https://virgool.io/feed/@alimollasalehi fa 2026-06-07 16:49:33 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@alimollasalehi https://virgool.io/VODIOIR/5-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-5-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-syhgoqvrdsmq در هر جشنواره فیلم کوتاهی، شاید یکی از مهمترین اهداف، پیداکردن لحن‌ها و نوآوری‌های بیانی سینما، در آثار فیلمسازان باشد. ماهیت فیلم کوتاه ریسکی در خود دارد که به فیلمساز این امکان را می‌دهد که فضاهای جدیدی را کشف کند. هرچند این کشف به معنای این نیست که تنها نوآوری اصل باشد و فیلم باید بتواند روی پای خود بایستد و داستانش و شخصیتش را هم بسازد. هرچند بسیاری از آثار خوب «نهال» در امسال در لیست زیر نیستند، اما این 5 اثر با نوع جدیدی از فضاسازی و روایت، و همچنین داشتن کیفیت در بازیگری، داستان و فیلمبرداری، آثاری بودند که نیاز به آن‌ها مخصوصا در فضای محافظه‌کار سینمای ایران بیش از همیشه حس می‌شود.یک رئالیسم پرتنش! / گزارش یک اخراجگزارش یک اخراجگزارش یک اخراج ساخته «طاهره شعبانیان»، شاید در ظاهر یک فیلم ژورنالیستی ساده به نظر برسد، اما نوع فیلمبرداری سیال متکی بر استدی کم، استفاده مکرر از صحنه‌هایی که در آن شخصیت‌ها راه می‌روند و حرف می‌زنند (Walk and Talk)، و در نهایت ریتم تند فیلم و دنیای شلوغ یک روزنامه در آستانه پایان سال، همه باعث شده که «گزارش یک اخراج» بتواند یک سر و گردن بالاتر از فیلم‌های رئالیستی اجتماعی این جشنواره بایستد.«گزارش یک اخراج» شاید بهترین اثر برای نمایش این ایده باشد که چطور با افزودن شتاب، سریع کردن و کند کردن ریتم دادن اطلاعات به تماشاگر، مانند یک قطعه موسیقی پرفراز و نشیب می‌توان مخاطب را با اثر همراه کرد، اثری که شاید بیش از هرچیز مدیون یکی بودن کارگردان و تدوینگر اثر است. یک اقتدارگرایی رمالانه! / آن بالاآن بالاروایت پدری رمال و دعانویس و بچه‌هایی که در زیرزمین زندانی شده‌اند، همینطوری می‌تواند فرصت قرائت‌های سیاسی، اجتماعی فراوانی را به ما بدهد، اما آنچه «آن بالا» را به اثری متفاوت بدل می‌کند، اتمسفری درخشان است که فیلم با کندن خود از دنیای واقعیت و رفت و آمدها و پرش‌های روایی و سوبژکتیوش، به تماشاگر منتقل می‌کند. خانه قدیمی با معماری دوران قاجاری و انباری و زیرزمین با شیشه‌های رنگی هم تنها این فضای مالیخولیایی را تقویت می‌کند. «آن بالا» یکی از فیلم‌های مهم امسال جشنواره نهال بود که با موفق شده بود دنیا خاص خودش را خلق کرده و تماشاگر را هم درگیر روایت شخصیت‌هایش کند، و سپس بر روی تمام این‌‌ها لایه‌ای از نمادها و تصاویر استعاری قرار دهد که به تماشاگر بعد از پایان تماشا، فرصت تحلیل و بررسی بدهد. یک ویران شهر بی‌اخلاق / پناهجویانپناهجویانسینمای ایران همواره از نداشتن آینده رنج می‌برده، و در کمتر اثری نشانی از تخیل درباره آینده جامعه ایرانی در است. پناهجویان ساخته مهسا تکش و محمد امین فلاح از این زاویه؛ اثری تازه در سینمای ایران است که آینده‌ای تاریک و ویران شهری (دیستوپیایی) اخلاقی را به شکلی باورپذیر به تصویر می‌کشد. خانواده‌ای سه نفره در دنیایی که جز بقا چیزی مفهوم ندارد، حالا در انتخابی اخلاقی گیر می‌کنند که بهای انتخاب اشتباه می‌تواند جانشان باشد. پناهجویان خیلی زود ما را با شخصیت‌های فیلمش آشنا می‌کند، شخصیت‌هایی که هرکدام آن‌ها اخلاقیات و اصول خاص خود را دارند، اما آنچه «پناهجویان» را لایق حضور در این لیست می‌کند کیفیت فیلمسازی اثر است. که با محدود کردن فضای روایی خود در فضای یک خانه ویران، توانسته فضای آخرالزمانی خود را باورپذیر کند.یک کابوس مردانه / تیرمستتیرمستجنون تستوسترون مردانه، خشم و انتقامی که با خشونتی ویرانگر همراه است، شاید هرگز نتوانسته بود اینقدر درست در فضای فیلمی در سینمای ایران جاری شود. «تیرمست» ساخته علی حسین زاده، در فضای وهمی و مه آلود شمال، روایت سه شکارچی را دنبال می‌کند که در جنگل‌های شمال می‌چرخند و با فضاسازی و رکاکت شدید کلامش، نمایشی تمام عیار از این است که زیر تمام لایه‌های تمدن و گفتمان، هنوز انسان حیوانی درنده است که منتظر دلیلی برای بازگشت به ذات وحشی خود است. درباره این جنون مردانه، هرچند آثاری دیگری مانند «طبق ماده» با فضای لات‌های جنوب شهر هم اثر قابل توجه و درخشانی بود، اما «تیرمست» با جداکردن شخصیت‌هایش از دنیای متمدن، با بداعت بیشتری، دنیای وحشی خود را بر تماشاگرش تحمیل می‌کند.یک رومانس فلسفی-فوتوریستی! / واحد ششواحد ششواحد شش ساخته «علی افشاری»، شاید یکی از قابل توجه‌ترین آثار جشنواره نهال امسال باشد، اثری در باب تنهایی در دنیای تکنولوژیک آینده، دنیایی که در آن شخصیت اصلی یعنی خسرو، با اینکه برمعنای کلماتی مثل «ارتباط» و «معاشرت» مسلط است، اما توانایی اجرای و پیاده‌سازی این کلمات را در واقعیت زندگی خود ندارد، آن هم در دنیایی که در آن مرز واقعیت و دروغ بسیار محو شده است. واحد شش از این زاویه شاید در راستای آثاری علمی تخیلی متفاوتی مثل «او» اسپایک جونز قرار بگیرد، اثری که بیش از اینکه مسئله‌اش تکنولوژی‌های آینده باشد، به تاثیر این تکنولوژی‌ها بر انسان و روابطشان با هم می‌پردازد و از این زاویه شکل بدیعی و تازه‌ای در تلاش برای خلق دنیایی علمی تخیلی در دل سینمای ایران است. alimollasalehi alimollasalehi Wed, 02 Jun 2021 11:44:19 +0430 https://virgool.io/VODIOIR/5-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DA%A9%D9%88%D8%AA%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-5-%D8%B3%D9%84%DB%8C%D9%82%D9%87-atv4jiih4app امسال فرصت خوبی است که با آنلاین شدن بخشی از جشنواره فیلم کوتاه، آثار امسال را با حوصله و دقت بیشتری تماشا کنیم و با فضاها و لحن‌های نوی سینمای ایران آشنا شویم. جشنواره امسال تقریبا برای هر سلیقه‌ای چیزی دارد و در این مطلب 5 سلیقه مختلف و فیلم‌های مناسب آن‌ها را برای شما معرفی می‌کنیم.بهترین فیلم اجتماعی: منبع (مجتبی پورعبدالله)یکی از جریان اصلی و زنده سینمای امروز ایران جریان سینمای اجتماعی و فیلم‌های اصطلاحا پایین شهری است که با فیلمسازانی مثل محمد کارت و سعید روستایی شناخته می‌شود. منبع ادامه مسیر آن فضا و لحن در سینمای ایران است که هم لحظات انسانی خوبی ساخته؛ هم بافت و ساختی اصیل و درستی دارد وکه به ورطه سیاه نمایی نمی افتد. مثل همیشه نادر فلاح بازی درخشانی از خود ارائه می‌دهد و فیلم هم تا انتها تنش درونی خودش را حفظ کرده و تماشاگر را با خود همراه نگه می‌دارد.بهترین فیلم روشنفکری: سکوت (امیر علی نوایی)سکوت وقار و سنگینی‌ای دارد که درست از یک فیلم روشنفکرانه انتظار می‌رود. فیلمی که خیلی با آرامش و استعاره روایتش را جلو می‌برد. با بازیگرانی شناخته شده برای اهالی سینما مثل مریم پالیزبان، سعید چنگیزیان و حتی رامین صدیقی (مدیر نشر هرمس). اثری با فیلمبرداری و فضاسازی خاص که قرار است روایتی به روز از بردار شدن حلاج و اجرای تئاتر بر اساس آن را در بستر دنیای مدرن امروز نمایش دهد. استانداردترین فیلم: وضعیت اورژانسی (مریم اسمی خانی)وضعیت اورژانسی در کنار «شاهد» ساخته علی عسگری، استانداردترین و درست ترین فیلم کوتاه جشنواره است. منظور از استاندارد، یعنی تمام اصول ساخت فیلم کوتاه در آن رعایت شده. یک موقعیت، چند شخصیت، در تعداد کمی لوکیشن که قدرتش در نزدیک شدنش به درونیات شخصیت‌هایش است. روایتی کوتاه که هم شخصیت می‌سازد، هم فضا و در انتها هم پیچ داستانی خوبی دارد. اثری که انتظار همه از تماشای یک فیلم کوتاه را برآورده می‌کند.سینمایی‌ترین فیلم: اسب سفید بالدار(مهیار ماندگار)اسب سفید بالدار شاید موفقترین فیلم در میان آثار امسال از زاویه جشنواره‌های خارجی باشد که به بخش Generation فستیوال برلین هم راه پیدا کرده. فیلمی که بخش اعظمی از قدرتش را از روایت و فضاسازی و کیفیت بالای تولیدش می گیرد. اثری که کمی طول می‌کشد که با شبکه پیچیده نمادهایش همراه شوید، اما وقتی همراه می‌شوید، فیلم تمام و کمال و خوبی است که مخاطبش را کاملا راضی می کند. فیلمی که از جلوه‌ها ویژه، تا فیلمبرداری و طراحی صحنه از بهترین‌های تولیدات کوتاه امسال است. بهترین تجربه : ترس خودش را جابه جا می‌کند (ایمان صالحی)اصلا مگر جایی بهتر از فیلم کوتاه بهتر برای تجربه و خلق زبان و فضای سینمایی جدید هست؟ «ترس خودش را جابه جا می‌کند» هرچند رقابت سختی با آثاری مثل «زنجیر» (که لحن سینمای وحشت را به خوبی در یک معضل اجتماعی برده بود) و «فشن» (که یک لحن و فضای ایرانی ابزورد ساخته بود) برای این عنوان داشت. اما فیلمبرداری خاص 4:3 با آن بافت کهنه‌ای که صالحی در آن ایجاد کرده، و با فضای و روایتی که جایی بین کافکایی و دیوید لینچ برای خودش پیدا کرده، برای کسانی که آماده‌اند که نفسی تازه در لحن و فضا و تصویر در سینما پیدا کنند، بهترین انتخاب است. فیلمی که به نظر شخصی خود من بهترین تجربه جشنواره فیلم کوتاه امسال بود. alimollasalehi alimollasalehi Mon, 25 Jan 2021 02:15:49 +0330 https://virgool.io/VODIOIR/%D8%B5%D8%B1%D9%81-%D9%81%D8%B9%D9%84-%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86-tqoktuawbacu پسری که ناپدید شد به کارگردانی آیدا علی مددی، به مدت محدودی در اکران آنلاین چهار فیلم کوتاه در مجموعه «رکوئیم» در سایت ودیو به نمایش درآمده. اثری که در سی و پنجمین جشنواره فیلم کوتاه تهران توسط تلویزیون فنلاند پیش‌خرید شد.پوستر فیلم «پسری که ناپدید شد نگاهی به مسئله اجتماعی کودکان طلاق و بحران‌های آن دارد. شاید اول به نظر برسد که باز با فیلمی اجتماعی و ناصح روبرو هستیم. اما آنچه دستاورد اصلی این فیلم است، نقطه و زاویه دیدی است که به این وضعیت دارد. فیلم از دل ماجرای این فرزند به سراغ بحرانی اجتماعی می‌رود که هنوز در بسیاری از قسمت‌های جامعه تابو است (که برای فهمیدنش بهتر است فیلم را تماشا کنید چون ماجرا لو می‌رود) اما خیلی درست بدون شور کردن ماجرا، تنها با چند نما وضعیت را به مخاطب می‌فهماند. در نتیجه در باقی فیلم تمرکز بر شخصیت پسربچه و تجربه زیستی او می‌گذرد. الگوی درستی که با توجه به زمان کوتاه فیلم، (حدود 15 دقیقه) تمام همدردی مخاطب را با این شخصیت همراه می‌کند. این ترجیح شخصیت بر موقعیت در سایر اجزای فیلم هم وجود دارد. مثل دوربینی که با حرکت‌های دورانی 360 درجه اش سردرگمی والدین پسر را به ما منتقل می‌کند و به جای اتفاق، شخصیت را در اولویت می‌گذارد. «پسری که ناپدید شد» اثری است که شاید بعد از چند دهه سینمای اجتماعی که تمرکزش را روی واقعیت بی‌واسطه و بلاهایی که بر سر شخصیت می‌آید گذاشته، دنبال راه جدیدی برای روایت ماجرایش است، فیلم واقعیت نئورئالسیمی ندارد، بلکه حالتی از رئالیسم جادویی در آن است، رئالیسمی جادویی که به اثر می‌چسبد چون تمام این فیلم از زاویه دید یک پسربچه کوچک با تخیل خاص خودش است.علاوه بر کارگردانی خوددار و اندازه علی مددی، بازی‌های فیلم با اینکه فرصت چندانی ندارند، اما تاثیرگذار هستند. انتخاب درست بامداد راکی در نقش پسربچه بخش اعظمی از اهمیت فیلم است، اما نوشین مسعودیان در نقش مادر هم حضوری موثر در اثر دارد که درگیری‌های زنی بعد از جدایی‌اش را به تصویر می‌کشد. تصویری که فارغ از نگاهی سانتی‌مانتال به واقعیت زندگی مدرن است و درکی از شخصیت مادر هم به ما می‌دهد که فراتر از قضاوتی ساده است. و در نهایت وحید حبیبیان این پازل را کامل می‌کند با حضوری که کوتاه‌تر است اما تاثیر زیادی در مسیر درام دارد.با این حساب تماشای «پسری که ناپدید شد» می‌تواند تجربه تاثیرگذاری برای مخاطبی باشد که به شکل خاص و کهنه‌ای از فیلم‌های ایرانی عادت کرده و در جستجوی شیوه‌های بیانی جدیدی در سینمای ایران می‌گردد. این فیلم را می‌تواند تا 5 بهمن در سایت ودیو تماشا کنید alimollasalehi alimollasalehi Mon, 18 Jan 2021 22:08:22 +0330