https://virgool.io/feed/@aliajafari fa 2026-06-10 14:06:57 https://files.virgool.io/upload/users/2466/avatar/vKdHQi.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@aliajafari https://virgool.io/@aliajafari/%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%84%D8%A8%D8%AE%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-dqqbosck0wv4 در ابتدای قسمت سوم پدرخوانده، در جایی که مایکل کورلوئه برای بچه های خود نامه مینویسد: در دنیا با ارزش ترین چیز بچه‌ست!به عنوان کسی که طرفدار همیشگی بارسلونا بودم، انریکه برای من مربی جذاب و کاریزماتیکی نبوده. هیچ کدام از طرفداران بارسلونا در جهان تکرار اشتباهات وی در فصل آخر حضورش برروی نیمکت بارسلونا را فراموش نمیکنند.او امروز در سوگ با ارزش ترین چیز در زندگی‌اش است.در سوگ جگر گوشه‌اش..که کپی برابر اصل خود انریکه بود.زندگی بسیار کوتاه تر از آن است که فقط در پی بردن و باختن بگذرد.زندگی همین لحظه هاییست که در کنار با ارزش‌ترین چیز زندگیت لبخند بزنی..از لبخندش کیف کنی..کاش لوئیس انریکه را باز هم خندان ببینیم. مانند روزی که فینال چمپیونزلیگ را با بارسلونا برد..یا زمان کامبک در نیوکمپ، مقابل پی اس جی. aliajafari aliajafari Sat, 31 Aug 2019 09:30:49 +0430 https://virgool.io/@aliajafari/%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7-%D8%B4%D8%AF-ngv3pkmkfv3g اگر نگاهی به تاریخ 20 سال گذشته پرسپولیس بیاندازیم، پر است از لحظه های دراماتیک.از اولین دوره‌ی لیگ برتر که کمتر کسی فکر میکرد پرسپولیس در روز آخر لیگ بتواند در دقایق آخر نتیجه را به سوی خود برگرداند و استقلال در انزلی در حالیکه تنها یک مساوی کفایت میکرد تا قهرمان شود، همه چیز به سود قرمزها رقم بخورد.7 سال بعد در اولین دوره افشین قطبی در حالیکه 6 امتیاز از پرسپولیس کسر شده بود، اختلافات بین اعضای کادر فنی به اوج خودش رسیده بود و فقط منتظر یک فرصت برای زدن خنجر به پشت هم بودند، گل دقیقه 96 سپهر حیدری پایتخت ایران را قرمز پوش کرد.... و امروز... یکُم آبان ماه هزار و سیصد و نود هفت پرسپولیسی که با داشته های اندکش در برابر تیمی قرار گرفته بود که قرارداد یک از ستاره هایش به اندازه بودجه 2 سال آنها بود. تیمی که در چند سال گذشته با انواع و اقسام خیریت ها دست و پنجه نرم کرد. از مشکلات همیشگی مالی بگیرید، تا بدون متولی بودن و تا داستان طارمی که یک تنه تیشه به تنه‌ی نحیف اما کهن پرسپولیس زد.امروز در ورزشگاه آزادی عدالت اجرا شد.نام پرسپولیس به عنوان یکی از تیم های برگزار کننده‌ی فینال جام باشگاه های آسیا نوشته شد. تیمی که در ۸ بازی این فصلش فقط توانست از ۱۲-۱۳ بازیکن خود بازی بگیرد. میانگین سنی بازیکنان روی نیمکت انقدر کم است که برانکو نیازی نمیبیند حتی آنها را برای گرم کردن به پشت دروازه بفرستد.روزی بود که توانستیم سر خود را بالا بگیریم و بگوییم حقمان بود و توانستیم.با تمام نداشته هایمان توانستیم... توانستیم... توانستیم...امروز قهرمان این درام ما بودیم، که امید داریم به روشن شدن مشعل استادیوم صد هزارنفریبرای کارناوال راه انداختن در خیابان ها و هورا کشیدنبرای سرخ کردن نه تنها پایتخت و ایران...بلکه آسیا aliajafari aliajafari Wed, 24 Oct 2018 02:38:22 +0330 https://virgool.io/@aliajafari/%D9%85%D8%A7-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%AC%D9%84%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D9%BE-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%85-mdswqyicorms ایرج دانایی‌فر زننده‌ی اولین گل تاریخ فوتبال ایران در جام‌جهانی در خاطراتش میگوید: ما در اولین بازیمان در جام‌جهانی ۷۸ برابر هلند شاید ۹۰ دقیقه تکل میزدیم. انگار روی زمین خوابیده بودیم. در جام ملت‌های آسیا ۹۲ علی دایی به خاطر حرکت وحشیانه‌ی دروازه بان تیم‌ملی بحرین طهالش پاره شد ولی باز هم در بازی ماند و گل زد.در مقدماتی جام‌جهانی ۹۸ احمدرضا عابدزاده با پای مصدوم ۹۰ دقیقه در برابر ژاپن طاقت آورد. نمونه‌های زیادی از این مثال ها میتوانیم به یاد بیاوریم که جز خودمان چیزی نداشتیم برای گذاشتن جلوی توپ. ۸ سال جنگ با عراق هم جز " گوشت جلوی توپ گذاشتن" کاری از دستمان بر نمی‌آمد. تصویری از بازی ایران - اسپانیا (جام جهانی ۲۰۱۸ - روسیه) فوتبال ما تصویر واضحی از زندگی مردم ماست.که با هیچ شروع میکنیم...ادامه میدهیم... ادامه میدهیم... ادامه میدهیم...شاید اندکی نتیجه ایی داشته باشد.با هیچ از آن دفاع میکنیم، تا گزندی به آن نرسد.این تصویر آینه‌ی تمام نمای مردم ماست. که با مشتی خالی در برابر مشکلات اقتصادی و اجتماعی می ایستند، بلکه زنده بمانند.هر روز جلوی توپ می ایستیم، برای حفظ وضعیت فعلی. نه برای پیشرفت کردن و بالا رفتن.جلوی توپ می ایستیم برای از دست ندادن چیزهایی که اندک‌اند، ولی با خون دل به دست آوردیمشان ، بدون هیچ ابزاری...جلوی توپ می ایستیم برای بدوی ترین نیازهایمان حتی...جلوی توپ می ایستیم برای از دست ندادن تنها چیزی که در وجودمان هست. یعنی غرورمان.در گزارش های فوتبال حتما شنیده اید که میگویند: باید نیم نگاهی به دروازه حریف داشت. آن "نیم نگاه" اسمش امید است.امیدواریم که روزی برسد که تمام نگاهمان به دروازه ها و رویاهایمان باشد.روی قله بایستیمغرورمان از هر گزندی به دور باشد...و شاد باشیم....هرچند که شاید به عمر من و شما قد ندهد...تا از موفقیت یکدیگر..در کنار هم..کیف کنیم. aliajafari aliajafari Sun, 01 Jul 2018 08:08:49 +0430