https://virgool.io/feed/@a.mehrzad https://t.me/mowj_maharat fa 2026-04-15 00:11:36 https://files.virgool.io/upload/users/3930890/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@a.mehrzad https://virgool.io/@a.mehrzad/%DB%B5-%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B2-xjo2oftmrjkx پنج مسافرِ همیشگییه روز نشسته بودم توی یه کافه‌ی دنج، کنار پنجره. یه فنجون اسپرسوی تلخ جلوم بود. دفتر یادداشت همیشگیم باز بود و داشتم فکر می‌کردم به خودم... به زندگی... به اینکه چی واقعاً منو سرپا نگه می‌داره؟ چی بهم انگیزه می‌ده صبح چشمامو باز کنم؟همین موقع، انگار پنج تا مسافر قدیمی اومدن کنارم نشستن. نه غریبه بودن، نه مزاحم؛ رفیق بودن... آشنا. از اون آشناهایی که همیشه توی وجودم بودن، فقط گاهی صداشون رو نمی‌شنیدم.اولی، با صدای محکم و قاطع گفت: «من بقام؛ نیاز به زنده موندن. من باعث می‌شم نفس بکشی، دنبال غذا، سرپناه، امنیت باشی. اگه من نباشم، هیچ چیزی مهم نیست، چون زنده نیستی که تجربه‌ش کنی.»دومی، لبخند زد، پا روی پا انداخت و گفت: «من آزادم. اون وقتی که با خیال راحت حرفت رو می‌زنی، انتخابت رو خودت می‌کنی، از ته دل می‌خندی، من حضور دارم. من اون حس خوب رها بودنم، بی‌اجبار، بی‌اجازه خواستن.»سومی که یک کودک دوست داشتنی و بازیگوش بود، با صدای بلند گفت: «تفریحم من! تو هم منو دوست داری، اون وقتایی که از شلوغی دنیا فاصله می‌گیری و به دل طبیعت می‌زنی، یا وقتی با یه لبخند ساده خستگی روز از تنت بیرون می‌ره. من لحظه‌هامو بی‌دغدغه و ناب بهت هدیه می‌دم تا نفست تازه شه.»چهارمی، جدی و گرم گفت: «من عشق و عاطفه‌م. من توی مهربونی‌های بی‌ادعا پیدام، توی نوازش آرام یک دست روی شونه‌ات وقتی خسته‌ای، یا توی بودن کسی که بی‌صدا درکت می‌کنه. من اون حس زلال و پاکی‌ام که دلت رو گرم می‌کنه و نگاهت رو آروم.»و آخری، آروم ولی با غرور گفت: «من قدرت و ارزشمند بودنم. وقتی شاگردت موفق می‌شه و می‌گه «ممنونم استاد»، وقتی کسی با حرفت راهش رو پیدا می‌کنه، یا وقتی یه هدف رو تموم می‌کنی و به خودت افتخار می‌کنی... من اونجام. من دلیل پیشرفت‌هام.»سرمو بلند کردم و دیدم کافه شلوغ شده، قهوه هنوز تموم نشده و خیلی دلم گرم شده. فهمیدم این پنج‌تا، رفیقایی‌ان که همیشه با من‌ان. وقتی یکی صداش ضعیف می‌شه، یعنی باید برگردم و صداش کنم. چون زندگی، بدون اون پنج‌تا، ناقصه.✍️ نویسنده: ابوالفضل مهرزاد#تئوری_انتخاب abolfazl mehrzad abolfazl mehrzad Wed, 23 Apr 2025 22:34:01 +0330 https://virgool.io/@a.mehrzad/%D8%B5%D8%A8%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B2-onvzl7qscjew پروانه‌ای در کف دستانم جان دادبرگرفته از «زوربای یونانی» نوشته نیکوس کازانتزاکیسصبحی آرام و مه‌آلود بود. در دل جنگل، کنار درختی کهنسال، چشمم به پیله‌ای افتاد؛ درست همان لحظه‌ای که پروانه‌ای در درونش، در تقلای شکافتن قشر ظریف پیله بود.با شوقی کودکانه ایستادم و نگاهش کردم. انتظار کشیدم. زمان گذشت، اما پروانه درنگ می‌کرد، گویی هنوز لحظه‌اش نرسیده بود. من شتاب داشتم، صبرم ته کشیده بود.با شوقی خام و بی‌تاب، خم شدم. نفسم را بر پیله دمیدم، آن را گرم کردم، امید داشتم زودتر رهایی یابد. و معجزه رخ داد؛ پوسته پیله ترک برداشت، پروانه خزید، نفس‌زنان و لرزان، تن ضعیفش را به بیرون کشاند.اما چیزی درست نبود. بال‌هایش بسته مانده بودند، جمع‌شده، خیس و ناتوان. با همه توان تلاش می‌کرد آن‌ها را بگشاید، اما موفق نمی‌شد. من که خود را ناجی می‌پنداشتم، حالا تنها نظاره‌گر جان‌دادن موجودی بودم که به زندگی‌اش شتاب داده بودم.بلوغ، نیازمند صبر بود. باز شدن بال‌ها باید در پرتو آرامش خورشید رخ می‌داد، نه در حرارت نفس بی‌تاب من.پروانه، مایوس و بی‌رمق، تکانی خورد، و در کف دستم، جان داد.آن روز آموختم که گاهی، بی‌صبری، و کمک بی‌موقع، می‌تواند ویرانگر باشد. هر شکوفایی، زمانی دارد. هر پروازی، آمادگی می‌طلبد. و گاه، بهترین کاری که می‌توان کرد، صبوری‌ست.✍🏻 نویسنده: ابوالفضل مهرزاد#صبر abolfazl mehrzad abolfazl mehrzad Sun, 13 Apr 2025 10:25:55 +0330 https://virgool.io/@a.mehrzad/%D8%AA%D8%B5%D9%85%DB%8C%D9%85-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B2-t7deeykoq47w صدای زنگ گوشی سکوت خونه‌ی کوچیک و جمع‌وجور سامان رو شکست. یه نگاه به صفحه‌ی گوشی انداخت. "مهرداد" بود. همون رفیقی که همیشه تو ماجراهای مهم زندگیش یه نقشی داشت.الو مهرداد؟داداش! یه پیشنهاد خفن دارم برات، همین الان لباس بپوش بیا کافی‌شاپ، باید ببینمت.سامان یه نگاه به میز کارش انداخت. لپ‌تاپ باز بود، یه عالمه فایل اکسل جلوی چشمش ردیف شده بودن. کارمند بخش مالی یه شرکت بود. پنج سال گذشته رو با حساب و کتاب‌های تکراری و فیش‌های حقوقی سپری کرده بود. حقوقش بد نبود، امنیت شغلی هم داشت، ولی حس می‌کرد تو یه دایره‌ی بی‌پایان گیر افتاده. یه جورایی انگار زندگیش از قبل نوشته شده بود و هیچ هیجانی نداشت.یه آه کشید، یه لیوان آب سر کشید و بدون این که زیاد فکر کنه، کاپشنش رو برداشت و راه افتاد سمت کافی‌شاپ.مهرداد از دور، با اون لبخند همیشگیش دست تکون داد. یه فنجون قهوه ترک جلوش بود، عطر تلخش توی هوا پیچیده بود. سامان نشست، هنوز هیچی نگفته بود که مهرداد خم شد جلو و با هیجان گفت:ببین! ما یه استارتاپ راه انداختیم، یه کار خفن تو حوزه‌ی مشاوره‌ی مالی برای کسب‌وکارهای کوچیک. می‌دونم تو این کار استادی. بیا شریک شو، پایه باش، باهم می‌ترکونیم.سامان فنجون قهوه‌ش رو برداشت، یه جرعه نوشید. تلخی دلچسبش، ذهنش رو بیشتر درگیر کرد.پول داره این کار؟ یعنی درآمدش تضمینیه؟مهرداد مکثی کرد و گفت:نه که از اول پول پارو کنیم، ولی آینده‌ش روشنه. فقط باید تلاش کنیم.سامان به بیرون نگاه کرد. قطره‌های بارون آروم روی شیشه‌ی کافی‌شاپ سر می‌خوردن. ذهنش درگیر شد. موندن تو شرکت یه امنیت نسبی داشت، ولی این پیشنهاد یه چیز دیگه بود. آینده‌ی معلوم یا یه مسیر پر از ماجراجویی؟اون شب تا دیر وقت بیدار موند. هی تو ذهنش سبک‌سنگین کرد. یه دفترچه برداشت، دو تا ستون کشید. تو یه طرف نوشت «مزایا»، طرف دیگه «معایب». چند دقیقه به نوشته‌هاش خیره موند. امنیت؟ درآمد ثابت؟ آینده‌ی معلوم؟ یا ریسک؟ فرصت پیشرفت؟ آزادی؟یه نفس عمیق کشید و گوشی رو برداشت.مهرداد، من پایه‌م. ولی یه شرط دارم.چی؟تا تهش هستیم. اگه بریم تو این مسیر، دیگه عقب‌نشینی نداریم.مهرداد خندید، یه خنده‌ی پر از هیجان.پس بزن بریم داداش، ما موفق میشیم.چند ماه گذشت. روزای اول سخت بود. سامان شب و روز وقت می‌ذاشت، مطالعه می‌کرد، مشتری پیدا می‌کرد، جلسه می‌ذاشت. بعضی وقتا شک می‌کرد. نکنه اشتباه کرده باشه؟ نکنه این مسیر به بن‌بست بخوره؟ ولی هر بار که به اون دفترچه و تصمیمی که گرفته بود نگاه می‌کرد، محکم‌تر قدم برمی‌داشت.یه روز، توی دفتر کوچیکشون نشسته بود که مهرداد با یه لبخند گنده وارد شد.داداش، اولین قرارداد بزرگمون بسته شد! کسب‌وکارمون داره جون می‌گیره!سامان حس کرد یه باری از روی شونه‌هاش برداشته شده. اون شب، وقتی داشت به سقف خونه‌ش زل می‌زد، فهمید که ارزشش رو داشت. همه‌ی اون سختی‌ها، همه‌ی اون شب‌هایی که با تردید گذرونده بود، الان به یه مسیر روشن ختم شده بود.بعد از یه سال، دفتر کوچیکشون تبدیل شده بود به یه شرکت جدی. تیمشون بزرگ‌تر شده بود و اسمشون تو بازار پیچیده بود. سامان دیگه اون کارمند تکراری بخش مالی نبود. حالا یه کارآفرین بود. کسی که تصمیم گرفته بود زندگی‌شو خودش بسازه.یه روز، همون دفترچه‌ی قدیمی رو برداشت و بازش کرد. صفحه‌ای که دو ستون «مزایا» و «معایب» رو نوشته بود، هنوز اونجا بود. با یه لبخند خودکاری برداشت و زیر یه جمله خط کشید:هیچ تصمیمی صد در صد بی‌نقص نیست، ولی کسی که تصمیم می‌گیره و جلو می‌ره، برنده‌ی واقعی زندگیه.سامان فنجون قهوه‌ش رو بلند کرد، جرعه‌ای نوشید و لبخند زد. حالا دیگه می‌دونست که مسیرش رو خودش می‌سازه.✍🏻 نویسنده: ابوالفضل مهرزاد#تصمیم_گیری abolfazl mehrzad abolfazl mehrzad Sat, 05 Apr 2025 10:28:46 +0330 https://virgool.io/@a.mehrzad/%D8%AA%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D8%B3%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B2%DB%8C%D8%AF-juazreslcney کلاس تقریباً ساکت بود، فقط صدای خش‌خش خودکارهایی که روی کاغذ کشیده می‌شدن و صدای آروم استاد فضا رو پر کرده بود. استاد، همون‌طور که قدم می‌زد، با لحن آروم اما نافذی گفت:"هر سیستم، مثل یه ارگانیسم زنده‌س. اگه فقط به یه بخش نگاه کنین، کل رو از دست می‌دین."نگاهم به خط‌های نامرتبی که رو دفترم کشیده بودم افتاد. خودکارو چرخوندم و دستمو رو چونه‌م گذاشتم. از این جمله‌ی استاد خوشم اومد. یه لحظه چشم‌هامو بستم و تو ذهنم یه تصویر شکل گرفت. خودمو تو یه خیابون شلوغ دیدم. آدم‌ها با عجله رد می‌شدن، هرکی سرش تو کار خودش بود. اما وقتی یه قدم عقب‌تر رفتم، تصویر عوض شد. همه مثل دونه‌های یه پازل به هم وصل بودن. یه راننده تاکسی که دیرش شده بود، صدای بوقش کل خیابون رو پر کرده بود و باعث شد یه دوچرخه‌سوار حواسش پرت شه و نزدیک بود به یه عابر پیاده بخوره. یه زنجیره، یه اتصال نامرئی که هر بخشش، بقیه رو تحت تأثیر قرار می‌داد.صدای استاد رشته‌ی خیالاتمو پاره کرد:"یه تصمیم اشتباه، مثل یه موج توی آب، فراتر از چیزی که فکرشو بکنین اثر می‌ذاره."نفسمو آهسته بیرون دادم. چقدر این حرف برام آشنا بود. ذهنم یه خاطره‌ی قدیمی رو ورق زد. یه روز، وقتی خیلی ناگهانی تصمیم گرفتم یه پیشنهاد کاری رو رد کنم. اون موقع فکر می‌کردم فقط یه انتخاب ساده‌س، اما بعدها فهمیدم که این تصمیم کوچیک، باعث شد یه دوست دیگه‌م اون کار رو بگیره، با یه آدم مهم آشنا بشه، و مسیر زندگیش یه چیز دیگه بشه. از اون طرف، رد کردن اون پیشنهاد باعث شد من یه مسیر متفاوت رو برم، تجربه‌های جدیدی کسب کنم و حالا اینجا باشم، توی این کلاس، غرق فکر.استاد لحظه‌ای مکث کرد، نگاهش روی چهره‌ی دانشجوها چرخید. بعد چشمش به من افتاد. لبخندی زد و گفت: "مهرزاد! تو چی فکر می‌کنی؟"جا خوردم. دستپاچه شدم اما سریع به خودم مسلط شدم. خودمو کمی جلو کشیدم و گفتم: "به نظرم انگار همه چیز تو یه دایره‌ی بزرگ به هم وصله. یعنی چیزی که امروز انجام می‌دیم، فردا توی جای دیگه‌ای اثرشو نشون می‌ده، حتی اگه خودمون نبینیم."استاد سرشو تکون داد و گفت: "دقیقاً! این یعنی تفکر سیستمی. این‌که ما فقط اجزا رو نبینیم، بلکه ارتباط بین‌شون رو هم درک کنیم."چشم باز کردم. استاد همچنان داشت حرف می‌زد، ولی انگار دیگه صداش دور شده بود. فقط به این فکر می‌کردم که چقدر دنیا پیچیده‌تر از چیزی‌یه که فکرشو می‌کنیم. ما همیشه فقط نوک کوه یخ رو می‌بینیم، ولی زیر آب، یه دنیای دیگه در جریانه.استاد دستاشو به هم زد و گفت:"سیستم‌ها رو ببینین. نه فقط اجزا رو."دستم ناخودآگاه رفت سمت خودکار. روی کاغذ نوشتم:"هیچ چیز مستقل نیست. همه‌چیز به هم وصله."یه لبخند محو رو لبم نشست. این درس، شاید از اون دسته درسایی نبود که بعدش آزمون داشته باشه، اما مطمئن بودم که قراره یه جایی تو زندگیم حسابی به دردم بخوره.#تفکر_سیستمی abolfazl mehrzad abolfazl mehrzad Mon, 31 Mar 2025 21:52:57 +0330