https://virgool.io/feed/@aghabazaz پژوهشگر تربیت رسمی _ معلم _ کارشناسی ارشد سیاست‌گذاری فرهنگی fa 2026-06-27 00:28:50 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@aghabazaz https://virgool.io/@aghabazaz/%D8%AC%D9%85%D8%B9-%D8%A8%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AD%D8%AC%D8%A7%D8%A8-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B6%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D9%81%D8%B9%D9%84%DB%8C-lu4ao17tcu7e دو قطبی های جامعه: محور دوقطبی های جامعه ما شرع و عرف است.در این اختلاف ما نباید از شرع پایین بیاییم.اجرا و واقعیت را چه کنیم؟ سعی میکنیم اما جاهایی که نقطه مشترک پیدا نمیشود، خط قرمز ما شرع است.امام علی(ع) هم از یک طرف با بعضی از مردم میجنگد( ناکثین و قاسطین و مارقین) و از یک طرف هم دنبال همراه کردن مردم است.پس محوریتش مردم نیست، محور حق است، اما مردم کمک کننده به حق هستند و تا نباشند حق اجرا نمیشود.مسئله امنیتی میدان را عوض میکند:ما عرف دستکاری شده داریم.شهر بدون کلانتر باعث می‌شود بعضی جرأت کنند همه خط قرمز ها را رد کنند.تجربه جریمه ها نشان میدهد که اثر داشته است.ناامنی اجازه توسعه را نمیدهد. ما یکسری مشکلات ساختاری داریم که جمهوری اسلامی هم موافق است انجام شود. اما عدم امنیت و شانتاژ اپوزیسون این اجازه را نمی‌دهد.بهار و تابستان حساس:عمق و گستردگی بی حجابی درحال رشد است.مکشفه ها به کشف حجاب اکتفا نمی‌کنند و به سوی برهنگی پیش میروند. پس نمیشود قانون گذاری را عقب انداخت.مشکلات ساختاری و داخلی:مشکل دموکراسی و بروکراسی هم منجر به سیاست شتر گاو پلنگ میشود و ایده وحدت گونه ای اجرا نمیشود.پیچیدگی امور اجتماعی و فرهنگی را درک کنیم:به مباحث فرهنگی یک جانبه نمیشود نگاه کرد.ما نگاه تربیتی و فرهنگی داریم اما مسئله بی حجابی ترکیبی از امنیتی و فرهنگی و تربیتی است. سیدعلی آقابزاز سیدعلی آقابزاز Mon, 06 Jan 2025 21:15:44 +0330 https://virgool.io/@aghabazaz/%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D8%B9%D9%81%D8%A7%D9%81-%D9%88-%D8%AD%D8%AC%D8%A7%D8%A8-pp7irftom4ce تصویب و اجراهمه چیز بستگی به مدل اجرای این قانون دارد: از نقطه مشترک بین عرف شروع شود: مثلا اکثریت عرف با برهنگی و یا پوشش خیلی زننده مخالف هستنددر سازمان‌های دولتی جدی تر باشیم: اگر دولت اول روی کارمندان خودش تمرکز کند، بهتر میتواند قانون را در جامعه پیاده کند. تصویب حداکثری و اجرای حداقلی: اجرا کننده قانون جامعه شناس و یا مردم شناس نیست پس باید وضوح کامل در قانون باشد. نباید با تصویب نقطه آرمانی مسیر حرکت از نقطه واقعی را گم کنیم.برای مثال سند تحول بنیادین آموزش و پرورش هم از جمله مواردی است که نکات خوب و آرمانی در آن گفته شده است اما مجریان صرفا برای اجرای آن میتوانند دعا کنند.باید در ارائه گزارش ها تقاطع یابی در مورد جرم انجام شود تا از هرج و مرج و گزارش های دروغ جلوگیری شود. این قانون باید از وضعیت موجود به وضعیت مطلوب برودباشد یا نباشد؟حتما باید در مواردی که برای شرع و عرف خط قرمز است قانون تعیین کرد چون وقتی از یک نقطه عقب نشینی کردید، منتظر عقب نشینی‌های دیگر هم باشید.ما صف شکن‌های حجاب داریم. باید قانونی باشد تا با آنها برخورد کند.قانون گذاری برای فرهنگ به معنی عدم فرهنگ سازی نیست.عرف یا قانون؟ ما نمی‌توانیم به خود تنظیم گری عرف تکیه کنیم، چون تهاجم شدید فرهنگی علیه عرف ما وجود دارد.اما باید قانون به همراه اقناع سازی عرف را همراه کند، نه اینکه بر آتش آن بیفزاید.هم افزایی اجتماعی باید در حل مسئله بی‌حجابی هم‌افزایی اجتماعی ایجاد کنیم و گروه های مردمی را فعال و از آنها حمایت کنیم. باید از آمران به معروف مردمی حمایت کرد و با کار فرهنگی، مردم را به انجام این کار سوق داد. سیدعلی آقابزاز سیدعلی آقابزاز Fri, 13 Dec 2024 14:45:40 +0330 https://virgool.io/@aghabazaz/%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%87-%D9%88-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B6-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-ktrhqtlbksqt "در باب به وحدت رسیدن عاملیت ها و اصلاح ساختار ها"دانشجوی ما انواع مختلفی دارد.گروه اول دانشجویان واقعا تلاشگر و اهل کار علمی و دغدغه مند برای مرجعیت علمی هستند.گروه دوم دانشجویانی که علم و تحصیل را در جهت مسائل شخصی میخواهند.گروه اول نمیتواند کم کاری دانشگاه را ببیند، برای همین انتقاد میکند. که این انتقاد بسیار درست و نیاز هست.اما گروه دوم نیز گاهی شدیدا از دانشگاه انتقاد میکنند و اتفاقا از قشر اول دفاع میکنند.ولی نه گروه اول به فکر گروه دوم هست که در آنها تغییری بوجود بیاید و نه گروه دوم علاقه و رغبتی نسبت به اهداف علمی گروه دوم دارند.از طرفی هر دو سر اصلاح دانشگاه موافق هستند. اما برای اهداف خودشان. یکی رشد علمی دانشگاه و دیگری چیز هایی مثل راحت شدن شغل و پول و غذا.دانشگاه چه میبیند؟دانشگاهی که در ذهنش دانشجویان قدیمی هستند با کیفیت های رفاهی بسیار پایین تر اما در عوض مباحثه ها و کتاب خوانی های سنگین نظرش این است مشکل از خود دانشجو است بخصوص با نگاه به دانشجویان نوع دوم که امروز با وضع بهتر نتوانسته مثل گذشته کار علمی کند.برای همین تا صحبت از انتقاد به دانشگاه میشود صحبت از اصلاح خود دانشجو را پیش میکشند.راه حل چیست؟راه حل حرکت جمعی دانشجو است. دل ها و فکر های دانشجویان ما واحد نشده است.مهم این است که قشر تلاشگر و علمی دانشگاه آن قشر دیگر را همراه خود کند. نباید نسبت به همدیگر بی تفاوت بود. این حرکت باید از خود بشروع شود تا این جمع به وحدتی برسند. جمیع دانشجو که درست شد ساختار دانشگاه را هم دنبال خودش میکشاند و به سمت جهت مطلوبش حرکت میدهد.این که میگویند باید از دانشجو شروع شود درست است اما اکنون دانشگاه وظیفه دارد دانشجو را همدل و هم جهت کند. هم برای رشد خودش و هم برای مرجعیت علمی. این رابطه متقابل است و هردو باهم رشد میکنند.اصل بر عاملیت یعنی دانشجو است و ساختار یعنی دانشگاه بر پایه عاملیتش شکل میگیرد. سیدعلی آقابزاز سیدعلی آقابزاز Thu, 05 Dec 2024 14:52:20 +0330 https://virgool.io/@aghabazaz/%D8%AA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%AA-%D9%88-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%D8%B9-fuhu6vmxioku بازهم شیر حلال مادران تاثیر کردبچه ها دارند از بازار پرچم میخرند سراسر جریان عاشورا مدرسه تربیت انسان است و شیفتگان این مکتب با این سرمایه عشق، تربیت میشوند. این سرمایه در حیات امروزی جنبه ویژه ای دارد زیرا شرایط فساد و تباهی انسان بیش از زمان های دیگر قدرتمند شده اند و با روش های پیشرفته تری استعداد های انسان را نابود میکنند‌. دور شدن از حیات انسانی چیزی است که در سبک زندگی های حیات مدرن دیده میشود و می‌خواهد بقیه را نیز شبیه خودش کند. مقابله با دستگاه پیشرفته و قوی جبهه باطل نیازمند نیروی فوق العاده ای است تا با نور خود به تربیت و دستگیری بپردازد. تربیت نیرو های خود و دستگیری از کسانی که به امام خود پشت کرده اند. وقتی که به محبین و عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) نگاه می‌کنیم شوق بودن در این دستگاه در چشمانشان موج می‌زند. مثل اینکه اگر تمام دنیا را نیز به آنها بدهی حاضر نیستند امام حسین(ع) خودشان را رها کنند. و این بسیار عجیب و حیرت انگیز برای انسان مادی مدرن است. انسانی که تمام زندگی خودش را بر مبنای سرمایه های دنیوی و امور دیدنی قرار داده است، با تعجب، عاشقانی را می‌بیند که تمام حیات خودشان از جان و مال و آبرو را در خدمت اعتقاد و محبتشان به امام خرج می‌کنند.اما صفت انسان بودن به کدام گروه نزدیک تر است؟ به آن کسی که برای مال و سرمایه اش خرج میشود و یا آن کسی که خودش را خرج امامش می‌کند؟امامی که خودش فانی در الله است محبش را نیز به آن مقام میبرد و پدرانه او را به اوج مقامات انسانی می‌رساند. مقاماتی که انسان اگر میخواست آن را طی کند بسیار سخت و طولانی بود. اما اکنون این امام حسین(ع) است که در اوج بزرگی و مقام به پایین آمده است تا دستگیری کند. عاشورا تماما حضور امام است و در هر مصیبتی که بر امام وارد میشود و محب از آن اندوهناک میشود امام نور خودش را بر دل او بیشتر میکند. این اندوه مقدس است. این اندوه تربیت کننده است. اندوه و غم بزرگی از امام  در دل محب که برایش ملاک ها و ارزش ها را مشخص می‌کند. حق و باطل را آشکار می‌سازد و انسان محب را کمک می‌کند تا در تمام اتفاقات زندگی اش بر مبنای حق عمل کند. مبادا جایی به هوس مال و ملک ری حقی را ضایع کند. مبادا در موقعیتی برای ترفیع درجه بر روی پیکر حق پا بگذارد. انسان محب برای تمام لحظات سخت بر امام اش گریه کرده است. گریه ای که تماما از عمق وجودش جاری شده است. گریه ای که برای لحظاتی می‌تواند او را کنار امامش حاضر کند. آن لحظه است که بهترین لذت و حالت ماموم با امام خودش است و آن را با هیچ امر مادی عوض نخواهد کرد. این چه افتخاری است که انسان گنهکار بیاید در کنار مقام امامش بنشیند و آن را تطهیر کند. و این لحظه و حالت آرزوی محب میشود که به صورت همیشگی به این مقام برسد و این لذت مدام را از دست ندهد. این آرزو و شوق به تمام اعمال جهت می‌دهد و تمامی استعداد های انسان در این جهت بسیج میشوند تا انسان را به خواسته اش برسانند. این همان رشد مطلوبی است که انسان را به همان حیات انسانی اش نزدیک می‌کند و استعداد های او را در درست ترین مسیر شکوفا می‌کند. اکنون، تمام افتخار و شوق انسان محب این است که برای اباعبدالله(ع) کارکند. لذتی برای محبین در برپایی خیمه تربیت ساز امام حسین هست که هیچ امر پر درآمد مادی نمی‌تواند انسان ها را با این ذوق به انجام کاری وادار کند. این معجزه امام حسین(ع) است که در دنیای پر زرق و برق امروزی انسان هایی را به خودش جذب می‌کند که به دنیا و سراب هایش پشت پا می‌زنند.این تربیت عقل انسان توسط اباعبدالله(ع) است که مشخص میکند مهم تر از دنیای فانی امر مهم تری وجود دارد. این تربیت اراده انسان است که شیطان های انس و جن را شکست میدهد و با مدد از قدرت عشق به امام حسین(ع) اراده انسانی اش را قوی می‌کند. شیطان هایی که شکست دادن آنها در دنیای امروز کار آسانی نیست. لشکر باطل با تمام امکانات امور زندگی انسان را محاصره کرده است. و این محاصره هدفمند است. آمده اند که جای اباعبدالله(ع) را در قلب انسان ها پر کنند. آنها نیز می‌دانند مهم تر از پول و امکانات دنیا حکومت بر قلب انسان هاست. اگر قلب انسان، خنده و گریه اش را،اعتقاد و مبانی اش را عوض کنند میتوانند او را از مسیر صحیح منحرف کنند و انسان را از نور امام غافل سازند. با این همه دستگاه اباعبدالله(ع) روز به روز گسترش پیدا میکند و دل های مختلفی از عالم را به خود جذب می‌کند. این نور نسل به نسل در دل های انسان ها ادامه پیدا میکند، رشد میکند، کامل تر میشود و صاحبان قلوب را تربیت می‌کند به شرطی که این نور و حرارت اباعبدالله(ع) در دل های خود را با انجام باطل خارج نکنیم و این هدیه گرانبها را برای نسل های بعدی به یادگار بگذاریم. شیر پاک مادران و لقمه حلال پدران است که نور امام حسین را در دل فرزندانشان وارد می‌کند و پرچم و بیرق تربیت ساز اباعبدالله(ع) را برافراشته نگه می‌دارد. سیدعلی آقابزاز سیدعلی آقابزاز Fri, 10 May 2024 15:21:48 +0330 https://virgool.io/@aghabazaz/%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%DB%8C%D8%B9%D9%86%DB%8C-%D8%B0%DA%A9%D8%B1-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-iyv4qmfszzlm آرامش لذت فراموش شده این دوران است.آرامش همان لذتی است که در قرآن و روایات بسیار به آن توصیه شده است.آرامش برای رشد بیشتر و ارتقاء روحی بسیار ضروری است.ما در جامعه باید مایه ی آرامش یکدیگر باشیم.اینگونه یک جامعه به بهترین وجه خود پیشرفت میکند. آرامش کمک میکند از همه چیز لذت ببریم. به اکثر گناهان هم که نگاه میکنیم میبینیم که از انسان سلب آرامش میکنند.پس ما چگونه میتوانیم مایه آرامش خود و دیگران شویم؟خداوند در قران کریم میفرماید:الا بذکر الله تطمئن القلوب،،یعنی فقط با یاد خدا دل ها آرامش میگیرد.یاد خدا که همان ذکر میباشد فقط قرآن و نماز نیست.از نگاه ارتباطی و رسانه ای که به انسان نگاه میکنیم آن را رسانه ای بزرگ و موثر در جامعه درک میکنیم.یعنی هر انسانی بوسیله رفتار و حرکات و ظاهرش پیامی را به اطرافیان خود میرساند.باید با صفای روح خود،آراسته کردن ظاهر و صحت اعمال، ذکر الله شویم و با هرنگاهی که به سوی ما می آید پاداش و حسنه برد.این یعنی هر نظر یک دانه تسبیح. سیدعلی آقابزاز سیدعلی آقابزاز Wed, 22 Jul 2020 14:58:09 +0430