https://virgool.io/feed/@alidaneshi061 دانشجوی علوم سیاسی fa 2026-06-16 23:02:46 https://files.virgool.io/upload/users/230086/avatar/bPJ1cF.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@alidaneshi061 https://virgool.io/@alidaneshi061/%D8%A7%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D9%8A%D9%84-%D9%86%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%90-%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%B4-%D9%87%D9%85%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87-gtuknqkstvtx حمله هوایی رژیم صهیونیستی به نقاطی در سوریه سابقه‌ای 20 ساله دارد و عمدتا به نگرانی‌های این رژیم از رسیدن «سلاح‌های حساس» به دست مقاومت لبنان و فلسطین و دولت سوریه باز می‌گردد.به گزارش بولتن نیوز به نقل از یادداشت روز کیهان، رژیم صهیونیستی چند روز پس از انعقاد توافقنامه نظامی امنیتی میان ایران و سوریه که در جریان سفر چهارشنبه 18 تیر رئيس‌ محترم ستاد کل نیروهای مسلح ایران به دمشق به امضای دو کشور رسید، مدعی شد از زمان آغاز حضور نظامی ایران در سوریه 200 بار به مواضع نیروهای ایرانی در این کشور حمله کرده است. بعضی برجسته‌سازی آمار را پاس گل دونالد ترامپ در آستانه انتخابات ریاست جمهوری می‌دانند و از این رو تحلیل کرده‌اند که ممکن است تا زمان برگزاری انتخابات نوامبر- آبان ماه آینده- شاهد اقدامات بیشتری علیه سوریه و برجسته‌سازی آن از سوی رسانه‌های اسرائيلی و آمریکایی باشیم. اما درعین حال هر ناظر سیاسی و نظامی می‌داند که وقتی اقدامات نظامی از نوع آنچه رژیم صهیونیستی طی 7-8 سال گذشته علیه سوریه انجام داده به تغییری در وضعیت و روند منجر نمی‌شود، اعتبار نظامی چندانی ندارد دراین خصوص نکات زیر دارای اهمیت است:1- حمله هوایی رژیم صهیونیستی به نقاطی در سوریه سابقه‌ای 20 ساله دارد و عمدتا به نگرانی‌های این رژیم از رسیدن «سلاح‌های حساس» به دست مقاومت لبنان و فلسطین و دولت سوریه باز می‌گردد. به همین جهت یکبار که اسرائيلی‌ها به محموله‌ای در فرودگاه دمشق حمله کردند، سید مجاهد، آیت‌الله سید حسن نصرالله در مصاحبه با شبکه عربی «المیادین» گفت: من صراحتا می‌گویم ما به انبوهی از «موشک‌های نقطه‌زن» و تکنولوژی ساخت آن و نیز به داشتن مرکزی در لبنان برای تولید انبوه آن دست پیدا کرده‌ایم. در واقع رژیم صهیونیستی در بعد سلاح نگران بهم خوردن برتری اسرائیل و رسیدن به موازنه امنیتی- نظامی با حزب‌الله بود که با دستیابی حزب‌الله به این موشک‌ها تحقق یافت.از آن پس نگرانی رژیم صهیونیستی از دستیابی مقاومت به موشک‌های دوربرد نقطه‌زن به استقرار نیروهای مقاومت ایران، حزب‌الله و... در سوریه و تعمیق امنیتی حزب‌الله در منطقه منتقل گردید و از این رو ارتش اسرائيل به طور مکرر از طریق روسیه و بعضی طرف‌های دیگر به ایران یادآور شد که حضور ایران و حزب‌الله در سوریه، پس از پایان فعالیت داعش، النصره و... را نمی‌پذیرد وخط قرمز اسرائیل است. پاسخی که روس‌ها به طرف اسرائیلی منتقل کردند این بود که ایران داعش و النصره را جزیی از مایملک و استراتژی اسرائیل برای تخریب مقاومت در منطقه می‌شناسد و تا زمانی که خود اسرائيل وجود دارد، حضور مقاومت در سوریه و... قابل مذاکره و اغماض نیست. اسرائیل هم‌اینک مدعی است که 200 بار به مراکز و نیروهای ایرانی در سوریه حمله کرده و ایران قادر به پاسخ نبوده است در واقع رژیم اسرائیل شکست سنگین راهبردی در مهار تسلیحاتی حزب‌الله و ناکامی در مهار انسانی مقاومت در سوریه را با خبرهای دروغ پوشش می‌دهد. استراتژی مشترک ایران و سوریه مشخص است و تحت تاثیر نیازهای تبلیغاتی طرف‌های اسرائیلی و آمریکایی قرار نمی‌گیرد و توسعه همکاری‌های مشترک نظامی- امنیتی بین دو کشور نیز واضح‌تر از آن است که نیاز به بیان داشته باشد.رژیم اسرائیل هم‌اکنون به طور جدی نگران رسیدن سوریه به نقطه‌ای است که آسیب‌پذیری آن از حملات هوایی از بین برود و این کشور را از موضع خویشتنداری به «واکنش همطراز» سوق دهد. سرلشکر باقری در دیدار 18 تیر ازسوریه از این موضوع راهبردی که روزنامه لبنانی الاخبار از آن به خطرناک‌ترین نکته توافق یاد کرد، پرده برداشت: «ما سامانه‌های پدافندی سوریه را تقویت خواهیم کرد.» واکنش همزمان مقامات ارشد آمریکا و رژیم اسرائیل به این توافق، اهمیت آن را کاملا نشان داد.2- توافقنامه نظامی امنیتی تهران- دمشق آن قدر اهمیت داشت که «کنت مک کنزی» فرمانده نظامیان تروریست آمریکا، خطرات سفر به سوریه را پذیرفت. او در حین تعطیلات پایان هفته- 22 تیرماه- برای اطلاع دقیق از کم و کیف آنچه روی زمین اتفاق افتاده راهی سوریه شد و در پادگان آمریکا واقع در شمال شرق سوریه حضور پیدا کرد او البته بعد وانمود کرد که اتفاق مهمی نیفتاده و لذا نیازی به تغییر استراتژی آمریکا در سوریه نیست و جالب این است که این در حالی بود که در حدفاصل امضای توافقنامه امنیتی میان ایران و سوریه و سفر مک‌کنزی، روزنامه نیویورک تایمز در روز 20 تیرماه از توافق میان مقامات نظامی آمریکا و رژیم اسرائیل برای «انجام عملیات مخفیانه مشترک علیه ایران» خبر داد. و نیز حدود یک ماه پیش «برایان هوک» نماینده ویژه آمریکا در امور ایران از پایان یافتن سیاست اغماض در مقابل اقدامات نظامی ایران خبر داده و گفته بود: «در گذشته شاهد بوده‌ایم که ضعف و بزدلی باعث تشدید ستیزه‌جویی ایران شده است». اما با این وجود و پس از آنکه توافق مهم امنیتی- نظامی میان ایران و سوریه به امضا رسید و دونالد ترامپ و نتانیاهو آن را توافقی «بسیار خطرناک» ارزیابی کردند، آنان دست به کاری نمی‌زنند و «مک نالتی» سخنگوی پنتاگون دو روز بعد به نیوزویک می‌گوید: «در مأموریت نیروهای آمریکا- که از 2014 در سوریه حضور دارند- تغییری صورت نگرفته و کماکان مأموریت نیروهای ما در سوریه شکست دائم داعش است» و نیوزویک نتیجه می‌گیرد: «اظهارات سخنگوی پنتاگون نشان می‌دهد واشنگتن بدنبال مقابله مستقیم با ایران نیست و هیچ برنامه فوری برای اقدام علیه ایران ندارد.»جالب این است که «کنت مک کنزی» یک روز قبل از سفر هفته گذشته به سوریه، روند تصمیم‌گیری‌های ایران را خطرناک ارزیابی کرده بود او در مصاحبه با شبکه تلویزیونی «بلومبرگ» گفت: «ایران دارد خودش را برای کاری که می‌خواهد انجام دهد، آماده می‌کند» و اضافه کرد: «دوره‌های سکوت اصلاً در من اطمینان ایجاد نمی‌کند. در چنین مواقعی است که با دقت زیاد شروع می‌کنم به بررسی اینکه ایرانی‌ها قصد دارند چه کاری انجام دهند؛ چون می‌دانم هدف درازمدت‌شان بیرون کردن ماست.»او البته در بیان دیگر گفته بود ایران در حال برنامه‌ریزی برای مدیریت گزندگی‌هایی است که در پیگیری استراتژی اخراج آمریکا پدید می‌آید. بنابراین کاملاً واضح است که آمریکا و اسرائیل در شرایط خوف به سر می‌برند و در این میان رژیم صهیونیستی ضمن آنکه در بالاترین سطح ابراز نگرانی کرده، در سطح رسانه‌ای به قدرت‌نمایی روی ‌آورده و دفعات اندک حملات به مراکز ایرانی که هر کدام هم با واکنش خسارت‌بار ایران مواجه گردیده را ده‌ها بار ضریب داده است. این خیلی هم بد نیست، بسیار خوب پس اسرائیل اعتراف کرده که چنین صورت حسابی نزد ما دارد و باید تسویه شود!3- البته همه می‌دانند که حداقل از اوایل مهر ماه سال گذشته، با این هدف که مانع تثبیت پیروزی‌های مقاومت و نیز مانع تبدیل آن‌ها به دستاوردهای سیاسی دراز مدت شوند. آمریکایی‌ها و... انواعی از اقدامات سیاسی تبلیغاتی که بار آن هم عمدتاً به دوش رسانه‌های سنتی و نوپدید آنان بوده، دست زده‌اند، یکی از این موارد توسل به قانون سزار- یا قیصر- علیه اقتصاد سوریه بود که با هدف فروپاشی اقتصاد سوریه در مورد تأثیرات آن بسیار بزرگنمایی شد و حال آن که همه می‌دانند وابستگی اقتصاد سوریه، به خارج در حد بسیار ناچیزی است و از همین رو بود که دولت سوریه در کمتر از یک ماه توانست موج افزایش قیمت ارز را مهار کند و واحد برابری دلار به لیره که از 1200 به 10000 رسیده بود را به 2500 برساند. آمریکا گمان می‌کرد می‌تواند با شوک اقتصادی، جمعیت‌هایی را به میدان بیاورد اما توفیق آن محدود بود. کما اینکه همین نسخه در ایران، عراق و لبنان هم به اجرا درآمد.پیام مهم انعقاد توافقنامه امنیتی ایران و سوریه که با بحث توافق راهبردی 25 ساله اقتصادی ایران و چین همراه شد، این بود که نه اقدامات جبهه آمریکا و نه تهدیدات آنان نتوانست ایران را در منطقه متوقف کند. آنان می‌دانند که توافق ایران و سوریه با استقبال طرف روس هم توأم بوده کما اینکه روس‌ها علناً از آن استقبال کردند؛ بنابراین از پشتوانه قوی بین‌المللی هم برخوردار است و نمی‌توان علیه آن کار چندانی کرد. ایده انعقاد توافقنامه امنیتی بین ایران و سوریه به سردار شهید سلیمانی تعلق داشت و مقدمات آن در زمان این شهید بزرگوار فراهم شده بود و اینک در زمان مسئولیت جانشین او عملیاتی شده و خود این پیام‌هایی در خود دارد.4- «اخراج از منطقه» بزرگترین نگرانی آمریکایی‌هاست چرا که می‌دانند برای ایران «ابرپروژه» است. از اظهارات مقامات ارشد نظامی آمریکا برمی‌آید که جمعبندی آنان این است که در ماه‌های آینده با چالش اساسی در برابر ایران مواجه خواهند شد. مک‌کنزی می‌گوید ایران باید بداند هزینه تحقق این استراتژی خیلی بالاست و سخنگوی پنتاگون بطور ضمنی مدت حضور نظامی آمریکا در سوریه را به مدت زمان حیات داعش در سوریه ربط می‌دهد و در واقع اعتراف می‌کند که مدت زمان زیادی تا خروج نظامی آمریکا از این کشور باقی نمانده است. z.daneshi z.daneshi Sun, 19 Jul 2020 11:57:31 +0430 https://virgool.io/@alidaneshi061/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%81%D8%AA%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%DA%A9%D9%87-%D8%AA%D9%88%D8%B3%D8%B7-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-%D8%AA%D9%88%D9%82%DB%8C%D9%81-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D9%BE%D8%B3-%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA-vsdbvdc07hoq رئیس یک سازمان حقوق بشر در امور دریایی اعلام کرد نفتکش اسمای گالف که آمریکا به‌خاطر نقض تحریم‌ها علیه ایران مصادره کرده بود، در روز پنجم جولای از ساحل امارات حرکت کرده و وارد آب‌های ایران شده است.گروه بین الملل: یک سازمان دریانوردی در گزارشی تأییدنشده اعلام کرد نفتکشی که آمریکا به‌خاطر نقض عامدانه تحریم‌ها علیه ایران مصادره کرده بود، در روز پنجم جولای از ساحل امارات متحده عربی حرکت کرده است. به نقل از تسنیم، تصاویر ماهواره‌ای این کشتی را در روز پنجشنبه در آب‌های ایران نشان می‌دهد.مشخص نیست چه اتفاقی در نفتکش «ام‌تی اسکای گالف» با پرچم دومینیکا افتاده ولی گزارش حرکت این نفتکش پس از ماهها درگیری بین ایران و آمریکا منتشر شده است.دیوید هاموند، رئیس سازمان حقوق بشر در امور دریایی می‌گوید کاپیتان نفتکش اسکای گالف تأیید کرده که این کشتی حرکت کرده است.هاموند گفت 26 نفر از ملوانان هندی این کشتی به کشور خود بازگشته‌اند و دو نفر دیگر در تهران به‌سر می‌برند.عکس‌های ماهواره‌ای وب‌سایت «تنکر ترکرز دات کام» که تجارت نفت در دریا را ردیابی می‌کند، این کشتی را در آبهای ایران در جزیره هرمز نشان داده است. جزیره هرمز در 190کیلومتری شمال ساحل امارات قرار دارد یعنی جایی که این نفتکش ماه‌ها نگهداری می‌شد. z.daneshi z.daneshi Sun, 19 Jul 2020 11:14:45 +0430 https://virgool.io/@alidaneshi061/%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%DA%86%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%87%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-25-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-bkw4oq7x9u4h https://virgool.io/p/bkw4oq7x9u4h/%F0%9F%93%B7 ایران و چین در طول سال‌های گذشته هیچ‌گاه روابط راهبردی با یکدیگر نداشته‌اند و حالا به نظر می‌رسد تصویب پیش‌نویس تفاهم‌نامه 25 ساله بین 2 کشور در ایران جبران گامی بزرگ به این سمت و سو است.به گزارش مشرق،  در اسطوره‌ها و داستان‌های ایرانی نام چین همواره تداعی‌کننده سرزمین‌های دوردست بوده است. جایی در آخر دنیا و پر از توصیفات عجیب و غریب که جاده طویل ابریشم از آن آغاز می‌شود و می‌توان سراغ زیباترین پارچه و مصنوعات را از آن گرفت.آشنایی با چین به لطف گسترش مراودات گسترده تجاری و فرا رسیدن عصر انفجار اطلاعات، افزایش چشمگیری یافته و دیگر کسی انتظار ندارد که در آخر دنیا اژدهایی در کمین دنیا نشسته باشد. با این حال این شناخت بعضاً همچنان مبهم و نامشخص است و شاید یکی از مهم‌ترین دلایل آن، نبود اشتراک زبانی باشد. از سوی دیگر بخش مهمی از اطلاعاتی که از این کشور به جامعه ایرانی می‌رسد از طریق رسانه‌های غربی بوده و طبیعی است که در چنین حالتی بخش مهمی از اخبار به صورت کانالیزه به جامعه ایرانی می‌رسد.بیشتر بخوانیدکنایه چین به دروغ‌های آمریکا درباره سیاه‌پوستان<br/>بازتاب این ناآگاهی را می‌توان به خوبی در طبقه نخبگان و حتی سیاستمداران ایرانی نیز مشاهده کرد. بر خلاف آمریکا و اروپا که از ۲۰۰ سال گذشته به صورت مستقیم با چین و جامعه این کشور در رفت‌وآمد بوده‌اند، جامعه نخبگانی ایران تنها از سال‌های انتهایی قرن بیستم است که شروع به آشنایی سطحی با این قطب مهم قرن ۲۱ کرده‌ است.عمده همکاری‌های ایران و چین تا قبل از این محدود به برخی معاملات تسلیحاتی و نفتی و رفت و آمدهای دیپلماتیک می‌شده است. طبیعی است که با چنین شناخت محدودی درصد سوءتفاهم‌ها و قضاوت‌های سطحی نیز به‌شدت بالا برود. یکی از همین قضاوت‌ها که هنوز هم رگه‌هایی از آن در جامعه ایرانی به چشم می‌خورد، این است که چین تنها تولیدکننده محصولات درجه ۳ است. از سوی دیگر در کنار این عدم شناخت، تحصیل بخشی از نخبگان در دانشگاه‌های غربی سبب شده تا این نگاه منفی تقویت شود.اما واقعاً ایران و چین در چه موقعیتی نسبت به هم قرار دارند و آنچه این روزها در قالب تصویب قرارداد همکاری ۲۵ ساله بین ایران و چین تبدیل به تیتر یک روزنامه‌ها شد، چقدر به واقعیت نزدیک است؟* سطح روابط ایران و چین در چه حدی بوده است؟نکته اول در خصوص روابط ایران و چین این است که سطح تعهدات دوجانبه هیچ‌گاه تاکنون به یک سطح راهبردی نرسیده است. در حقیقت، رابطه دو کشور بیشتر بر اساس معاملات کوتاه‌مدت تجاری بر اساس خرید نفت و فروش کالاهای ساخته شده از سوی چین شکل گرفته بود.برای اینکه بتوان مقایسه درستی از سطح این روابط داشت کافی است نگاهی به کشور همسایه یعنی پاکستان بیندازیم. چین و پاکستان در ابتدای دهه ۹۰ میلادی یعنی ۳۰ سال پیش، قرار داد لغو روادید را بین دو کشور نهایی کردند. یک تفاهم‌نامه برای تجارت آزاد دو کشور امضا کرده و بعد، آن را با یک سوآپ ارزی دو طرفه برای تجارت دوجانبه تکمیل کردند.علاوه بر این، چین میلیاردها دلار وام ارزان قیمت را در اختیار پاکستان قرار داده و یکی از بزرگترین پروژه‌های طرح جهانی «یک جاده-یک کمربند» یعنی بزرگراه «کاشغر-گوادر» در حال ساخت در این کشور است. بر طبق ارزیابی‌های صورت‌گرفته، تکمیل این پروژه نزدیک به ۵۳ میلیارد دلار هزینه در برخواهد داشت.در طرف مقابل، نگاه به مراودات ایران و چین نشان می‌دهد که هیچ طرحی برای سرمایه‌گذاری دوجانبه بین دو کشور انجام نشده است. در حالی که کشوری همانند عربستان سعودی، توانسته با تعریف سرمایه‌گذاری‌های دو جانبه در میدان‌ها و پالایشگاه‌های نفتی، میزان صادرات خود را به این کشور به ۱.۸ میلیون بشکه در روز برساند. این در حالی است که ایران، تنها به صادرات نفت خام، آن هم در قالب فروش به شرکت‌های چینی بسنده کرده است.البته قراردادهای سرمایه‌گذاری مشترکی برای توسعه «میدان یادآوران» بین دو کشور امضا شده بود که به طرز عجیبی بعد از امضای برجام اغلب آن‌ها لغو شدند و تمام توان وزارت نفت بر روی شرکت‌های نفتی غربی متمرکز شد.البته در طول دو سال گذشته و به‌رغم فشارهای آمریکا و تحریم چند شرکت چینی این کشور همچنان به خرید نفت خود از ایران در سطح ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار بشکه ادامه داده که اغلب در قالب باز پرداخت سرمایه‌گذاری‌های سابق چین بوده است.طبیعی است که در چنین شرایطی نمی‌توان انتظاری از طرف مقابل برای ادامه روابط اقتصادی در شرایط تحریم‌های گسترده آمریکایی‌ها داشت. ایران و چین در شرایط فعلی نه طرح گسترده‌ای در حوزه سرمایه‌گذاری دارند و نه حتی ملزومات اولیه برای تسهیل روابط دوجانبه پولی را بین دو کشور رعایت کرده‌اند.از این رو با در نظر گرفتن موارد فوق، ایران نه‌تنها از سایر کشورها در این زمینه جلوتر نیست بلکه تقریباً در رده‌های آخر قرار دارد. امروز نه‌تنها کشورهای آسیایی و آفریقایی بلکه کشورهای اروپایی همچون ایتالیا با وجود برخی ملاحظات امنیتی به دلیل حضور پایگاه‌های ناتو به دنبال جذب سرمایه‌گذاری خارجی چینی‌ها هستند. البته مدل سرمایه‌گذاری چینی‌ها نیز بسته به کشور و شرایط آن متفاوت است.به این ترتیب اگر واقعاً تفاهم‌نامه‌ای برای برنامه ۲۵ ساله بین ایران و چین امضا شود، تازه مسیری آغاز شده که بسیاری از کشورها مدت‌ها قبل آن را آغاز کرده‌اند و این فقط ایران است که در برهه‌هایی، تخم مرغ‌های خود را در سبد غرب قرار داده است.اهمیت این تفاهم‌نامه وقتی در چارچوب رویکرد «نگاه به شرق» مورد بررسی قرار گیرد بیشتر خواهد بود. پس از برجام و بالاخص پس از خروج ایالات متحده آمریکا از آن تقریبا روشن شد که هیچ حسن نیتی را از سمت طرف غربی در روابط با ایران نمی‌توان انتظار داشت. حتی کسانی که روزگاری بی‌پرده از توافق هسته‌ای ایران و 1+5 دفاع می‌کردند به رفتار شدیدا ضدایرانی آمریکا در سه سال اخیر اذعان دارند اما اعتراف مهم‌تر آنها این است که کشورهای اروپایی نیز پس از خروج آمریکا از برجام نشان دادند که نه توان مقابله با خواست آمریکا را دارند و نه عزم و اراده‌ای برای ایجاد این توان. به دیگرسخن، غرب آن‌قدر برای روابط با ایران اهمیت قائل نبود و آن‌قدر در قبال ایران حسن نیت نداشت که تلاشی برای حفظ منافع ایران در چارچوب توافقی که خود روزگاری از آن به‌عنوان موفقیتی بزرگ یاد می‌کرد هم صورت نداد.رویکرد نگاه به شرق  از یکسو پاسخی به این عدم حسن نیت است که تفاهم درازمدت راهبردی با چین می‌تواند بخشی از آن باشد و از سوی دیگر محملی است برای حفظ منافع ملی ایران و مقابله با تحریم‌هایی که کشورهای غربی عامل آنها هستند.* الگویی تکراری برای آشفته‌کردن افکار عمومییکی دیگر از نکات جالب در مورد روابط ایران و چین، حساسیت عجیب آمریکایی‌ها در این باره است. طبیعی است که توسعه روابط چین و ایران به هیچ عنوان خوشایند واشنگتن نیست اما موضع‌گیری‌های شاذ عقبه رسانه‌ای غرب در خصوص خبر تصویب پیش‌نویس تفاهم‌نامه ۲۵ ساله ایران و غرب، مورد دیگری را در اذهان زنده می‌کند و آن هم همکاری ایران و روسیه در جریان نبرد با ترورریست‌های تکفیری در سوریه بود.در ماجرای فرود و سوخت‌گیری بمب‌افکن توپولف- ۲۲ ام روسی در پایگاه شهید شاهرخی همدان برای بمباران تروریست‌ها در سوریه نیز ناگهان یک جنجال گسترده خبری با حمایت رسانه‌های خارجی و برخی از رسانه‌های داخلی برپا شد. اعتراضاتی که عمدتاً ناشی از کم‌اطلاعی درباره وظایف و اختیارات شورای عالی امنیت ملی است. جالب این است که «جان کری» وزیر خارجه وقت آمریکا ضمن اعلام خطر درباره چنین تحرکاتی، از ضرورت تحریک احساسات ملی ایرانیان در مقابل گسترش روابط دوطرفه ایران و روسیه سخن می‌گوید.حال سؤال این است که چرا وزیر امور خارجه آمریکا باید از گسترش روابط ایران و روسیه احساس خطر کند و از تحریک احساسات ملی ایرانی‌ها سخن بگوید؟اکنون و در مورد روابط ایران و چین هم دقیقاً همین الگو در حال تکرار است، در حالی که این تفاهم‌نامه که بر اساس بیانیه مشترک رؤسای جمهور دو کشور در سال ۲۰۱۶ میلادی تنظیم شده تازه در مراحل بررسی اولیه بین دو کشور قرار دارد، اخباری در خصوص سرمایه‌گذاری ۴۰۰ میلیارد دلاری چینی‌ها در ایران و یا امضای تفاهم‌نامه محرمانه بین دو کشور برای فروش نفت و حتی واگذاری جزیره کیش به چینی‌ها مطرح می‌شود! این در حالی است که هیچ منبع رسمی و حتی غیررسمی معتبری چنین اخباری را تأیید نکرده و عمده آن نیز به یک خبر مبهم از سوی یک سایت انگلیسی با نام «پترولیوم‌ اکونومیست» و بازنشر آن از سوی رسانه‌های انگلوفیل باز می‌گردد.جالب اینجاست که یک سال پیش نیز هنگام انتشار این خبر برخی از چهره‌های اقتصادی ایرانی به نقل سریع آن پرداختند که در نهایت نادرستی آن روشن شد.می‌توان تئوری‌ها مختلفی را درباره باز انتشار این خبر مطرح کرد اما شاید آنچه بیش از همه به ذهن می‌رسد، نوعی آشوب ذهنی درباره چرخش تدریجی ایران به سمت شرق و به خصوص چین باشد.* چرا ایران شرق را انتخاب خواهد کرد؟«در دنیای بعد از کرونا باید بین چین و آمریکا یک طرف را انتخاب کرد.» این سخن وزیر امور خارجه هند در خصوص دلایل نزدیک‌شدن این کشور به آمریکا در پی درگیری‌های مرزی با پکن است. طبیعی است که به دلیل ماهیت نه شرقی و نه غربی نظام جمهوری اسلامی ایران، انتظار حل‌شدن ایران در یکی از دو طرف غیرواقع‌بینانه است. با این حال روشن است که ظرفیت‌های گسترش روابط بین ایران و چین بسیار بیشتر از طرف غربی به خصوص آمریکایی‌هاست.ایران به‌صورت بالقوه این توانایی را دارد که جریان انرژی به سمت شرق را با همکاری چینی‌ها تضمین کند چنان‌که برای اولین بار یک مانور سه‌جانبه بین ایران، چین و روسیه در بندر چابهار برگزار شد. علاوه بر این، ایران همانند چین در خصوص عدم دخالت قدرت‌های بزرگ در امور داخلی کشورها هم‌نظر و خواهان به‌وجود آمدن نوعی از نظام چندقطبی در دنیا است. کنار گذاشتن تمام قطعات این پازل نشان می‌دهد که جهت‌گیری حرکت ایران به سمت شرق کاملاً درست و بجا بوده است.یکی از ثمرات رسیدن به این واقعیت، حمایت قاطع چین از ایران در شورای امنیت سازمان ملل متحد و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی است. در سنوات قبلی، مواضع چین تا این حد روشن نبود. دلیل آن هم جایگاه پایین‌تر روسیه و چین در سلسله مراتب اقتصادی بین کشورها بود. در آن زمان چین همچنان در ابتدای رشد اقتصادی خود قرار داشت و روسیه هم با مشکلات فراوان اقتصادی از جمله بحران کاهش ارزش پول روبرو بود اما حالا چین و روسیه با تمام قدرت در برابر تلاش آمریکا برای بازگشت تحریم‌ها مقاومت می‌کنند.البته تمام این‌ها در صورتی به یک نتیجه درست و قابل برداشت برای سیاست خارجی می‌رسد که برنامه مدون و درستی برای توسعه روابط وجود داشته باشد و این حلقه مفقوده چیزی جز همین تفاهم‌نامه ۲۵ ساله برای گسترش روابط نیست.* تغییری که شاید برای برخی سخت باشدتغییر، همیشه سخت و گاهی عذاب‌آور است. این نه فقط برای انسان‌ها بلکه برای سیستم‌ها نیز صدق می‌کند. طبیعی است که تغییر جهت‌گیری ایران از غرب به سمت شرق برای بدنه بعضاً غرب‌گرای اقتصاد و بوروکراسی ایران، کمی سخت باشد. با این حال صرف‌نظر از برخی انتقادات هیجانی این مسیر برای ایران اجتناب‌ناپذیر است البته در این میان نه قرار است که ایران تبدیل به مستعمره چینی‌ها شود و نه نیروهای نظامی در کشور ما استقرار پیدا کنند.تفاهم‌نامه ۲۵ سال همکاری بین دو کشور، مسیری است که خیلی از کشورها قبل از ایران آن را آغاز کرده و تهران و پکن بعد از مدت‌ها تأخیر به ضرورت اجرای آن رسیده‌اند. https://www.aparat.com/v/n0oDb/%D9%87%D8%AC%D9%85%D9%87%26zwnj%3B%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%87_%D8%B3%D9%86%D8%AF_%D9%87%D9%85%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%DB%B2%DB%B5_%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%88_%DA%86%DB%8C%D9%86_%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D9%87 z.daneshi z.daneshi Sat, 18 Jul 2020 23:20:03 +0430