https://virgool.io/feed/@ashafieyoon fa 2026-06-16 13:24:00 https://files.virgool.io/upload/users/151771/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@ashafieyoon https://virgool.io/@ashafieyoon/%DA%A9%D9%88%D9%81%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-k9dayks8wano حسین-ع- را منتظرانش کشتند، منتظرانی که انتظار را در معادله‌ی دنیا معنی کرده بودند. کوفیان مردمانی ساده بودند؛ آن‌ها از دنیا ترسیده بودند..در قرآن کریم آمده است که بزرگترین حربه‌ی شیطان ترساندن از فقر است.. کوفیان را ترسانده بودند؛ از دنیا. قال الحسین (علیه السلام): فَکَاَنّ الدّنیا لَم تَکُن وَکَاَنّ الاخِرَةَ لَم تَزَل مانند آنکه دنیایی نیست، وآخرت همیشگی بوده و هست.حسین (ع) در آخرین نوشته‌اش به تنها یک نکته بسنده کرد. دنیا همان شروع آخرت است. کوفیان امّا، دنیا را در برابر آخرت دیدند. اینان از دنیا و باختن آن ترسیدند. حسین نشان داد، آخرت نه یک عالمِ دور از ما، بلکه از درون ماست. کوفیان آخرت را دور دیدند و در دنیا سعی در یافتن کیمیا داشتند. آری، ترس از فقر، ترس از باختن، بزرگترین حربه‌ی شیطان است. کوفیان در میان داشتن و نداشتن دنیا، از نداشتن دنیا ترسیدند؛ آبرو، مال، خانواده و .. .باید از خود پرسید که کوفیان چه کردند؟ مگر چقدر عالمشان با دنیای افکار دیگر آدمیان تفاوت داشت؟ اصلاً مگر گناه شیطان چیست؟ غیر از آن‌که به دنبال آبرو و حقانیتِ وهمی خویش؛ انسان را بر زمین زد؟پسرِ سعد می‌دانست که حق کیست، اما به پا نخواست. از ترس‌هایش، به سمت ترس‌هایش رفت. از نداشتن آبرو و مقام ترسید و در نهایت، نه تنها به مقامی نرسید بلکه تنهای تنها، تمام لعن‌های عالم را به جان خرید.امّا حسین، و اصحاب پاک او، حق بودند و حق را دیدند. آن‌ها نیز می‌دانستند، با مرگ، دیگر در این دنیا بهره‌ای نخواهند داشت. اما همانطور که مشخص شد، معادله‌ی هستی، در دنیا بسته نمی‌شد. حسین تمام هستی را با مقابله با ترس‌های وهمی دنیا، به دست آورد.آری، بهشت و جهنم را چنین ساختنه‌اند. آنان که حقیقتِ دنیا را دیدند و رفتند. و آنان که ماندند و برایشان هر آنچه نماندیست، ماند. چه کوفیان و چه شیطان در آتش حسرت ترس‌هایشان می‌سوزند و حسینیان در صفای حق، در چشمه‌ی نور، ابدی شده‌اند.کوفیان، به ترس‌های وهم‌ناکِشان مجال دادند و خودشان و حقیقت را در انفعال بردند. از سیم و زر ترسیدند و از حق نترسیدند. اینان زمین بازی را اشتباه گرفتند. آری، جرم همه‌ی ایشان فراموش‌کاری و انفعال در برابر وهمی به نام دنیاست..حسین-ع- به ما آموخت، آنچه هست، معادلات ابدیت است و دنیا، همان نگاه محدود ما به این معادلات.و چه کوفیان و نشستگانی که به انتظار یافتن حل این معادلات در دنیای کوچک خود ماندند..و اما شهدا، رفتگان این بازی محدود، و ماندگان بازی ابدیت هستند.و تو بدان، تمام ترس‌هایت از باختن دنیا، همان جرقه‌های کوفی شدن توست..کوفیان، امان‌نامه‌ی دنیا را در دست گرفتند.. و کنون، تو از که امان‌نامه در دست داری؟خلاف گوشه‌نشینان و عافیت‌طلبان تو در میانه‌ی میدان کارزار بایست!بس است اینکه به آه و به ناله در همه عمر به انتظار نشستی، به انتظار بایست Alireza Shafieyoon Alireza Shafieyoon Sat, 11 Apr 2020 21:11:21 +0430 https://virgool.io/@ashafieyoon/%D9%85%D9%87%D8%B1%D9%90-%D8%AF%D9%84-vxxzsbakvgsv هر کسی را بهر کاری ساختند/ مهرِ آن را در دلش انداختندهر انسانی اگر کمی به خودش فکر کند، خود را در مواردی متفاوت از دیگر موجوداتِ عالم می‌یابد. برای مثال در قیاس با اجسام، خودش را دارای حرکتِ ارادی می‌بیند و یا در قیاس با حیوانات متوجه می‌شود که قدرت نطق دارد و خوا‌ه‌ناخواه از روش‌های استدلالی برای فهمیدن خود و محیط اطراف خود بهره می‌برد. در واقع انسان تنها موجودی در عالم است که علاوه بر زنده بودن، در هر مرحله می‌تواند و می‌خواهد که از چرایی آن نیز بپرسد؛ تنها موجودیست که می‌فهمد.انسان، چه بخواهد و چه نخواهد، به آن دلیل که دل به محدودیت‌هایش خوش نمی‌کند، به همان دلیل که کمال را می‌طلبد، به همان دلیل که هرجا گمان کرد محدودیتی در مقابلش سدی ایجاد کرده است، بدونِ درنگ، «چرا»ییِ آن محدودیت را جویا می‌شود، در نقطه‌ای از مسیر زندگی خویش، از هستی خود و چرایی آن نیز پرسش می‌کند. آن‌جا که انسان به ‌واقع از «خویش» پرسش می‌کند، آن لحظه‌ایست که پاسخ برای او در حالی که بسیار آسان است، بسیار مشکل نیز می‌باشد. آسان از آن جهت که درست بعد از آن‌که می‌پرسد «من کیستم؟»، پاسخ می‌دهد؛« خب، من منم! همین منی که الآن دارد به این پرسش پاسخ می‌دهد! »ولی از طرف دیگر، در برابر این‌که حقیقتاً این «من» کیست و چیست، حدودش تا کجاست، چگونه هست و غایت‌اش چیست، به راستی درمی‌ماند یا حداقل به سادگی نمی‌تواند همه‌ی پرسش‌ها را در این‌باره، پاسخ دهد. آری، اگر از ما درباره‌ی آشِناترین موجودِ عالم‌مان،یعنی «من»، بپرسند باز هم باید درنگ کنیم و بیش‌تر در معنی و هستی آن عمیق و دقیق شویم؛ که به راستی این « من » کیست و چه زمانی این میلِ خروشانِ بی‌حد و مرزِ کمال‌طلبیش به کمی آرامش و رضایت نزدیک می‌شود؟این مقدمه‌ی کوتاه بیان شد تا به تفسیر شعر خودمان برسیم، ما اگر کمی در خودمان نظر کنیم به راحتی می‌فهمیم که مخلوق هستیم و یا حداقل محدود به حدودی هستیم ( که همین محدودیت نشان از مخلوقیت ما دارد.) و مخلوق، قاعدتاً "بهرِ" کاری خلق شده است. در واقع در این خلق هرکس، مأموریت و غایتی دارد و تا به سوی آن حرکت نکند، از خودش فرار کرده‌ است. مولانا می‌گوید نشانه‌ی یافتن این رسالت، پیدا کردن آن چیزی است که هرکس «مهر» آن را در سینه‌اش دارد. گویی هستی خودش برای ما نشانه‌ای از رسالتمان، جایی در درونمان گذاشته ‌است.حال «مهر» دقیقاً به چه معناست؟ آیا مهر همان اولین چیزی‌ است که به آن « علاقه » پیدا می‌کنیم؟ آیا آن چیزی که همیشه دوستش داشته‌ایم و آرزوهای‌مان را برای آن ساخته‌ایم لزوماً همان چیزی‌ است که واقعا به آن «مهر» داریم؟ و لزوماً همان چیزی‌ است که وظیفه و رسالت ما حکم می‌کند؟دقیق‌تر که شویم، می‌بینیم «مهر»مان فراتر از «علاقه»‌هایمان است. مهر همان چیزی‌ست که جان به آن وابسته است، همان چیزی که تا برای انسان محقق نشود، چراییِ بودن و حیاتش، یافت نمی‌شود. بارها شده است که به چیزی علاقه داشته‌ایم و با گذر زمان و کمی رشد سن و عقل فهمیده‌ایم که آن علاقه اشتباه یا به عبارتی «بچگانه» بوده ‌است و لازم دیده‌ایم که در نظرمان در آن هدف یا آرزو بازبینی کنیم. در واقع، انسان ذاتاً دل­بسته‌ی مهارت‌ها و استعدادهایش می‌شود، مخصوصاً اگر سال‌ها برای آن‌ها تلاش کرده‌ باشد و به آن‌ها «عادت» کرده ‌باشد.ولی در بین تمامی این استعدادها، یکی از آن‌ها و شاید نوعی جدید که تاکنون با آن مواجهه نداشته‌ایم است که از جانِ انسان برخواسته است. آن را هیچ‌کس نمی‌یابد مگر با سفر به اعماق وجود خویش و صبر برای یافتن مهری که ورای علاقه‌ها به دل می‌نشیند. هرکس خودش را کمی بهتر شناخت، « مهرِ دل»اش و بعد از آن، وظیفه‌اش در هستی را می‌شناسد.آن‌جاست که دیگر انسان در عین آرامشی که می‌گیرد، یک لحظه آرام نمی‌نشیند مگر گامی به سوی «مهر»اش حرکت کند. هرگاه ساکن شد، هرگاه غفلت کرد، درست بعدش با خودش کلنجار می‌رود؛« پس تو چه می‌شوی؟ »این‌جاست که شعری از حافظ به کمک ما می آید:« آسمان بار امانت نتوانست کشید/ قرعه کار به نام من دیوانه زدند! »بلی..، اگر این امانتِ ازلی را در خودمان نیابیم به راستی چگونه می‌توانیم بگوییم که خودمان را شناخته‌ایم و بعد از آن چگونه بگوییم که حرکتمان به سوی غایتمان است و عبث نبوده‌ایم؟این‌بار خودتان را در مقابل خودتان قرار دهید و از خودتان بپرسید: « پس من چه می‌شوم؟ دلِ من به چه مهر دارد؟ » Alireza Shafieyoon Alireza Shafieyoon Sat, 11 Apr 2020 20:58:56 +0430