https://virgool.io/feed/@ahmadalikargaran fa 2026-06-18 06:46:34 https://files.virgool.io/upload/users/59688/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@ahmadalikargaran https://virgool.io/@ahmadalikargaran/%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%B4-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%B2-yqvid2wlhzxx Damahi Based on what we have received from the local fictions and the verbal culture of Hormozgan region, Damahi is the name of a huge fish which showed up to help the local people at times of difficulty. We, as the members of Honar Nou Hormoz Group, used four stories to describe this mystical creature which are based on the four elements (classical elements): water, wind, soil and fire. These form the foundation of the 5th Hormuz Soil Carpet design.‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌The first story is based on the fire archetype: the love of a poor boy named “Aali” to the King's daughter known as “Faati”. The two lovers decide to escape from the king's soldiers together after the King knows about it.‌‌During the chase, “Damahi” comes to help the two lovers. It puts them into its stomach and takes them to Hormuz Island.‌‌‌‌The second story is based on the soil archetype: the story of the poverty of the local people by the sea and appearance of Damahi on the coast.‌ Damahi has collected pearls from the sea and grants them to the poor people.‌‌‌In the third story, which is based on water archetype, it is told that at when a wind, known as Koush, disturbs the sea and makes huge waves, Damahi comes to help the sailors and seamen who are stranded in the storm to safety take them to the land.‌‌‌‌‌‌In the fourth story, which is based on the wind archetype, it is told that the Hormuz Gate was built with Damahi's skull.‌‌ The skull was so large that was used as the entrance gate of the people of the colorful island.‌‌‌‌‌ The sunrise was seen from one eye and the sunset from the other eye. ‌‌‌As mentioned, four stories have been used to describe the mystical creature that can be seen in the four corners of the design. The four corners are then connected to each other to make the whole story of Damahi, which forms the story of the 5th Hormuz Soil Carpet.‌‌‌‌ It is a spiral with four entrance ways toward the center, or Damahi's stomach. In this way, intuition and cognition are to be achieved regarding a utopia which we have read and heard of many times in the fictions of nations.‌‌ It is a spiral toward the self. However, there have been people who spent their whole life on seeking this utopia, passing seas and mountains, and came back hopelessly.‌It is believed that Damahi is full of fertility, happiness and joy.‌ There is no trace of killing, torture and war in Damahi's heart and existence, and the only persistent voice is peace. Our design includes four ways towards piece which completes its integrity as soon as you, as the audience, step onto it. We hope that this year's carpet, inspired by the identity of Damahi, will split the seas and oceans, go ahead continent by continent and express the message of “piece” from Iranian people to all other humans regardless of race, religion, and nationality.‌‌‌‌بر اساس آنچه از افسانه‌های محلی هرمزگان و فرهنگ شفاهی این مردم به ما رسیده است، چنین بر می‌آید که «داماهی» نام ماهی عظیم‌الجثه‌ای بوده که در هنگامه‌ی گرفتاری‌ها به یاری مردمان بومی جنوب می‌شتافته و ما اعضای «گروه هنر نو هرمز» برای توصیف این موجود اساطیری از چهار روایت که مبتنی بر عناصر چهارگانه (آب، باد، خاک و آتش) بهره برده‌ایم که بن‌مایه‌ی طرح پنجمین فرش خاکی هرمز قرار گرفته است.روایت اول مبتنی بر کهن‌الگوی آتش، داستان عشق پسر فقیری به نام عالی به فاطی دختر پادشاه و دلدادگی آن دو به یکدیگر است که با مخالفت پادشاه همراه و منجر به فرار این دو دلداده‌ی هرمزگانی از دست مأموران پادشاه می‌گردد. در این تعقیب و گریز است که «داماهی» به مدد این دو عاشق آمده، آن‌ها را در دل خود جای می‌دهد و به جزیره‌ی هرمز می‌رساند.روایت دوم مبتنی بر کهن‌الگوی خاک، داستان فقر ساحل‌نشینان و ظاهرشدن «داماهی» در کناره‌ی ساحل است. در این داستان، داماهی مرواریدهایی را که از دل دریا جمع‌آوری کرده است به ساحل‌نشینان فقیر می‌بخشد.در روایت سوم مبتنی بر کهن‌الگوی آب، نقل می‌شود که در هنگام بادِ کوش (Koush) بادی که دریا را متلاطم می‌کند و با امواجی خروشان همراه است - «داماهی» به کمک ناخدایان و جاشوهایی می‌آید که لنجشان گرفتار طوفان شده است تا آن‌ها را به‌سلامت به ساحل امن برساند.در روایت چهارم مبتنی بر کهن‌الگوی باد، نقل می‌شود که دروازه‌ی هرموز از جمجمه‌ی «داماهی» ساخته شده بود؛ جمجمه‌ای آن‌قدر بزرگ که دهانش محل ورود و خروج مردمان به جزیره‌ی رنگ‌ها بوده. از حفره‌ی یک‌چشم، خورشید طلوع و در حفره‌ی خالی چشم دیگر، غروب می‌کرده است.همان‌گونه که اشاره شد برای توصیف این موجود اساطیری از چهار روایت مذکور استفاده و در چهارگوشه‌ی طرح، تصویرسازی شده است تا داستانی بر پایه‌ی اتصال آن‌ها به هم با عنوان «داماهی» شکل‌گرفته و به‌واقع، داستانِ طرح پنجمین فرش خاکی هرمز باشد. اسپیرالی با چهار درگاه ورودی به مرکزِ طرح یا همان دل داماهی؛ در این میانه، شهود و شناخت به آرمان‌شهری می‌رود که از آن در افسانه‌های ملل مختلف بارها خوانده و شنیده‌ایم. اسپیرالی به درون، حال آن که غافل مردمانی عمر خود را بر سر جُستار این اتوپیا وقف کرده، از دریاها و کوه‌ها گذشته و ناکام بازگشته‌اند.اعتقاد بر این بوده و هست که دل داماهی سرشار از حاصلخیزی و نشاط و شادمانی است؛ در دل داماهی خبری از کشتار، شکنجه و جنگ نیست و تنها صدای ماندگار، صدای صلح است. طرح ما، چهار درگاه به‌سوی صلح است که با ورود شما به طرح به‌عنوان مخاطب تمامیت خود را باز می‌یابد تا فرشِ امسال، سوار بر پیکر داماهی، پهنه‌ی اقیانوس‌ها و دریاها را شکافته، قاره به قاره بگذرد و در شهرهای مختلف دنیا، پیام و سرود صلح مردمان ایران‌زمین را به‌تمامی انسان‌ها، فارغ از هرگونه نژاد، مذهب و ملیتی برساند. Ahmad Ali Kargaran Ahmad Ali Kargaran Thu, 12 Sep 2024 16:01:52 +0330 https://virgool.io/@ahmadalikargaran/%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%B4-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%B2-rgzwnhcnkybw {ملمداس}اسطوره را محصول فرهنگ جوامع ابتدايي مي دانند ، يکي از ويژگي هاي اساسي افسانه ها و اسطوره ها اين است که در ميان مردم نسل به نسل به صورت شفاهي منتقل شده است . اسطوره ها موجودات يا انسان هاي ما فوق طبيعي هستند که به دليل ويژگي هاي خاصي که به آنها منصوب کرده اند شناخته شده و شهرت دارند . در طراحی فرش خاکي هرمز واکاوي دوباره اسطوره هاي گذشته گان و ارتباط آن با دنياي معاصر مد نظر است . اسطوره انتخاب شده براي چهارمين فرش خاکي هرمز ملمداس ناميده مي شود . اين طرح با تطبيق اسطوره ی ملمداس با مقوله تکنولوژي هاي نوين ارتباطي و اطلاعاتي سعي در ايجاد پلي براي انتقال مفاهيم مشترک از گذشته به امروز دارد .ملمداس موجودي است همچون پري دريايي زيبا که شب هاي مهتابي بر روی آب می آید تا جاشو ها و ناخدایان کشتی را اغوا کند ، مردان دریا بعد از دیدن او به خیال آنکه پری دریایی زیبایی دیده اند به آب می پرند تا به او برسند غافل از آنکه پاهای او به شکل داس اند و به محض نزدیک شدن ،ملمداس آنها را با پاهای خود به دو نیم می کند. پس بزرگان همیشه توصیه کرده اند که با دیدن ملمداس زیبا به او زیاده نزدیک نشوند چرا که این نزدیکی باعث مرگ آنها خواهد شد . اين اثر بر همين مبنا وسايل الکترونيکي و ارتباطي دنياي معاصر را در حکم ملمداس جهان معاصر مي داند که در صورت زياده روي در استفاده از آن و غرق شدن در دنيايشان انزوا و مرگ اجتماعي افراد ، پيامدش خواهد بود.در اين اثر از نشانه هاي دنياي ارتباطي که براي عموم مردم آشنا و قابل درک است به عنوان نماد هايي از دنياي امروز بهره گرفته شده است .احمد علي کارگران Ahmad Ali Kargaran Ahmad Ali Kargaran Tue, 10 Sep 2024 16:57:29 +0330 https://virgool.io/@ahmadalikargaran/%D8%B3%D9%88%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%B4-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%B2-e84ddqccri5x تاریخچه| فرش خاکی هرمز |زمستان سال 1383 بود که داشتم از منظره شرقی جزیره هرمز واقع در ( چاه تلمبه ) یا مکان فعلی مرکز تحقیقات محیط زیست از منظره روبرویم نقاشی میکردم ، بعد از تمام شدن نقاشی کمی عقب رفتم و به آن نگاهی کردم دوباره عقب رفتم و اینبار کمی دچار تردید شدم چیزی که من کشیده بودم به نظر اغراق آمیز می آمد ، رنگ ها تند و غیر و معمول بودند نگاهم را دوباره به سمت منظره روبرویم متمرکز کردم رنگ ها همانی بودند که درتابلو بود ! ناگهان مساله ای ذهنم را درگیر کرد ، اگر رنگ ها همان هستند که در طبیعت روبرویم یعنی دره ی رنگ ها ست ، چرا از خود خاک ها به عنوان ماده ای برای نقاشی استفاده نکنم ؟بعد از سالها جمع آوری نمونه های طیف خاک با رنگ های مختلف توانستم با آنها نقاشی کنم ، ماده تثبیت کننده ی طبیعی را برای همه ی جنس های مختلف از طبیعت بومی همین جغرافیا پیدا کردم نوعی چسب طبیعی که به محکمی همه خاک ها را برای مدت طولانی محکم می کرد .حالا که میشد با آنها نقاشی کرد مساله ای دیگری ذهنم را مشغول خود کرده بود ، چرا خاک ها را دوباره آزاد نکنم ؟ آیا میشود نوعی از نقاشی یا گونه ای از ارائه با همین خاک ها طراحی کرد که محدود به چهار چوب بوم نباشد از محدوده خارج شوند و در محیط قرار گیرند ؟ همین دغدغه باعث شد کاری راطراحی و اجرا کنم به نام " منا سیمبا " . منا سیمبا که نام آوایی از زار است پرفورمنس آرتی بود که در محیطی باز و پیرامونی اجرا میشد در این اجرا ، اجرا گران با خاک های رنگی نقاشی میکردند آواز می خواندند می رقصیدند و همه را به این آیین کوچک دعوت می کردند و در انتها هنرمندان و مخاطبانشان اثری مشترک می ساختند . این اثر در شهر های مختلف ایران اجرا شد ، اجرا گران این پرفورمنس تعاملی محمد سایبانی ، بهرنگ عباسپور ، احسان میرحسینی ، محمد بانوج ، فائزه محسنی و معصومه ذاکری بودند ، ایمان کیخا ، خیام مویدی و غلامرضا رحیمان نیز در این اجرا همراه گروه بودند. این اثر شهریور سال 1387 در تهران و چند شهر دیگر اجرا شد .پس از اجرا منا سیمبا ایده ی اصلی کاری در ابعاد بزرگتر شکل گرفت ، در واقع آن چیزی که پس از اتمام اجرای منا سیمبا باقی می ماند نقوشی رنگین و جذاب بود که می توانست برای مدتی در محیط باقی بماند ، و از آنجاییکه ایده ی اصلی کارهای اینچنینی بر مبنای میرا بودن اثر بود پس بهتر بود کار در محیط طبیعی خود اجرا گردد .مراحل تحقیقات اولیه این کار بزرگ با چند سفر مطالعاتی برای جای نمایی و محل اجرای کار شروع شد از محل های مورد نظر و مناسب عکاسی کردم و پیش از اجرا با پیش فرض نمایی و الگو سازی دیجیتال همه ی فرضیه ها بررسی نمودم . Ahmad Ali Kargaran Ahmad Ali Kargaran Wed, 04 Sep 2024 21:40:15 +0330 https://virgool.io/@ahmadalikargaran/%D8%AF%D9%88%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%B4-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%B2-%D8%AC%D8%B4%D9%86-%D8%AE%D8%A7%DA%A9-lnga3eaqrjik It was the winter of 2004 when I was in Hormuz Island and I was painting the landscape in front of me on the eastern side of the island, known as Chaah Tolombeh location, which is the present location of environment research site. ‌‌‌ After the end of painting, I went backward a little and looked at it. I went a little more backward again and this time, I was somehow doubtful. What I had just painted was exaggerated; the colors looked sharp and unusual.‌‌‌‌‌ I looked more carefully at the landscape again, the colors were the same which I drew on the canvas! ‌ Suddenly I came up with an idea: If the colors are the same which exist in the nature in front of me, at the Valley of Colors, why shouldn't I use the soil itself as a material to paint? ‌‌‌‌‌‌After going through years of collecting soil spectrum samples in different colors, I was finally able to paint with them. I found a natural stabilizer for all types of materials in the very nature of the island. It was a kind of natural glue which firmly fixed all types of soil for a long time.‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌Now that I could paint with them, there was another issue to deal with: Why shouldn't I release the soil again?‌‌‌ Was it possible to design a kind of painting or make a kind of presentation using the soil of the island which is not limited to the canvas, and is in the environment, without any limitation?‌‌‌This was the beginning of “Manasimba” design and performance. Manasimba, originally the name of a song in Zaar ceremony, was a performance art performed in an open environment. ‌‌ At that performance, the performers painted with the colorful soil, sang, danced and invited everyone to this small ceremony. At the end, the artists and the audience made a common work of art.‌‌‌‌‌‌ The performers of this interactive performance were: Mohammad Sayebani, Behrang Abbaspour, Ehsan Mirhosseini, Masoumeh Zakeri, Iman Keikha, Khayam Moayedi, and Gholamreza Rahimian. This artwork was then performed in Tehran and some other cities in September 2008.After the Manasimba experience, the idea of a work in larger scale was formed. In fact, what remained from the Manasimba performance were colorful and attractive patterns which remained in the environment for a while and as the main idea of these works was their mortality nature, they had better be performed in the environment.‌‌‌‌The primary research of this big project was begun through some research trips for locating the place of performance. I photographed the appropriate locations and before the performance, I reviewed all possibilities by digital modeling. ‌‌‌To perform this big project, a specialized team was formed with each member having a definite role.‌‌ The specialized teams visited the location a few times and investigated and confirmed the measures of the location. The land art was determined to be performed in 30x40 meters.‌ The original teams were divided into two major design and support teams. The head of design team was Laleh Falahati and Mohammad Banouj was the head of support team.‌‌‌Members of the design team: Amir Moslemzadeh and Amir Ghaffarzadeh (motif and layout design); Abouzar Norouzinezhad (design research); Ameneh Raeisi, Ehsan Mirhosseini, Soheila Kashfi, and Farzaneh Jalali (motif and margin design).‌‌‌ Ahmad Ali Kargaran Ahmad Ali Kargaran Mon, 02 Sep 2024 17:22:38 +0330 https://virgool.io/@ahmadalikargaran/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%B4-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%B2-psgphxtbuehb It was the winter of 2004 when I was in Hormuz Island and I was painting the landscape in front of me on the eastern side of the island, known as Chaah Tolombeh location, which is the present location of environment research site. ‌‌‌ After the end of painting, I went backward a little and looked at it. I went a little more backward again and this time, I was somehow doubtful. What I had just painted was exaggerated; the colors looked sharp and unusual.‌‌‌‌‌ I looked more carefully at the landscape again, the colors were the same which I drew on the canvas! ‌ Suddenly I came up with an idea: If the colors are the same which exist in the nature in front of me, at the Valley of Colors, why shouldn't I use the soil itself as a material to paint? ‌‌‌‌‌‌After going through years of collecting soil spectrum samples in different colors, I was finally able to paint with them. I found a natural stabilizer for all types of materials in the very nature of the island. It was a kind of natural glue which firmly fixed all types of soil for a long time.‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌Now that I could paint with them, there was another issue to deal with: Why shouldn't I release the soil again?‌‌‌ Was it possible to design a kind of painting or make a kind of presentation using the soil of the island which is not limited to the canvas, and is in the environment, without any limitation?‌‌‌This was the beginning of “Manasimba” design and performance. Manasimba, originally the name of a song in Zaar ceremony, was a performance art performed in an open environment. ‌‌ At that performance, the performers painted with the colorful soil, sang, danced and invited everyone to this small ceremony. At the end, the artists and the audience made a common work of art.‌‌‌‌‌‌ The performers of this interactive performance were: Mohammad Sayebani, Behrang Abbaspour, Ehsan Mirhosseini, Masoumeh Zakeri, Iman Keikha, Khayam Moayedi, and Gholamreza Rahimian. This artwork was then performed in Tehran and some other cities in September 2008.After the Manasimba experience, the idea of a work in larger scale was formed. In fact, what remained from the Manasimba performance were colorful and attractive patterns which remained in the environment for a while and as the main idea of these works was their mortality nature, they had better be performed in the environment.‌‌‌‌The primary research of this big project was begun through some research trips for locating the place of performance. I photographed the appropriate locations and before the performance, I reviewed all possibilities by digital modeling. ‌‌‌To perform this big project, a specialized team was formed with each member having a definite role.‌‌ The specialized teams visited the location a few times and investigated and confirmed the measures of the location. The land art was determined to be performed in 30x40 meters.‌ The original teams were divided into two major design and support teams. The head of design team was Laleh Falahati and Mohammad Banouj was the head of support team.‌‌‌Members of the design team: Amir Moslemzadeh and Amir Ghaffarzadeh (motif and layout design); Abouzar Norouzinezhad (design research); Ameneh Raeisi, Ehsan Mirhosseini, Soheila Kashfi, and Farzaneh Jalali (motif and margin design).‌‌‌ Ahmad Ali Kargaran Ahmad Ali Kargaran Sun, 22 Sep 2019 02:40:41 +0330