https://virgool.io/feed/@abm1391 مهندس فناوری اطلاعات fa 2026-06-18 19:59:22 https://files.virgool.io/upload/users/1231234/avatar/shY7ZM.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@abm1391 https://virgool.io/@abm1391/%D8%A7%D8%AB%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%DA%A9%D9%86%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%D8%A7-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84-fd6trcbvglhr این که پیشرفت تکنولوژی چه اثری بر روی زندگی بشر داشته است سوالی است که ذهن انسان را به خود معطوف داشته است. از زمانی که تکنولوژی بر روی زندگی انسان اثر مستقیم گذاشت این سوال هم مطرح شد که آیا این اثر، اثر مثبتی است یا منفی؟ البته افراد در پاسخ به این سوال نظرات مختلفی داشتند. بعضی معتقد بودند انسان با تکنولوژی می تواند به سمت آرمان‌شهر خود حرکت کند زیرا تکنولوژی فرآیند‌های زندگی را به نهایت ساده می‌کند. بعضی دیگر اما از تکنولوژی ترسیدند. این افراد انگار تکنولوژی را موضوع جدیدی یافتند که البته مشکلاتی هم ایجاد می کرد. وقتی مشکلات تکنولوژی در کنار سرعت پیشرفت زیاد تکنولوژی را دیدند، به این نتیجه رسیدند که تکنولوژی می‌تواند به صورت ذاتی مشکل‌ساز باشد. گروه سومی هم وجود داشت که به تکنولوژی به چشم ابزار نگاه می‌کرد. ابزاری مانند تمام ابزار‌های دیگری که بشر به آن در طول تاریخ دست پیدا کرده بود. این‌ها مزایا و معایب تکنولوژي را مرتبط با کسی می‌دانستند که از آن استفاده می‌کند. این گروه فوراً صورت مسئله را پاک نکردند که تکنولوژی را به صورت ذاتی مشکل ساز بدانند و یا این که تکنولوژی را یک فرشته نجات برای بشر نیافتند که رسیدن به آن را به هر قیمتی جایز بدانند. برای این افراد مسئله‌ی دیگری وجود دارد: تکنولوژی در حال حاضر دست چه نوع انسانی است؟ اگر انسانی که تکنولوژی را در دست دارد انسانی است که به سوی آرمان‌شهر حرکت می‌کند، پس تکنولوژی هم این انسان را به سمت آرمان‌شهر می‌برد. اگر این انسان، انسانی است که بشر را به سوی فنا می‌برد پس تکنولوژی به کمک این انسان می‌آید و بشر را به سوی فنا حرکت می‌دهد. با این نگاه شاید آینده تکنولوژی با واقع‌نگری بیشتری پیش‌بینی شود.البته از نظر کسانی که تفکر مخالف تکنولوژی دارند یک اشکال به این دیدگاه وارد است. و آن این است که این دیدگاه تا وقتی درست است که تکنولوژی در دست انسان باشد. حال اگر تکنولوژي از دست انسان خارج شد و به جای این که انسان بر آن حکومت کند، تکنولوژی بر انسان حکومت کرد چه؟ در آن زمان دیگر تکنولوژی در دست انسان نیست که بخواهیم آن را ابزار بدانیم. این اشکال از زمانی در ذهن انسان‌ها به وجود آمد که هوش مصنوعی پا به عرصه‌ی تکنولوژی گذاشت. حال دیگر این احتمال می‌رفت که ابزاری که در دست انسان است بتواند خودش برای خودش تصمیم بگیرد. در این صورت می‌تواند طغیان کرده، انسان را شکست دهد. جوابی که به این سوال می‌توان داد این است که بر طبق همان دیدگاهی که می گوید تکنولوژی بستگی به فردی دارد که از آن استفاده می‌کند اگر همین تکنولوژی را انسانی تربیت کرد که اخلاقی فکر می‌کند بنابراین این تکنولوژی هم اگر هوش پیدا کند اخلاقی فکر می‌کند. و اگر انسانی تربیت کرد که غیر اخلاقی فکر می‌کند تکنولوژی هم غیر اخلاقی تربیت می‌شود. بنابراین باز هم تکنولوژی را نمی‌توان به ذات محکوم کرد و مقابل انسان قرار داد. این انسان‌ها هستند که باید خود را در برابر آن مسؤول بدانند. این که صورت مسئله پاک شود هیچ کمکی که به حل مسئله نمی‌کند.دیدگاه‌های بالا دیدگاه‌هایی انتزاعی بود که بر اساس پیشرفت تکنولوژی و پیش‌بینی آینده‌ی تکنولوژی به وجود آمده‌اند. در کنار این باید تأثیر تکنولوژی بر روی زندگی انسان در حال حاضر نیز مورد بررسی قرار گیرد. آیا این تأثیر مثبت بوده است؟ اگر بخواهیم این سوال را به صورت مصداقی و در واقعیت جواب دهیم کار یک مقدار سخت می‌شود. زیرا تکنولوژی امروزه در بسیاری از شؤون زندگی انسان دخیل شده است. اگر بخواهیم برای تک‌تک شؤون زندگی بشر مثال بیاوریم از حوصله‌ی بحث خارج می‌شود. بنابراین به ذکر یک موضوع اکتفا می‌کنیم و آن مسئله‌ی ارتباط آزادی بشر و تکنولوژی است.در ابتدا تصور می‌شد تکنولوژی آزادی‌های انسان را بیشتر می‌کند. این که انسان بتواند به بسیاری از اطلاعات بدون هیچ‌گونه فیلتری دسترسی پیدا کند یا این که بتواند هر رسانه‌ای که دوست دارد را دنبال کند یا این که هر مطلبی که بخواهد را منتشر کند. این‌ها مسائلی بود که وقتی انسان با آن مواجه می‌شد به این نتیجه می‌رسید که تکنولوژی به انسان آزادی می‌دهد. ولی داستان این‌گونه پیش نرفت. کار به جایی رسید که بعضی از انسان‌ها گمان کردند که تکنولوژی مانع آزادی‌ بشر شده است. یعنی همان دو دیدگاهی که درباره‌ی ذات تکنولوژی شکل گرفت در این‌باره هم شکل گرفت. این وسط اما باید از آزادی تعریف مناسبی ارائه شود تا بتوان تشخیص داد که آیا تکنولوژی آزادی بشر را تحت تاثیر قرار داده است یا خیر. این‌جا قصد این را نداریم که مفهوم آزادی را به صورت علمی بررسی کنیم ولی شاید بتوان در این مورد خاص به تصاویری که انسان‌ها از آزادی، مخصوصا آزادی در رابطه‌ با تکنولوژی در ذهن خود ساخته‌اند اشاره کرد. تصویر اولیه‌ای که در ذهن انسان‌ها در‌باره‌ی آزادی شکل می‌گیرد این است که هر کاری را که اراده کنند انجام دهند. این جمله در ابتدا جمله درستی به نظر می‌رسد ولی در نمود آن در واقعیت،مسئله‌ی دیگری را به دنبال دارد. این که انسان بتواند هرکاری را که می‌خواهد انجام دهد، در واقعیت دو دیدگاه را به وجود می‌آورد. دیدگاه اول این است که هر کاری که فکر کنم می‌خواهم انجام دهم را انجام دهم. و دیدگاه دوم این که هر کاری را که فکر می‌کنم برای من مناسب است را انجام دهم که در این دیدگاه عوامل خارج از اختیار انسان مانند غریزه و انسان‌های دیگر نیز در نظر گرفته می‌شوند که می توانند مانعی برای آزادی انسان در این دیدگاه باشند. حال با این دو دیدگاه وارد بحث آزادی انسان در تکنولوژی می‌شویم. صاحبان دیدگاه اول گمان می‌کنند که با استفاده از تکنولوژی می‌توانند به هر اطلاعاتی که دوست دارند دسترسی پیدا کنند؛ در حالی که صاحبان دیدگاه دوم بر این باورند که در چنین شرایطی صاحبان ابزار‌های پیچیده‌ی رسانه هستند، که انتخاب می‌کنند که آن‌ها چه اطلاعاتی را مشاهده کنند و چه اطلاعاتی را نبینند. صاحبان این دیدگاه معتقند این ابزار‌ها به قدری پیچیده و قدرتمند هستند که می توانند ذهن آن‌ها را تحت تأثیر خود قرار دهند. به طور مثال تجربه نشان داده انسان امروز در معرض سیلی از اطلاعات قرار می‌گیرد. سیلی که مثال امروزی‌اش برای مردم ایران حجم عظیم ا‌طلاعاتی است که از طریق اینستاگرامبه آن‌ها منتقل می‌شود. اطلاعاتی که اگر حتی فرض کنیم مانند مخدر عمل نمی‌کند، (که این خود جای بحث دارد) اطلاعاتی هستند که اکثرا ما ‌آن‌ها را انتخاب نکرده‌ایم. بلکه رسانه‌هایی آن‌ها را انتخاب کرده‌اند، که ما آن‌ها را انتخاب کرده‌ایم. که این انتخابمان جای بحث دارد که برای چه بوده است. به طور مثال ما برای این که به ده درصد اطلاعات این رسانه‌ها دسترسی پیدا کنیم آن‌ها را انتخاب کرده‌ایم، در حالی که مجبوریم باقی اطلاعات را هم مشاهده کنیم. این‌که حق انتخاب ما، با پیشرفت تکنولوژی کم شده است، خود مدعای این مسئله است که تکنولوژی آزادی انسان را کاهش داده. البتهپیج‌های اینستاگرامینمونه‌ای از رسانه‌هایی هستند که تکنولوژی برای ما به ارمغان آورده است. شاید بتوان گفت در مبحث رسانه تکنولوژی به ما آزادی داده که رسانه را انتخاب کنیم ولی در مرحله‌ی دوم باز هم آزادی نداریم.در کنار این، قرار گرفتن در برابر سیل عظیمی از اطلاعات،خود باعث می‌شود که انسان قدرت تشخیص خود را از دست بدهد. این که ما با یک گزاره مواجه می‌شویم این قدرت را داریم که این گزاره را با توجه به گوینده‌ی گزاره، متحوای گزاره و عقایدمان تحلیل کنیم و به آن اعتبار ببخشیم. ولی وقتی که سیل عظیمی از گزاره‌های درست و غلط به ما هجوم آورند معلوم نیست که چقدر می‌توانیم قدرت تشخیصمان را به کار بگیریم.در این‌باره راه حل شخصی‌سازی مطرح می‌شود. در شخصی‌سازی اطلاعاتی در اختیار ما قرار می‌گیرد که ما به آن نیاز داریم. یا اطلاعاتی که همسو با اعتقادات ما هستند و یا اگر با اعتقاداتمان همسو نیستند طوری در اختیار ما قرار می‌گیرند که قدرت اعتبار‌سنجی آن‌ها را داشته باشیم. البته اشخاص در مرحله‌ی اول که انتخاب رسانه است معمولا چنین فیلتری بر اطلاعات می‌گذارند ولی باز هم در این زمینه مشکلات فراوانی وجود دارد. این که شخصی‌سازی چقدر به این زمینه کمک می‌کند مسئله‌ی مهمی است. و این که شخصی‌سازی، خود ابزاری است که می‌تواند دست کسانی قرار بگیرد که اطلاعاتی که می‌خواهند را القا کنند. حتی ابزارشان از رسانه‌ها نیز قدرتمندتر است زیرا افراد اطلاعات را فقط از طریق آن‌ها دریافت می‌کنند و رسانه‌ی دیگری وجود ندارد که با این اطلاعات بخواهد مقابله کند.در ادامه بیشتر در این باره سخن خواهیم گفت که قطعاً بازخورد شما در این زمینه‌ تأثیری شگرف دارد. علی‌رضا معین‌فر علی‌رضا معین‌فر Fri, 15 Oct 2021 15:34:52 +0330 https://virgool.io/@abm1391/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D9%87%D9%85-%D8%B0%D8%A7%D8%AA-%D9%BE%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%82%D8%A7%D8%AA%D9%84-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA-xhnxvclo2qwr ما انسان‌ها، مخصوصا ما انسان‌های امروزی الکی مدرن یک ویژگی خاص داریم و آن، هم‌ذات پنداری با شخصیت‌های هر داستانی است که با آن مواجه می‌شویم. اصلا این ویژگی یکی از پایه‌های ساخته‌ شدن فیلم‌ها و نوشته شدن داستان‌ها و حتی تولید اخبار است. در این‌ موارد وقتی که با شخصیت اصلی داستان مواجه می‌شویم سعی می‌کنیم او را شبیه خود و خود را شبیه او بدانیم و با او در موقعیت‌های داستان همراه شویم.خب. تا این‌جای کار هیچ مشکلی وجود ندارد و می‌توانیم با خیال راحت از داستان و فیلم لذت برده و سرگرمی خوبی داشته باشیم. اما.اما این ویژگی زمانی به صورت کاملا ناخودآگاه برایمان مشکل‌ساز می‌شود که در زندگی واقعی هم این‌ کار را تکرار می‌کنیم. یعنی وقتی که داستان فردی را می‌شنویم یا شخص مشهوری را می‌بینیم،‌ اگر مقداری با ما شباهت داشت و از او خوشمان آمد سریعا فرآیند هم‌ذات پنداری را آغاز می‌کنیم و این هم‌ذات پنداری را تا جایی پیش می‌بریم که حتی ممکن است بخواهیم از او مانند جانمان دفاع کنیم و حتی شاید برای دفاع از صحبت‌های شخص مورد نظر با نزدیک‌ترین دوست‌مان دعوا هم بکنیم. برای همین است که بسیاری از مواقع در دفاع از سیلبرتی‌ها یقه‌ها جر می‌دهیم و فغان‌ها بر می‌آوریم و به جان هم می‌افتیم. ما در واقع داریم از خودمان و شخصیت‌مان دفاع می‌کنیم.خب احتمالا با این صحبت خیلی کنار نیامده‌اید. بنابراین بیایید فرآیندی که توضیح داده شد را به صورت صحنه‌ی آهسته ببینیم تا دقیقا نحوه‌ی هم‌ذات پنداری را متوجه شویم.ما در گروه سیلیبرتی‌ها عده‌ای را دوست داریم و عده‌ای را دوست نداریم. کسانی را که دوست داریم را به این علت دوست داریم که یا شخصیتشان به شخصیت‌مان نزدیک است و یا عقایدشان با ما سازگار است. خب از این جا به بعد فرآیند هم‌ذات پنداری آغاز می‌شود. و اشتباه بزرگ دقیقا همین‌جاست. وقتی که ما هم‌ذات پنداری می‌کنیم حرف‌های نفر مورد نظر را مانند فکر‌هایی که در ذهن خودمان می‌چرخند فرض می‌کنیم و حتی مانند همان فکر‌ها سعی می‌کنیم توجیه‌‌شان بکنیم. اصلا مهم‌ترین خاصیت هم‌ذات پنداری همین است وگرنه که هم‌‌ذات پنداری نبود.این مسئله زمانی بغرنج‌تر می‌شود که سلییبرتی‌ها هم سعی می‌کنند عقاید خودشان را طوری بیان کنند که افراد کمتری از دست آن‌ها ناراحت شوند و همین مسئله باعث می‌شود فرآیند هم‌ذات پنداری به صورت شدید‌تری شکل بگیرد و حالا عقاید‌شان و نظرات‌شان بسیار راحت‌تر در ذهن ما می‌نشینند، حتی اگر اشتباه باشند. و این‌گونه می‌شود، آن‌چه نباید بشود.برای این که این اتفاق نیافتد کافیست هر وقت که داشتیم فرآیند هم‌ذات‌پنداری را آغاز می‌کردیم خودمان را در آینه مشاهده کنیم و با چهره‌ی طرف مقابل مقایسه کنیم و بگوییم که من منم و او هم اوست.به همین راحتی.اصلا شاید متن بعد را درباره فرآیند مواجه شدن با شخصیت‌های مختلف و نظراتشان نوشته نوشتم. این‌که اصلا چگونه حرف‌ها را می‌شنویم. آیا حرف‌های یکسان همه را شبیه هم می‌شنویم یا خیر علی‌رضا معین‌فر علی‌رضا معین‌فر Fri, 08 Oct 2021 21:47:18 +0330 https://virgool.io/@abm1391/%D9%84%D8%B9%D9%86%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%DB%8C%D8%AA%D8%B1-%D8%B1%D8%AD%D9%85%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%AA%D9%86-oqucezjc3nxz از آن‌جایی که قصد دارم در وبلاگم حرف‌هایی را به دور از مسائل روز بنویسم که به درد امروز و البته فردایمان بخورد جنس حرف‌هایم کمی دور از مسائل روز‌هایی است که تاریخ نشر متن‌ها نشان می‌دهد.با توجه به تجربه‌ی اندکی که در فضای رسانه‌ای این ایام. یعنی قرن چهارده شمسی و یا هزاره‌ی سوم میلادی پیدا کردم به نکته‌ی مهمی رسیده‌ام و آن هم سحری به نام تیتر است. از این سحر خانمان برانداز هر چه بگویم کم گفته‌ام. بیایید با هم کمی به این جادوی هزاره‌ی سوم بپردازیم.البته قبل‌تر از آن بیایید معنای عام‌تری برای تیتر در نظر بگیریم. تیتر را تکه‌ای دارای ارزش رسانه‌ای برای توضیح کوتاه به مخاطب از یک سخنرانی، خبر، فیلم یا به تعبیر دیگر هرگونه پیام رسانه‌ای در نظر بگیریم. بنابراین با این تعریف تمام تیتر‌های روزنامه‌ها از سخنان شخصیت‌های مهم، تمام پیام‌های کوتاه کانال‌ها و پیج‌های شبکه های اجتماعی برای توضیح یک اتفاق، تمام کلیپ‌های تقطیع شده از صحبت‌های یک فرد عادی و ... تیتر‌هایی محسوب می‌شود که مثلا سعی می‌کنند تمام یک متن را به ما نشان دهند.و امان از این ابزار که با استفاده از وقت کم انسان امروز (که اصلا این گزاره را قبول ندارم و باید به جای آن بنویسیم وقت بسیار زیاد انسان برای تلف کردن) به ابزار اصلی تمام رسانه‌های جهان تبدیل شده است. با خودم می اندیشم که تیتر بزرگ‌ترین جنایت رسانه‌ای بشر امروز و حتی با بررسی تاریخی بشر دیروز است. جنایتی که می‌توان آن را با بمب‌های خوشه‌ای مقایسه کرد.آن‌طور که مشاهده می‌شود رسانه‌های امروز بیشتر از آن که بخواهند متن‌ها را منتقل کنند سعی می‌کنند تیتر استخراج کنند. آن‌ها کاری به اصل خبر ندارند. صرفا تیتری که می‌خواهند را کشف کرده و به خورد مخاطبشان می‌دهند. به عنوان مثال فرض کنید شخصیتی سخنرانی کرده و رسانه‌ها تیتر زده‌اند. فردی اظهار نظر جنجالی کرده و رسانه‌ها تیتر زده‌اند. در گوشه‌ای از کشور زلزله شده و رسانه‌ها فیلم‌هایی از آن پخش می‌کنند‌(شما بخوانید تیتر می‌زنند) و مثال‌های دیگری که با روشن کردن اینترنت دستگاه هوشمندتان می‌توانید آن‌ها را به راحتی مشاهده کنید. حال بیایید زمان را کمی سریع‌تر کنیم. مخاطبی را فرض کنید که هر روز با خواندن تیتر‌ها و البته احتمالا تعداد کمی متن ( که آن هم متن نیست و تکه‌ای گزیده از متن ماجراست) دنیای اطرافش را می‌شناسد. مخاطبی که حالا اگر بخواهد استدلال کند به دریایی از تیتر‌های ساخته شده که سایه‌هایی از واقعیت هستند اشاره می‌کند. مخاطبی که به دنیای سایه‌ها وارد شده است. سایه‌هایی وهم انگیز. مشکل آن جایی آغاز می‌شود که از هر زاویه که نور را بتابانید سایه‌ای جدید ساخته‌اید و این هنر رسانه‌هاست. به همین دلیل است که به تعداد رسانه‌ها تیتر برای هر متنی داریم.بیایید با این دید تاریخ و حال حاضر را بنگریم. آیا به همین علت نیست که درک درستی از تاریخ نداریم؟ آیا به همین علت نیست که درک درستی از امروز نداریم؟ آیا به همین علت نیست که همیشه در جریاناتی که در متن آن هستیم مردم را می‌بینیم که با سایه‌های همان جریان در موردمان قضاوت می‌کنند؟ آیا به همین علت نیست که بعد از هر سخنرانی، بعد از هر برنامه‌ی جنجالی تلویزیونی، بعد از هر اتفاق مهم تاریخی و بعد از هزاران اتفاق دیگر هیچ کس از جمله خودمان نمی فهمیم که دقیقا چه اتفاقی افتاد و متن آن چه بود؟داستان وقتی غم‌انگیز تر می‌شود که بشر روز به روز بیشتر به تیترخوانی عادت می‌کند. اصلا رسانه‌های اجتماعی اجازه نمی‌دهند که متن‌ها، فیلم‌ها و صوت‌ها بلند باشند و روز به روز مردم بی حوصله می‌شوند. و  برای رسانه‌ها چه مردم ایده‌آلی هستند مردمی که حوصله ندارند. مردمی که عادت به تلف کردن وقت با خواندن تیتر دارند ولی حوصله‌‌ی خواندن متن را ندارند.نقطه‌ی امیدوار کننده‌ آن‌جایی است که دنیای سایه‌ها به راحتی و با حضور نور خورشید از هم می‌پاشد. یعنی این دنیا را با جنس دیگری باید عوض کرد و نه با سایه‌هایی دیگر. علی‌رضا معین‌فر علی‌رضا معین‌فر Fri, 08 Oct 2021 20:25:17 +0330 https://virgool.io/@abm1391/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7-%DB%8C%D8%A7-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-p7jb3yezs7ns زندگی مجازی، - زندگی دوم. - واقعیت مجازیvirtual reality - virtual life - second lifeاسم‌های متعدد و البته مفاهیم نزدیک به هم.زندگی در دنیایی به جز دنیای واقع. گذران وقت در دنیایی بین خیال و واقعیت. دنیای خیالی،‌افراد واقعی. جبران عدم موفقیت در دنیای واقعی. ورود زودتر به دنیای واقعی برای بچه‌های کم سن و سال. تجربه کردن کار‌هایی که نمی‌توان در دنیای واقع انجام داد. تجربه‌ی لذات خیالی بدون خرج هزینه‌ی گزاف و با کمترین انتقال مکانی و زمانی. جبران شکست‌های عشقی. خرید لباس و لوازم آرایشی مجازی با کمترین قیمت. جبران عدم بهره‌مند بودن از قیافه یا بدن روی فرم.همه‌ی این جملات و جملات دیگری که احتمالا به ذهن شما متبادر شده است، جملاتی هستند که می‌توان پیرامون زندگی دوم در دنیای مجازی به کار برد. مفهوم زندگی مجازی یا زندگی دوم در فضای مجازی، مفهومی است که در سال‌های اخیر، مخصوصا در دنیای غرب مورد توجه قرار گرفته است که البته احتمالا تا سال‌های آتی با سرعت بیشتری در ایران نیز گسترش خواهد یافت.در این نوشته سعی داریم بیشتر به این مفهوم مهم پرداخته و البته ناظر بر نتیجه در مورد آن بحث کنیم.البته قبل از آن این نکته ذکر می‌شود که بنده جامعه‌شناس نیستم و صرفا سعی می‌کنم مشاهداتم را به کمک معلوماتم تحلیل کنم تا شاید بتوانم جرقه‌‌ای در ذهن افراد، مخصوصا اهل علم ایجاد کنم.برای بررسی دنیای مجازی ابتدا باید هدف آن را بررسی کنیم.جدای از کاربرد های واقعیت مجازی می‌توان هدف اصلی آن را (که اگر به آن برسد می‌توانیم بگوییم به غایت خود رسیده است) شبیه‌سازی کامل دنیای واقعی در دنیای مجازی (البته با حذف ناملایمات دنیای واقع) دانست.در این‌جا یک سوال به وجود می‌آید و آن این است که منطور از دنیای مجازی چیست؟ در این مقوله‌ی خاص می‌توانیم دنیای مجازی را دنیایی خیالی متصور شویم. دنیایی که توسط خیال افراد ساخته شده است. این دنیا ابتدا توسط خیال سازندگانش ساخته شده و سپس توسط خیال کاربرانش توسعه داده می‌شود. (ماین کرفت را در نظر بگیرید. قوانین فیزیکی، رنگ بندی‌ها، محیط پیکسلی و ... توسط سازندگان ساخته می‌شوند و توسط کاربران توسعه داده می‌شوند) بنابراین شبیه‌سازی دنیای واقعی در یک دنیای مجازی با حذف ناملایمات و حتی حذف آن‌چه که سازندگان می‌خواهند را هدف واقعیت مجازی می‌‌دانیم.این‌‌گونه متصور می‌شویم که زندگی دوم و یا زندگی مجازی، زندگی دیگری است که در دنیای خیال اتفاق می‌افتد که این خیال ترکیبی از خیال سازندگان و کاربران است.ذکر این نکته لازم به نظر می‌رسد که هر چقدر دست کاربران در توسعه‌ی دنیای مجازی باز تر باشد، سازندگان دنیای مجازی موفق‌تر بوده‌اند.با توجه به هدف و غایتی که برای واقعیت مجازی و زندگی مجازی متصور شدیم‌ ابتدا این سوال به وجود می‌آید که آیا این هدف می‌تواند با تکنولوژی امروز پیاده‌سازی شود یا خیر.با توجه به پیشرفت تکنولوژی و کار‌های صورت گرفته می‌توانیم بگوییم تا حد زیادی بله. تکنولوژی امروز می‌تواند تا حد قابل قبولی حس بینایی و شنوایی را پیاده‌سازی کند. دانشمندان در حال تلاش برای شبیه‌سازی حس لامسه هستند که به نظر می‌آید تا حد مناسبی این کار انجام شده است.بنابراین ما بلکه ناظر به واقعیتی صحبت می‌کنیم که البته سطح پایین آن همین امروز در زندگی اکثر مردم جهان وارد شده است. بیراه نیست اگر شبکه‌های اجتماعی را نیز جزئی از همین زندگی مجازی بدانیم.بیایید جور  دیگری به مسئله نگاه کنیم. انسان با ساخت شبکه‌های اجتماعی سعی کرد سرعت ارتباطات را زیاد کند (البته اگر فرض کنیم واقعا هدف همین بوده باشد) بعد به صورت ناخودآگاه یک بخش از واقعیت مجازی و زندگی دوم را که همان ارتباط بود پیاده‌سازی کرد. در واقع شبیه‌سازی دنیای واقعی به چند رکن نیاز دارد که یکی از آن ارکان ارتباط است که شبکه‌های اجتماعی آن را ارائه می‌کند. در واقع ما امروزه در نازل‌ترین حد دنیای مجازی زندگی می‌کنیم. ما با افرادی در ارتباطیم که حتی یک‌بار هم آن‌ها را ندیده‌ایم. افراد دیگر نیز ما را در حد همان دنیا می‌شناسند. گرچه در این سطح، رابطه‌ی دنیای واقعی با دنیای مجازی همچنان قطع نشده است.در سطح بعد باید در عین وجود ارتباط بین افراد، فضای دنیای مجازی به همراه آواتار سه بعدی افراد و البته حرکات آن‌ها نظیر حالت چهره‌، حرکات دست و پا، نشستن، ایستاده و خوابیدن نیز به صورت سه بعدی نمایش داده شود. که البته هم‌اکنون مثال‌هایی در این زمینه وجود دارد.سطح بعد ورود حس لامسه است که دانشمندان در این زمینه در حال تحقیق هستند.بنابراین می‌تواند گفت که امروزه شبکه‌های اجتماعی در همان سطح اول قرار دارند. گرچه از سطوح دیگر هم بهره‌های اندکی دارند.لازم به ذکر است که بعید نیست با توجه به گرایش جوان‌های این دوره به بازی‌هایی مانند GTA online، نسل بعد سطح دوم را به سطح اول ترجیح داده و وارد دنیای‌های مجازی شبیه‌ بازی‌ها به جای شبکه‌های اجتماعی سنتی شوند.با توجه به تشریح وضع موجود بیایید کمی درباره‌ی نتایج دنیای مجازی و زندگی دوم سخن بگوییم.ابتدا برای راحت شدن مسئله فرض کنیم که در روزگاری زندگی می‌کنیم که شبکه‌های اجتماعی سنتی جای خود را به دنیای مجازی داده‌اند و مردم به جای حضور در شبکه‌های اجتماعی سعی می‌کنند و دنیا‌های مجازی زندگی کنند. حتی اگر می‌خواهند اخبار مربوط به دنیای واقعی را بگیرند آن را در زندگی دوم خود پیگیری کنند. در این دنیا مردم به صورت کامل در یک دنیای سه بعدی حضور داشته، می‌بینند، می‌شنوند و لمس می‌کنند و سعی می‌کنند بر اساس قوانین وضع شده، خود را ارتقا دهند.به نظر شما نتایج شکل‌گیری چنین دنیایی چه خواهد بود و آیا اصلا چنین دنیایی شکل خواهد گرفت؟آیا این زندگی مجازی شکل خواهد گرفت ؟از آن‌جایی که بشر معمولا با توجه به نتایج یک عمل تصمیم‌گیری می‌کند که آن را انجام دهد یا خیر، برای جواب هر دو سوال باید نتایج حاصل از این دنیا را بررسی کنیم.(البته از آن‌جایی که باید ساده‌سازی کنیم، بشر امروز را به صورتی افراطی در نظر می‌گیریم. که البته به همین سمت هم می‌رود.)آری زیرا:۱- یکی از دلایل حضور بشر امروز در دنیای مجازی جبران عدم موفقیت‌ها در دنیای حقیقی است. بنابراین اگر بتواند این موفقیت‌ها را در دنیای مجازی به دست آورد، قطعا به آن رو خواهد آورد و این مسئله به سازندگان و قوانینی که در این دنیا وضع می‌شود مربوط است. اگر قوانین طوری وضع شود که همه بتوانند در آن موفق شده و جبران مافات کنند بله. وگرنه خیر.۲- بشر امروز به دنبال به دست آوردن لذت‌های دنیوی بدون صرف هزینه‌های گزاف است. به طور مثال به دنبال گوش دادن یک موسیقی در یک کنسرت بزرگ و به همراه دوستان، بدون خرید بلیط و هزینه‌ی اقامت است. یا به دنبال کسب لذت جنسی بدون خارج شدن از اتاق و هزینه‌های گزاف پیدا کردن مورد مناسب و ... است. بنابراین اگر این دنیا بتواند این نیاز را به صورت کامل برطرف کند، چرا باید هزینه‌ کند.۳- این‌گونه از بشر به دنبال عدم مسئولیت‌پذیری در تمامی ارتباطات است که البته این مهم می‌تواند در دنیای مجازی به دست آید.۴- بشر امروز با توجه به حس راحت طلبی به دنبال لازمانی و لامکانی است. بنابراین می‌خواهد هر وقت اراده کرد، به این لذات برسد که البته دنیای مجازی این قابلیت را نیز دارد.۵- به صورت دیوانه‌واری تنوع‌طلب و بی قید است. بنابراین از آن‌جایی که دنیای خیالی  قطعا تنوع بیشتری را برایش فراهم می‌کند به این دنیا رو می‌آورد.(مخصوصا اگر هوش مصنوعی به این دنیا اضافه شود، هم به این بند و هم به بند‌های بالا کمک چشمگیری می‌کند.)۶- بشر امروز ضعیف است. بنابراین نمی‌تواند مشکل کوچک را نیز تحمل کند، بنابراین به دنبال دنیایی است که مشکلات آن کارتونی و کوچک باشند و به صورت دکمه‌ای حذف شده و یا تغییر کنند. البته این مسئله نیز به قوانین دنیای مجازی و نوع مجازات‌ها بستگی دارد تا بتواند این نیاز را برطرف کند.۷- بشر امروز می‌خواهد بدون زحمت به اهدافش برسد. قطعا دنیای مجازی راحت‌تر از دنیای واقعیست و فقط با گذران وقت می‌توان قابلیت‌های بسیاری به دست آورد.خیر زیرا:۱- دنیای مجازی عقیم است. هیچوقت ثمری عینی ندارد. اگر بخواهید بهتر این مسئله را درک کنید، فرض کنید قابلیت داشتید تا خواب خودتان را خودتان تنظیم کنید، آنوقت هر چقدر هم که بیشترین لذات را می‌بردید باز هم می‌دانستید که این خواب‌ها ثمری ندارد. هیچ گیاهی کاشته نمی‌شود، هیچ ساختمانی ساخته نمی‌شود،‌ هیچ شبکه‌ی اینترنتی گسترش پیدا نمی‌کند، هیچ غذایی پخت نمی‌شود و حتی هیچ بچه‌ای به دنیا نمی‌آید. مگر این که فرض کنیم نیمی از مردم دنیا خادم نیم دیگری باشند که در دنیای مجازی زندگی می‌کنند.۲- دنیای مجازی وابسته به دنیای واقعی است و از خودش هیچ اصالتی ندارد:تمام لذات دنیای مجازی از لذات دنیای واقعی شبیه‌سازی شده‌اند. بنابراین این دنیا چیزی از خودش ندارد و صرفا آینه‌ای از دنیای واقعی است.انسان دنیای مجازی قطعا نمی‌تواند دنیای واقعی را کنار گذاشته و فقط به زندگی در دنیای مجازی بپردازد.اگر کسی او را در دنیای مجازی بکشد، او می‌تواند دوباره به دنیای واقعی برگشته و زنده شود ولی در دنیای واقعی نمی‌تواند این کار را بکند.۳- بالاترین سطح لذت دنیای مجازی، بالاترین سطح لذت خیال است. ولی بالاترین لذت دنیای واقعی قابل تصور نیست (مخصوصا اگر به مسائل دینی اعتقاد داشته باشیم)‌۴- وابستگی به دنیای مجازی می‌تواند انسان را مانند پرنده‌ای که نمی‌تواند از قفس بیرون بیاید ضعیف کرده و حتی او را بکشد. مخصوصا اگر این مسئله به نسل‌های بعد هم منتقل شود،‌ یعنی نسلی باشند که با دنیای مجازی رشد کرده‌اند و از حل کوچکترین مسائل دنیای واقعی عاجزند.قطعا نقاط قوت و ضعف بیشتری نیز در این‌باره وجود دارد که شما می‌تواند به آن‌ها فکر کنید ولی اجمالا با همین نکات گفته شده می‌توان به این نتیجه رسید که بشر به راحتی به این سمت سوق پیدا نخواهد کرد، گرچه بشر امروز نشان داده است که از سقوط آزاد بدون چتر به امید افتادن در یک دریاچه لذت زیادی می‌برد.در آخر به نظر بنده احتمال دارد دنیای مجازیی یا به سمتی برود که صرفا نقش شبکه‌ای اجتماعی را ایفا کند و یا با ترکیب با واقعیت افزوده بتواند دنیایی جدید را برای بشر بسازد. بشری که هر لحظه بیشتر در دنیای خیال وارد شده و از نور فاصله می‌گیرد.نظر شما چیست؟ علی‌رضا معین‌فر علی‌رضا معین‌فر Tue, 05 Oct 2021 22:35:42 +0330 https://virgool.io/@abm1391/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84-%DA%AF%D8%B1-%D9%86%D9%87%D8%AF-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%AC-%D8%AA%D8%A7-%D8%AB%D8%B1%DB%8C%D8%A7-qomovgbdavbr بسم الله پست اول دقت کردین بارها شده نوشتن رو شروع کردیم و به سرانجام نرسوندیم. مثلا دفتر خاطرات گرفتیم و چند صباحی نوشتیم و دیگه رها کردیم و دوباره یکی دو سال بعدش به این نتیجه رسیدیم که باید خاطراتمون رو ثبت کنیم و دوباره روز از نو و روزی از نو. یا مثلا یه جایی که پیجی چیزی زدیم و نشستیم تفکراتمون رو نوشتیم و به سرانجام نرسیده و آخرش به چند تا استوری محدود شده و کم کم به محاق رفته. حالا اینم داستان منه. ولی خب کم کم یاد گرفتم باید بنویسم حتی مدت کوتاهی باشه. چون بالاخره می مونه و بعدا بهش مراجعه میکنم. حالا چی شد اومدم اینجا. بعد از چند صباحی بلاگم رو باز کردم و دیدم یه سری متن توش ریخته. نگاهشون کردم دیدم عه در دوران دانشجویی چقدر حوصله داشتیم و می نوشتیم. با خودم گفتم حداقل این نوشته‌های چند سال پیش رو جایی منتشر کنم که هم بمونه و هم خونده بشه. شاید که اثر داشت و جوانی با خواندن تجربیات و تفکرات ما به چاه‌هایی که ما رفتیم نرفت. البته چه بگویم که خودم هنوز جوانم و در حال اشتباه. امیدوارم که مقبول افتد. علی‌رضا معین‌فر علی‌رضا معین‌فر Tue, 05 Oct 2021 22:07:14 +0330