https://virgool.io/feed/@anonymous_person fa 2026-06-19 11:43:25 https://files.virgool.io/upload/users/4861634/avatar/h7h5Ma.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@anonymous_person https://virgool.io/@anonymous_person/%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4%D9%90-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%A6%DB%8C-fp9nvkj86obl دیوار سفید اتاق، سرد و بی‌روح بود، اما سایه‌ای که روی آن افتاده بود، گرم‌ترین آغوشی بود که دختر می‌توانست تصور کند.او رو به دیوار ایستاده بود و چشمانش را بسته بود، انگار که می‌خواست از واقعیت خالی اتاق فرار کند و به دنیایی برود که در آن، او هنوز آنجا بود.سایه‌ی پسر، نه با بدن، بلکه با خاطره‌ای که در ذهن دختر زنده شده بود، روی دیوار شکل گرفته بود.سایه‌ای که روزی واقعی بود، حالا فقط یک تصویر تاریک روی دیوار سفید بود، اما دختر با تمام وجودش حس می‌کرد که آن سایه، دست‌هایش را دور کمرش حلقه کرده و او را محکم به دیوار چسبانده است.«هنوز هم هستی، مگه نه؟» دختر با صدایی لرزان و در دل سکوت اتاق زمزمه کرد.سایه پاسخی نداد، اما حس آغوشش محکم‌تر شد.دختر چشمانش را باز کرد و به سایه نگاه کرد.آن سایه، همان لبخند همیشگی‌اش را داشت، همان نگاه مهربان و همان آرامشی که روزها پیش، وقتی کنارش بود، به او می‌داد.الان که او نبود، دختر فقط می‌توانست در ذهنش او را تصور کند و سایه‌اش را روی دیوار ببیند.دختر دستش را به سمت دیوار دراز کرد و انگشتانش را روی سایه‌ی پسر گذاشت.هیچ گرمایی حس نکرد، اما دلش پر از آرامش شد.چون فهمید که گاهی، دلتنگی آنقدر قوی است که می‌تواند حتی یک سایه را به یک آغوش واقعی تبدیل کند.«دلم برایت تنگ شده» دختر گفت ،و اشک‌هایش روی گونه‌اش جاری شد.«اما می‌دانم که تو هنوز هستی، فقط در سایه‌ی دیوار.»و در آن لحظه، دیوار سفید دیگر سرد نبود؛ بلکه پناهگاهی بود که خاطره‌ی پسر را در آغوش گرفته بود و دختر را، حتی برای یک لحظه، دوباره تنها نگذاشت. Unknown Unknown Mon, 11 May 2026 16:10:50 +0330 https://virgool.io/@anonymous_person/%D9%BE%D9%86%D8%A7%D9%87%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D8%A8%D8%B2-jpon9gqq5wex آب رودخونه با صدای آرامش‌بخشی از زیر تنه درخت عظیمی که مثل یه پل طبیعی روی آب کشیده شده بود، رد می‌شد. بوی نم خاک و برگ‌های خیس توی هوا پیچیده بود و نور ملایم خورشید از لای شاخ و برگ‌های سبز جنگل عبور می‌کرد و روی صورتشون می‌تابید.ناگهان، دختر و پسر با خنده‌های بلند و پر از انرژی، با هم مسابقه دادن تا برسن روی اون تنه درخت بزرگ. دختر با اون موهای بلند و خیس قهوه‌ای که حالا از خنده‌هاشون بیشتر به هم ریخته بود و قطرات آب ریز روی شونه‌هاش می‌لغزید، با صدای بلند می‌خندید و پسر هم با یه لبخند پهن و چشمانی که از شادی برق می‌زد، کنارش می‌خندید. خنده‌هاشون توی جنگل پیچیده بود و انگار همه‌ی سنگینی‌ها رو با خودشون بردن.اما وقتی رسیدن به بالای تنه درخت، فضا یه کم تغییر کرد. اونجا دیگه جای مسابقه نبود؛ جای احتیاط بود. پسر با قدم‌های آرام و محتاط، دست دختر رو محکم گرفت تا نیفته. دختر هم با اعتماد کامل، قدم‌به‌قدم روی تنه‌ی ناهموار و خیس درخت راه می‌رفت، در حالی که پسر مثل یه محافظ مهربون، دستش رو محکم‌تر گرفته بود. این لحظه، ترکیبی از هیجان و یه نوع آرامش عمیق بود؛ انگار پسر می‌خواست بگه «من اینجام تا مراقبتم باشم».وقتی بالاخره روی یه شاخه‌ی پهن و صاف نشستند، فضا یه کم آروم‌تر شد. دختر با چشمانی درخشان و لبخندی پر از اشتیاق، دوباره شروع کرد به تعریف کردن. انگار داشت از یه رویای قشنگ یا یه ماجرای هیجان‌انگیز می‌گفت که تازه کشفش کرده بود. کلماتش تند و پرانرژی بود و دستاش رو با حرکات بامزه تکان می‌داد.پسر، که کنارش نشسته بود، هیچ‌چیز رو از قلم نینداخته بود. نگاهش قفل شده بود روی صورت دختر. نه فقط حرفاش رو می‌شنید، بلکه توی چشماش هم نگاه می‌کرد. اون لحظه، پسر یه مکث کوچک کرد و با نگاهی که پر از محبت و عشق بود، به دختر نگاه کرد. اون نگاهش یه چیز عمیق‌تر از یه دوستی معمولی بود؛ انگار می‌خواست بگه تو قشنگ‌ترین چیز دنیایی.یه حس عجیب و قشنگ بینشون جریان داشت؛ ترکیبی از آرامش جنگل، انرژی مثبتخنده‌ها و عشق پنهان پسر. زمان انگار وایساده بود و هیچ‌چیز جز همین دو نفر و حرف‌های بی‌پایان دختر اهمیت نداشت.ناگهان، یه پرنده‌ی کوچک و رنگارنگ (شاید یه قناری) از لای شاخه‌ها میاد و روی شونه‌ی دختر می‌نشیند. دختر که از خنده هنوز نفس‌نفس می‌زنه، با تعجب و لبخند به پرنده نگاه می‌کنه. پسر که این صحنه رو می‌بینه، یه لحظه دستش رو به آرامی روی دست دختر می‌ذاره و با صدایی که از سر عشق می‌لرزه، می‌گه: ببین… حتی پرنده‌ها هم می‌دونن چقدر تو قشنگی که حتی اونا هم می‌خوان کنارت باشندختر که این حرف رو می‌شنوه، یه کم رنگش می‌پره و با یه لبخند خجالتی و شیرین، سرش رو پایین می‌اره. پرنده هم انگار متوجه این لحظه‌ی خاص می‌شه و با یه آواز ملایم، دوباره پرواز می‌کنه و دورشون می‌چرخه.حالا فضا دیگه فقط یه جنگل معمولی نیست؛ انگار طبیعت خودش هم داره به عشق اون دو نفر احترام می‌ذاره. نور خورشید که قبلاً فقط روی صورتشون می‌تابید، حالا یه پرتو طلایی و درخشان می‌سازه که دورشون رو مثل یه هاله‌ی نورانی احاطه کرده. اون دو نفر، دست در دست، زیر سایه‌ی درخت و در آغوش نور، فقط به هم نگاه می‌کردند و می‌دانستند که این لحظه، زیباترین خاطره‌ی زندگی‌شون خواهد بود. Unknown Unknown Fri, 08 May 2026 14:52:05 +0330 https://virgool.io/@anonymous_person/%D8%B3%D9%86%DA%AF-%D8%B3%D8%B1%D8%AF-%D9%88-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D8%B1%D9%85-vfd7ciud0nov کوچه‌های پشت‌بام شهر، جایی که نور چراغ‌ها هرگز به عمق تاریکی‌شان نمی‌رسید، خانه‌ی کوچکِ پسرک بود. او نه با صدای بابا و مامان بیدار می‌شد، نه با بوی نان تازه؛ بلکه با صدای زوزه‌ی باد و گرسنگی‌ای که شکمش را مثل یک چاله‌ی خالی می‌کرد.در این پس‌کوچه‌های سنگلاخ، کلماتش هم تغییر کرده بود؛ جایی که باید می‌گفت مامان، از ته گلویش فقط کمک بیرون می‌آمد و وقتی دستش را دراز می‌کرد، به جای محبت، فقط پول می‌شنید.او که هنوز هفت سالش تمام نشده بود، یاد گرفته بود که تشنگی‌اش را با آب لوله‌کشی خیابان سیراب کند و گرسنگی‌اش را با نگاه کردن به پنجره‌های خانه‌های دیگر.تنهایی‌اش آن‌قدر سنگین بود که به حیوانات پناه برد؛ گربه‌های ولگرد و سگ‌های بی‌پناه، تنها دوستان صمیمی‌اش بودند که با هم در سکوت شبانه همدیگر را گرم می‌کردند. پاشنه‌های پینه‌بسته‌اش، نقشه‌ی راه سختی‌هایش بود؛ ردپایی از سنگ‌های تیز و آسفالت‌های سرد که هر قدمش را دردناک می‌کرد.دست‌های زخمی‌اش، نشانه‌ی تلاش‌های بیهوده‌اش برای پیدا کردن چیزی برای خوردن بود.شب‌ها که شهر به خواب می‌رفت و سکوت مطلق بر کوچه حاکم می‌شد، او خودش را در آغوش می‌گرفت تا از سرمای استخوان‌سوز جان سالم به در ببرد.سرش را روی سنگ‌های سرد و خشن می‌گذاشت و سعی می‌کرد در میان این بی‌رحمی، آرامشِ کوچکی پیدا کند. شاید در خواب‌هایش، صدای مهربانِ مادرش را می‌شنید و دستانش را می‌بوسید، اما صبح که بیدار می‌شد، باز هم همان کوچه‌ی خالی و همان سنگ‌های سرد منتظرش بودند.او بچه‌ای بود که دنیا را نه با رنگ‌های شاد، بلکه با خاکستر و سرما شناخته بود، اما هنوز هم در چشمانش، نوری از امید برای فردایی روشن‌تر می‌درخشید. Unknown Unknown Fri, 08 May 2026 12:34:35 +0330