https://virgool.io/feed/@alinezhad021 من یعنی تلاش برای خواندن و نوشتن بهتر fa 2026-06-10 13:02:54 https://files.virgool.io/upload/users/223152/avatar/yZM2l6.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@alinezhad021 https://virgool.io/@alinezhad021/strangest-problems-of-air-travels-story-mcqyijtub7tv تاخیر؛ بدترین قسمت سفر هوایی‌امهیچ وقت فکر نمی‌کردم پروازی که معمولا دو ساعت طول می‌کشد، بخاطر تاخیر شش ساعت طول بکشد! اما بگذارید فعلا از مشکل خودم بگویم. شما خودتان را به جای من بگذارید. ببینید این نظر من غلط است که صبر کردن در فرودگاه به خاطر تاخیر پرواز مزخرف‌ترین و کسل‌ کننده‌ترین کار دنیاست؟ من یک پسر دوازده ساله‌ام که روی صندلی‌های سالن انتظار کنار خانواده‌ام نشسته‌ام. ابتدای ردیف صندلی‌های ما یک پیرزن و پیرمرد که چمدانشان شبیه چمدان ماست نشسته‌اند. خسته کننده‌تر از این چیزی نیست که می‌بینم مادرم بخاطر فرار از انتظار برای پرواز در حال صحبت کردن با آنهاست. پدرم کنار من نشسته و اغلب اوقات ساکت است. فقط بعضی اوقات به مردی که در انتهای ردیف صندلی‌ها نشسته چیزی در مورد ترکیدن لاستیک هواپیما می‌گوید. البته مرد چندان علاقه‌ای به موضوعِ صحبت ندارد.پدرم به مرد گفت: «اطلاعات فرودگاه به من گفت که هیچ هواپیمایی نمی‌تواند پرواز کند، چون لاستیک یک هواپیما در وسط باند پرواز ترکیده. خوشبختانه همه مسافرانش سالم هستند. کم پیش می‌آید که کل باند پرواز بخاطر یک نقص فنی مسدود شود و هیچ پروازی از فرودگاه انجام نشود. اما فرودگاه باید برنامه‌ای برای انتظار مسافران در نظر بگیرد. آخر صبر کردن در فرودگاه، آن هم با زن و بچه کار ساده‌ای نیست.» مرد بدون هیچ احساسی گفت: «اوهوم»پدر رو به مرد می‌گوید: «شما هم به تهران می‌روید؟» مرد با سر جواب می‌دهد. صدایی مانند «هومم» در می‌آورد طوری که انگار علاقه‌ایی به صحبت ندارد. پدر باز هم ادامه می‌دهد: «ما که کلافه شدیم. آخر یک لاستیک عوض کردن مگر دو ساعت طول می‌کشد؟ اگر می‌توانستم پرواز را کنسل می‌کردم ولی عجله دارم که به تهران برسم. آن طرف را نگاه کن! ایرلاین مسافران تبریز در حال پذیرایی از آن‌هاست. فقط به این دلیل که تازه تاسیس شده، کمی که کارش جا بیافتد مسافرانش را از یاد می‌برد. ما هم که اینجا نشسته‌ایم و به صدای هورت هورت آبمیوه خوردن پسرمان گوش می‌کنیم.» حرف پدرم که تمام شد مرد باز هم با بی‌ تفاوتی سر تکان داد و به من نگاه کرد که به او نگاه می‌کردم و آبمیوه‌ می‌خوردم.صبر کردن در فرودگاه‌های کسل کنندهمرد برای فرار از صحبت کردن با پدرم به من لبخند زد و گفت: «حتما کسل شده‌ای، من به تاخیر هواپیما عادت کرده‌ام چون سفر هوایی، زیاد رفته‌ام. تازه این که چیزی نیست، من بیشتر از این هم دردسرهای سفر هوایی را چشیده‌ام. یکبار پروازی که دو ساعت طول می‌کشید را...» من پریدم وسط حرفش و گفتم: «بدتر از تاخیر هواپیما و صبر کردن در فرودگاه چیزی وجود ندارد!»در همین حال مادر داشت با پیرمرد و پیرزن از مشکلاتی که در سفرِ رفت به کیش برای گوش من پیش آمده بود می‌گفت و اینکه چطور می‌توان با جویدن آدامس گرفتگی گوش را رفع کرد. ولی من که هرچقدر جویدم، گوشم باز نشد. گفتند خمیازه بکش یا دماغت را بگیر فین کن و من کردم ولی درست نشد که نشد.پیر زن هم می‌گفت که علی‌رغم بیماری تنفسی همسرش و ناراحتی قلبی خودش، خوشحال‌اند که ایرلاین به آن‌ها اجازه پرواز داده. می‌گفت که در جوانی‌اش علی رغم بارداری و خطرناک بودن سفر هوایی، آنقدر با دکتر چانه زده بود که مجوز پروازش را بگیرد. چون سفر هوایی برای خانم‌هایی که سی و دو هفته از بارداری‌شان می‌گذرد منع شده است، برایتان نمی‌گویم که چه بلایی سر آژانس هواپیمایی برای گرفتن بلیط هواپیما آورده بود.طولانی‌ترین سفرِ هواییِ آن مردمرد با اشتیاق به صحبتش ادامه داد: «یکبار می‌خواستم در زمستان از فرودگاه تبریز به تهران بیایم و هوا هم خیلی سرد بود. در فرودگاه دو ساعت به خاطر تاخیر پرواز منتظر ماندم. چون پرواز من از مشهد بلند شده بود و در تهران فرود آمده بود و بعد می‌خواست به تبریز بیاید و دوباره همین مسیر را به تهران و مشهد برگردد ولی بخاطر آب و هوای طوفانی تهران نتوانسته بود حرکت کند. از محل کارم بابت تاخیر با من تماس می‌گرفتند و وادارم می‌کردند عجله کنم.من هم با عجله روی صندلی فرودگاه لم داده بودم و سیب زمینی سرخ کرده می‌خوردم. بعد از سوار شدن، هواپیما شروع کرد به پرواز و دوباره در تبریز فرود آمد. اولش فکر کردم همه این کارها بخاطر دوربین مخفی است و داشتم دنبال دوربین می‌گشتم ولی بعد که مهماندار بابت تاخیر پیش آمده عذر خواهی کرد متوجه شدم شوخی ندارند. طی دو ساعت هواپیما دو بار بلند شد و دوباره در همان فرودگاه فرود آمد چون بخاطر شرایط بد جوی نمی‌توانست پرواز کند.در تمام این مدت با عجله در حال هضم کردن سیب زمینی بودم. وقتی رسیدیم تهران، هواپیما نمی‌توانست بخاطر شرایط بد آب و هوایی فرود بیاید. مهماندار می‌گفت که ممکن است به نزدیک‌ترین فرودگاه فرود بیاییم و بعد از مساعد شدن شرایط آب و هوایی دوباره به سمت تهران برویم. که همین هم شد! پروازی که همیشه بیشتر از دو ساعت طول نمی‌کشید را طی شش ساعت تحمل کردم.» من غرق در تعجب گفتم:«چنین چیزی ممکن نیست!»نمردیم و پروازمان از فرودگاه بلند شد!در همین حال اعلام کردند که پرواز کیش تهران آماده حرکت است و ما هم رفتیم تا چمدان‌ها را تحویل بدهیم. هنگام تحویل چمدان‌ها بار دیگر آن مرد را دیدم، نزدیکم آمد و گفت: «برو به پدرت بگو که علامتی روی چمدانتان بزند تا با چمدان آن پیرمرد و پیرزن جا به جا نشود. باور کن قبلا تجربه‌اش کرده‌ام. حس خوبی نیست.»من هم به جای اینکه به پدر بگویم، روی دستگیره چمدان برچسب آدامسم را چسباندم. بعد وارد هواپیما شدیم و فکر کردم که اگر برچسب آدامس کنده شود چه اتفاقی می‌افتد؟ هر چه شود، قیافه پدر، وقتی بفهمد که چمدانش جا به جا شده دیدنی است.حین پرواز مداوم خمیازه می‌کشیدم که دوباره گوشم نگیرد. مهماندار‌ حواسش به پیرمرد و پیرزن بود که یک وقت حالشان بد نشود. هر وقت هواپیما تکان می‌خورد مهماندار با استرس یک لیوان آب برای پیرزن می‌برد و شروع می‌کرد به آرام کردنش، در حالی که پیرزن آرام بود و خوشحال از اینکه یکنفر به حالش رسیدگی می‌کند. اما پیرمرد با ماسک تنفس اکسیژن روی صورتش ناراحت بود که چرا برای او آب نمی‌آورند. بعد از مدتی اعلام کردند که در آسمان تهران برای فرود آماده می‌شویم.بدترین همسفر، چمدان استبعد از پرواز و رسیدن به تهران و تحویل گرفتن چمدان‌ها دیدم که برچسب آدامس از جا کنده شده. البته امکان داشت که با چمدان پیرمرد و پیرزن هم جا به جا شده باشد. اما خسته‌تر از آن بودم که این موضوع را مطرح کنم. وقتی در حال سوار شدن به ماشین بودیم و پدر داشت چمدان را در صندوق عقب می‌گذاشت گفت که چقدر چمدان سبک شده! بعد با خودش گفت حتما مشکلی پیش آمده و جیب جلوی چمدان را باز کرد تا مطمئن شود که چمدان خودش است. اما متوجه شد که وسایلش نیست.پدر فهمید که چمدان جا به جا شده و رفتیم به قسمت اشیاء گمشده و دیدیم که پیرمرد و پیرزن هم متوجه شده‌اند چمدانشان جا به جا شده و آن قسمت آمده‌اند. بعد از عوض کردن چمدان به خانه رفتیم و استراحت کردیم. خستگی راه هنوز از تنمان در نشده بود که پدر چمدان را باز کرد و گفت: «واااای!»رفتم و دیدم که چمدان را باز کرده. چمدان ما نبود، اما چگونه؟ سریع با فرودگاه تماس گرفت و گفت که چمدانش را اشتباهی تحویل گرفته و خانمِ پشت تلفن به او گفت که مسافر دیگری هم در مشهد همین مشکل را اعلام کرده. کلی خندیدم، چون چمدان مسافر مشهد با چمدان ما جا به جا شده بود. بار ما به مشهد رفته بود و بار او به تهران آمده بود. بعد از این که کلی از پدرم بابت اشتباهی که در جا به جایی بار پیش آمده بود عذر خواهی کردند پدرم چمدان را به فرودگاه رساند. قرار شد برای فردا دنبال چمدان خودمان برویم. نمی‌دانم که اگر آن مردی که بخاطر شغلش، زیاد با هواپیما سفر می‌کرد، اینجا بود باز هم می‌گفت که از این بدترش هم پیش آمده یا نه! علی‌رضا علی‌نژاد علی‌رضا علی‌نژاد Fri, 02 Jun 2023 18:11:25 +0330 https://virgool.io/@alinezhad021/content-marketing-dizrgdm27agp قدم اولِ فروشموفق‌ترین روش فروش از دوستی با مخاطب شروع می‌شود. پس متن شما در ابتدایی‌ترین مرحله باید مستقیماً دغدغه مخاطب را مطرح کند. مثلا کسی که به دنبال خرید یک دفترچه یادداشت است، نیازش در رابطه با نوع یادداشتی که می‌نویسد تعیین می‌شود. برای این کار می‌توانید اینگونه شروع کنید که «برای انتخاب دفترچه یادداشت مناسب باید نوع یادداشت خود را مشخص کنید ....» با این جمله مخاطب درک می‌کند که شما می‌خواهید به او کمک کنید تا دفترچه مورد نیازش را پیدا کند.در ادامه باید مخاطب توجیه شود که خواسته‌اش را درک کرده‌اید. برای این کار تقاضای مشتری را با جزئیات توضیح دهید. از کلمات و ادبیات متناسب با محصول خود استفاده کنید. حتی ممکن است نیاز شود که با متن خلاقانه خود مشکل را بزرگ‌نمایی کنید. مثال قبل را می‌توان اینطور ادامه داد «برای نوشتن یادداشت‌های روزانه به دفترچه یادداشت تقویمی نیاز دارید و برای یادداشت برداری از کلاس درس باید یک دفترچه بخش بندی شده تهیه کنید».متن شما باید به گونه‌ای طراحی شود تا مخاطب پس از مواجه شدن با آن متوجه شود شما خیلی راحت دغدغه‌اش را رفع می‌کنید. می‌توانید از طریق یک داستان کوتاه و در قالب یک مثال این‌ پیام را به او برسانید.کاربر خود را برای خرید آماده کنحالا که کاربر متوجه وجود یک راه ساده برای رفع مشکلش شده، به او نشان دهید که کارکرد این راه حل ساده چیست. او برای خرید محصولتان نیاز به درک کاملی از راه حل شما دارد، پس به او بگویید چگونه مشکلش را حل کند. مثلا می‌توانید بگویید که «مخاطب می‌تواند از دفترچه یادداشتی استفاده کند که هم دارای تقویم باشد و هم امکان بخش‌بندی آن وجود داشته باشد.» در این صورت هم کاربری که به دنبال دفترچه یادداشت تقویمی است جذب می‌شود و هم کسی که به دنبال دفترچه بخش بندی شده است.ممکن است هر کس به دلیل متفاوتی راه حل شما را نیاز داشته باشد، پس در متن خود به دلایل مختلفی که کاربر به دنبال حل مشکل خود است اشاره کنید. به زبان ساده به او بگویید که چه اتفاقی می‌افتد اگر به خواسته‌اش برسد. مثلا می‌توانید برای دلایل متفاوت خرید یک دفترچه یادداشت اینطور بنویسید «دفترچه یادداشت فقط برای ثبت گزارش روزانه نیست، می‌توان برای ثبت مخارج روزانه از دفترچه یادداشت جیبی تقویم دار استفاده کرد» یا می‌توانید بگویید «برای مدیریت بهتر کارمندان خود بهتر است از آن‌ها بخواهید ایده‌های خود را در یک دفترچه یادداشت بخش‌بندی شده ثبت کنند»تصورات غلط مخاطب را به او نشان دهید، تلاش‌های ناموفقی که به رفع مشکلش کمک نکرده را معرفی کنید و به طور غیر مستقیم به او بگویید که محصول شما چه کاری برای مخاطب انجام می‌دهد. در این مورد می‌توانید به مخاطب بگویید که «دفتر‌های بزرگ و سر رسید‌ها گران هستند و جای زیادی از کیف شما را اشغال می‌کنند، دفترچه یادداشت‌های سیمی در اندازه‌های مختلف می‌توانند همان کاری را انجام دهند که دفتر‌های بزرگ انجام می‌دهند، با این تفاوت که ارزان‌ و کوچک‌تر هستند».آماده کردن محصول برای مشتریمخاطب با مطالعه متن شما باید بداند که چرا محصول شما بهترین راه حل مشکل اوست. پس دلایلی به او ارائه دهید که این موضوع را درک کند. در این مورد می‌توانید به مخاطب بگویید «در یک دفترچه یادداشت خوب علاوه بر اندازه و قیمت مناسب، باید بتوان بخش‌بندی‌های آن را تغییر داد و حتی به آن برگه اضافه کرد» در این صورت مخاطب متوجه می‌شود که با خرید دفترچه یادداشت شما دیگر نیازی ندارد دفترچه یادداشت دیگری خریداری کند.مزیت‌های محصول خود را مستقیم معرفی کنید. اما زیاده روی نکنید، چون باید به مخاطب یادآوری کنید که چرا در حال خواندن متن شماست. در مورد قابل تعویض بودن برگه‌های دفترچه یادداشت بگویید «دفترچه یادداشت‌های ما امکان تعویض برگه‌ها را می‌دهد که باعث می‌شود شما در آینده فقط به دنبال خرید برگه باشید که کار خیلی راحت‌تری نسبت به پیدا کردن دفترچه یادداشت مناسب است، همچنین این دفترچه‌یادداشت به دلیل مقاوم بودن جلد آن در هر کاری استفاده می‌شود و در اندازه‌های مختلف طراحی شده، اما شما کدام طراحی را می‌پسندید؟ به دنبال چه نوع یادداشتی هستید؟»دوباره به دغدغه مخاطب برگردید. از ابزارهای گوناگون برای یادآوری نیاز مخاطب به او استفاده کنید. مشتری باید متوجه شود که چه ارتباطی میان متن شما و محصول‌تان وجود دارد. متنی صادقانه و دوستانه که برای رفع دغدغه مخاطب نوشته شده. طرح دوباره دغدغه مخاطب می‌تواند با یک خاطره یا یک داستان باشد «ما قبلا یک مشتری داشتیم که به دنبال ثبت کارهای روزانه خود در یک سررسید، یادداشت کردن ایده‌های کارمندان خود در محل کار و نوت برداری از جلسات آموزشی مختلفی بود، او قبل از آشنایی با ما از چند دفترچه یادداشت استفاده می‌کرد ولی حالا یک دفتر با طراحی متفاوت برای انجام چند نوع یادداشت برداری دارد.»به سمت خرید کردن هلش بدهحالا مخاطب می‌داند که محصول شما راحت‌ترین راه رفع نیازش است. به او کمک کنید که امتحان کند. او را به رفع دغدغه‌اش ترغیب کنید و بگویید که چرا منتظر مانده؟ در آخر مشتری منتظر پیشنهاد است «چرا دفترچه یادداشتی که شما را از فکر کردن دوباره به این دغدغه رها کند تهیه نمی‌کنید؟»حالا باید از او برای خرید محصول‌تان دعوت کنید. شما محصول خود را معرفی کرده‌اید پس دیگر نیازی به توضیحات بیشتر نیست، فقط به او بگویید که چگونه محصول شما را تهیه کند. «می‌توانید انواع دفترچه یادداشت با قابلیت تعویض برگه‌ها و بخش‌بندی‌ها را از فروشگاه ما خرید کنید». علی‌رضا علی‌نژاد علی‌رضا علی‌نژاد Mon, 29 May 2023 11:22:47 +0330 https://virgool.io/@alinezhad021/%D8%A8%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%D8%A8%DB%8C%D9%86%DB%8C%D9%85-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%D8%A7-%DB%8C%D8%B9%D9%86%DB%8C-%DA%86%DB%8C-l0nfvoht6e51 عزیزم تو خودت محتوایی!حتما تو هم میدونی که تعریف رسمی تولید محتوا چیه و خسته‌ای از اینکه همه فقط از عبارات علمی و رسمی استفاده می‌کنن مثل تعریف زیر:به هر چیزی که برای انسان قابل درک است و در بستر کانال‌های دیجیتال قرار دارد و ...اما آخرش که چی؟ بذارید راحت باهم حرف بزنیم. شاید باورتون نشه اما شما خودتون یک تولید کننده محتوا هستید. می‌خواید بدونید چطوری؟ همه ما تجربه انتخاب مدل مو و خرید لباس رو داشتیم. وقتی ما داریم دنبال یک مدل موی جذاب یا یک لباس زیبا می‌گردیم، داریم تلاش می‌کنیم خودمون رو زیبا کنیم و این پیام رو به بقیه برسونیم که منم قشنگم.پس هر کسی که مدل موهاشو انتخاب می‌کنه و یا لباس می‌خره داره یه پیامی رو به کسایی می‌رسونه که اون مدل مو و لباس رو می‌بینن. پس یه دلیلی داره که آدم‌ها با هم تیپ و قیافه خودشون رفت و آمد می‌کنن، چون مخاطب محتوای همدیگه‌ان. حالا بیاید یخورده قشنگ‌تر به موضوع نگاه کنیم. یک سری آدم‌ها متخصص لباس پوشیدن و تیپ زدن هستن و اغلب توجه بقیه رو جلب می‌کنن، اما اونا چه تفاوتی با بقیه دارن؟ می‌تونیم نتیجه بگیریم که تولید محتوا مثل خوش‌تیپ بودن یک کار تخصصیه.پس میشه نتیجه گرفت که هر کاری که ما می‌کنیم محتوا محسوب میشه و به کسانی که اطرافمون هستن یه پیامی رو میرسونه و این یعنی ما با انواع تولید کننده محتوا مواجه‌ایم که متخصص رسوندن پیام بوسیله محتوای خودشون هستن. من در ادامه می‌خوام به همون روشی که برای تعریف محتوا و تولید کردنش استفاده کردیم، محتوای متنی و تولید کننده اون یعنی نویسنده رو توضیح بدم.اصلا نوشتن یعنی چی؟حالا بیاید بفهمیم که اصلا متن چی هست؟ برای این‌کار باید برگردیم به مثال خودمون و دقیق‌تر نگاه کنیم. تصور کنید که یه آدمی می‌خواد برای مهمونی یه لباس رسمی بخره که همه از اون لباس خوششون بیاد.این آدم قبل از اینکه بره لباس فروشی به این فکر می‌کنه که دوست داره چی بپوشه و دیگران اون رو توی چه لباسی ببینن. مثلا با توجه به شخصیتش فکر می‌کنه که باید کت و شلوار بپوشه یا تیپ اسپرت بزنه. همین‌طور که به خودش فکر می‌کنه، به این موضوع هم فکر می‌کنه که چه آدم‌هایی توی مهمونی هستن، اصلا هدف مهمونی چیه و بعد از اینکه همه این‌ها رو در نظر گرفت شروع می‌کنه به گشتن دنبال لباس مورد نظرش. وقتی داره به لباس‌ها نگاه می‌کنه تمام جزئیات اون لباس رو بررسی می‌کنه. نوع دوختش، رنگش و خیلی چیزای دیگه. اما این چه ربطی به نوشتن داره؟اصلا چرا این مثال رو زدم و چه ربطی به متن داشت؟ ببینید تولید هر نوع محتوایی متفاوت هست ولی میشه یک سری اشتراکات بین همه اون‌ها پیدا کرد. مثلا نویسنده وقتی می‌خواد بنویسه باید بدونه که در مورد چه موضوعی می‌خواد بنویسه و دقیقا موضوعش رو بشناسه. اگه این رو ندونه، در مورد چیزی که می‌خواد بنویسه کامل فکر می‌کنه، توانایی‌های خودش رو نسبت به موضوع بررسی می‌کنه و متن‌های دیگه‌ای که در مورد اون موضوع نوشته شده رو میخونه و حتی نظرات کسایی که اون متن رو خوندن رو مطالعه میکنه.این فرآیندی که اینجا از نوشتن گفتم خیلی ساده شده و در واقعیت خیلی پیچیده‌تر هست و هر کسی روش خودش رو برای نوشتن داره. پس وقتی از این به بعد داشتید یک متن رو می‌خوندید و جذبش شده بودید می‌تونید مثل یک لباسی که ازش خوشتون اومده نگاه کنید. تمام جزئیاتش رو بررسی کنید و بفهمید که نویسنده چه منظوری از نوشته داشته.اگه بخوایم دقیق‌تر به متن فکر کنیم متوجه یک‌سری تفاوت‌ها بین متن و محتواهای دیگه میشیم. نوشته‌ها پیام‌های مختلفی رو منتقل می‌کنند و مخاطب‌های مختلفی رو به سمت خودشون جذب می‌کنند. یک متن می‌تونه خیلی دقیق یک موضوعی رو توضیح بده و نیاز مخاطب رو برطرف کنه. خیلی از ما فکر می‌کنیم که نوشتن متون تبلیغاتی و یا مشاوره‌ای در برابر یک متن ادبی کار راحتی هست در صورتی که اون‌ها هم تخصص خاص خودش رو نیاز داره. توی فرصت‌های بعدی سعی می‌کنم بیشتر از ویژگی‌های متن و نوشتن براتون بگم ولی الان می‌خوایم به اون روی سکه نوشتن نگاه کنیم، یعنی خوندن و ارتباطش با نوشتن.خوب بخون تا چیزی که نوشتی رو خوب بخونن!یک نویسنده برای خوب نوشتن نیاز داره خیلی خوب مطالعه کنه، پس یعنی قراره خودش مخاطب متنی باشه که دیگران نوشتن. قبلا هم گفتیم که نویسنده برای آشنایی با موضوعی که می‌خواد در موردش بنویسه باید بدونه که دیگران در مورد اون موضوع چی نوشتن. این باعث میشه که با دیدگاه‌های مختلف در مورد یک موضوع بیشتر آشنا بشه و همین وسعت نگاهش به موضوع رو افزایش میده و در نتیجه میتونه به نوشتن مسلط‌تر باشه. اما منظور ما از خوندن توی این مقاله محدود به مطالعه کتاب نیست. نویسنده باید توانایی خوندن هر چیزی رو داشته باشه، حتی چیزایی که نوشته نشدن.بهترین منبعی که یک نویسنده می‌تونه ازش برای نوشتن استفاده کنه تجربه هست. چون با تجربه کردن موضوع مورد نظرش اون چیزی که می‌خواد بنویسه رو با تمام احساساتش درک می‌کنه. البته باید بدونیم که نویسنده نمیتونه هر چیزی رو تجربه کنه و گاهی اوقات از روش دیگه‌ای برای درک موضوع مد نظرش استفاده می‌کنه. اگه یک نویسنده بخواد در مورد بوییدن یک گل بنویسه اما تجربه بو کردن یک گل رو نداشته باشه، احتمالا متنش به اندازه متن کسی کامل نمیشه که انواع و اقسام گل‌ها رو بو کرده. پس یک نویسنده باید همه چیز رو مطالعه کنه تا بتونه از تجربه‌اش برای انتقال مفاهیم استفاده کنه و در نتیجه تجربه بهترین روش مطالعه هست و زندگی هم بهترین کتاب موجود برای یک نویسنده.پس نویسنده برای نوشتن نیاز داره که تجربه کنه. حالا فکر کنید که یک راننده می‌خواد در مورد خرید یک ماشین تحقیق کنه. در این صورت جواب همه سوالاتش در مورد اون ماشین پیش کسیه که اون ماشین رو استفاده کرده. تولید محتوای متن هم همین‌طوره نویسنده باید خوب نیاز مخاطب رو درک کرده باشه و خودش رو به جای مخاطب بذاره تا بتونه جواب سوالش رو بده تا مخاطب هم از متن راضی باشه. پس برمیگردیم به همون مطلب که نویسنده نیاز داره به مطالعه کردن تا بتونه محتوای مناسبی به مخاطب تحویل بده و یکی از بهترین روش‌های مطالعه کردن در کنار کتاب خواندن، کسب تجربه‌ هست. علی‌رضا علی‌نژاد علی‌رضا علی‌نژاد Mon, 22 May 2023 16:53:20 +0330 https://virgool.io/@alinezhad021/%DB%8C%DA%A9-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%84-%DA%AF%D8%B4%D8%AA-csxibscpsztu به نام خداشده تا حالا فکر کنید که یه کارآموز تولید محتوا بعد از هفته اول کارآموزی به چی فکر می‌کنه؟ تو این مقاله کلماتم می‌خوان شما رو به دنیایی ببرن که من از داخلش دارم حرف می‌زنم. دنیای یک کارآموز تولید محتوا می‌تونه به خیلی چیزا بستگی داشته باشه که قراره بیشتر در موردش صحبت کنیم. بذارید از جایی شروع کنیم که هنوز توی دنیای کارآموزی نبودم. بیکار بودم و می‌خواستم کارهای مرتبط با علاقه‌ام رو انجام بدم برای همین تازه داشتم به نوشتن و نقاشی کشیدن فکر می‌کردم، یخورده‌ام به هنر عکاسی توجه می‌کردم و البته باید بگم که یخورده هم از هرکدوم تجربه کسب کردم و همه این تفکرات و تجربه‌ها جزو بزرگ‌ترین راز‌های زندگیم بودن که الان توی این مقاله جا خوش کردن.آشنایی من با نوشتنمی‌دونید اولین متنی که نوشتم چه زمانی بود؟ سال دوم دبیرستان که تموم شد، شاگرد یه مکانیک شدم. اون زمان یه نوجوان شیطون بودم که هرجایی یه آتیش‌سوزی راه می‌انداختم ولی هیچ چیز واسم مثل کتاب خوندن نمی‌شد. همیشه داخل کوله پشتی‌ام یه کتاب داشتم و با خودم به سرکار می‌بردم. حین شستن قطعات ماشین‌ها و بستن پیچ‌ چرخ‌ها و باد زدن لاستیک‌ها به فکر کتابی بودم که با خودم آورده بودم و اینکه قراره زمان استراحت و ناهار خوردن بشینم کتاب بخونم. چون زمان استراحت زود می‌گذشت و منم وقت نداشتم دست‌های روغنی‌ام رو خوب بشورم، همیشه گوشه صفحات کتابم و قابلمه ناهارم روغنی و سیاه بود.غذام که تموم می‌شد کتابم رو باز می‌کردم ولی هیچی ازش نمی‌فهمیدم. یادمه یه بار کتاب هستی و نیستی از سارتر رو توی مغازه تموم کردم و به چال تعویض روغن خیره شده بودم که برادر اوستا مکانیکم به شوخی بهم ‌گفت: الان فهمیدی چی هست و چی نیست؟ خیره مونده بودم به چال و هنوز لای کلمات سارتر بودم و اون می‌رفت و دوباره می‌اومد می‌گفت: خب علی‌رضاجان حالا بگو ببینم اصلا هست چی هست؟ نیست چی هست؟ اون یارو که عکسش رو کتابه به همین چیزا فکر کرده که الان چشاش بر عکس شده، فکر کنم داره چیزایی که نیست رو هست می‌بینه! بعدش هم با خودش می‌خندید و از گوشه چشم به من نگاه می‌کرد که ببینه چه واکنشی نشون میدم. اما من به چال تعویض روغن خیره موندم.همون دوران بود که یه دفتر گرفتم برای نوشتن چیزایی که به ذهنم می‌رسید. بیشتر در مورد سوالاتم می‌نوشتم. مسائلی که توی زندگی باهاشون مواجه بودم رو تو سر کلمات می‌کوبیدم که یه راه حلی بهم بدن. اون موقع نوشتن واسه من به معنی خالی کردن درونم بود. هیچ‌کسی هم خبر نداشت که بعضی وقتا با دفترم درد و دل می‌کنم. بعدش روال روزانه‌ام رو توی دفتر به خودم گزارش می‌دادم و سالی یه بار می‌خوندم، حس خوبی بهم می‌داد که از توی کدوم چاله‌ها در اومدم و الان تو کدوم چاله‌ام.وقتی یه کتاب می‌خوندم فکر نمی‌کردم که نویسنده چطوری احساس رو با کلمات منتقل می‌کنه، بلکه به این فکر می‌کردم که آیا من هم اون احساس رو تجربه کردم یا نه و یا اینکه اگه تجربه‌ش کنم چه حسی دارم؟ کتاب‌های مختلفی هم می‌خوندم، از رمان و شعر و زندگی‌نامه تا نظریه‌های فلسفی و تاریخ. انتخابم صرفا بر اساس چیز‌هایی بود که می‌دونستم اما بعد از آشنایی با نهال‌گشت، انتخاب کتابی که می‌خونم بر اساس چیزایی شد که نمیدونم. یک هفته قبل از آشنایی من با نهال‌گشت بود که بعد از نوشتن یه متنی، احساس یه بچه دو ساله رو داشتم. احساس می‌کردم اول مسیرم و برای همیشه می‌خوام بنویسم، البته اصلا نمی‌خواستم وقتی می‌نویسم به پول فکر کنم و این کار رو هم نکردم و با خودم گفتم که تا آخر عمرم می‌خوام بنویسم. کم کم نهال‌گشت عین یه دوست بهم نزدیک شد. خودم بهشون گفتم می‌خوام وارد حوزه گرافیک بشم، از عشق به نوشتن هم چیز زیادی بهشون نگفته بودم و صرفا گفته بودم که یه دلنوشته‌هایی دارم. اما اونا منو گذاشتن توی بخش تولید محتوای متنی. اولش واسم عجیب بود ولی گفتم این فرصتیه که بهتر بنویسم. در عرض یک هفته نهال‌گشت بهم یاد داد که چقدر عمیق می‌تونم از احساسی که دارم بنویسم. دوست خوبم بهم یاد داد که در کنار احساسی که دارم باید به احساس و نیاز مخاطب هم توجه کنم و در آخر اینکه چقدر عمرم کوتاهه برای نوشتن. نهال‌گشت من رو با نوشتن هم‌زیست کرد و از این اتفاق خوشحالم، اما این دوست خوب چطوری تونست من رو اینقدر خوب به خودم نزدیک کنه و بهم یاد بده که کاری که دوست دارم رو بهتر انجام بدم؟ موضوع بعدی مقاله همینه، ویژگی‌های ‌ دوست خوب جدیدم؛ نهال‌گشت.نهال‌گشت مثل یه موسیقیهاولین روزی که وارد محل کارآموزی شدم هر کسی رو که می‌دیدم حس می‌کردم سال‌هاست منو می‌شناسه و با من دوسته. یه کمی بیشتر دقت کردم دیدم همه کارکنان در هر لحظه همین‌ رفتار رو با هم‌دیگه دارن. مهم نیست کی چه پستی داره و در حال انجام چه کاریه، اگه به کمکش نیاز داشته باشی با تمام وجودش بهت کمک می‌کنه، حتی اگه از کار خودش عقب بمونه. در کنار این صمیمت یک نظم منطقی توی محیط کار حاکم بود که اجازه نمی‌داد بی‌نظمی اختلال ایجاد کنه. بیشتر که توی محیط نهال‌گشت بودم دیدم که وارد بهشت شدم و همین باعث شد عاشق محیط کار و همکارانم بشم. اما عنوان این قسمت ربطی به بهشت نداره. پس واسه چی گفتم نهال‌گشت شبیه یک موسیقیه؟تا حالا شده یک نوت از یک موسیقی رو جداگانه گوش کنی؟ اگه تونستی این‌ کار رو بکن. فقط یک نوت رو گوش کن و بعدش توی موسیقی به اون نوت گوش کن و ارتباطش با نوت‌های دیگه و جایگاهش در موسیقی رو پیدا کن. توی نهال‌گشت هر فرد دقیقا یک نوت از یک موسیقیه، هر کس شخصیت خاص خودش رو جدای از دیگران داره و در عین حال بخشی از یک موسیقیه و در اون جایگاه خاص خودش رو داره. شاید واسه شما عجیب باشه، ولی حتی اشیاء محل کار هم جزوی از موسیقی نهال‌گشت هستن. توی اینجا احساس کردم که می‌تونم کاملا خودم باشم، دنبال زندگیم یعنی نوشتن برم و در عین حال بخشی از یک هدف بزرگ بشم. هدفی که دنبال چیزای زیباس و آدم‌ها رو به قشنگی‌ نزدیک می‌کنه. نهال‌گشت زیبایی‌های دنیا رو بهمون معرفی می‌کنه و تشویق می‌کنه که در قالب سفر اون زیبایی‌ها رو بشناسیم و تجربه کنیم. من خوشحالم که بخشی از این هدف هستم و نهال‌گشت بهم یاد داد که چطور هم‌زمان با اینکه دارم به سمت خودم حرکت می‌کنم، با دیگران و بخشی از دیگران باشم که اینطوری زیبایی بیشتری بوجود بیاریم و دنیا رو قشنگ‌تر کنیم. نهال‌گشت مثل یک موسیقیه که وقتی دارم می‌نویسم، توی سکوت بهش گوش می‌کنم و بعضی وقتا به این فکر می‌کنم که دیگه چی بهم یاد داده؟ نهال‌گشت به عنوان یه دوست خوب منو با سواد رسانه آشنا کرد. من بعد از آشنایی با نهال‌گشت متوجه شدم که سوادم کافی نیست و همین باعث شد که در مورد رسانه و محتوای درون اون فکر کنم.من یک بی‌سواد رسانه‌ای هستم!قبل از آشنا شدن با نهال‌گشت به این فکر نکرده بودم که محتوایی که توی رسانه استفاده می‌کنم دقیقا چیه و چه هدفی داره؟ آیا فقط یک ابزاریه برای رسوندن خبر و اشتراک گذاری محتوا؟ یا محلی برای اشتراک تجربه شخصی خودمون با دوستان؟ تا حالا فکر کردیم که چرا محتوایی رو توی فضای مجازی می‌خونیم یا می‌بینیم و می‌شنویم؟این سوالات توی دو تا حوزه چیزهای جدیدی بهم یاد دادن. اولیش این بود که نهال‌گشت بهم گفت وقتی می‌خوام احساساتم رو با نوشتن به مخاطب انتقال بدم فقط به فکر خودم نباشم و نیاز و احساس مخاطب رو هم در نظر بگیرم. من متوجه شدم که وقتی دارم برای مخاطبی که از نهال‌گشت استفاده می‌کنه می‌نویسم باید نیاز‌هاش رو در نظر بگیرم. این زاویه دید به محتوا باعث شد که بتونم متن بهتری بنویسم، بیشتر به مخاطب و نیازش فکر کنم و اینکه اصلا چرا باید متن من رو بخونه؟ اما دومین چیزی که در مورد رسانه و محتوا از نهال‌گشت یاد گرفتم، توجه به جایگاه خودم به عنوان مخاطب و مصرف کننده محتوا بود.حالا دیگه روش استفاده‌م از رسانه تغییر کرده. نمی‌تونم هر محتوایی رو ببینم، بخونم یا بشنوم. از زمانم مفید‌تر استفاده می‌کنم و وقتی از فضای رسانه‌ مجازی خارج میشم تمرکزم رو از دست ندادم و حتی می‌تونم بهتر فکر کنم. نهال‌گشت باعث شد اتفاقی توی زندگیم رقم بخوره که خیلی از ما آدما بهش نیاز داریم. اگه قراره مصرف کننده باشیم، باید نیازهای خودمون رو بشناسیم و بر اساس اون محتوا رو استفاده کنیم و حتی محتوایی که طبق نیاز شخصی‌مون نیست رو بشناسیم. نباید محتوا رو فیلتر کنیم یا ازش فرار کنیم چون اینجوری بیشتر به سمتش میریم. به جای فرار کردن باید پیام هر محتوایی رو تحلیل کنیم و ببینیم که مطابق با نیازمون هست یا خیر، چون اینجوری به شناخت بیشتری از خودمون و نیازهایی که داریم می‌رسیم و باعث میشه که رسانه و محتوای مورد نیازمون رو دقیق‌تر انتخاب کنیم. از طرف دیگه این طرز برخورد با رسانه و محتوا باعث میشه که تحت‌ تاثیر هر مطلب و محتوایی قرار نگیریم و بتونیم فکرمون رو کنترل کنیم. امیدوارم این مقاله براتون مفید باشه و اگه تونستید نظر بدید تا بتونم کامل‌تر بنویسم. علی‌رضا علی‌نژاد علی‌رضا علی‌نژاد Mon, 22 May 2023 16:51:32 +0330 https://virgool.io/Sakkoo/start-writing-bxqzgxttcdtr شما هم توی شروع تولید محتوای متنی گیر کردید؟ توی این مقاله قراره به طور ساده و عملی، سه تا اصل مهم رو برای شروع محتوا نویسی بهتون بگیم. بطور خلاصه برای نوشتن یک متن خوب باید از اصل مطلب شروع کنیم و به ترتیب به موضوعاتی بپردازیم که منظور ما رو به خواننده منتقل می‌کنند و در آخر یک نکته مهم که نباید از اون غافل بشیم، انتخاب عنوان مناسب هست که بتونه اصل مطلب رو به مخاطب برسونه. باید تاکید کنیم که بهترین استاد برای نوشتن، تمرین کردنه.بیا بریم سر اصل مطلباصل مطلب یعنی هدف اصلی شما از نوشتن. شما هر چقدر دقیق‌تر هدف خودتون رو از نوشتن متن تعریف کرده باشید، میتو‌نید راحت‌تر در موردش بنویسید. پس باید بدونیم که چه پیامی داریم ولی با این‌حال خیلی اوقات به اصل مطلب پرداختیم ولی از هدف خودمون دور شدیم. این بخاطر دور شدن از ساده نوشتن هست.برای این‌ که مخاطب متوجه بشه مقاله شما به کارش میاد یا نه، شما باید از همون ابتدای متن برید سر اصل مطلب و به ساده‌ترین روش ممکن بگید که چه هدفی از نوشتن مقاله‌تون دارید. اگه از اصل مطلب شروع نکنیم باعث میشه مخاطب متوجه هدف ما نشه و در نتیجه ما به هدف نمیرسیم.اما چطور باید منظور خودمون رو خیلی سریع به مخاطب برسونیم؟ برای این کار علاوه بر این که لازمه هدف خودمون از نوشتن رو به خوبی بشناسیم باید به نیاز مخاطب توجه کنیم و دنبال بهترین راه رفع اون باشیم. حتی گاهی اوقات برای رسوندن مخاطب به هدفمون لازمه که از روال عادی نوشتن خارج بشیم و خلاقیت به خرج بدیم و لازمه این خلاقیت تمرین در نوشتن هست.بعد از اینکه تلاش کردیم منظور خودمون رو به ساده‌ترین شکل ممکن به مخاطب برسونیم باید موفقیت‌مون رو بسنجیم. برای این کار باید خودمون رو بذاریم جای مخاطب و مثل مخاطب فکر کنیم. شناخت دقیق نیازهای مخاطب باعث میشه که از نگاه مخاطب متن خودمون رو بخونیم و متوجه بشیم که کجای متن اضافی هست و کجاش کاستی داره.انتهای متن ما کجاست؟معمولا برای این که بتونیم منظور خودمون رو به مخاطب برسونیم باید متن خودمون رو به چند بخش تقسیم کنیم و بر اساس هدفی که از نوشتن داریم، موضوعات رو مرتب کنیم. اگه ندونیم که از کجا باید شروع کنیم و تا کجا باید ادامه بدیم، مخاطب رو گیج کردیم. البته باید دقت کنیم که همه متون سیر محتوایی مشابهی ندارن و همیشه برای پیدا کردن سیر محتوایی مناسب باید هدف متن رو به خوبی مشخص کرده باشیم. باز هم در تعیین سیر محتوایی متن باید به نیاز مخاطب توجه کنیم و بر اساس اون تصمیم بگیریم که متن ما از کجا شروع بشه و کجا تموم بشه. نکته آخر اینکه انتخاب عنوان مناسب در سیر محتوایی نوشته‌مون تاثیر زیادی داره که قراره توی بخش بعدی در موردش صحبت کنیم.بهترین عنوان کدومه؟به متن کوتاه و ساده‌ای که محتوای شما رو به خواننده معرفی کنه میگیم عنوان. با راهکاری که بهتون میگیم میتونید خیلی ساده عنوان مناسب متن خودتون رو بسازید. اول دقت کنید که هدف متن خودتون رو به خوبی شناخته باشید، برای این که هدف متن رو بشناسید شاید لازم باشه اول بطور کامل اون رو بنویسید و بعد دنبال عنوان بگردید. البته باید بدونید که متن‌های دیگه‌ای که هدفشون مرتبط با متن شماست چه عناوینی انتخاب کردن تا عنوان بهتری انتخاب کنید و در آخر این که باید عنوانی انتخاب کنید که نکته اصلی متن شما رو بصورت جذابی به مخاطب برسونه تا نظر مخاطب برای خوندن متن شما جلب بشه.مقدمه‌ی انتخابِ یک عنوانِ خوب، دونستن ویژگی‌های یک عنوان نامربوطه. عنوان نامربوط نمی‌تونه هدف متن شما رو به خواننده منتقل کنه چون یا اغراق آمیز انتخاب شده که باعث میشه اعتماد مخاطب به شما از دست بره و یا غیر شفاف هست که باعث میشه توجه مخاطب به نوشته شما جلب نشه.بعد از اینکه فهمیدیم نباید از چه عنوان‌هایی برای معرفی متن خودمون استفاده کنیم، باید به این فکر کنیم که چجوری عنوان مناسب رو پیدا کنیم. برای پیدا کردن عنوان مناسب می‌تونیم چند بار متن خودمون رو از اول تا آخر بخونیم و حتی بعد از ویرایش و اصلاح متن به عنوان فکر کنیم. میتونید یک لیست از عنوان‌هایی که فکر می‌کنید مناسب متن هست رو انتخاب کنید و بعد اون‌ها رو در مقایسه با هدف متن‌ بسنجید و نزدیک‌ترین عنوان رو انتخاب کنید. علی‌رضا علی‌نژاد علی‌رضا علی‌نژاد Sat, 20 May 2023 17:31:11 +0330 https://virgool.io/@alinezhad021/my-career-path-fyepbfyljzpq انتخاب های شغلی منداستان من از جایی شروع شد که اصلا حواسم نبود دارم چیکار می‌کنم. منظورم انتخاب شغلم هست. توی زندگیم‌ با این مسئله خیلی سر و کار داشتم و به تازگی از فکر کردن بهش راحت شدم. ده سالی طول کشید که بفهمم چه شغلی مناسب من هست. الان دارم می‌فهمم که خب ده سال رفته ولی حداقل فهمیدم چه کاری رو دوست دارم و میتونم بعد از این ازش لذت ببرم. برای این‌ که بدونی که چی‌ شد که از انتخاب کارگری و مکانیکی و کارهای صنعتی و ترید به عنوان شغلم، به انتخاب نوشتن رسیدم فقط باید بدونی که خیلی ساده بود، من دنبال علاقه‌ام نرفته بودم. توی بخش‌های بعدی به صورت جزئی‌تر توضیح می‌دم و اینجا یه خلاصه از مسیرم رو بهت می‌گم.اولین شغلم کارگری ساده توی یه عطاری بزرگ بود. آدم‌های خوبی همکارم بودن و حدود ۳ سال هم تابستون و هم بعد از مدرسه می‌رفتم اونجا کار می‌کردم، البته کارفرما به خاطر سنم باهام کنار می‌اومد. بعدش وارد کار صنعتی شدم، شغلم برش ورق فلزی با دستگاه سی‌ان‌سی بود، شغل سنگینی بود. مکانیکی بعد از سی‌ان‌سی اومد و حدود شش ماهی مشغولش بودم. بعد از اون دست‌فروشی می‌کردم، جوراب و لباس بچه‌گانه می‌فروختم، مدت کمی بود ولی جدی بودم. بعدش رسید به ترید کردن و آشنایی با حوزه سایت و دیجیتال مارکتینگ و الانم که در حال یادگیری تولید محتوای‌ متنی هستم یا همون نوشتن.همه بهم می‌گفتن، علی‌رضا اینقدر این شاخه و اون شاخه نرو، عمرت هدر میره، کسی نبود راه رو نشون بده و من دقیقا رفتم توی چاه. بعدش تونستم راه و از چاه تشخیص بدم. اما این وسط چی شد؟ از کجا به کجا رفتم و اصلا چرا تونستم کاری که بهش علاقه دارم رو پیدا کنم؟ این خیلی برام قشنگه و همیشه بهش فکر می‌کنم که چی شد که الان دارم می‌نویسم!مسیر شغلی من؛ قدم به قدم با انتخاب‌هاهمونطور که اولش گفتم، اولین انتخابم کارگری توی عطاری بود. کارفرما دوست پدرم بود و یکی از دلایل انتخابم این بود که برم ببینم کار کردن چجوریه فقط همین. این اولین اشتباهم بود، قبلا فکر کرده بودم که می‌خوام چیکاره بشم ولی هیچ‌کس موقع انتخاب کردن بهم نگفت که چی دوست دارم، خودم هم دقت نکردم چون فقط می‌خواستم کار کنم. انتخاب این شغل باعث شد که بفهمم دوست دارم چه کاری انجام ندم و یک قدم به علاقه‌ام نزدیک شدم اما شغل بعدی رو با آگاهی بیشتری انتخاب کردم یعنی ورود به صنعت سی‌ان‌سی.ورودم به صنعت سی‌ان‌سی بخاطر پول بود، دنبال درآمد بودم اما یه دلیل دیگه‌ هم داشت، چون کارفرما یکی از بستگانم بود، احساس می‌کردم که قراره امنیت شغلی داشته باشم و این تفکرات اشتباه جدیدم بود که باعث شد مدتی پول در بیارم و بفهمم که پول هم راضیم نمی‌کنه. درآمدم خوب بود ولی با وظایفم کنار نمی‌اومدم. خیلی خوب متوجه بودم که چرا این شغل رو انتخاب کردم ولی می‌دونستم که انتخابم اشتباه بوده. پس مدتی بیکار شدم و فکر کردم که باید چیکار کنم، اینجا آغاز اشتباه بعدی‌ من بود. یعنی گوش کردن به حرف دیگران، من فکر کردم که خوب دیگه کافیه حتما شغل مناسبی برای من وجود نداره و بهتره به حرف بزرگ‌ترها گوش کنم که بیشتر از من تجربه دارن، پس رفتم سمت مکانیکی.یه دوره آموزشی نصفه نیمه رفتم و سریع وارد یه مکانیکی شدم و شروع کردم به شاگردی. اینجا اشتباهم این بود که قبول نمی‌کردم یه جای کار می‌لنگه. نمی‌خواستم تا آخر عمرم روی ماشین کار کنم، البته مکانیکی رو دوست داشتم ولی در این حد که فقط بدونم کارکرد ماشین و موتور چطوریه و نه اینکه بخوام باهاش زندگی کنم. بعد از مکانیکی دوباره یه تصمیم اشتباه گرفتم. ناآگاهانه و برای فرار از بیکاری رفتم سمت ترید گفتم بذار ببینم این طرف چه خبره! غافل از اینکه دارم سمت اشتباهی رو انتخاب می‌کنم ولی به نوشتن نزدیک‌تر شده بودم.ترید شروع شد، واقعا شغل قشنگی بود و سازنده بود. نه بخاطر پولش بلکه بخاطر ماهیت کاری که انجام می‌دادم. تحلیل کردن، ریسک کردن، مواجه شدن با اشتباه و آگاهانه انتخاب کردن. این جا نقطه چرخش توی زندگیم بود. از ترید یادگرفتم که انتخاب باید خیلی سنجیده باشه و مهم‌تر اینکه باید به شناخت کافی از خودت رسیده باشی و بعدش انتخاب کنی. اینجا متوجه شدم همه انتخاب‌هام تا حالا نسنجیده بوده، از روی کنجکاوی بوده، بر اساس شناخت خودم نبوده. تصمیم گرفتم با خودم رو راست باشم و مسیر جدیدی رو شروع کردم که به نوشتن ختم شد، اما این دفعه مطمئن شدم که مسیرم درسته، طبق علاقه و شخصیتم هست و نه چیزی که دیگران یا جامعه واسم تعریف کرده و حالا دارم این مسیر رو کامل می‌کنم.چرا نوشتن را انتخاب کردم؟از همون لحظه‌ای که فهمیدم باید بر اساس شناخت خودم انتخاب کنم، تصمیم گرفتم کارهایی که دوست نداشتم رو کنار بذارم. با خودم رو راست بودم و گفتم که شغلی وجود داره که برای من ساخته شده باشه و من پیداش می‌کنم. شروع کردم به انجام دادن کارهایی که خودم دوست داشتم انجام بدم و تا حالا با کسی در موردشون حرف نزده بودم. مثل نقاشی کشیدن، شعر خوندن، موسیقی گوش کردن، نوشتن. دیدم دارم به خودم نزدیک می‌شم. قبلا یه سری دل نوشته داشتم، شروع کردم به خوندن اون‌ها، دیدم ارتباط خاصی باهاشون احساس می‌کنم. انگار که کلماتم روح دارن و در کنارم هستن. دیدم چقدر به نوشته‌ها دقت می‌کنم، البته نوشتن برای من یک رقیب هم داشت و اون نقاشی کشیدن بود. خیلی به تصاویر و اشکال علاقه‌مندم و اینکه بتونم یه تصویر بر اساس ایده خودم خلق کنم شادم می‌کنه و ارتباط قوی با درونم داره.بین این دوتا مونده بودم و شروع کردم به انجام دادن هر دو اون‌ها، یک روز با یه احساس خیلی قوی شروع کردم به نوشتن، دست خودم نبود، انگار همه چیز کنار هم قرار گرفت که اون لحظه بنویسم و به چیز دیگه‌ای فکر نکنم. بعد از اینکه نوشتنم تموم شد متوجه شدم انتخابم چیه. فهمیدم باید توی چه مسیری قرار بگیرم ولی نمی‌دونستم از کجا باید شروع کنم. در ضمن فکر می‌کردم می‌تونم هر دو تا کار یعنی نقاشی کشیدن و نوشتن رو باهم انجام بدم. اینجا بود که زندگی کم کم شروع کرد به ساز درست زدن. خیلی اتفاقی با آژانس گردشگری نهال گشت آشنا شدم که توی انتخابم کمکم کرد. الان توی این مجموعه در حال یادگیری نوشتن هستم، هر چی نکات بیشتری از نوشتن یاد می‌گیرم احساس می‌کنم که دارم به خودم نزدیک‌تر می‌شم. وقتی می‌نویسم یا به نوشتن فکر می‌کنم احساس نمی‌کنم که نوشتن شغل منه، بلکه احساس می‌کنم نوشتن یعنی من، یعنی علی‌رضا. توی همه کارای قبلی که داشتم سعی می‌کردم بعد از کار تفریح کنم، اما الان وقتی کار می‌کنم انگار که دارم تفریح می‌کنم. برای یادگیری دغدغه دارم، احساس می‌کنم تمام عمرم برای یادگیری نوشتن کافی نیست و بخاطر همین همیشه تشنه یادگیری این کارم.از وقتی مشغول به نوشتن شدم، دیگه وقت فکر کردن به چیز دیگه‌ای رو ندارم، مثلا این‌که بخوام به علاقه‌ دیگه‌ای توجه کنم البته هنوز خیلی کارها رو انجام می‌دم، هنوز عاشق موسیقی و ورزشم و هنوزم شبا قدم می‌زنم و حس می‌کنم که کمک می‌کنه بهتر یادبگیرم و بنویسم ولی این کارها رو زمانی انجام میدم که دیگه انرژی‌ای برای نوشتن نمونده باشه. البته این رو هم باید اضافه کنم که تا الان متوجه شدم که نوشتن با تجربه کردن ارتباط خیلی قوی‌ای داره و بخاطر همین در برابر هیچ تجربه جدیدی مقاومت نمی‌کنم.کار جدیدی که دارم انجام میدم توی حوزه تولید محتوای متنی برای تورهای داخلی و خارجی آژانس نهال گشت هست. تازه دارم یاد میگیرم که برای این کار چطور باید بنویسم. ولی تصور می‌کنم که نوشتن برای این‌که مخاطب به سفر و گردش و تفریح تشویق بشه خیلی کار مهمیه و دوست دارم با تمام توان توی این مسیر بنویسم. از طرفی این سبک نوشتن به مخاطب کمک میکنه که راحت‌تر مقصدش رو انتخاب کنه و این باعث میشه که مخاطبم بتونه برای سفرهای بعدی خودش به من اعتماد کنه. موضوع دیگه‌ای که در مورد کار جدیدم دوست دارم اینه که توجه مخاطب رو به زیبایی‌های طبیعی، تاریخی، فرهنگی و تمدنی جلب می‌کنم و باعث می‌شم که مخاطب به زیبایی‌های دنیایی که در اون قرار داره بیشتر دقت‌ کنه. علی‌رضا علی‌نژاد علی‌رضا علی‌نژاد Thu, 18 May 2023 11:01:45 +0330