https://virgool.io/feed/@arianlatifi fa 2026-04-15 09:03:59 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@arianlatifi https://virgool.io/@arianlatifi/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D9%85%D9%82%D8%B5%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-bjoyvrl8trsg قوه ی عقل سوالات بسیاری را در ذهن من ایجاد کرده است. عقل را به عنوان ابزاری مناسب برایی تمییز بین خوب و بد قبول دارم. در واقع می پذیرم که عقل بهترین ابزار برای انتخاب است.لاکن سوال هایی در مورد آن مطرح می شوند که حائز اهمیت هستند. اول آنکه آیا انسان ها از بدو تولد یا بدو بلوغ و یا بطور کلی بعد از زمان معینی در زندگیشان از نعمت عقل بر خوردار میشوند؟ به عبارتی دیگر آیا همه ی آنها زمانی عاقل خواهند شد یا حداقل توانایی انتخاب استفاده از قوه ی عقل خویش را دارند؟ اگر پاسخ به این پرسش مثبت باشد، پس چرا در جامعه ی امروز این مقدار انسان بی عقل وجود دارد؟ شاید بگویید که آنها انتخاب نکرده اند که از عقل خویش استفاده کنند. اما مگر فرض بر این نبود که همه ی آنها در زمانی خاص از زندگیشان از نعمت عقل بهره مند میشوند و کدام انسان عاقلی وجود دارد که عامدانه بی عقل را انتخاب کند چرا که انتخاب بی عقل بودن معقول نیست و از یک انسان عاقل بر نمی آید و اگر آن انتخاب عامدانه نبوده پس ناشی از جبر روزگار است. پس بدین ترتیب اگر فردی اشتباهی از روی بی عقلی میکند خود مقصر نیست و تقصیر بر گردن روزگار و یا بخت و اغبال بد او می باشد. اگر هم که پاسختان این باشد که برخی از انسان ها و نه همه ی آن ها از قوه ی عقل برخوردار خواهند شد باز فرقی نخواهد کرد و فرد خطا کار خود خطا را عامدانه انتخاب نکرده چرا که آن ناشی از بی عقلی اوست و بی عقلی او عمری تصادفی به شمار می آید چرا که او خود انتخابی در این مورد نداشته. . حتی اگر انسانی عاقل به درستی نتواند تصمیم بگیرد باز بار تقصیر بر روی دوش او نیست چرا که خطای او به دلیل عدم کفایت عقل اوست که باز نمی تواند انتخاب عامدانه ی یک انسان عاقل باشد. آرین لطیفی آرین لطیفی Mon, 25 Apr 2022 13:18:40 +0430 https://virgool.io/Whitenoise/%D8%A2%D8%AA%D8%B4-%D9%BE%D8%A7%DA%A9-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF%D9%87-fixh0qvgjswl انسان در طول مدت حیات خود همواره کوشیده تا دلیلی برای موجه ساختن سختی های روزگار پیدا کند چرا که توان قبول کردن این حقیقت را نداشته است که بیهوده رنج کشیده و رنجی که برده بی پاداش است. لذا با جمله ها و امثالی همچو " پس از هر سختی آسانی است" ، " در نا امیدی بسی امید است پایان شب سیه سفید است " ، "بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر بار دگر روزگار چون شکر آید" و... ، تلاش نموده تا آسان تر با سختی ها دست و پنچه نرم کند.و اما واقعیت چیست؟!از نقطه نظر من، موضوع آتش پاک کننده می توانند حقیقت داشته باشد. آتشی که باید برای مدتی به جان و زندگی آدمی بی افتد تا وجود انسان را خالص تر کرده و گوهر وجود او را درخشنده تر نمایان سازد.آتشی که روح انسان را سیقل داده و وجودش را پاک کند و او را به حد کمال برساند. سختی ها و دشواری های روزگار می توانند حکم این آتش را برای ما داشته باشند.اکنون سوالی پیش می آید. اینکه چرا میلیون ها انسان در سرتاسر جهان دچار سختی و مشقت های فراوان هستند؛ اما بیشترشان در کمال ضعف و ناتوانی از این دنیا می روند بدون آن که رشد و پیشرفتی و یا دست آورد خاصی داشته باشند؟چرا این همه سختی و بدبختی همچمو آتشی که ذکر شد روح آنان را خالص تر نکرده و باعث شکوفایی نفس آنان نشده است؟عموم مشکلات و دشواری های بشر منبع یکسانی دارند.انسان ذاتا راحتی و آسایشی که در دسترس است را انتخاب کرده و یا مقاومتی فرسایشی را دربرابر مشکلات پیش میگیرد. این راه حل ها یا لذایذ زودگذر و مُسکن های موقتی هستند و یا طبیعتی دفاعی دارند به گونه ای که انسان صرفا از مشکلات خویش فرار می کند به جای آن که با آنان رودرو شود و به حل آنان بپردازد. چرا که او حاضر نیست حاشیه امن خود را ترک کرده و یا خوشی های خود را به تعویق بی اندازد.نتیجه آن می شود که این رویکرد ها خود به مرور زمان باعث افزایش سختی ها شده و موجب میشود که انسان در دور باطلی گیر بیافتد که دوباره و دوباره برای آدمی مشقت بیشتری به بار خواهد آورد.فکر می کنم که فقط آن گونه از چالش هارا میتوان "آتش پاک کننده " نامید که خود خواسته باشند و انسان آنان را کاملا عاقلانه و از روی دانسته انتخاب کرده باشد و ناشی از جبر روزگار نبوده باشند.به هر حال در دنیای واقعی نیز آهن با هر نوع آتشی از سنگ آهن استخراج نمیشود و نیازمند عملیات پیچیده تری است. یک جمله کلیشه ای معروفی وجود دارد که میگوید: هوشمندانه تر کار کنید نه سخت تر. من میگویم هوشمندانه ترین کار این است که هم اکنون سخت کار کنید. آرین لطیفی آرین لطیفی Sat, 30 Oct 2021 10:00:42 +0330