https://virgool.io/feed/@atenapourshafiei2001 fa 2026-06-18 07:26:29 https://files.virgool.io/upload/users/4152067/avatar/nvpryq.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@atenapourshafiei2001 https://virgool.io/@atenapourshafiei2001/%D8%BA%D8%B1%DB%8C%D8%A8-g4iiih9mllea به کنج خود نشسته‌ام و با همه غریبه امتنها و ناامید به راهم ادامه میدهم تا شاید یک جا یک روز بتوانم سر بلند کنم و حداقل لبخند کوتاهی بر لب زنمدل‌تنگماما نمی‌دانم برای که؟ برای چه؟روزهای زندگی‌ همانند قطار های سریع‌السیر گذشته و من متوجه نمیشوم مگر در آخر شبکودک که بودم با شب خوب نبودمدوست داشتم همیشه روز باشد و نور باشد تا بتوانم همه آدم ها را ببینماما الان نه.غریب با روز، غریب با انسان ها و صد البته غریب با خود و تن خود.روزی به دنبال رنگ ها پابرهنه میدویدماما الان کشان کشان خود را از هرچه نور و رنگ و روشنایی هست فراری میدهمنمی‌دانم، شاید سهم من در این زندگی فرار کردن از دنیا بود نه دنبال کردن رویاها. Atena Pourshafiei Atena Pourshafiei Sat, 29 Nov 2025 16:10:38 +0330 https://virgool.io/@atenapourshafiei2001/%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%85-%D8%A2%D8%B1%D8%B2%D9%88%D8%B3%D8%AA-kmh4c0x6v5ad انسان کیست؟انسان که بود و چه شد؟چرا امروز از انسانیت فقط یک اسم مانده؟انسان که بود؟او که اندیشید.او که عاشق شد و تنها.او که شکست خورد و ایستاد.انسان، موجودی پُر از تردید و امید؛ هم خالق رنج، هم پناهِ رنج‌دیده.اما امروز؟ او کجاست؟از او چه مانده؟ نامی بی‌جان؛ واژه‌ای زنده‌نما، بی‌روح، بی‌جسارت و بی‌عشق.شاید آنقدر در رنج خود غرق شده که فراموشش شده کیست. شایدم رنج هایش کافی نبوده و غرق در هیاهوی جهان شده.این فراموشی شاید انتخاب نبود، اجبار بود. اجباری برای بقا در دنیایی که درک را ضعیف، همدلی را مضحک، و سکوت را شکست می‌داند. انسان، شاید هنوز نفس می‌کشد؛ اما نفس‌هایش بوی زندگی نمی‌دهند، بوی تکرار می‌دهند. تکراری که از سر ناتوانی‌ست. ناتوانی در یادآوری آنچه بود، در بازخوانی رؤیاهایی که روزی رنگ داشتند. روز ها از پی هم گذشتند، نه با معنا، بلکه با اجبارِ عبور. انسان، هر صبحی که بیدار شد و نفس کشید برای فراموش کردن شبی که گذشت بود. نه برای ساختن فردا. در جهانی که فهمیدن، تبدیل به بار شد. باری که یا باید آن را کشید یا نادیده گرفت.آیا انسانیت می‌تواند دوباره از دل این فراموشی زاده شود؟ و اگر بله، در کجا؟ در سکوت؟ در خاطره؟ در عشقِ بی‌پاسخ؟ یا شاید در زخم‌هایی که هنوز التیام نیافته‌اند...باید امیدوار بود. زیرا او شاید فراموش کرده باشد اما فراموش نمیشود.او هنوز زنده است، در لابه‌لای عکسی قدیمی، در صدایی که شب‌هنگام از کوچه می‌گذرد، در شعری نیمه‌کاره که هرگز تمام نشد. در خاطره‌ای مبهم، در لمسِ دستی لرزان، در نگاه مادری که از فرزندش امید می‌جوید، هنوز نفس می‌کشد.او هنوز نفس میکشد و همین نفس همانند شعله ریزی برروی پیکر آب شده یک شمع میماند. یا برای همیشه خاموش خواهد شد و یا شاید نسیمی بی مقصد از پنجره ای نیمه باز بگذرد و آن شعله بی جان دلیلی برای شعله ور شدن بیابد، همانند امیدی کور و کوچک برای بازگشت. نه برای بازگشتی با شکوه بلکه چون فانوسی که فقط مسیر خودش را می‌شناسد، نه جهان را، نه دیگران را، فقط خودش را، که سال‌ها در تاریکی گم شده بود.شاید انسان بودن دیگر فضیلت نباشد، جرات باشد. جرأتی‌ خاموش برای تپیدن در جهانی که هر روز می‌خواهد فراموشت کند. و اگر هنوز تپشی مانده، باید نفس کشید، بی‌صدا، بی‌شکوه، اما انسانی."ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم،در نگاه شرم‌آگین گلی گمنامو بقا را در یک لحظه نامحدودکه دو خورشید به هم خیره شدند."-فروغ فرخزادآتنا پورشفیعی Atena Pourshafiei Atena Pourshafiei Mon, 04 Aug 2025 18:33:57 +0330 https://virgool.io/@atenapourshafiei2001/%D9%88%D9%82%D8%AA%D9%89-%D8%AE%D8%B4%D9%85-%D9%83%D9%88%D8%B1-%D9%85%D9%8A%D9%83%D9%86%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D9%8A%D8%B1%D9%8A%D9%86-%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%D8%A7-%D8%A2%D9%84%D9%86-%D8%AF%D9%88-%D9%85%D9%88%D9%86%D9%89-qwac3ftl45gv وقتی خشم مردم شعله‌ور شود، بی‌گناهان قربانی می‌شوند. سریال ایرانی «تاسیان» به کارگردانی تینا پاکروان و رمان فرانسوى «آدمخواران» اثر ژان تولى، هرچند در زمان‌ها و مکان‌هایی متفاوت روایت می‌شوند، اما حقیقت تلخی را به تصویر می‌کشند: خشم کور مى‌تواند به‌جای حل مسئله، فاجعه بیافریند. این آثار، با وجود تفاوت‌های تاریخی و فرهنگی — یکی در فرانسه پس از جنگ جهانی دوم و دیگری در ایران معاصر با بحران‌های اقتصادی و اجتماعی — ریشه‌ای مشترک را روایت می‌کنند: جامعه‌ای که در برابر رنج، زبان گفت‌وگو را از دست داده و تنها ابزارش خشم کور است.سریال «تاسیان» در ایران معاصر روایت می‌شود، جایی‌که فشارهای اقتصادی و نابرابری اجتماعی، خشم کارگران را شعله‌ور کرده است. این خشم و ناامیدی، که سال‌ها زیر فشار فقر و بی‌عدالتی انباشته شده، به نقطه انفجار می‌رسد. کارگران به خانه جمشید نجات، صاحب کارخانه، حمله می‌کنند تا عدالت را فریاد بزنند. اما این شورش، با تحریک گروه‌هایی که از ناآگاهی مردم سوء‌استفاده می‌کنند، شکل می‌گیرد. کارخانه به آتش کشیده می‌شود و شیرین، دختر جمشید و نماد امید و معصومیت، ناخواسته قربانی می‌شود. این خشم ناآگاهانه، جز فاجعه نتیجه‌ای ندارد، زیرا مردم از ریشه‌های واقعی بحران بی‌خبرند. جمشید نجات نماد قدرت و ثروت است، اما خود اسیر ساختاری ناعادلانه است که مردم نمی‌بینند. به‌دلیل ناآگاهی، خشم مردم به‌جای ساختارهای فاسد، افراد فرعی را هدف می‌گیرد. این فاجعه تلنگری‌ست به اهمیت آگاهی، وگرنه خشم کور جز ویرانی حاصلی ندارد.زمینه‌های تاریخی هر دو اثر، نقشی کلیدی در شکل‌گیری خشم بی‌مهار دارند. «تاسیان» در بستر اعتراضات کارگری و بحران‌های اجتماعی ایران معاصر روایت می‌شود، جایی‌که نابرابری و فقر، خشم کارگران را به انفجار می‌رساند. در مقابل، «آدمخواران» بازتاب جامعه‌ای‌ست که پس از جنگ جهانی دوم، زیر فشار گرسنگی و ترس، دچار فروپاشی عقل جمعی شده است. در «تاسیان»، شیرین، دختری معصوم، قربانی غضب ناآگاهانه مردم می‌شود؛ همان‌گونه که در «آدمخواران»، آلن دو مونی، جوانی اشراف‌زاده و خیرخواه، به‌دلیل شایعه‌ای که در گردهمایی روستاییان شکل می‌گیرد، هدف خشونت قرار می‌گیرد. ذهن آشفته‌ی مردم، که از گرسنگی و اضطراب پس از جنگ فرسوده شده، هیچ تلاشی برای درک حقیقت یا نیت‌های انسانی آلن نمی‌کند. در هر دو اثر، خشم جمعی به‌جای هدف گرفتن مسببان واقعی بحران—ساختارهای ناعادلانه در «تاسیان» یا فقر فراگیر در «آدمخواران»—به‌سوی چهره‌های بی‌گناه نشانه می‌رود. این فجایع نشان می‌دهند که چگونه جهل جمعی، فقدان تحلیل، و فشارهای اجتماعی، انسان‌ها را به‌سوی ویرانی‌های جبران‌ناپذیر سوق می‌دهد.یک وجه اشتراک مهم در هر دو داستان به چشم می‌خورد: خشم توده‌ها، در خلأ آگاهی و رهبری سالم، به ابزاری در دست نیروهای پنهان قدرت تبدیل می‌شود. در «تاسیان»، شورش کارگران تنها از دل رنج و فقر برنمی‌خیزد، بلکه با هدایت گروه‌هایی شکل می‌گیرد که با وعده‌های مبهمِ عدالت و تغییر، خشم سرخورده‌ی مردم را به‌سوی اهداف خود سوق می‌دهند. این نیروها نه به‌دنبال حل ریشه‌های بحران، بلکه به‌دنبال بهره‌برداری سیاسی از بحران‌اند. در «آدمخواران» نیز، با وجود فقدان یک جریان هدایت‌گر، الگوی ناآگاهی و خشم جمعی به‌روشنی دیده می‌شود. مردمی که ذهن‌شان از گرسنگی، فقر و اضطراب پس از جنگ جهانی دوم فرسوده شده، با کوچک‌ترین سوءتفاهم، آماده‌اند تا خشم انباشته‌ی خود را بر سر اولین هدف قابل‌دسترس تخلیه کنند. در هر دو روایت، خشونت جمعی نه بر پایه‌ی تحلیل و شناخت، بلکه به‌عنوان مکانیسمی برای تخلیه‌ی فشارهای روانی و اجتماعی عمل می‌کند؛ ابزاری برای رهایی لحظه‌ای از سال‌ها سرکوب، بی‌عدالتی و بی‌قدرتی. این خشونت، بیشتر از آن‌که اعتراضی آگاهانه باشد، واکنشی غریزی و ناآگاهانه است که در فقدان تحلیل و گفت‌وگو شکل می‌گیرد. در جامعه‌ای که زبان انتقاد از بین رفته، حقیقت گم شده و امید به اصلاح رنگ باخته، خشم بی‌جهت و قربانی‌سازی‌های کور، تبدیل به تنها راه ابراز وجود و فریاد خاموشان می‌شود.در نهایت، آن‌چه «تاسیان» و «آدمخواران» بازگو می‌کنند، تنها روایت‌هایی از خشونت نیستند، بلکه هشدارهایی عمیق درباره‌ی سرنوشت جامعه‌ای‌ست که در برابر رنج، فقر و بی‌عدالتی، راهی برای بیان خشم و مطالبه‌ی آگاهانه نمی‌یابد. در چنین شرایطی، خشم، به‌جای آن‌که به تغییری سازنده منجر شود، به نیرویی ویران‌گر تبدیل می‌گردد؛ نیرویی که نه سرچشمه‌اش روشن است، نه مقصدش. قربانی شدن بی‌گناهان، محصول ناتوانی در شناخت علت‌های واقعی بحران است، و نشانه‌ای از آن‌که چگونه در غیاب تحلیل، گفت‌وگو و امید، جامعه به‌سوی تکرار فاجعه قدم برمی‌دارد. این دو اثر، ما را به پرسشی جدی می‌کشانند: وقتی حقیقت نادیده گرفته می‌شود، چه کسی قربانی خواهد شد؟آتنا پورشفیعی Atena Pourshafiei Atena Pourshafiei Tue, 29 Jul 2025 21:11:39 +0330