگشتانم صدای ظریف شیشه شنیده می‌شد و سیاهی قهوه کم‌کم جایش را به درخشندگی شفاف آب می‌داد.در همان چرخش آرام دست‌هایم دور لیوان، ذهنم هم لحظه‌ای مکث کرد. با هر دوری که لیوان زیر آب می‌چرخید، چیزی درون من آرام‌تر می‌شد؛ تا جایی که آخرین ذره قهوه هم محو شد.پائولو کوئیلو در «کیمیاگر» می‌نویسد:«چیزهای ساده، شگفت‌انگیزترین چیزهای زندگی هستند و فقط فرزانگان از آن‌ها سر در می‌آورند.»آن‌که زبان روح را می‌فهمد، لازم نیست جهان را فتح کند. گاهی کافی است در سکوت اتاقش بایستد و یک لیوان را بشوید. من نشانه‌های خودشناسی را در کارهای بسیار معمولی پیدا کردم؛ در شستن ظرف‌های شام یا مرتب کردن کشوی میزم.گاهی وقتی ظرفی را با بی‌حوصلگی می‌شویم، می‌فهمم بخشی از وجودم عجله دارد از زندگی عبور کند. گاهی وقتی کاری کوچک را وسواس‌گونه تکرار می‌کنم، رد ترسی پنهان را در خودم می‌بینم. و گاهی در همان حرکت ساده دست‌ها زیر جریان آب، آرامشی کوتاه اما واقعی را لمس می‌کنم.در آن لحظه می‌فهمم کارهای ساده فقط کار نیستند؛ آن‌ها آینه‌اند.آینه‌ای که آشفتگی یا آرامش درون ما را بی‌هیچ پنهان‌کاری نشان می‌دهد. شاید خودشناسی از جایی شروع می‌شود که در حین انجام ساده‌ترین کارهای زندگی از خود بپرسیم:در این لحظه درون من چه می‌گذرد؟آیا بی‌تابم؟آیا از این لحظه فرار می‌کنم؟یا با آرامش و مهربانی دست‌هایم را حرکت می‌دهم؟شاید روح انسان نه در رویاهای دور، بلکه در همین لحظه‌های ساده و نزدیک زندگی می‌کند.حالا یک سؤال برای تو:کدام کار ساده و تکراری در زندگی‌ات، بی‌آنکه بدانی، به آیینی شخصی تبدیل شده که تو را دوباره به خودت بازمی‌گرداند؟ سایه سایه Fri, 19 Jun 2026 14:25:44 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%D8%AA%D8%B9%D8%B8%DB%8C%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D9%88-ptq3lj6nnujb صابر کنار پنجره ایستاد و انگشتانش دور میله‌ی واگن حلقه زدند. صدای برخورد قطعات فلزی با همهمه‌ی مسافرها در فضا پیچید. قطار تکانی خورد و چند نفر به شیشه برخورد کردند. بچه‌ای در میان جمعیت گریه می‌کرد.صابر خودش را به شیشه‌ی واگن چسباند و به خط سیاه روی دسته‌ی فلزی خیره شد.قطار در ایستگاه مکث کوتاهی کرد. مردی هنگام خروج، کیفش به پای مسافری گیر کرد. صدای اعتراض از لای جمعیت بالا آمد و چند نفر دیگر خودشان را داخل واگن کشاندند.قطار دوباره به راه افتاد.صابر دست برد و پاکت سفید درون جیبش را فشرد. نگاهش را از میله برداشت و به صورت محوش در شیشه خیره ماند...مردی به شانه‌اش زد و پرسید:«حالتون خوبه؟»صابر سرش را برگرداند.«خوبم.»مرد ابروهایش را بالا برد.«چند بار صداتون زدم. نشنیدین؟ بیمارستانه… ایستگاه آخر.»درهای قطار باز شدند. لبه‌ی تاخورده‌ی پاکت از جیبش بیرون مانده بود. صابر به آهستگی از پله‌ها پایین رفت؛ عجله‌ای نداشت. شانه‌هایش کمی افتاده بودند؛ مانند کسی که به واقعیت پیش رویش تعظیم می‌کند.🌱آرام بگیرید؟ سایه سایه Mon, 15 Jun 2026 11:39:10 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87-itiscqh0xzuu (چیزی که هرگز به خانه نرسید )صدای سرد صبح در قطعات فلزی اتوبوس پیچید. پیرمرد روی صندلی همیشگی‌اش نشست. دستش را در جیب کاپشن کهنه اش فرو برد و عکس قدیمی پسرش را لمس کرد .انگشتانش دور بسته‌بندی پلاستیکی شکلات گره خورد. لبه‌های تیز کاغذ شکلات، در پوست دستش فرو رفت. لبخند ریزی گوشه‌ی لبش نشست.اتوبوس تکان خورد. مرد لحظه‌ای دستش را از جیب بیرون کشید، اما دوباره آن را با فشار در جیبش پنهان کرد؛ انگار داشت از چیزی محافظت می‌کرد.اتوبوس ایستاد. همهمه اوج گرفت. مسافران برای نشستن هجوم آوردند. زنی با عجله کنارش نشست. پیرمرد نگاهش کرد. لبخندش محو شد. دست‌های پهن و زمختش با لرزشی خفیف، شکلات را در جیب فشردند. اتوبوس راه افتاد. هر بار که اتوبوس تکان می‌خورد، آرنج زن به بازوی او می‌خورد. پیرمرد شانه‌هایش را جمع کرد و خودش را به شیشه‌ی سرد پنجره چسباند.ایستگاه آخر رسید.پیرمرد برخاست. مشتش را باز کرد. شکلات آب‌شده در کف دستش خطوطی تیره انداخته بود. آن را روی صندلی خالی گذاشت. چند لحظه خیره ماند.بعد، عکس قدیمی پسر را از جیب بیرون آورد. لبه‌هایش تا خورده بود. آن را آرام کنار شکلات له شده روی صندلی گذاشت.دستش لحظه‌ای روی صندلی ماند.در اتوبوس با صدایی کوتاه بسته شد. پیرمرد پیاده شد. وقتی اتوبوس دوباره حرکت کرد، شکلات له‌شده آرام روی عکس پسر سر خورد.🌑به نظر شما آیا رها کردن چیزهایی که دوست داریم همیشه دردناکه ؟ یا گاهی برای نفس کشیدن لازمه ؟اگه دوست داری تو کامنت ها واسم بنویس 🌱💚 سایه سایه Mon, 08 Jun 2026 11:25:04 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/httpsvirgooliozendegibaaghahi%D8%A2%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1-lkbylkneoh9m زن با کیسه‌خرید وارد آسانسور شد و دکمه را فشرد. در همان لحظه همسایه‌ی طبقه‌ی هفتم، بی‌صدا خودش را لای در جا داد. سلام کوتاهی رد و بدل شد و کابین راه افتاد.هنوز به طبقه‌ی سوم نرسیده بودند که صدایی مثل شکستن فلز آمد؛ آسانسور تکانِ تندی خورد و ایستاد.زن انگشت‌هایش را به میله‌ی داخل کابین فشرد و زیرچشمی مرد را نگاه کرد .مرد زنگ را فشرد. بوقِ کوتاهی زد و خاموش شد. آهسته گفت: «باز گیر کرد…» بعد نگاهش به کیسه‌ی خرید زن افتاد. تهِ کیسه مثل کفِ خالیِ قابلمه پیدا بود.سکوت نشست. فقط صدای نفس‌ها و خش‌خشِ نایلون به گوش می‌رسید.مرد از آینه به چشم‌های زن خیره شد و گفت: «راستی شارژ این ماه را...»زن بلافاصله نگاهش را از آینه دزدید و به لکه‌ی قهوه‌ای روی کفشش خیره شد. کیفِ رنگ‌ورو‌رفته‌اش را در مشت فشرد و زیر لب گفت: «باشه، امشب. می‌زنم این بار دیگه حتماً...»چند لحظه بعد آسانسور با یک ناله راه افتاد و در طبقه‌ی سوم باز شد. زن قبل از اینکه مرد چیزی بگوید، تند از کابین بیرون رفت.مرد به درِ بسته نگاه کرد و دکمه‌ی هفت را زد ‌ سایه سایه Sun, 31 May 2026 16:10:27 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D9%85%D8%A7-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%DB%8C%D9%85-%D9%81%D9%82%D8%B7-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D9%85-ujokknmsugm4 > «مهسا» هیچ‌وقت از "سامان" خوشش نمی‌اومد.نه اهل کتاب بود، نه اهل گفت‌وگو.ولی مهسا توی سی‌سالگی، بعد از چند سال تجربه تنهایی،وقتی سامان بهش توجه نشون داد، گفت:«شاید این بار فرق کنه... حداقل تنها نمی‌مونم.»حالا بعد از سه سال، تو یه رابطه‌ی خاموشه.تنها نیست، ولی انگار تنها‌تره...---💬 چرا از تنهایی می‌ترسیم؟تنهایی همیشه بد نیست. ولی وقتی احساس ارزشمندی‌مون وابسته به حضور یه نفر دیگه باشه، تنهایی برامون شبیه طرد شدن، شکست یا ناتوانی می‌شه.گاهی ترس از تنهایی، صدای عقلو خاموش می‌کنه.ما «نشونه‌های قرمز» رو نمی‌بینیم، چون مغزمون می‌گه:"همین که یکی هست، یعنی من کافی‌ام."---🧠 تصویری که از رابطه در ذهنمون می‌سازیم:وقتی مدت طولانی تنها می‌مونی، کم‌کم ذهنت شروع می‌کنه به ساختن یه تصویر رویایی از رابطه.با خودت می‌گی:"اگه یکی کنارم بود، انگیزه بیشتری داشتم...برای یه قرار عاشقانه آماده می‌شدم، به خودم می‌رسیدم،لباس قشنگ می‌پوشیدم، بیشتر می‌خندیدم."تصور می‌کنی قراره آخر هفته‌ها با هم برید بیرون، با دوست‌هاش آشنا شی،شب‌ها توی آغوش هم بخوابید و همه‌چی شبیه فیلم‌ها بشه.و این تصویرِ شیرین،همون چیزیه که باعث می‌شه گاهیچشمتو روی واقعیت‌ها ببندیو وارد رابطه‌ای بشی که از همون اول، با درونت هم‌صدا نیست...---🧩 ادامه دارد...در نوشته‌ی بعدی، درباره‌ی نشونه‌های ترس از تنهایی و راه‌هایی برای روبه‌رو شدن با اون صحبت می‌کنم.(اگه این موضوع برات آشناست، حتما همراه باش) سایه سایه Fri, 11 Jul 2025 00:05:40 +0330 https://virgool.io/@Zendegi_ba_aghahi/%D9%87%DB%8C%DA%86%DA%A9%D8%B3-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D9%85%D9%88%D9%86-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B7%D9%87-%DB%8C%D8%B9%D9%86%DB%8C-%DA%86%DB%8C%E2%9D%97-ct7urz4rntj3 هیچ‌وقت واقعاً کسی یادمون نداد که رابطه یعنی چی.نه تو مدرسه، نه تو خانواده، نه تو جامعه.😏فقط یاد گرفتیم که رابطه باید باشه، چون همه دارن.اما اینکه چطوری شروعش کنیم، چطوری ادامه‌ش بدیم، و اگر لازم شد چطوری تمومش کنیم — هیچ‌جا آموزش داده نشد.خیلی‌هامون توی رابطه‌هایی گیر افتادیم که نمی‌دونستیم چطور اسمشو بذاریم.بین دلبستگی و وابستگی، بین دوست داشتن و ترس از تنها موندن، بین تردید و امید.منم مثل خیلی‌ها این مسیر رو با سوال و تردید طی کردم و هنوزم دارم کشف می‌کنم.🌸اما یه جایی فهمیدم که شاید تنها نباشم. شاید حرف زدن ازش، به خیلی‌ها کمک کنه کمی آگاه‌تر، آروم‌تر و انسانی‌تر به رابطه نگاه کنن.اینجا جاییه که می‌خوام تجربه‌هام، یادگیری‌هام و چیزایی که کاش زودتر می‌دونستم رو باهاتون به اشتراک بذارم.🌱 شاید بتونه حتی یه نفر رو از یه سردرگمی کوچیک نجات بده.اگر تو هم توی رابطه‌ها دنبال معنا، درک ، یا یک نفس راحتی ، خوش اومدی .اگه این موضوع برات آشناست یا سوالی داری خوشحال میشم نظرت را بخونم . ☘️راحتی،خوش اومدی خوش اومدی. سایه سایه Mon, 07 Jul 2025 00:42:17 +0330