<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های AliA_MehR</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@alia_mehr</link>
        <description></description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-07-06 18:12:40</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/1224/avatar/cBz043.jpeg?height=120&amp;width=120</url>
            <title>AliA_MehR</title>
            <link>https://virgool.io/@alia_mehr</link>
        </image>

                    <item>
                <title>نسخه رونالدو</title>
                <link>https://virgool.io/@alia_mehr/%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87-%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%88-dj3oyn0j1xvn</link>
                <description>ستاره، ستاره استمسی و رونالدو دو قطب فوتبال بودن هرچند چند سالیه کم فروغ تر از قبل به نظر میان، اما ستاره ستاره است هرچقدر هم که کم نور باشه. منم مثه خیلی های دیگه فوتبال مسی رو بیشتر از رونالدو دوست دارم اما این دلیل نمیشه که شخصیت رونالدو برام جذاب نباشه! ممکنه این دو بازیکن تفاوت های زیادی داشته باشن اما به نظرم مهم ترین تفاوتشون اینه که مسی یه فوتبالیسته اما رونالدو یه گلادیاتوره! مسی میره تو زمین تا فوتبال بازی کنه اما رونالدو میره تا برنده بشه. اون یه جنگجوست که فقط به برنده شدن فک میکنه و تلاشش اینه که برنده بشه. نه اینکه مسی بازنده بودنو دوست داشته باشه ها، نه منظورم این نیست. مسی عاشق فوتباله و رونالدو عاشق برنده شدن.  بگذریم ... نمیخوام کل کل مسی بهتره یا رونالدو راه بندازم، نکته دیگه ای هست که توجه ام رو جلب کرده و باعث شده بعد از چهار سال ویرگول بذارم.چهارمین وب سایتبعد از گوگل، آپارات و دیجی کالا، «ورزش ۳» چهارمین وبسایت پربازدید در ایرانه (طبق داده های الکسا). این سایت همینطور که از امسش پیداست مقالات و اخبار ورزشی رو منتشر میکنه که چندی پیش با این مقاله اش پازل منو تکمیل کرد! رونالدو برای جام بردن منچستریونایتد نسخه تجویز کردفقط یه بازیهمونطور که گفتم به نظرم رونالدو میره تو زمین تا برنده بشه، و این نکته ای نیست که برای فهمیدنش لازم باشه کنارش فوتبال بازی کرد یا باهاش زندگی کرد. تماشای یکی دو بازی کافیه تا به این نتیجه رسید. حالا ممکنه تو یه بازی برنده نشه، ممکنه اصلا روزش نباشه و بد بازی کنه ولی میشه تو چشاش، تو بازیش یا حتی دویدنش، عشق به برنده شدن رو دید. https://video.varzesh3.com/video/241204 فوتبالِ زندگی!فوتبال زندگی خیلی هاست و خیلی ها با فوتبال زندگی می کنن! از حق نگذریم، زندگی یه جورایی شبیه فوتباله!  برای برنده شدن تلاش لازمه ولی کافی نیست. باید تیم برنده بشه تا شخص هم برنده باشه. بهترین بازیکن زمین شدن وقتی که تیم داره به دسته پایینتر سقوط میکنه! لطفی نداره. زندگی هم همینطوره! محاله وقتی همه دارن میرن به جهنم یه آدم خوب و بی تفاوت به بهشت بره. (البته اگه بشه به آدم بی تفاوت گفت خوب!).حساسیتشاید اگه رونالدو بیتفاوت بود، اینی که الان هست نمی شد و یقینا من در حال نوشتن اینی که الان مینویسم نبودم! عموما تو زندگی انسان های موفق (حالا در هر زمینه ای) بی تفاوتی دیده نمیشه یا کمتر به چشم میاد. اصلا همین که میبینیم رونالدو به عنوان یک بازیکن موفق اومده و برای تیمش (به قول ورزش ۳) نسخه میپیچه، یعنی حساسه! اگه بخوایم کمی اغراق کنیم میشه اینطور گفت: لازمه موفقیت حساسیته. حساسیت به خود، به خانواده، به جامعه و احساس مسئولیت کردن نسبت به اونها یا حداقل نسبت به نتایج انتخاب ها. بعید میدونم نتیجه زندگیی که  سرلوحه اش «هرچه بادا باده»، موفقیت و کامیابی باشه. گرچه عموما بی تفاوت بودن راحت تر و کم هزینه تره، ولی بعضیا حساسن و به نظرم به میزان همین حساس بودن و تلاشی که در جهت رفع اون حساسیت انجام میدن نسبت به بقیه انسان ها برجسته تر و برای تیم (جامعه) مهم تر و شاید مفید ترند. اونا کسانی هستن که هر تیمی به خدمت بگیرتشون میتونه مطمئن باشه به آنچه که لیاقتشو داره میرسه. چون در مواقع خاص حتی اگه تیم بخواد دست از تلاش برداره اونا اجازه نمیدن. اگه مشکلی باشه قبل از بقیه متوجه میشن و بیش از بقیه برای حلش تلاش میکنن. اونا نمیگن «به من چه!» یا «بازی (زندگی) هر کس به خودش مربوطه»! درواقع اونا میدونن این حرفای خنثی فقط به درد لایک گرفتن میخوره. برای این آدما موفقیت مهمه و هرکس عملی انجام بده که باعث شکست تیم بشه باید پاسخگو باشه و عملش رو اصلاح کنه.  اینا قاضی یا جلاد نیستن! اینا ستاره اند، و درخشش طبیعتشون برای نشون دادنه راهه و این ذات ستاره است!  موخرهگاهی اونجایی که انتظارشو ندارم نکته ای توجه ام رو جلب میکنه و قطعات پازلی که انگار طی سالها به تدریج در گوشه کنار ذهنم پخش شدن شروع به تکمیل یک تصویر از نتیجه ای جالب توجه (از منظر شخصی) میکنن که به نظرم ارزشش رو داره از فراموشی در امان باشه و جایی یادداشتش کنم، اینبار اونجا ویرگول بود و اون نکته نسخه رونالدو :)</description>
                <category>AliA_MehR</category>
                <author>AliA_MehR</author>
                <pubDate>Fri, 12 Nov 2021 01:02:26 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>بنام پسرفت</title>
                <link>https://virgool.io/@alia_mehr/web1-m5sb6oailesd</link>
                <description>سلام گاهی وقتا پیشرفت ها باعث میشه پسرفت ها رو نبینیم و بعضی از همین پسرفت ها به عنوان یه پیشرفت بیان برن تو جیبمون!وب هم مثل بقیه چیزا یه تاریخچه ای داره و مثل همه فناوری ها نسخه های مختلفی داره که در هر نسخه نسبت به نسخه قبل پیشرفت ها و نوآوری هایی داشته، اما این ها باعث نمیشه که همه از آخرین نسخه اون استفاده کنند بلکه هر نسخه وب بسته به کاربردی که داره، میتونه به درد بخور باشه، اما اینکه استفاده از WEB 1.0 و تکنولوژی مبتنی بر اون به عنوان پیشرفت مشهور و پر کاربرد بشه دیگه نو بره O_oگرچه اکثرا با این مفاهیم آشنا هستید اما برای کامل شدن بحث به طور مختصر میتونم بگم وب 1 همین نوشته هاییِ که من نوشتم و شما در اون دخالتی نداشتید اما اگر نظر بدید و لایک کنید و به هر نحوی با این نوشته تعامل داشته باشید میشه وب 2 حالا اگر گوگل هم این نوشته من رو بخونه و درکش کنه میشه وب 3 و خلاصه همینطور میره بالا...اولین نسخه وببا این تفاصیر، یک نرم افزار تحت وب (مبتنی بر وب) که حتی قابلیت کامنت گذاشتن هم نداشته باشه و موتور های جستجو هرگز نتونند محتوی اون رو بخونند اصلا یک پیشرفت نیست، یک پسرفته! یک پسرفت بنام (مشهور)، به نام تلگرام.همه یا خواننده اند یا نویسنده، این یعنی تلگرام. یعنی وب 1، یعنی پسرفت! یعنی در این رسانه هرگز نمیشه راجع متنی گفتگو کرد، نقد یا تحسینش کرد، بلکه همه مخاطبا باید اونو قبول کنند یا اینقدر بخونند تا قبول کنند! چرا؟ چون فقط ورودی های ذهن اهمیت داره نه خورجی هاش! تنها انتظاری که از مخاطب میره اینه که یک متن رو بخونه، قبولش کنه و واسه کسایی که میشناسه بفرسته! در این فرآیند هیچ تفکری وجود نداره! هیچ پیشرفتی نیست. کاربر وقت ورود به تلگرام یه طرز فکری داره و یک سال پس از استفاده از تلگرام فقط و فقط اون طرز تفکر در کاربر تقویت شده! هیچ بهتر شدنی در کار نیست! شما از قبل به هرچی علاقه داشته باشید همونو انتخاب میکنید و اینقدر از اون میخونید تا به اشباع برسید! در واقع تلگرام کاربرانش رو به اشخاصی تبدیل میکنه که همواره فکر می کنند، &quot;درست فکر&quot; می کنند! برعکس چیزی که به نظر میاد تلگرام یک پیام رسان نیست بلکه یک سیستم اشتراک (بخوانید دیکته) علاقه مندی هاست. دقیقا مثل یک تلویزیون که هیچ کس حق اظهار نظر نداره!گاهی انگار میخوان یه حرفو مثه یه میخ به زور تو مغز مخاطب فرو کنند ;( بله به همین اندازه دردناک و خشن! ت مثل تلگرام مثل تلویزیونهمه میتونند انتخاب کنند که مخاطب کدوم کانال باشند همه میتونند انتخاب کنند که با چه کسانی گروه تشکیل بدن همه میتونند انتخاب کنند که با کیا گفتگو کنند و چه کسانی رو بلاک کنند در کل همه با یک سری از انتخاب ها و افراد درگیرند و هیچ کس از اون چه در این رسانه کوچک اتفاق می افته اطلاعی نداره حتی گوگل!ما مشغول خودمونیم و هیچ تاثیری هم بر پیرامون نداریم، چیزی که در تلگرام منتشر میشه در دسترس موتور های جستجو نیست، در دسترس هیچ کس نیست، جز کسانی که باید باشد! این یعنی ما و تمام نوشته های فارسی ما در تلگرام خواهد ماند و تاثیر بسزایی در پیشرفت وب فارسی نخواهد داشت این یعنی بر هیچ کس (جز تعداد معدودی که در تلگرامند) تاثیری نخواهد داشت این یعنی تمام وب ما، اینترنت ما و رابطه ما با اینترنت می شوند تلگرام! پس باید منتظر موتورهای جستجو و سایر امکانات وب که ویژه تلگرامه باشیم، در واقع ما همیشه محدودیم! ولی، چون یک سری از انتخاب ها داریم گمان میکنیم آزادیم در حالی که تلگرام زندانی برای ما و وب فارسی است، زندانی بدون دیوار.زندانی در فضای مجازیموخرهوقتی یک محصولِ کاملا وب 1، میشه پرکاربرد ترین محصول در ایران! تعجبی هم نداره که متن من بجای مقدمه، موخره داشته باشه ;) همونطور که گفته بودم در ویرگول سعی میکنم از موضوعاتی که برام مهم بنویسم و متن بالا هم بخشی از انتقادات جدی من به روند موجود در مورد تلگرام بود که خیلی وقته میخوام راجعش بنویسم، صد البته که من خوبی ها و مزیت های تلگرام رو نفی نمیکنم ویژگی هایی مثل سادگی و سرعت مورد پسند همه است اما عیب های تلگرام اگر بیشتر نباشه یقینا قویتره.خلاصه اینکه آنچه در بالا نوشتم مشتی از خروار بود! هرچند برداشتن همین مشت هم دو سه ساعتی طول کشید! ولی ارزشش رو خواهد داشت اگر شما در کامنت ها نظرتون رو راجع اون چه گفتم مطرح کنید و همونطور که قبلا ازتون خواسته بودم کمکم کنید تا بهتر بیندیشم و بنویسم.</description>
                <category>AliA_MehR</category>
                <author>AliA_MehR</author>
                <pubDate>Thu, 05 Oct 2017 17:12:59 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>،ِ من</title>
                <link>https://virgool.io/@alia_mehr/comma-gl0rwp4zydey</link>
                <description>بسم رب الشهدا و الصدیقین سلام این اولین پست من در ویرگوله، جایی که فقط برای نوشتن و خوندنه و نه فکر کردن راجع به پیچیدگی های تکنیکی و فنی وبلاگ داری، این ویژگیش رو دوست دارم و اصلا همین ویژگی باعث شد تا تصمیم بگیرم گپ های دوستانه و خودمونیم رو اینجا ارسال کنم.گپ های دوستانه یکی از موضوعات وبلاگمه که در اون راجع موضوعات روز و یا موضوعاتی که برام مهمه مینویسم و سعی میکنم حداقل هفته ای یک پست ارسال کنم. ... اما معمولا نمیتونم! حقیقتش من یکم نسبت به ارسال مطالب در اینترنت سختگیرم طوری که مطالبم باید حتما دقیق باشه و منبع داشته باشه و... خلاصه اینکه برای ارسال یک پست ساده خیلی سختی میکشم :( در حالی که میتونم از خیلی از این موارد صرف نظر کنم اما چون یه خورده کمال گرام ترجیح میدم تا اونجایی که میتونم کامل و جامع و معتبر بنویسم، خب رعایت این موارد در نوشتن زمان و انرژی میگیره و همین باعث میشه که خیلی از اوقات نتونم این کار رو انجام بدم ولی از این به بعد سعی میکنم حداقل هفته ای یک پست رو ارسال کنم.اما اینکه چرا از وبلاگم به اینجا اومدم؟! خب همونطور که هرکسی را بهر کاری ساختند هر سرویسی رو هم بهر کاری ساختند... ساده بگم به نظرم اینجا برای حرف هایی که دارم مناسب تر از یک وبلاگ تخصصیه!خلاصه اینکه اومدم اینجا تا دوستانه گپ بزنیم و باهم اوج بگیریم :)خوشحال میشم نظرتون رو راجع مطالبی که مطرح میکنم بگید و کمکم کنید تا بهتر بیندیشم و بنویسم.اوج بگیریم :)</description>
                <category>AliA_MehR</category>
                <author>AliA_MehR</author>
                <pubDate>Fri, 29 Sep 2017 01:06:55 +0330</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>