https://virgool.io/feed/@alio_149 https://zil.ink/alio_149 fa 2026-04-15 04:42:31 https://files.virgool.io/upload/users/264183/avatar/XS3bk0.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@alio_149 https://virgool.io/@alio_149/%EF%B8%8F-%D8%AD%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D9%87-%DA%86%DB%8C-%D8%A2%D8%B1%D8%B2%D9%88-%D9%85%DB%8C%DA%A9%D9%86%DB%8C-bifqfabaewul یک جوک قدیمی هست درباره یه مرد که چراغ جادو پیدا کرد و آرزو کرد که همسرش 20 سال جوان‌تر از خودش باشه! غول چراغ، آرزوی او را برآورده کرد، به این صورت که او را 20 سال پیرتر کرد. نکته اخلاقی اینکه: به آنچه که می‌خواهید دقت کنید، چرا که ممکن است چیزی را که نمی‌خواهید دریافت کنید.همین اصل برای نوشتن پرامپت‌ها برای مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی هم صدق می‌کند. مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی ابزارهای قدرتمندی هستند که متن‌های مختلفی را برای اهداف مختلف می‌توانند تولید کنند، مثل نوشتن پست‌های وبلاگ، خلاصه‌نویسی، مقالات، داستان‌ها و غیره. با این حال، آنها جادویی نیستند. آنها به دستورهای واضح و دقیق نیاز دارند تا خروجی مطلوب تولید کنند. این دستورها به نام پرامپت نیز شناخته می‌شوند و برای به‌دست آوردن بهترین نتایج از هوش مصنوعی بسیار مهم هستند.پرامپت یک متن است که به مدل هوش مصنوعی به عنوان ورودی ارائه می‌دهید و معمولاً شامل برخی کلمات کلیدی، عنوان توصیفی و یک فرمت است. کلمات کلیدی موضوعات یا مفاهیم اصلی هستند که می‌خواهید هوش مصنوعی درباره آنها بنویسد. عنوان، یک خلاصه کوتاه از آنچه می‌خواهید هوش مصنوعی بنویسد است. فرمت، سبک و ساختار متنی است که می‌خواهید هوش مصنوعی دنبال کند.برای مثال، اگر می‌خواهید هوش مصنوعی یک پست وبلاگ در مورد اهمیت نوشتن یک پرامپت مناسب برای مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی بنویسد، می‌توانید از پرامپت زیر استفاده کنید:کلمات کلیدی: پرامپت، مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی، اهمیت، نکاتعنوان: چگونه یک پرامپت مناسب برای مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی بنویسیمفرمت: پست وبلاگمدل هوش مصنوعی از این پرامپت به عنوان یک راهنما برای تولید متنی که با انتظارات شما مطابقت دارد، استفاده می‌کند. با این حال، گاهی اوقات ممکن است نیاز به کمک بیشتری از هوش مصنوعی داشته باشید تا یک پرامپت بهتر بنویسید. در این صورت، می‌توانید از ربات هوش مصنوعی بخواهید که به شما کمک کند یک پرامپت مناسب را به صورت زیر بنویسید:- از ربات هوش مصنوعی بخواهید تا سوالات اساسی مربوط به موضوع شما را آماده کند. به عنوان مثال، هدف اصلی متن شما چیست؟ کدام مخاطبان هدف شما هستند؟ نکات اصلی که می‌خواهید منتقل کنید چیست؟- به سوالاتی که ربات هوش مصنوعی از شما می‌پرسد پاسخ دهید. به عنوان مثال، من می‌خواهم یک پست وبلاگ در مورد اهمیت نوشتن یک پرامپت مناسب برای مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی بنویسم. مخاطبان هدف من افرادی هستند که علاقه‌مند به استفاده از هوش مصنوعی برای وظایف نوشتاری هستند. نکات اصلی که می‌خواهم منتقل کنم عبارتند از: پرامپت‌ها برای به‌دست آوردن بهترین نتایج از هوش مصنوعی بسیار مهم هستند؛ پرامپت‌ها باید شامل کلمات کلیدی، عنوان توصیفی و یک فرمت مداوم باشند؛ تعدادی نکته و ترفندهایی برای نوشتن پرامپت‌های بهتر وجود دارد.- بر اساس پاسخ‌های شما، ربات هوش مصنوعی یک پرامپت مناسب و دقیق برای شما تولید خواهد کرد. به عنوان مثال:کلمات کلیدی: پرامپت، مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی، اهمیت، نکاتعنوان: چگونه یک پرامپت مناسب برای مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی بنویسیمفرمت: پست وبلاگمعرفی: توضیح دهید که پرامپت چیست و چرا برای استفاده از مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی اهمیت دارد.متن اصلی: تعدادی نکته و ترفند برای نوشتن پرامپت‌های بهتر را ارائه دهید، مانند:- در مورد آنچه که می‌خواهید هوش مصنوعی بنویسد، واضح و دقیق باشید.- از نمونه‌ها برای توضیح نقاط خود استفاده کنید.- وظایف پیچیده را به وظایف کوچک‌تر تقسیم کنید.- انواع مختلفی از فرمت‌ها را امتحان کنید و با هوش مصنوعی بازخورد بدهید.خلاصه: نکات اصلی را خلاصه کرده و خوانندگان را به آزمایش با مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی تشویق کنید.هر چه بیشتر خواسته‌های خود را توصیف کنید، نتایج بهتری از هوش مصنوعی خواهید گرفت. با این حال، نوشتن پرامپت یک علم دقیق نیست. نیاز به امتحان و خطا و خلاقیت دارد. گاهی اوقات ممکن است نتایج غیرمنتظره و خنده‌داری از هوش مصنوعی دریافت کنید. این امر مشکل نیست. با بازی کردن و تجربه کردن با مدل‌های زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانید بسیار سرگرم‌کننده باشد، پس نترسید و فقط امتحان کنید.برای کمک به شما در شروع کار، من چند ورق راهنما را به این پست پیوست کرده‌ام که به شما کمک خواهد کرد تا پرامپت‌های بهتری برای انواع مختلف متن‌ها بنویسید. امیدوارم مفید باشند و از استفاده از هوش مصنوعی در وظایف نوشتاری‌تان لذت ببرید.این پست نیز با کمک Bing AI نوشته شده است. می‌توانید بگویید کدام قسمت‌ها توسط من تولید شده و کدام قسمت‌ها توسط Bing AI تولید شده است؟ نظرات خود را در پایین کامنت کنید!" ?? #هوش_مصنوعی #مدل_زبانی #نکات_فنی #یادگیری_ماشین alio alio Wed, 20 Sep 2023 13:35:33 +0330 https://virgool.io/@alio_149/%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%B3%D8%B1-%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C-lzdvbalwortd مرکز شهر شانگهای یه پارک قشنگ و نچندان بزرگ هست به اسم 'پارک خلق'. اگه تعطیلات آخر هفته به اون سر بزنید، گوشه ای از پارک بازارچه ازدواج به راه هست! پدر مادرها و یا پدربزرگ مادربزرگ هایی رو میبینید، که قطاری تو مسیرهای پیاده روی پارک نشستن یا ایستادن و جلوی هر کدوم یه چتر هست که روی چتر یه اطلاعیه چسبوندند. روی اطلاعیه مشخصات فرزند و یا نوه خودشون رو نوشتن و در حقیقت دارن آگهی میدن تا همسر مناسب برای فرزند پیدا کنند. عین بازار سبزی فروش ها هم یه سری دیگه میچرخند و آگهی ها رو میخونند و گاهی می ایستند و سر مسائل جزئی تر سوال و توافق میکنند. برای روزهای بعدی قرار میزارند که عروس و داماد احتمالی هم رو ببینند و بپسندند.داستان هم از اوایل قرن بیستم و یکم شروع شد! مدرنیته، سبک زندگی چینی ها رو عوض کرد. سن ازدواج بالا رفت و حتی تمایل به ازدواج کم شد. از طرفی هم جوون ها خودشون همراه و همسرشون رو پیدا میکردند. والدین چینی که جز وظایف و آرزوهای خودشون می‌دونستند که برای بچه هاشون همسر پیدا کنند و در حقیقت بچه ها رو عروس و داماد کنند، ناگهان دیدند در اثر سیاست تک فرزندی یدونه بچه دارند که برای ازدواجش نشده کاری بکنند. توی شهر بزرگی مثل شانگهای هم آشنا و فامیل نبود که از طریقش راحت بشه آمار بچه های دم بخت رو گرفت. هسته اولیه هم تو سال 2004 شکل گرفت که توی پارک چند تا والدین در خصوص ازدواج بچه هاشون صحبت کردن و کم کم اینجوری پارک شد پاتوق اونهایی که دنبال عروس و یا داماد می‌گردند.با توجه به جمعیت سی میلیونی شانگهای، تعداد افرادی که تو این پارک برای زوج یابی میان خیلی خیلی ناچیز هست. یجورایی برای بعضی ها سرگرمی شده و همینطور جاذبه توریستی برای شهر. خیلی از آگهی ها برای مدت ها اینجا هستن و کسی پیدا نشده. آگهی ها اکثرا بدون عکس هستند و توی آگهی صحبت از قد و وزن و ماه تولد و درآمد و وضعیت مالی و ... هست. همچنین روی بعضی نوشته شده که دقیقا دنبال چه شخصی می‌گردند. مثلا قدش چقدر باشه و یا فلان قدر حقوق بگیره!یه وقت هایی هم میشه که از شهر های دیگه میان تو این بازارچه و یه دوری میزنند که ببینند کیس مناسب گیر میاد یا نه. چون اعتقاد دارند اهالی شانگهای با کلاس و شهری هستند! آگهی ها اغلب برای افرادی هست که بین 26 تا 36 سال سن دارند. چینی ها معتقد هستند، نهایتا باید تا سی سالگی ازدواج کرد و بعدش دیر هست. برای همین وقتی سن بچه نزدیک به سی سال میشه والدین دلشوره میگیرند و دلواپس می شوند. برای همین به تکاپو می افتند و میان به این پارک و آگهی میدهند.یه چیز جالب اینکه خارج درس خوندن و یا تابعیت کشور دیگه داشتن یه جور امتیاز ویژه هست. روی بعضی آگهی ها به شدت به این موضوع تاکید شده است. در آخر اینکه خود بچه ها اصلا تمایل ندارن که والدین شون اینجوری برای اونها همسر پیدا کنه و برای همین هست که اکثر آگهی ها بدون عکس هست. شاید هم بشه گفت برای چینی ها پول و درآمد خیلی مهمتر از ظاهر و قیافه هست برای همینه تو همه آگهی ها حرف از درآمد زدن!با چند نفر اونجا صحبت کردم میشه گفت فرهنگ سنتی ازدواج توی چین و ایران شبیه هم هست. مثلا یکی بود میگفت دخترم رو فقط به پسری میدم که خونه از خودش داشته باشه. یا اون ‌یکی دنبال دختری بود که شاغل باشه و درآمد مالی داشته باشه . برای پسر دختر های دانشجو هم والدین وقتی موافقت میکنن برای ازدواج که درسشون تموم شده باشه و پسر کار گیر آورده باشه.#پارک_ازدواج #ازدواج #همسریابی #شانگهای #عروسی #چین #بازارچه_ازدواج #شنبه_بازار #چتر人民公园相亲角/ People's Park blind date cornerShanghai Marriage MarketChinegari/چین‌نگاری (@chinegari) • Instagram photos and videos alio alio Sat, 10 Jul 2021 17:16:24 +0430 https://virgool.io/@alio_149/%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DA%86%DB%8C%D9%86-ceieyo9j6uem هر آریایی غیوری که عزم غربت میکنه، یه استرس ریزی ته دلش داره که میگه حالا 'دشویی' رو چه کنم! بعد از غذا سوال دومی که همیشه از من میشد اینکه 'اونجا گلاب به روتون رو چیکار میکردی.'چیزی که تو هر کشوری مهم هست؛ سیستم دستشویی عمومی اون هستش! که خب چینی ها در این زمینه تا چهل سال پیش حرفی برای گفتن نداشتن! یهو تصمیم میگیرن که باید کاری کرد، این نشد که هر کی هر جا خواست کارش رو بکنه! همچی کجدار و مریز میان جلو تا سال 2015 که ناگهانی تصمیم میگیرن طرحی نو دراندازن! و بیش از 68هزار دستشویی عمومی توی کشورشون میسازند! طوری که تو هر کوی و برزن سر بچرخونید یدونه اش رو ببینید! توی ساخت دستشویی ها هم سلیقه شرقی و غربی رو مد نظر داشتن و هر دو حالتش رو ساختند! تازه سیستم بیخ دیواری هم هست برای اونایی که صف یدونه ای هستند .تو اکثر توالت ها هم یه نفر دائم مستقر کردن که حواسش به تمیزی باشه و مشکلات رو رتق و فتق کنه. اسم و مشخصات اون شخص هم داخل توالت نصب شده. حتی اسم بازرس هایی که میان و تاریخ های بازرسی مشخص هست. هر دستشویی عمومی که ساخته میشه حتما بخش مخصوص معلولین و افرادی که از ویلچر استفاده میکنن داره. نگران نباشید بخش زنونه و مردونه هم کامل جداست. البته انگار اخیرا دولت محلی شانگهای یه حرکت روبه جلو زده و دستشویی بدون جنسیت هم ایجاد کرده. نکته دیگه امنیت بالای دستشویی ها هستش. میتونید با خیال راحت وسایلتون رو بیرون دستشویی بزارید و مطمئن باشید حتی بعد از مدت طولانی سرجاشون هستند. البته توصیه من این هست که این کار رو تو فرودگاه ها و یا جاهای توریستی شلوغ انجام ندید! تو بعضی دستشویی ها هنوز خبری از دستمال توالت و مایع دستشویی نیست! دولت یه سیستم ستاره دهی رو داره پیاده میکنه که مثلا دستشویی پنج ستاره دارای امکانات کامل و تمیز باشه و هر چی امکانات کمتر، ستاره کمتر! توالت های عمومی هم کامل رایگان هستند و پولی لازم نیست پرداخت بشه. توی خیابون ها تابلو نصب کردن که نزدیک ترین توالت همگانی و فاصله اش رو مشخص کنه. توی اپلیکیشن های نقشه هم تمامی توالت ها مشخص هست. ایستگاه های مترو، پارک ها و هر جایی که محل رفت و آمد مردم باشه هم مجهز به دستشویی عمومی هست. بدون مشکل هم میتونید از دستشویی های رستوران ها، مراکز خرید، پمپ بنزین ها و حتی ادارات استفاده کنید.یکی از فوبیاهای مهم نسل های ماقبل دهه هفتاد دستشویی های فضایی بود که به شکل هرم معکوس با یه چاهک در اعماق زمین ساخته میشد. هر آینه ممکن‌ بود تو رو به درون خودش ببلعد البته اگه از توش مار و سوسک در نمیومد. حالا با این مقدمه سری بزنیم به نوستالژی توالت های چینی! بدانید و آگاه باشید که بشر دو نوع پوزیشن قضا حاجت رو استفاده میکرده. اولی همون حالت 'اِسکات' یا چمباتمه هست و دومی حالت نشسته! اولی توی ممالک شرقی رواج داشته و دومی مورد استفاده غربی ها بوده. برای همینه ما به اولیش میگیم سنتی و دومی شده فرنگی. اصلا معیار دقیق جدا سازی غرب از شرق باید همین باشه! البته چینی های باستان هر دو رو داشتن. نواحی شمالی رود یانگ تسه از سیستم چمباتمه زدن روی یه سوراخ کف زمین استفاده میکردن و نواحی جنوبی با روش نشسته ارتباط برقرار کرده بودن. البته اون زمان ها یه بشکه یا سطل بوده که روی اون میشستن و متناوب خالیش میکردن. جالب اینکه اطاقکی برای همین منظور داشتن که طبقه بالایی 'خوکدونی' بوده! دفعیاتشون هدایت می‌شده به خوکدونی و غذای خوک ها می‌شده. لغت cè厕 که آلان معنی توالت میده قدیم ها به معنی خوکدونی بوده! بخش عجیب ماجرا اینه که بیش از دوهزار سال پیش چینی های باستان این سیستم رو برای دستشویی داشتن، تو گذر تاریخ چه اتفاقی افتاده که الانش توی خیلی روستا ها و حتی بخش هایی از پایتخت کشور مردم توی خونه به دستشویی دسترسی ندارند و از دستشویی عمومی استفاده میکنن. جواب این سوال رو باید جامعه شناس ها و تاریخ پژوه ها بدهند.درسته که ما ایرانی ها به سیستم سنتی یا اسکات عادت و تعصب داریم. اما ظاهرا ایرانی های باستان شبیه رومی ها از مدل نشسته استفاده می‌کردند. همانند چینی ها هم از فاضلاب استفاده بهینه داشتن و اون رو بعد از خشک کردن تو کشاورزی استفاده میکردند. این مدل سنتی که الان داریم ماحصل حمله اعراب و مغول ها هست. در قرن اخیر هم فقط کمی وضعیت ما از چینی ها بهتر بوده و سریعتر تمامی خونه ها به دستشویی مجهز شدند. هرچند که توی ساخت دستشویی های عمومی بدجور عقب افتادیم. در حال حاضر سیستم رسمی چین هم مثل ایران، دستشویی های اِسکات هست که مواجه غربی ها با این مدل خیلی جالب میشه. اکثرا کلی تعجب میکنن که حالا باید چیکار کرد و سوالاتی از قبیل کدوم وری بشینم یا شلوارم رو چیکار کنم میپرسند. همین باعث شده تو بعضی جاها برای توریست های غربی به انگلیسی تابلو بزنن و راهنمایی کنن که دقیقا باید چیکار کنند. کلی خاطره جالب از غربی ها تو اینترنت هست برای موقعی که اولین بار با توالت سنتی مواجه شدن!نکته که الان بین شرق و غرب شکاف انداخته این هست که بالاخره کدوم روش بهتره! مثل همیشه دانشمندان گمنام ژاپنی این معما رو حل کردن و کشف کردن که بهترین حالت انجام کار شماره دو حالت ترکیبی اسکات و نشسته هست! حالت اسکات باعث تخلیه بهتر و حالت نشسته فشار کمتری به زانو میاره. برا همین توالت های ترکیبی رو ساختن. حتی جلوتر رفتن و تاثیر آب رو هم اضافه کردن و اختراع مهم "توالت ژاپنی خودشور" رو به بشریت عرضه کردن. توضیحات بیشتر رو میذاریم به عهده دوستانی که ژاپن نگاری میکنند!سیر تکامل توالت های چینی هم جالبه. چند دهه قبل توی ساختمون ها توالت یه آبراه بوده که هر کی مینشسته و کارش رو میکرده! شاهکارهای بقیه هم تو دید بوده! بعدها یه سری پارتیشن میکشن! جلوتر که بیاییم برای این پارتیشن ها در هم میزارن. اگه گذرتون به ساختمون ها یا محله های قدیمی بیوفته با صحنه های بامزه ای از توالت های قدیمی ساز روبرو میشید!اون تعاریفی که ما از عضو خصوصی و حریم قضای حاجت و مسائل اینچنینی داریم با تعاریف چینی ها فرق میکنه! مع‌الوصف هم بخاطر رژیم غذایی و این حجم چای سبز که میخورن خیلی زود به زود نیاز به دستشویی رفتن دارند. قبلا از اینکه این تحول ساخت اینهمه دستشویی عمومی شروع بشه، چینی ها خودشون رو مقید به پیدا کردن دستشویی عمومی نمیدیدن و یه گوشه ای، رو به دیواری، جایی کارشون رو میکردن(قطعا نه هرجایی). بالاخره این یه فرایند طبیعی هست و چیزی نیست که بخاطرش شرم داشته باشن. همین الانش هم ممکنه ببینید وقتی یه بچه نیاز به دستشویی داره، بدون مشکل تحت نظر مامانش همونجا تو انظار عمومی کار انجام میشه. البته مامان مذکور بعدش تمیزکاری رو انجام میده و نمیذاره شاهکار فرزندش رو زمین بمونه! به هر حال صحنه جالبی هم نیست، ولی خب چینی ها اگه کسی رو در حال قضای حاجت ببینن صحنه چندش آوری تلقی نمیکنن و اون طرف هم برای این عمل صد در صد طبیعی احساس شرم نداره. این رو گفتم که توی دستشویی های عمومی چین بهتره اطراف رو نیگا نکنید! ممکنه یه نفر در دستشویی رو نبسته باشه. مهماندارهای هواپیما ها گاهی اوقات شاکی میشن چرا بعضی چینی ها در دستشویی رو قفل نمیکنن. که دلیلش همون تفاوت‌های فرهنگی هست! هنوز هم دستشویی و ارتقا فرهنگ و بهداشت اون مسئله مهمی برای کشور هست. تو یه محله مدرن یا توی مراکز خرید احتمالا با دستشویی های فوق العاده تمیز و شیک مواجه میشید که تو نگاه اول بگید اِ ببخشید اشتباه اومدم! اما اگه تو یه محله قدیمی یا روستا باشید یهو می‌بینید مردم تو خونشون هم دستشویی ممکنه نداشته باشن. نکته مهم اینکه هر رستوران، هتل و یا ساختمان عمومی مراجعه کنید طبق قانون موظف هستند اجازه استفاده دستشویی رو به شما بدن. توی دستشویی های عمومی چینی تابلوهای فرهنگ سازی نصب شده و خیلی جدی در خصوص رفتار مردم و حفظ تمیزی آموزش و تذکر میدن. برای افرادی که بعد از چندسال مجدد به چین سفر میکنن، این افزایش تعداد و تمیزی دستشویی ها محسوس هست.البته سعی کردم توی این نوشته کمی شوخی هم قاطی کنم و زیاد جدی نگیرید قضیه رو. اما اهمیت دستشویی فراتر از این حرف ها هست. جنبه بهداشتی رو بزاریم کنار، بحث توریست هست. جایی خوندم که به توریست هایی که به ایران سفر میکنن توصیه میشه قرص بخورن که کمتر به دستشویی احتیاج داشته باشند. چون دستشویی عمومی کم هست و اکثرا تمیز و بهداشتی نیست. که خب جای تاسف داره هنوز کشور ما با همچین معضل هایی روبرو باشه درحالیکه هموطن ها هر جای دنیا میرن مردم اون کشور رو از لحاظ تمیزی و بهداشت به سخره میگیرند.#توالت #دستشویی #چین #زندگی_در_چین #سفر #توالت_چینChinegari/چین‌نگاری (@chinegari) • Instagram photos and videos alio alio Fri, 21 May 2021 22:55:13 +0430 https://virgool.io/@alio_149/%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%DA%86%DB%8C%D9%86-x6j8xbdwjtdm چقدر اهل فیلم و سینما هستید؟ اگه مثل من فیلم دیدن تو سینما براتون از اوجب واجبات هست همراه باشید تا از سینما توی چین براتون بگم. حدس زدنش سخت نیست وقتی که توی چین همه چیز متفاوت با بقیه دنیا هست سینما متفاوت نباشه! وقتی که چین بودم فیلم های زیادی رو تو سینما دیدم. بخصوص تو روز افتتاحیه فیلم و با توجه به منطقه زمانی شرق آسیا، جز اولین مردم دنیا اون فیلم رو میدیدم. سوال اینه که آیا همه فیلم های هالیوودی همزمان با تمام دنیا تو چین هم پخش میشند؟ آیا چین راحت به صنعت سینمای آمریکا اجازه فعالیت تو کشور خودش رو داده؟ جواب خیر هست! تا قبل از سال 1994 هیچ فیلم خارجی اجازه نمایش تو چین رو نداشته! چینی ها تو اون سال قانون "سهمیه بندی" رو تصویب میکنن که فقط به ده فیلم خارجی در سال اجازه نمایش داده بشه. این قانون چند بار بازنگری شده و الان سالانه فقط 34 فیلم خارجی اجازه دارن که تو چین نشون داده بشند. از این تعداد چهارده تا حداقل باید سه بعدی و یا آیمکس باشند. تازه این 34 تا فیلم فقط 25% از سود خالص باکس آفیس چین نصیبشون میشه و 75%سود فروش مال خود چینی ها هست. البته بعدها قانون دیگه ای تصویب شده که اگه یه شرکت چینی حق پخش یه فیلم رو کامل بخره اون فیلم معاف از قانون سهمیه بندی هست و بدون محدودیت اکران میشه. نکته اش هم اینکه کل سود فروش مال شرکت چینی میشه و دیگه تهیه کننده سودی از فروش نداره .برای همین شرکت های چینی رقم خیلی پایینی رو برای خرید فیلم پیشنهاد میدند و تهیه کننده های هالیوود با توجه به اصل "کاچی به از هیچی" مجبورند قبول کنن. این وسط باز میونبرهایی هست که چون از حوصله بحث خارجه واردش نمیشم. کمپانی های مطرح هالیوودی اون سهمیه سالانه رو با فیلم های پاپ کورنی پر میکنن و بقیه فیلم های خارجی شانسشون فقط همون راه دوم هست. غیر از فیلم های آمریکایی فیلم های روسی، کره ای، هندی و فرانسوی هم گهگداری تو سینماهای چین اکران میشند. رو همین حساب در هر ماه نهایتا یکی دوتا فیلم زرق و برق دار و چند تا فیلم عامه پسند خارجی تو سینما های چین اکران میشند و باقی فیلم های سینما همه فیلم های چینی هستند. چین این کار رو برای حفظ صنعت سینمای خودش انجام میده و اصولا همه قراردادها هم کاملا یکطرفه هست که بیشترین سود نصیب چین بشه. البته محدود به این نیست و جالبه بدونید که خارجی ها اجازه سرمایه گذاری هم تو فیلم های چینی ندارن و حتی تو سرمایه گذاری سالن های سینما هم محدودیت هایی هست.برخلاف کشورهای غربی تو سینماهای چین محدودیت سنی وجود نداره و توی فیلم های با رده بندیR هم شما ممکنه بچه تو سینما ببینید! دلیلش این هست که همه فیلم ها قبل از اکران بازبینی و سانسور میشند. معیار سانسور هم اصول اخلاقی کنفسیوس، ملاحظات سیاسی و عرف اجتماعی هست. البته اون مورد دوم بسیار مهمتر هست. البته سانسور توی فیلم ها در مقیاس آباژور گذاشتن تو صدا و سیما خودمون نیست. صحنه های حاوی خشونت زیاد و صحنه های جنسی کامل حذف میشند و کلمات مشکل دار سیاسی و جنسی رو روش بوق میگذارند. با توجه به سود زیاد بازار چین خیلی وقت ها خود تهیه کننده ها داوطلبانه نسخه مناسب چین رو جدا تدوین میکنن! از اون طرف هم خیلی فیلم ها با توجه به صحنه ها و موضوعی که دارند عملا شانس خودشون رو برای چین از دست میدند. با همه این محدودیت ها، اهمیت بازار یک و نیم میلیاردی چین برای هالیوود اینقدر بالا هست که برای فیلم ها تیزر جدای چینی میسازند. حتی هنرپیشه ها برای اکران ویژه به چین سفر میکنن و نمایشی چند تا جمله چینی هم میگن که قند تو دل چینی ها آب بشه.فیلم های خارجی اکثرا با زیرنویس چینی اکران میشند. اما برای تعدادی دوبله چینی هم انجام میشه و کامل به زبان چینی پخش میشه. موقع خرید بلیط حتما باید پرسید که فیلم زیر نویس هست یا دوبله شده. تو فیلم پارک ژوراسیک من با ذوق بلیط خریدیم و نپرسیدم و هیچی دیگه فیلم رو به چینی دیدیم.خود چین هم صنعت فیلم فعالی داره و هر ماه دست کم ده فیلم چینی میاد برای اکران. برای تضمین سود نکته مهم کیفیت و تعداد سالن ها هست که براتون میگم. توی اکثر مراکز خرید یه پردیس سینمایی هست و هر پردیس هم حدوداً پنج تا ده تا سالن بزرگ و کوچک داره! حالا حساب کنید که تو هر محله شهری مثل شانگهای که چندین تا مرکز خرید هست چند تا پرده سینما وجود داره؟ چین بیشترین تعداد پرده سینما رو داره با بیش از 75000 پرده سینما! تو شعاع پنج کیلومتری دانشگاه ما پنج تا پردیس سینمایی بود و تازه خود دانشگاه هم یه سالن سینما برا دانشجو ها داشت. قیمت بلیط بستگی به سالن سینما و فیلم در حال اکران داره و عدد ثابتی نیست. میانگین بین پنجاه تا هفتاد یوان. البته اکثر سینماها با کارت دانشجویی تخفیف نیم بها میدند. یه سری اپلیکیشن هم هستن که همیشه روی بلیط ها تخفیف میزنند و اینجوری همیشه من بین پونزده تا سی یوان بلیط میخریدم. موقع خرید بلیط چه به صورت حضوری و چه از طریق اپلیکیشن میتونید صندلی خودتون رو انتخاب کنید و هیچ محدودیتی نیست. جالب اینکه معمولا خود چینی ها علاقه دارن وسط سالن بشینند. یعنی اول صندلی های ردیف های وسط پر میشه و بعد صندلی های ردیف های آخر! آخرین ردیف هم صندلی های عشقولانه هست. اکثر پردیس ها سالن چهار بعدی و سالن وی آی پی هم دارن. بعضی از فیلم های هالیوودی که فرمت چهار بعدی دارن تو اون سالن ها نمایش داده میشن که البته بلیط گرونتری داره. سالن های وی آی پی هم معمولا سالن کوچیک با صندلی های بزرگ و راحت هستن. جالب اینکه اکثر سینماها با اینکه هفت هشتا سالن دارن ولی تعداد کارمندهاشون خیلی کمه و همه کارها از فروش فیلم و فروش بوفه و پخش فیلم و دادن و جمع کردن عینک های سه بعدی با چهار پنج کارمند انجام میشه.فیلم دیدن توی سینماهای چین تجربه جالبی هست. اگه به چین سفر کردین حتما یه فیلم رو تو سینما ببینید. خودم یه تجربه جالب دارم! فیلم "خانه ای با یک ساعت داخل دیوارهایش" رو وسط هفته بلیط گرفتم و وقتی رفتم داخل سالن دیدم فقط خودم و خودم هستم! اختصاصی فیلم رو برای من اکران کردن.#سینما #سینما_چین #سانسور #هالیوود #چین_نگاری #سینمای_چین #سانسور_فیلم #چین Chinegari/چین‌نگاری (@chinegari) • Instagram photos and videosچین‌نگاری (hamibash.com) alio alio Mon, 19 Apr 2021 14:43:22 +0430 https://virgool.io/@alio_149/%D8%BA%D8%B0%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C-wdm5tbcu2rjw سوالی که به شوخی یا جدی از من پرسیده میشه اینکه توی چین غذا رو چیکار میکردی؟ اونجا که همش سوسک و قورباغه میخورند!جواب من هم همیشه این هست که غذاهای چینی متنوع و خوشمزه هستند. اما چرا این تفکر وجود داره که توی چین غذاها چندش آور هستن؟ دلیلش اینکه فرهنگ و زندگی مردم چین برای ما ناشناخته هست. متاسفانه کانال های تلگرامی و صفحات اینستاگرامی با انتشار کلیپ های چندش آور و حال به هم زن برای جذب بیشتر کلیک اوضاع رو بدتر میکنند. همین الان اگه هشتگ غذای چینی رو جستجو کنید فقط به این صفحات سودجو می‌رسید که هیچ نشونی از واقعیت های فرهنگ و غذا خوردن مردم چین ندارند. یکی از دوستان چینی دعوت کرد من رو به رستوران و این عکس میز غذایی هست که برای ما چیده شده بود. اثری از غذاهای چندش آور و عجیب و غریب می‌بینید؟توی دنیا غذای چینی مشهور هست و توی چین هم غذا جز ارکان اصلی زندگی هستش. اصلا غذا با فرهنگ مردم گره خورده و اهمیتی که چینی ها به غذا میدن توی بقیه فرهنگ ها بعید میدونم اینقدر باشه. این کشور و تمدن بیش از هفت هزار سال تاریخ داره و یکی از ارکان و پشتوانه های این تمدن غذا و فرهنگ غذایی اون هست . این رو میشه تو جنبه های مختلف زندگی چینی ها دید. نکته جالب اینکه این کشور قحطی و معضلات غذایی زیادی دیده و بخشی از اون تو تاریخ معاصر بوده که زندگی و فرهنگ چینی ها رو تحت تاثیر قرار داده. الان توی زبون چینی یکی از تعارفات اصلی و یا اصلا احوال پرسی این هست که میپرسن غذا خوردی ؟ چی فَن لِما؟!! در زمان حاضر واقعا قصد این نیست که بدونن خوردی یا نه -- احوال پرسی هست و اینکه معنی غذا گیرت اومده و اگه جواب آره باشه یعنی خدا رو شکر زندگی و احوالت هم پس خوب هست !!صحبت کردن از غذاهای چینی هم سخت هست و هم آسون. مساحت کشور چین رو درنظر بگیرید، جمعیت و تنوع قومیتی این کشور بهمراه محدودیت های جغرافیایی و اقلیمی باعث یه فرهنگ غذایی گسترده شده. بذارید با مثال بگم! ایران خودمون رو درنظر بگیرید، بین شمال و جنوب و شرق و غرب چقدر تنوع تو غذاهای محلی هست! مثلا یه غذایی مثل هواری فقط تو جنوب ایران هست یا بزقرمه رو تو کرمان میشه خورد! بیاییم شمال بخصوص گیلان اصلا دنیای غذاها عوض میشه! چین هم دقیقا همینه! جالب اینکه حتی غذاهای مشخص و ساده هم بین جاهای مختلف ایران فرق داره! مثلا اون کبابی که توی بناب هست رو مقایسه کنید با کباب گلپایگان! هر دو خوشمزه و عالی اما دو تا دنیای متفاوت! یا حتی یه غذا مثل قیمه... حداقل ده تا دستورالعمل مختلف از تهیه قیمه تو اینترنت هست و هر کسی میگه بهترین قیمه ایران رو ما میپزیم! وقتی تو ایران اینهمه تنوع غذایی بوده و هست توی چین هم چندین برابر اون وجود داره. بر اساس جغرافیایی غذاهای شمال چین با جنوب چین کامل متفاوت هست و حتی شرق و غرب چین. توی یه دسته بندی کلی هشت تا سبک غذایی مشهور توی چین وجود داره و تو این سبک ها علاوه بر ادویه و طعم غذا، حتی نحوه پخت و آماده کردن هم فرق داره. مشهورترین هم بین این هشت نوع، غذاهای سیچوان، کَنتونی و شاندونگ هست. هر کدوم مشخصه ای دارند. مثلا غذاهای سیچوان مشهور هستن به تند و ادویه ای بودن. بخواییم خیلی کلی نگاه کنیم غذاهای چینی رو میشه به دو دسته شمالی و جنوبی تقسیم کرد. شمالی ها ماده اصلی برای پخت و پز گندم هست؛ نودل رو با آرد گندم داریم و غذاها هم گوشتی هست مثل گوشت گاو و یا اردک اما غذا های جنوبی معمولا برنج دارند و یا نودل ها با آرد برنج هست و پروتین هم معمولا از دریا تامین میشه و اغلب ماهی هست تا خرچنگ و هشت پا و میگو.چندین هزار سال پیش توی منطقه جنوب چین انسان ها تونستن برنج رو به عنوان گیاه اهلی کنن و توی شمال چین بخاطر تفاوت جغرافیا و اقلیم ارزن توسط انسان های اون دوران اهلی شد. همزمان با این اتفاق ها توی هلال حاصلخیز و منطقه بین النهرین گندم اهلی شد. مردم بین النهرین شروع کردن باهاش نون پختن. بعد از مدتی این گندم و نحوه کاشت اون به چین رسید و چینی ها دیدن گندم بسیار بهتر از ارزن هست ولی بجای نون باهاش نودل درست کردن! حیواناتی هم که اهلی شدن تو این منطقه گوسفند، خوک و سگ بوده که اون دوران منبع غذایی مردم چین بوده. توی تاریخ بیاییم جلو مردم چین اولین تمدن هایی بودن که روش استخراج و استفاده از نمک رو یاد گرفتن و کم کم با کمک اون تونستن سویا سس رو از دونه های سویا بسازن و یکی از شناسه های اصلی غذای چینی همینجا ثبت شد. کم کم یادگرفتن که دونه های سویا چقدر مفید هست و ازش کلی چیز دیگه ساختن که شیر و پنیر سویا یکی از اونها هست. پنیر سویا چیزی هست که الان به اسم توفو میشناسیم. بعدها مسلمون ها به چین اومدن و سبک غذایی و ادویه های خودشون رو آوردن و بخصوص فرهنگ غذایی بدون گوشت خوک. جنگ های داخلی چین و درکنارش امپراطوری های بزرگ اون باعث شد مردم از شمال به جنوب و یا یا از شرق به غرب برن و این فرهنگ غذایی گسترش پیدا کنده و چیزی که الان تو آشپزی سیچوان میبینم. بعدها اسپانیایی ها و پرتغالی ها با کشتی هاشون از قاره تازه کشف شده آمریکا ذرت و سیب زمینی و گوجه فرنگی آوردن و کم کم اینها هم به فرهنگ غذایی چین اضافه شد. امروزه آشپزی چینی چندتا پای ثابت یا مشخصه داره که عبارت هست از برنج، سویا سس، نودل و توفو. از لحاظ تکنیکی و ابزار هم چاپ استیک یا غذاخوردن با چوب بعلاوه آشپزی با ووک که نوعی ماهیتابه عمیق هست رو بهش اضافه باید کرد.یه موضوع که خیلی ها ازش صحبت میکنن میگن که غذاهای چینی سالم هست! ولی راستش من همچین نطری ندارم! اغلب غذاهای چینی چرب هستند و چینی ها دوست دارن همه چیز رو توی روغن تفت بدن! حتی برنج رو هم سرخ میکنن که البته میشه غذای خوشمره ای به اسم چاو فَن . اما از یه جنبه دیگه میتونیم به این سالم بودن نگاه کنیم، فلسفه یین و یانگ به همه جنبه های زندگی چینی ها حاکمیت داره تو این فلسفه گفته میشه همه چیز باید در تعادل باشه! یعنی تو هر وعده غذایی شما باید از همه گروه های غذایی بخوری! برای همین هست که چینی ها توی اکثر غذاها سبزیجات پخته رو کنار گوشت دارن. هم حواسشون به فیبر هست و هم به کربوهیدرات هم پروتنین و ویتامین! اگه طعم های غذا تند باشه یه چیز شیرین هم کنارش میزارن! یجورایی طب سنتی چینی ها مثل ما هست یعنی توی طب سنتی ایرانی ما داریم که بعضی غذاها طبع سرد دارن و بعضی گرم که اگه تعادلشون بهم بریزه خلط صفرا و بلغم و سودا رو بهم میریزن و بعد واویلا! چینی ها همین اعتقادات رو دارن تازه رده بندی رو افزایش دادن ! طبع سرد، طبع خنک ، طبع داغ و طبع گرم و توی وعده های غذایی سعی دارن بین اینها تعادل باشه!همه چیز چینی ها فرق داره؛ مثلا ما میگیم چها ر تا طعم اصلی هست یعنی ترشی، شوری، تلخی و شیرینی ولی چینی ها میگن پنج تا و تندی رو هم بهش اضافه میکنن. آشپزی یعنی جادو با این طعم ها. البته توی پرانتز چینی رابطه خوبی هم با ترشی ندارند و غذاهای ترش خیلی کم توی چین پیدا میشه و طعم اکثر غذاها ترکیب تند، شیرین و یا تند و کمی نمکی هست. نگران نباشید تو اکثر رستوران ها سرکه سیاه و سویا سس جداگانه روی میز هست و میتونید غذاتون رو غرق در ترشی کنید. مناطق غربی پکن و بخشی از شمال چین طعم ترشی رو دوست دارن اما مقیاس ها فرق میکنه. صحبت از رابطه و خوردن و نخوردن شد؛ این رو بگم توی رژیم غذایی چینی لبنیات هم جای زیادی نداره! یعنی مثل ماها کره، پنیر و ماست و سرشیر زیاد علاقه ندارند! دلیلش هم برمیگرده به سابقه تاریخی که سرزمین های حاشیه ساحلی چین مناسب گله داری و پرورش دام نبوده و چین مثل سرزمین های بین النهرین یا شمال آفریقا یا اروپا مناسب گله داری نیست و از همین رو چینی ها عادت نکردن به خوردن لبنیات به اندازه ای که بقیه ملت ها میخورن و در اثر اون مشکل عدم تحمل لاکتوز یا lactose intolerance بین چینی ها شایع هست. ولی تا دلتون بخواد میوه و سبزیجات میخورند با رعایت این نکته که میوه رو باید به فصلش خورد و اصلا طبیعت هر چیزی رو برای ما تدارک دیده ما باید همون رو استفاده کنیم و نظم طبیعت رو بهم نریزیم .توی چین انواع غذاهای ملل مختلف راحت پیدا میشه و بخصوص شهرهای بزرگ مثل شانگهای . در خصوص غذاهای مناطق مختلف چین هم همین صادق هست. توی هر کوی برزن آشپزخونه و رستوران وجود داره . یعنی راحت میتونید غذای شمال چین رو جنوب پیدا کنید و بالعکس. زندگی سریع و ماشینی حاضر چینی ها براشون فرصت آشپزی نذاشته و اغلب ترجیح میدن از بیرون غذا بگیرن یا بیرون غذا بخورن و در کنار این خب توی دوران کمونیستی غذاخوری هایی عمومی بوده که به جا انداختن این فرهنگ کمک کرده! یه دلیل دیگه اینکه رستوران ها هر روز کلی مواد اولیه تازه میخرن و غذایی که درست میکنن تازه تر هست که این برای چینی های خیلی مهمه - چینی ها از غذای مونده و یا غذایی که از مواد اولیه تازه نباشه خوششون نمیاد و این ریشه توی طب سنتی چینی داره. خانواده ها هم اغلب دو نفره هستن و درست کردن غذا برای دو نفر طوری که غذا نمونه سخت هست. اپلیکیشن ها و استارت آپ هایی که کار تحویل غذا رو انجام میدن هم طوفان به پا کردن و همین سفارش و یا پیدا کردن غذای خوب و خوشمزه رو راحت کرده!سوالی که پیش میاد و من میخوام بهش جواب بدم اینکه برای ما ایرانی ها که تازه میخواییم غذای چینی رو امتحان کنیم چی بخوریم و از کجا شروع کنیم. واقعیت اینکه دنیای طعم های چینی خیلی فاصله داره از طعم های ایرانی. این نکته رو هم بگم که همونطور که مهمه کباب ایرانی رو تو یه رستوران مثل نایب و یا مسلم امتحان کنیم و نه توی یه رستوران بین راهی، غذای چینی رو هم باید بصورت مشابه و وقتی آشپز حرفه ای درست کرده امتحان و قضاوت کنیم. با این توضیح وقتی کیفیت و پخت غذا اصولی و حرفه ای باشه دیگه غذای بدمزه و خوشمزه تعریف درستی نیست و درست اینکه بگیم غذا به ذایقه ما خوب اومد یا نه. اگه ساکن شمال یا جنوب ایران هستید و ذائقه تون به غذاهای دریایی و طعم دریا عادت داره خیلی از غذاهای چینی رو میتونید بخورید. غذاهای دریایی شامل ماهی و میگو و هشت پا توی چین فراوون هست. اگه غذاهای تند و تیز دوست دارید و باهاشون مشکلی ندارید که چین میشه بهشت شما. اگه جز این دو تا دسته نیستید باید برید سراغ غذاهای شمال چین و غرب و شمالغرب چین. چون ادویه ها و روش پخت هایی که اغلب استفاده میکنن نزدیک به آشپزی ایرانی هست. نودل های ساده و دامپلینگ غذاهایی هستند که با اطمینان میتونید امتحان کنید. برنج سرخ شده هم میتونه گزینه خوبی باشه. توی اینستاگرام چین نگاری غذاهای زیادی رو معرفی کردم که میتونید به راحتی امتحان کنید.اما رستوران رفتن توی چین و یا با چینی ها! مطمئنا از دورانی بچگی به خاطر دارید که مامانتون دعوا میکرد که بچه با دهن پر سر سفره صحبت نکن و یا با غذا بازی نکن! اینها مشخصه های فرهنگی ما ایرانی ها هست! توی فرهنگ چینی هم یه چیزهایی در خصوص آداب غذا خوردن هست که با ما فرق داره. دقت داشته باشید که این قراردادهای فرهنگی طی صدها سال شکل گرفته و نمیشه گفت مال ما خوبه مال بقیه بد یا ما با فرهنگیم بقیه نه! یه چیزی برای ما با فرهنگی حساب میشه و برای بقیه نه و بالعکس! توی چین معمولا توی رستوران ها از هر غذایی یدونه سفارش داده میشه و دسته جمعی همه از هر غذایی میخورند. توی جمع های رسمی هر کسی میکشه توی بشقاب خودش و میخوره اما تو بقیه جمع ها همه از همون ظرف ها میخورن. گذاشتن مثلا استخوان های غذا روی میز و یا تف کردن کسی رو ناراحت نمیکنه. همچنین بادگلو کار بی ادبی هم نیست و طبیعی تلقی میشه. هورت کشیدن غذا هم که جز لاینفک هست چون چینی ها اعتقاد دارن نباید بذاری غذاهای سوپی و آبکی سرد بشه و از اونطرف هورت میکشن تا زیاد دهنشون رو نسوزونه! این صدای هورت و صدای جویدن غذا چیز نکوهیده ای نیست تو فرهنگ چینی و کسی رو ناراحت نمیکنه! حالا از جنبه دیگه ماجرا رو ببینیم! درعوض همه رعایت میکنن که اول تا بزرگتر غذا خوردن رو شروع نکنه کسی دست به غذا نمیزنه. یا اینکه نباید کاسه رو از زیر گرفت و بلند کرد چون مثل کاسه گدایی میشه همچنین با قاشق و یا چاپ استیک نباید هی زد به ظرف غذا چون گدا ها اینکار رو میکردن. چاپ استیک رو نباید تو غذا عمودی فرو کرد و یا اینکه به سمت کسی که گرفت و اشاره کرد! کاملا توهین آمیز هست. البته چینی ها کاملا درک میکنن که شما خارجی هستید و اگه اینها رو رعایت نمیکنید حمل بر بی ادبی و بی احترامی شما نیست. تازه حواسشون به شما به عنوان یه خارجی هست. کافیه بگید فلان چیز رو نمیخورید یا دوست ندارید. کاملا دقت میکنن که یه وقت اشتباها اون چیز توی غذای شما نباشه .نکته جالب توی فرهنگ غذاخوردن چینی ها زمان سه وعده غذایی هست! اینجا زمان این وعده ها خیلی بهم نزدیکه یعنی اول صبح که صبحونه میخورن معمولا تا ساعت نه بعد ناهار زمانش بین یازده تا یک هست و شام رو هم حدودا پنج تا هفت شب. که مطابق طب سنتی چینی این باعث سلامتی هست. طبق همین طب سنتی سر سفره خبری از آب سرد نیست و چینی ها همراه غذا کم پیش میاد نوشابه بخورن. بجاش قبل غذا هر جا برید یه لیوان آب گرم و یا چای سبز کمرنگ براتون میارن! یا حتی برای اینکه طبع خوراکی ها رو متعادل کنن اونها رو میپزند و میز پر از سبزیجات پخته هست و مثل ما با سبزیجات تازه مثل نعنا و ریحون سر میز ارتباط برقرار نمیکنن.وقتشه بریم سراغ جنجالی ترین بخش، یعنی غذاهای عجیب و چندش آور. خب واقعیتش اینکه خود چینی ها اذعان میکنن که همه چیز قابلیت خوردن داره و همه چیز رو میخورند . گاهی به شوخی هم میگن هر چیز پرنده ای بجز هواپیما قابل خوردن هست! دلیلش هم قحطی ها و جنگ هایی هست که داشتن و همین باعث شده خیلی چیزها براشون منبع غذایی بشه . اما الان که تولید غذا صنعتی شده و عملا محدودیت نیست دیگه خبری از غذاهای عجیب و چندش آور نیست. تصاویری هم که توی اینترنت میبینید بخشی مال محله های توریستی هست و هدفشون جلب توریست هست. تو این محله ها مثلا حشرات سرخ شده میفروشن که خب چون چیزی نیست که معمول باشه جذب توریست میکنه . حالا ممکنه چند تا چینی هم هوسانه بخوان امتحان کنن ولی دلیل این نیست که همه مردم قوت غالبشون باشه . یه سری دیگه از ویدیو ها شاهکار اینفلوینسر های فضای مجازی هست. مثل خوردن زنده هشت پا یا غورباقه که این کارها رو میکنن تا باهاش لایک و فالوور جمع کنن. اما اینکه بعضی غذاها تو بعضی مناطق خاص چین عجیب هست و برای خیلی مردم دنیا چندش آور شکی نیست! چندسال پیش یه موزه توی سوئد شروع به کار کرد به عنوان موزه غذاهای چندش آور. که هشتاد غذای چندش آور از همه دنیا رو توی این موزه جمع کردن. توی غذاها هم چند تا غذای چینی هست ولی نسبت کل جمعیت و غذاهای چینی اصلا قابل مقایسه نیست. من یه نگاه به لیست انداختم کله پاچه ایرانی جز ده غذای اول هست! چند تایی هم غذای چینی دیدم ولی جالب اینکه تعداد غذاهای ژاپنی اون لیست خیلی بیشتر بود! نتیجه اینکه بله غذاهایی با گوشت سگ و یا حشرات سرخ شده توی چین هست، ولی خیلی محدود به جاها و مناطق خاص و اینها بین اینهمه تنوع غذاهای چینی گم هستند. چی بشه سالی به دوازده ماه یه چینی بخواد چنین غذایی رو بخوره یا نه! یه سری غذا ها هم مثل کله خرگوش رو هم میتونید هم رده کله پاچه خودمون بگیرید طرفدار ها و مخالف های خودش رو داره!در خصوص این که چینی ها همه چیز میخورند یه بحث به صورت عام هست. مثلا دوست چینی من گوشت مرغ دوست نداره و هر دفعه غذاهای بدون مرغ رو میگیره یا یه دوست دیگه ام فقط نودل ها و غذاهای استان خودشون رو دوست داشت و میگفت اصلا غذاهای شانگهایی رو دوست نداره و نمیخورد. کلا توی چین گوشت مرغ وقتی کیلویی کمتر از بیست یوان هست یا اینکه گوشت خوک میشه ده یوان چرا باید چینی ها برن سراغ بقیه مواد غذایی؟! مثلا یه مدت شایعه بود که تو ایران گربه ها رو میگیرن گوشتشون رو میفرستن چین! خیلی خنده دار هست! اصلا با عقل جور درنمیاد که گربه خیابونی که نهایتا دو سه کیلو گوشت داره رو بگیری- هزینه کنی پوست بکنی و بعد گوشت رو منجمد کنی بفرستی چین! حساب کنید چندتا گربه میشه! تازه اگه سخت گیری وحشتناک گمرک و بهداشت رو درنظر نگیریم! هر مواد غذایی که وارد چین یا هر کشوری میشه باید چندین تست و آزمایش رو رد کنه! توی مقیاس تجاری که مثلا یه صادر کننده گوشت صادر میکنه حرف از حداقل صد یا دویست تن هست! برای همین خنده دار هست که بگیم گربه های خیابونی رو میفرستن چین! بعدم یکی از دوستای چینیم میگفت بخدا اجر خوشمزه بود میخوردیمش، تلخه گوشت گربه. یجاهای قبلا میخوردند و حتی من یه گزارش خوندم تعداد زیادی از مردم چین علاقه ای به گوشت سگ و گربه ندارن و از دولت خواستن که کاملا ممنوع کنه . کارهایی هم انجام شده و دارن به مرور محله هایی که غذاهای عجیب و چندش رو میفروشن تعطیل میکنناینستاگرام چین نگاری پر است از انوع غذاهای خوشمزه چینی که سعی کردم برای بعضی هاشون طرز تهیه هم بذارم .Chinegari/چین‌نگاری (@chinegari) • Instagram photos and videosچین‌نگاری (hamibash.com) alio alio Mon, 12 Apr 2021 22:12:34 +0430